ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง

อยากจะไปเมืองลาว ไปหาท้าวคำแปง อยู่ที่เมืองปากแบ่ง แขวงอุดมไซ …..

เป็นเพราะ “น้อย” เพื่อนสาวที่คบหารู้จักกันมานานตั้งแต่ชั้น ป.5 เปิดกิจการนำเที่ยวไทยลาวเป็นล่ำเป็นสันและเป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวตาน้ำข้าวที่หอบเอาหนังสือบนโลกเหงาๆ หรือเจ้า lonely planet ติดตัวมาด้วย ส่งผลให้เราโชคดีตลอดการเดินทางที่ไม่เพียงแต่ได้เดินทางแบบที่ชาวบ้านชาวช่องของเขาไม่ได้ทำ แต่เรายังจะได้คุยกับเจ้าของกิจการการท่องเที่ยวหลากประเภทในทริปนี้ ที่สำคัญนั่นมาพร้อมกับการค่าใช้จ่ายที่ต่ำและบางครั้งก็ถึงกับฟรีกันเลยทีเดียว
ขาออกจากห้วยทรายมายังปากแบงในวันที่ไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึง (อีกหนึ่งเดือนถัดมาใจเดินทางไปปากแบงอีกครั้งปรากฎว่าไฟฟ้าหรือที่คนลาวเรียกว่าไฟหลวงเข้าไปเยือนแล้ว) มีน้อยออกแบบการเดินทางเอาไว้คร่าวๆ หลังจากนั้นเราจะเดินทางกันตามมีตามเกิด ตามชีวิตของนักท่องเดินทางอย่างแท้จริง

หัวสมองของใจ

นี่ก็ปาเข้าไปสามวันติดแล้วที่บ้านเราไม่มีแดดให้เห็น เห็นทีฤดูหนาวนี้จะปวดร้าวเข้ากระดูกอย่างแรง ทำเอาผิวแห้งเหี่ยวไปตามๆ กันเป็นแน่ แม่บอกว่า “ทำไมมันหนาว” ไม่มีใครตอบคำถามแม่ได้ว่าเพราะอะไรกันแน่?? รู้แต่ว่าไม่ได้มีแต่ที่หนาว แต่เราทั้งบ้านก็หนาวตามๆ กันไป

ใจต้องขนเสื้อกันหนาวมาสวมใส่ พันผ้าพันคอเสียรอบ ใส่ถุงเท้าแล้วเอาฮูทของเสื้อกันหนาวใส่ที่หัว ป้องกันอากาศเหน็บหนาวทำเอาเป็นหวัดหรือไม่สบายเสียแต่ต้นฤดู
ฤดูหนาวมาพร้อมกับความคิดที่จะออกจากบ้านไปหาอะไรทำแก้ว่างงานไปพลางๆ ใจมีเวลาตัดสินใจเพียงหนึ่งคืนก่อนจะยื่นคำตอบให้กับเพื่อนสาวว่าจะตกลงปลงใจแบ็คแพ็คไปทริปลาวฝั่งขวา ไปโผล่ที่หลวงพระบางแบบยังไม่รู้กำหนดเดินทางกลับเมื่อไรไหม??

เวลาของใจในเช้าวันเสาร์

ขณะที่นั่งพิมพ์ข้อความทั้งหมดอยู่ ตาทั้งสองข้างของใจก็เหลือบไปเห็นนาฬิกาบอกเวลาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่หอบหิ้วมาจากเมืองไทยคือเวลาที่ใครอีกหลายคนที่เมืองไทยกำลังหลับใหล หลับลึก ชนิดที่หากมีฝันเกิดขึ้นในช่วงนี้เราจะเรียกมันว่า “ฝันใกล้รุ่ง” ซึ่งคนโบราณมักจะเชื่อกันว่ามันอาจจะให้ความรู้สึกเหมือนเกิดขึ้นจริง หรืออาจจะเกิดขึ้นจริงในชีวิตของเรา ใจว่าอาจจะเพราะว่าเราใกล้จะตื่นแล้ว สภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นทำให้เราจดจำภาพฝันได้ชัดเจนกว่าช่วงไหน ทำให้เรารู้สึกกันไปว่า มันเหมือนเกิดขึ้นจริง
“ตีห้าครึ่ง” นี่
ใจมาถึงที่นี่เมื่อ 4 เดือนที่แล้ว โดยไม่ยอมแม้แต่จะเปลี่ยนเวลาในหน้าคอมพิวเตอร์ให้เป็นเวลาของประเทศที่ตัวเองอาศัยอยู่ ขณะที่นาฬิกาข้อมือสีชมพู ของขวัญวันวาเลนไทน์ชิ้นแรกจากคนที่ใจเคยคบหา ก็ยังคงสภาพเวลาสองที่ คือที่นี่และที่เมืองไทย