ลอยกระทง

ข้างแม่น้ำโขงเต็มไปด้วยผู้คนจากทั่วทุกสารทิศ หัวดำหัวทองในช่วงเวลาปะปนกันไปเวลานี้ ต่างคนต่างรู้ดีว่า มาที่นี่ เพื่อทำในสิ่งเดียวกันนั่นก็คือ “ลอยกระทง” และ “ลอยโคม”
 ปีนี้ใจแอบตื่นเต้นไปกับเทศกาลลอยกระทงว่าปีไหนๆ นั่นอาจจะเป็นเพราะใจรู้สึกว่าเป็นเทศกาลเดียวที่ผ่านแวะมาทักทายในช่วงที่ใจยังอยู่ที่บ้านนอก ก่อนเดินทางไกล

ตั้งแต่เช้าแม่ปลุกให้มาทำกระทงเพื่อไปลอยในตัวอำเภอ ขอขมาแม่น้ำที่ได้ใช้ ล่วงเกิน และอธิษฐานให้มีความสุข ชาติหน้าก็ให้หน้าตาสวยงามแบบนี้ตลอดไป…555

โคมลอย

เมื่อหัวค่ำ เด็กข้างบ้านสี่ห้าชีวิตเดินผ่านรั้วหน้าบ้านไปกันเป็นขบวน ใจกับแม่ต่างหันไปมอง สายตาลอดรั้วตาข่ายหน้าบ้านอย่างพร้อมเพรียง เสียงแม่ตะโกนถามกลุ่มเด็กที่รู้จักมักจี่กันเป็นดิบดีว่า
“โคมลอยเหรอ ปล่อยเมื่อไร?”
“คืนนี้ป้า” เด็กสาวคนหนึ่งบ้านมีขอบรั้วติดกันกับใจตอบกลับแม่มา
“เมื่อคืนพี่น้ำค้างไม่ออกมาดูพวกหนูปล่อยโคมกันไปแล้วหนึ่งอัน” เธอไม่เลิกตัดพ้อต่อท้ายคำตอบที่โยนกลับมาให้แม่
“คืนนี้ปล่อยกี่โมงเรียกด้วยนะ” หนนี้บทสนทนาเป็นของใจบ้าง