ปีนี้ใจแอบตื่นเต้นไปกับเทศกาลลอยกระทงว่าปีไหนๆ นั่นอาจจะเป็นเพราะใจรู้สึกว่าเป็นเทศกาลเดียวที่ผ่านแวะมาทักทายในช่วงที่ใจยังอยู่ที่บ้านนอก ก่อนเดินทางไกล

ตั้งแต่เช้าแม่ปลุกให้มาทำกระทงเพื่อไปลอยในตัวอำเภอ ขอขมาแม่น้ำที่ได้ใช้ ล่วงเกิน และอธิษฐานให้มีความสุข ชาติหน้าก็ให้หน้าตาสวยงามแบบนี้ตลอดไป…555

ไม่เพียงแต่เพราะว่าอยากจะลอยกระทง แต่การที่ใจนั่งรอเทศกาลนี้ให้วนมาถึง นั่นเป็นเพราะใจรอที่จะได้ถ่ายรูปโคมลอย ที่หลังๆ เป็นที่นิยมของผู้คนมากกว่าลอยกระทงลงน้ำเสียอีก น้อยเพื่อนสาวของใจ หนึ่งในสมาชิกเครือข่ายท่องเที่ยวเชียงของ ตัวตั้งตัวตีผลักดันให้มีกิจกรรมลอยโคมนับพันดวงข้างแม่น้ำโขงทุกเทศกาลลอยกระทง บอกข่าวคราวนี้มาอยู่หลายสัปดาห์ ก่อนที่ใจจะควักเงินไม่กี่บาทช่วยซื้อโคมไปสิบอัน รวมกับคนอื่นๆ ที่ช่วยเหลือกันซื้อโคมอีก 999 ดวง

ในค่ำคืนนั้น ผู้คนเป็นจำนวนมาก ทั้งไทยและฝรั่ง จะได้รับโคมแบบแจกฟรี เพื่อร่วมปล่อยมันในช่วงเวลาสามทุ่มของวันลอยกระทง ฝรั่งหลายคน งงๆ ทำไมแจกฟรี พอๆ กับงงว่ามันมีไว้เพื่อทำอะไร

บ้างก็ว่าปล่อยให้งาม บ้างก็ว่าเพราะว่าเอาไว้อธิษฐาน บางคนก็อธิบายไปว่า เพราะปล่อยให้ทุกข์โศกของตนเองลอยละล่องไปบนฟ้า … ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด เก่า ใหม่ ในเวลานี้ไม่สำคัญเท่ากับความสนุกสนานที่อยู่ตรงหน้าเสียแล้ว…

สามทุ่มตรง หลังจากที่รับโคมและยืนรอกันอยู่สักพัก พลุสามนัดถูกจุดขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าให้ทุกคนเริ่มจุดดวงไฟที่ใต้ในโคมนั่น ก่อนที่จะปล่อยร่วมกันทีละดวง สองดวง สามดวง ….จนสว่างทั่วท้องฟ้า หลายคนอดรนทนไม่ไหว ปล่อยโคมเร็วไป ควันยังไม่มาก ก๊าซยังไม่พอที่จะผลักให้โคมพุ่งขึ้นท้องฟ้า โคมก็จะร่วงหล่นตรงหน้า ต้องวิ่งเอากลับมายืนรอให้มันพอจะปล่อยได้กันใหม่

เด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่ง ไม่ได้สนใจที่จะรับโคมไปจุดด้วยตนเอง แต่พวกเขารวมตัวกันอยู่เหนือลม ห่วงจากผู้คนหลายร้อยนั่นอยู่หลายช่วงตัว คอยรับโคมที่ร่วงหล่นเพราะบินขึ้นไม่ไหว จับมันมารอให้ก๊าซเต็มโคมพอประมาณ แล้วก็ปล่อยให้ความทุกข์ของคนก่อนหน้าขึ้นสู่ท้องฟ้า ลอยไปไหนต่อไหน ไม่กลับมา….เมื่อโคมลอยขึ้น ก็ปรบมือหัวเราชอบใจกับภารกิจของตัวเอง

ดูไปดูมา ใจก็ว่าเหมือนยอดมนุษย์ ว่าแล้วใจก็รีบรุดวิ่งไปยังจุดที่เด็กชายเหล่านี้ยืน บอกว่า….

“น้องรอพี่ก่อน ขอถ่ายรูปหน่อย”

ใจเดินวนไปเรื่อยๆ ขอเขาถ่ายรูปไปทั่ว ก้มๆ เงย ๆ คุกเข่ากับพื้น เพื่อให้เห็นเท้าของคนยืนปล่อยโคมอยู่นานร่วมชั่วโมง  จนกระทั่งโคมถูกปล่อยกันไปจนหมด ใจเพิ่งมารู้สึกว่า…ยังไม่ได้ปล่อยโคมกับเขาสักดวง

ใจกลับบ้านมาพร้อมกับภาพจำนวนหนึ่ง ในตอนหลังก็ส่งมันต่อไปให้เพื่อน ที่ขอเอาไปรวมกับช่างภาพคนอื่นๆ เพื่อใช้โปรโมทและสรุปงานของกิจกรรมเครือข่ายท่องเที่ยวเชียงของกันต่อไป

ก่อนส่งรูปให้เพื่อน ก็ไม่รีรอที่จะออกตัวก่อน ..รูปใจไม่เหมือนใคร เพราะว่าใจถ่ายในแบบที่ใจถนัด ที่สำคัญ กล้องไม่ได้คุณภาพสูงที่จะถ่ายได้ยอดเยี่ยม รูปโคมลอยบนท้องฟ้านับร้อย ใจก็เก็บได้น้อย เพราะคอยแต่สนใจโคมบนพื้นและในมือของผู้คน

แม้จะแอบคิดอยู่ในใจว่า ผู้คนจะรอเทศกาลลอยกระทงเพราะอยากจะลอยโคมกันไหม เพราะดูเหมือนว่ามันจะมาพร้อมๆ กันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ พอๆ กับความห่วงใยเพราะกลัวไฟไหม้เพราะโคมลอยไปตกบนหลังคาบ้านใคร….ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น แต่ดูเหมือนใครๆ ก็ยังให้ความสนใจเทศกาลลอยกระทงที่มีโคมลอยกันอยู่ตลอดเวลา รวมถึงตัวใจที่มีโอกาสได้ถ่ายรูปเทศกาลลอยโคมเป็นหนแรกเช่นกัน

บางที ใจก็ดีใจ ที่ตัวเองได้ทำอะไรเป็นครั้งแรก ใจว่าความรู้สึกนั้นมันแปลกในอก…เราจะไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนั้นจะเป็นอย่างไร จนกว่าจะได้ลงมือทดลองทำ เช่นเดียวกันเราจะมีโอกาสได้ทำมันอีกไหม และเมื่อไรที่จะได้ทำ มันจะเป็นคำถามที่ตามมาเป็นเงา และแม้ผลแห่งการกระทำจะไม่ได้ดั่งใจไปเสียหมด แต่สุดท้ายแล้วใจก็ยังเชื่อเสมอว่า …ได้ลองผิดลองถูก ได้ลงมือทำ ก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเสียเลย…

คนบางคนนั่งกลัวอยู่เสมอว่าจะลองทำอะไรครั้งแรก แต่คนบางคนกลับออกเดินทางค้นหา … ครั้งแรก…ในชีวิตของตัวเองอยู่ตลอดเวลา

ขึ้นต้นด้วยลอยกระทง ตรงกลางเป็นโคมลอย ลงท้ายเป็นเรื่องอะไรก็ไม่รู้…. หนีกันไปดื้อๆ แบบนี้อยู่เรื่อยแหละ

แวะไปดูภาพกล้องกระป๋องของใจเก็บภาพโคมลอยทั้งหมดได้ที่

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157622725249486/

Related Post

• โคมลอย (3)

“โคมลอยเหรอ ปล่อยเมื่อไร?”

“คืนนี้ป้า” เด็กสาวคนหนึ่งบ้านมีขอบรั้วติดกันกับใจตอบกลับแม่มา

“เมื่อคืนพี่น้ำค้างไม่ออกมาดูพวกหนูปล่อยโคมกันไปแล้วหนึ่งอัน” เธอไม่เลิกตัดพ้อต่อท้ายคำตอบที่โยนกลับมาให้แม่

“คืนนี้ปล่อยกี่โมงเรียกด้วยนะ” หนนี้บทสนทนาเป็นของใจบ้าง

เวลาผ่านไปนานร่วมชั่วโมง ระหว่างที่กำลังเคี้ยวหมูปิ้งกับน้ำพริกข่าที่แม่ยกมาให้ถึงหน้าคอมพิวเตอร์ เด็กหนุ่มเด็กสาววัยกำลังเติบโตก็เรียกใจให้ออกไปดูโคมลอยฝีมือของพวกเขา

หลายวันมานี้ใจเองขลุกอยู่แต่หน้าคอมพิวเตอร์ จนทั้งแม่และพี่สาวเริ่มบ่น อารมณ์คนขี้เกียจเข้าสิงใจอย่างจัง ผ้าก็ไม่ยอมซักเอง ข้าวก็มีคนเอามาให้ถึงหน้าคอมพิวเตอร์ วันก่อนแม่เผลอประชดใจว่า “ต้มไข่เป็นไหม??” จนใจชักจะคิดถึงการกลับมาใช้ชีวิตแบบเดิมก่อนหน้านี้

กลับไปเป็นคนในวงการหนังสือเหมือนเดิม ใช้เงินที่หามาได้ไปกับการเดินทางท่องเที่ยว เก็บเกี่ยวประสบการณ์ไปเรื่อยๆ … แบบนี้จะดีไหม???แต่ก็นั่นแหละ คิดแค่นั้นก่อน ใจออกจากบ้านไปดูโคมลอยของเขากันดีกว่า

โคมไฟกระดาษว่าวสีเขียวลูกโต ฝีมือของเด็กผู้ชายที่อยู่บ้านหลังถัดไป และเด็กผู้หญิงที่อยู่บ้านใกล้ๆ กันกำลังจะถูกปล่อย

ใจจำได้ว่าใจเคยทำโคมลอยแบบนี้ด้วยตนเองหนเดียวในชีวิต ชั้นเรียนวิชาแคมป์ปิ้งที่เลือกเป็นวิชาเสริมในช่วงมหาวิทยาลัย อาจารย์ยกพลนักศึกษาจากสองสถาบันที่เคยเป็นหนึ่งเดียวคือ มศว.ประสานมิตรและมศว.บูรพา ซึ่งปัจจุบันแยกออกไปเป็นม.บูรพาเดี่ยวๆ ไม่เกี่ยวกับมศว. อีกต่อไป

แต่ด้วยเพราะความเป็นพี่เป็นน้องเคยเกี่ยวดองกัน วิชาแคมป์ปิ้งอาจารย์จึงให้นักศึกษาทั้งสองสถาบันร่วมเดินทางไปต่างจังหวัดด้วยกัน เราเหมารถไฟหลายโบกี้ยัดนักศึกษาหลายร้อยคนเข้าไปในแต่ละที่นั่ง แม้จะถูกแบ่งกลุ่มแล้วแต่เราก็ยังแอบสลับที่นั่งมายัดกันในตู้เดียวกันตามความต้องการ

รถไฟชั้นสามเดินทางผ่านหลายสถานี เก้าอี้ไม้ของการไฟไม่ทำหน้าที่ของมันได้ดีนัก เพราะเราต่างก็รู้ว่าเราจะปวดก้นกันทันทีหากนั่งรถไฟแบบนี้

จุดหมายปลายทางคือเชียงใหม่ แต่จุดเริ่มต้นคือกรุงเทพฯ ดูเหมือนไม่ใช่ระยะทางใกล้ๆ แต่เราในฐานะนักศึกษาในเวลานั้นกลับไม่ได้มองมันเป็นอุปสรรค สิ่งที่อยู่ข้างหน้าคือความสนุกสนานในแบบที่เราไม่เคยเจอมาก่อน

เราเสียเงินกันคนละสองร้อยกว่าบาท อาจารย์เลี้ยงอาหารเราทุกมื้อ เราเดินทางด้วยรถไฟ ไปถึงที่หมายมีรถเมล์หลายคันมารอรับเราที่นั่น

รถเมล์ลัดเลาะไปตามถนนสายหางดง ทะลุไปถึงจอมทองก่อนเลี้ยวตัดไปที่แม่แจ่มอันเป็นที่พักค้างแรมของพวกเราหลายร้อยชีวิต

กิจกรรมแคมป์ปิ้งมีทั้งกางเต้นท์นอนร่วมกันระหว่างนักศึกษาต่างสถาบัน เล่นเกม ล่องแพแม่น้ำแม่แจ่ม ทำอาหาร กิจกรรมงานวัด มีทั้งปาเป้า รำวง และไฮโล ก่อนที่รุ่งเช้าเราจะเอาเงินที่ได้จากการเล่นเกมมอบให้กับพระที่วัดที่นิมนต์มาให้พรกันถึงค่าย และหนึ่งในกิจกรรมที่น่าสนใจนั่นก็คือการทดลองทำโคมลอยและปล่อยมันสู่ท้องฟ้า พร้อมๆ กัน

บางทีจุดเริ่มต้นเพียงนิดน้อย ช่วยติดชะนวนความทรงจำได้อย่างมหาศาล และนั่นทำให้เรารู้สึกดีได้อย่างน่าประหลาดใจ

น้องผู้ชายคนหนึ่งใช้ไฟแช็คจุดชะนวนหรือไต้ที่อยู่ในโคมลอย ก่อนไฟจะลุกส่องสว่างกลางถนนที่มืดมิดหน้าบ้านของพวกเรา

ขณะที่คนอื่นๆ ช่วยกันจับโคมให้พองออกอย่างเต็มที่ หลักการทำงานของโคมลอยไม่ซับซ้อน ลมร้อน ควัน ทำให้เกิดก๊าซก่อนจะส่งผลให้โคมนั้นพองออกเหมือนบอลลูนขนาดจิ๋ว ลอยละลิ่วสู่ท้องฟ้า ชะนวนที่ติดไฟตลอดเวลาส่องสว่างลอดกระดาษบาง ทำให้โคมลอยละล่องพร้อมแสงสว่างนวลๆ ตลอดเวลา

เมื่อโคมเริ่มพองเต็มที่ เด็กอีกคนก็ทำหน้าที่จุดปะทัดที่ห้อยพ่วงท้ายเอาไว้กับโคม ….โคมลอยขึ้นไปแล้ว ปะทัดส่งเสียงดังเสียจนมันนี่ หมาปั๊กของใจเห่าระงมด้วยความตกใจ

ปะทัดแบบให้แสงและสี ค่อยๆ ปะทุขึ้นพร้อมๆ กัน โคมไฟลอยไปติดสายไฟหน้าบ้านใจเล็กน้อย ก่อนเด็กน้อยจะกระโดดกระทุ้งให้มันพ้นสายไฟ และลอยขึ้นไปสู่ฟ้าที่ไม่มืดเหมือนอย่างหลายวันก่อนหน้า

พระจันทร์ใกล้จะเต็มดวงรับเทศกาลลอยกระทง คอยส่องสว่างให้สายตาของเรามองเห็นโคมลอยได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

พวกเราต่างยืนมองโคมลอยไปจนลับตา เสียงเด็กคนหนึ่งบอกว่า

“พรุ่งนี้เราปล่อยอีกเนาะ”

โคมลอยไปแล้ว แต่ว่าทำไมความคิดบางอย่างของใจถึงไม่ลอยไปกับโคมนะ…..พรุ่งนี้ก็จะปล่อยโคมกันอีกรอบ ใจตั้งใจว่าจะหอบเอาความคิดที่ทำให้จิตใจรุ่มร้อนซ่อนไว้ใต้โคมและปล่อยให้มันลอยละล่องไปบนฟ้าพร้อมกับโคมเสียที…

Related Post

• ลอยกระทง (4)