ใจสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงของแฟรงค์ เจ้าของบ้านที่ใจเช่ารวมกับคนไทยและคนจีนเดินเข้ามาในบ้าน ใจเดินออกไปทักทายแฟรงค์พร้อมกับเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง แฟรงค์ใจดีพาใจไปหาหมอที่โรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ๆ บ้าน

ก่อนไปแฟรงค์ให้ใจคุยกับป้าคนไทยซึ่งเป็นภรรยาของแฟรงค์ ก่อนตัดสินใจว่าจะไปโรงพยาบาลกันดีไหม ป้าแนะนำให้ไปตรวจก่อน เพื่อป้องกันไว้ พร้อมกับบอกว่า

“ทำใจให้สบายนะหนู ป้าอยากให้หนูทำแบบนี้ หายใจเข้าก็ให้รู้ว่าตัวเองหายใจเข้า หายใจออกก็ให้รู้ว่าหายใจออก หลังจากนั้นแยกความเจ็บปวดออกจากกันระหว่างกายและจิตใจ ตอนนี้กายเราเจ็บ แต่จิตเราไม่ได้เจ็บป่วยไปด้วย คิดถึงบุญกุศลและความดีที่เราทำสั่งสมมา เพื่อคิดแล้วก็แผ่กุศลแห่งความดีให้กับเจ้ากรรมนายเวรทั้งหมด เมื่อเขาให้รับ ก็ขอให้เขาช่วยดูแลเราให้รอดปลอดภัยไปด้วย”

บอกตรงๆ วิธีนั้นใจออกจะงงๆ กับคำพูดของป้า ภรรยาของแฟรงค์ แต่ป้าถึงกับบอกว่าจะช่วยแผ่กุศลให้ใจปลอดภัยด้วยอีกแรง

มาถึงตอนนี้ใจก็เริ่มคิดได้ว่า บางที….จิตใจก็คงไม่ได้เจ็บป่วยไปด้วยจริงๆ อย่างที่ป้าเขาบอก บางครั้งในยามที่มืดมนใจก็ค้นพบเสมอว่ามีคนที่หวังดีกับใจมากมายเหลือเกิน มีคนยื่นมือมาช่วยเหลือให้ช่วงเวลาที่ยากเย็นผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เพียงแต่ว่า…เราก็ต้องสั่งสมความดี เป็นคนดีมากพอที่จะทำให้คนอื่นช่วยเหลือเราโดยไม่แฝงความไม่พอใจหรือไม่ต้องการจะช่วยเหลือเอาไว้เบื้องลึกของจิตใจ

แฟรงค์ขับรถจากบ้านไปยังโรงพยาบาล เราสองคนตรงดิ่งไปยังห้องไอซียู แจ้งความต้องการกับพยาบาล พยาบาลที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์ใส่กางเกงขายาวและเสื้อสีน้ำเงิน ไม่ใช่ชุดยูนิฟอร์มสีขาวสะอาดตาอย่างบ้านเรา

เธอซักถาม และเปิดประตูให้ใจเข้าไปด้านหลังเคาน์เตอร์ ทำการตรวจสอบอาการเบื้องต้น ทั้งส่องไฟที่ตา ให้ใจออกแรงบิดนิ้วของเธอให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ กดไหล่ทั้งสองข้าง เปิดดูศรีษะของใจ พร้อมกับให้ใจแลบลิ้น ก่อนที่จะให้ใจนั่งรอพบหมออยู่นานพอสมควร

ระหว่างที่นั่งรอ ใจต้องยื่นบัตรประกันสุขภาพ และกรอกข้อมูลเข้าระบบของโรงพยาบาล เจ้าหน้าที่สอบถามรายละเอียดจากใจอีกครั้ง ถามเวลาของอุบัติเหตุ สถานที่เกิดเหตุ ระบบแจ้งว่าใจนัดพบหมอย่าน Dadenong ในตอน 3 ทุ่ม ซึ่งเธอเห็นได้จากจอคอมพิวเตอร์  ใจต้องกรอกที่อยู่หลายชั้น ก่อนที่เธอจะให้ใจไปนั่งรอที่เก้าอี้นั่งรอ

เมื่อถึงคิวของใจ ใจกับแฟรงค์เดินเข้าไปยังด้านหลังเคาน์เตอร์อีกครั้ง หนนี้ใจเพิ่งเห็นว่าด้านใจเป็นส่วนของการตรวจรักษา พยาบาลผู้ป่วยฉุกเฉินที่ทั้งกว้าง ใหญ่และสะอาดมาก ใจเดินทะลุตรงไปเรื่อยๆ พยาบาลชายใส่ชุดสีเดียวกันกับคนอื่นๆ พาใจไปนอนบนเตียงพยาบาลในห้องเฉพาะ เขาวัดความดัน วัดอัตราการเต้นของหัวใจ

ใจเพิ่งรู้ว่าตัวเองตื่นเต้นมากเสียจน หัวใจเต้นรัว หน้าจอแสดงผลอัตราการเต้นของหัวใจเตือนว่าหัวใจของใจเต้นเกินความต้องการ เสียงดัง “ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง” พร้อมกับรูปหัวใจสีแดงเล็กๆ กระพริบเตือนถี่ๆ ใจหันไปมองพร้อมกับมองหน้าพยาบาล เขาก็ได้แต่ยิ้มพร้อมกับยื่นมือไปปิดหน้าจอนั้น

เขาสอบถามและตรวจความเจ็บปวดตามร่างกายของใจอีกครั้ง ก่อนส่งต่อให้กับหมอผู้หญิงที่หนนี้ซักละเอียดกว่าเดิม ตรวจละเอียดยิ่งกว่าเดิม ก่อนให้ความเห็นว่า

“ที่สมองไม่น่าจะได้รับการกระทบกระเทือนอะไร ไม่มีบาดแผลภายนอก ไม่มีเหตุที่ระบุได้ว่าเราจะมีเลือดคั่งในสมอง ตอนนี้อาจจะเป็นการเจ็บปวดต่างรางกายและคอ ซึ่งเป็นผลมาจากการกระชากไปข้างหน้าอย่างแรง และกลับมาฟาดพนักพิงอย่างที่บอก ดังนั้นก็สบายใจได้”

ใจเดินออกมาจากห้องไอซียูแล้ว จำได้ว่าเวลานั้นคือเวลาเกือบทุ่มหนึ่แล้ว ใจมาถึงที่นี่ราวบ่ายสามโมง ระยะเวลาที่ยาวนาน นำมาซึ่งความคิดมากมายท่วมท้น

แม้จะบอกกับแฟรงค์ว่า การเข้าโรงพยาบาลที่นี่อาจจะช่วยให้ประสบการณ์ในชีวิตต่างแดนอีกแบบหนึ่งกับใจ แต่ถ้าให้เลือกได้ ก็ไม่อยากจะได้ประสบการณ์แบบนี้เลยจริง ๆ

“It’s crazy! right?”

แฟรงค์ยิ้มที่มุมปากตามสไตล์ฝรั่งขี้บ่นแต่ก็เป็นคนใจดี พร้อมกับบอกใจว่า

“บางทีการที่เธอได้รู้ว่าเธอไม่เป็นอะไรในตอนนี้ ยังดีกว่าเธอไม่มาแล้วภายหลังเธอพบว่าเธอเป็นมากกว่านี้ ฉันเชื่อว่าวิธีนี้ดีที่สุดแล้วสำหรับเธอ”

ใจไม่เป็นอะไรแล้ว แม้จะหลงเหลือความเจ็บปวดกล้ามเนื้อที่ต้นคออยู่บ้าง  อย่างน้อยเวลานี้ก็ลดความไม่สบายใจหลายๆ อย่างลงไปได้ ….

พี่โอคะ …บางทีมันอาจจะเป็นแบบที่พี่โอบอกค่ะ…ในช่วงที่เรายากเย็น บางทีมันอาจจะเป็นบทพิสูจน์

“บทพิสูจน์เรื่องความห่วงใยดูแลกัน”

ใช่ไหมคะพี่โอ …. ใจทราบแล้วค่ะพี่โอ….ใจทราบแล้ว….

Random Posts

• take away food อาหารสายด่วน (2)
• ใจกล้าหน้าด้าน = ภาพสวย (5)
• มาลัยซีก (1)
• หลงรักโดนัทกลิ่นชินนามอน (2)
• หยอดเหรียญใส่กระปุก (1)
• วันนั้นที่ Queenscliff (1)
• ยาสีฟันขัดก้น (8)
• Some where in Hua Hin (3)
• BridgeClimb (0)
• Something happened in the gallery (2)