ขณะที่การเดินทางไกลในแต่ละทริปของใจที่นี่ก็จะอุดมไปด้วยค่าใช้จ่ายสารพัด ยิ่งการเดินทางพ่วงมาด้วยการค้างคืน ค่าที่พักที่คำนวณเป็นเงินไทยแล้วก็พาลใจหายไม่น้อย เชื่อไหมว่าบางทริปแค่ค้างคืนใจสามารถใช้เงินนั้นเดินทางไปกลับ 5 วันเต็มๆ ในฮ่องกงหรือเวียดนามได้ด้วยซ้ำไป

แต่ถึงจะรับปากกันเป็นดิบดี แต่วานก่อน ชายหนุ่มก็เอ่ยปากถามชวนกันไปเที่ยวแบบค้างคืนกันอีก ทั้งๆ ที่ เราก็ยังนึกไม่ออกว่าจะไปเที่ยวกันที่ไหนในเมืองนี้ หลังจากที่ตระเวณเดินทางไปโน่นนี่เสียจนถี่ยิบ การเดินทางอาจจะไม่ยากสำหรับเสียแล้ว การเลือกจุดหมายปลายทางสิ ดูเหมือนจะยากกว่าเสียด้วยซ้ำ ในตอนนี้….

หลายวันมานี้ ใจแอบคิดอยู่ในใจว่า ใจเริ่มชอบการเดินทางมาตั้งแต่ตอนไหน และมันกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเหมือนอย่างทุกวันนี้ได้อย่างไร หากใจมีโอกาสที่จะเลือกได้ ใจก็อยากจะออกเดินทางบ้าง แม้จะใกล้ไกลขอให้ได้ไปที่ไหนสักที่ที่อยากจะไปก็เพียงพอ…

มันอาจจะเริ่มจากวันหนึ่งของการทำงานเมื่อหลายปีก่อน วันที่ใจได้ออกไปเห็นโลกกว้างมากกว่าห้องเรียน และแดนเนรมิตรซึ่งเพื่อนฝูงมักใช้เป็นสถานที่นัดพบเมื่อวัยร่ำเรียนในชั้นมหาวิทยาลัย

วันหนึ่งใจได้เห็นว่า โลกที่เราไม่รู้จักใครเลยข้างนอกนั่น ช่างเต็มไปด้วยความสุขทางจิตใจ ที่ๆ เราไม่เคยเห็นและไม่รู้จักใครเลย คือโลกใบใหม่ที่หากเราไม่ได้ไป ไม่ได้ตัดสินใจออกเดินทางจะไม่มีวันได้พบเจอเลย

ใจอาจจะโชคดีที่การทำงานได้พ่วงการเดินทางเอาไว้เสมอ เดินทางไกลบ้าง ใกล้บ้าง แต่มันก็มีคุณค่าอยู่ในทุกอณู  และวันนี้สถานภาพของชีวิตจะเปลี่ยนไปบ้าง แต่ใจก็ยังเชื่อว่า การเดินทางของใจไม่ได้สิ้นสุดไปเสียแน่ๆ ยิ่งไปกว่านั้น พักหลังมานี้ ใจค้นพบว่า ใจไหว้วานให้ชายหนุ่มแวะจอดข้างทางเพื่อเก็บรายละเอียดของการเดินทางมากขึ้น และมากขึ้น จนเราต้องเสียเวลาไปกับการชมความงามระหว่างการเดินทางมากกว่าที่ควรจะเป็นด้วยซ้ำไป

ภาพที่เห็นในข้อความนี้ เป็นภาพที่ใจเก็บบันทึกความงามระหว่างการเดินทางไปเยือน Great Ocean Road หนที่สอง เมื่อไม่กี่วันก่อนที่ผ่านมา ซึ่งใจยังเองยังไม่สามารถสรรหาอารมณ์ศิลปินมานั่งขีดและเขียนเรื่องราวของการเดินทางลงบนหน้าเว็บไซต์ได้  มีเพียงการนั่งมองภาพรำลึกความทรงจำไปพลางๆ

มาถึงตอนนี้ใจก็ยังเชื่อเสมอว่า “ภาพที่เราบันทึกติดมือกลับมา จะไม่สวยเท่ากับที่ตาเราได้เห็น” เป็นแน่แท้ ใจสามารถบรรยายภาพที่ใส่เอาไว้ได้ว่า มันเป็นภาพของรุ่งอรุณหนึ่งที่เราตื่นมาพร้อมกับหมอกหนา แต่กลับมีแสงแดดบางๆ ส่องพาดผ่านหมอกหนานั่นเป็นระยะๆ ในช่วงหนึ่งนั้น เราจอดแวะพักริมทาง เพื่อถ่ายภาพหมอกหนาและแสงแดดนั้นเอาไว้

ภาพของแกะกำลังนอนอาบแดด มีหมอกที่ลอยต่ำ ค่อยๆ กลายร่างเป็นไอลอยไปทั่วอาณาบริเวณ  แสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องสะท้อนบนยอดหญ้ายังผลให้น้ำค้างที่เกาะแอบอิงยอดหญ้าอยู่นั้นแปลงภาพเป็นรุ้งทั้งแถบ เมื่อได้เห็นก็อดสงสัยในมหัศจรรย์แห่งธรรมชาติที่อยู่ตรงหน้าเสียไม่ได้

หุบเขานั้นช่างสวยงามยิ่งนักในเช้าวันนั้น….แม้จะถ่ายภาพกลับมาด้วยแต่มันก็ไม่งามเท่ากับที่ตาได้เห็นเลยจริงๆ

ใจยังเชื่อมั่นเสมอว่า การเดินทางสร้างแรงบันดาลใจให้กับชีวิตได้เสมอ ใจยังนำเสนอการเดินทางเป็นอีกทางเลือกหนึ่งของกิจกรรมชีวิตของเพื่อนฝูง พี่ และน้อง หากมีโอกาสใจก็อยากจะให้ทุกคนออกเดินทางกันบ้าง กลับไปที่เดิมก็ได้ เพราะไม่ว่าอย่างไรเราก็จะพบเจอกับความแปลกใหม่ในสถานที่เดิมเสมอ….แล้ว..เราจะได้เห็นความงดงามและโลกใบใหม่ด้วยตาของเราเอง…

ปล. เขียนมาตั้งนาน พอกลับมาอ่านอีกที ก็รู้สึกว่าขี้บ่นเสียจริงๆ เลยเรา แค่อยากจะเอาภาพแกะนอนอาบแดดมาอวดชาวบ้านเขาก็เล่นเขียนซะยาวเลย 555

Related Post

• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)
• ขอได้ แต่อย่าขอเยอะ (3)
• ว่าด้วยเรื่องรูป…กังหันลม (3)
• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (0)
• The Nobbies (0)
• ตามรอย Maldon (0)

ใจยังนอนไม่หลับ แต่ใจก็รู้ว่าคนทางโน้นก็คงจะหลับใหลไปในยามวิกาลเช่นนี้แล้วเป็นแน่ เรื่องที่หนักอึ้งบางอย่าง ทำเอานอนไม่ได้ จนต้องตัดสินใจล้มพับโครงการนอนเร็ว ตื่นเช้า ไปอีกวัน และหันมาฟังเพลงดับจิต ให้หัวสมองคิดแต่เรื่องราวในเพลง ไม่ตุเลงๆ ออกไปนอกกรอบไปคิดเรื่องอื่นได้

โดยปกติแล้วหากใจฟุ้งซ่านใจก็มักจะทำแบบนี้ เปิดเพลงฟัง เปิดรูปดู พอให้สมองอุดรูโหว่และช่องว่างของความคิดฟุ้งซ่านนั่นได้ ก็ค่อยพาตัวเองไปล้มบนอยู่ฟุกให้หัวอยู่บนหมอน

ก่อนหน้านี้หลายนาที ใจคลิกเปิดดูรูปทริปเก่าแก่ที่ใจเคยไปมา ทริปที่ส่วนมากมักจะมาพร้อมกับการทำงานหลายปีก่อนหน้า ใจค้นพบอยู่เสมอเมื่อคลิกดูรูปหน้าตาตัวเองเมื่อหลายปีก่อนหน้า ใจจะพบว่าไม่เพียงแต่หน้าตาจะเปลี่ยนไปตามทรงผม แต่ยังแก่วันแก่คืนอย่างเห็นได้ชัด

แต่ก็นั่นแหละ ปล่อยเรื่องของหน้าตาเอาไว้ตรงนั้นแหละ ไม่มีทางแก้ไขอะไรได้ นอกเสียจากว่าจะไปหาหมอให้ลงมีดกรีดที่คาง จมูก ตา และอะไรต่อมิอะไร มันถึงจะหายไปจากเค้าโครงเดิมอยู่บ้าง แม้จะอยากทำแต่ใจก็ติดปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง…คือ ใจกลัวสวยเกิน…

ตอนนี้ใจคว้าพาสปอร์ตมาดูล่ะ พลิกมันไปเรื่อยๆ ทั้งสองเล่มที่ขาดอายุไปหนึ่ง และยังใช้งานมันอยู่อีกหนึ่ง เปิดไปเรื่อยๆ เมื่อยแล้วใจก็วางมันลง หายเมื่อยใจก็เอามันมาเทียบกับรูปที่มีอยู่ในอัลบั้ม

เมื่อเอามาประกบกัน ใจก็จะเห็นภาพของตัวเองในปีนั้นได้อย่างชัดเจน ภาพของปี 2545 หลังจากออกจากไบโอเทคที่ทำมาได้สองปี และหนีมาประกอบอาชีพขีดๆ เขียนๆ ก็มีโอกาสได้ไปญี่ปุ่น…ดูผมยาวและใส่แว่น เป็นเด็กคงแก่เรียน ติดมาจากตอนเรียนมหาวิทยาลัยและที่ทำงานก่อนหน้า

ปีต่อมาไปกัวลัมเปอร์ โดนทักว่าเป็นอาหมวยจากจีน ปี 2547 ไปลาวกับสิงคโปร์ ปักกิ่งของจีน โดยเฉพาะสิงคโปร์ใจไปมันทุกปี …นับจากปีนี้ บางปีไปมันสองที แล้วก็ไปโผล่ที่กัมพูชาหนแรกในปี 2548 แวบๆ ไปอเมริกาด้วย 8 วันในปีนี้

ปี 2549 ใจไปไปฮ่องกงแบบโดดเดี่ยว ไปทำงานคนเดียว เที่ยวเอง กินเอง และบินกลับเอง ปี 2550 ไปทำงานที่กัมพูชาอีกหนพร้อมเพื่อนคนสนิท และทรงผมหัวหยิกหน้ากลม ปีนี้ใจได้ไปโอ๊คแลนด์ นิวซีแลนด์ 6 วัน แอ่วมันทุกวัน ทำงาน 30 นาที

ปี 2551 ใจหนีไปเวียดนาม 5 วันเต็ม แต่กลับเที่ยวได้ไม่กี่ที เดินเขาที 11 กิโลเมตร กลับมาเดินขาเป็นเป็ดกันเลยทีเดียว ปีที่แล้วใจไปสิงคโปร์ มาเก๊า ฮ่องกงหนที่สอง และก็ไปออสเตรเลีย 15 วันเต็ม

ปีนี้ใจก็ยังไปสิงคโปร์ และไปโผล่ที่ออสเตรเลียอีกเกือบหกเดือนขาดไปเพียงไม่ถึงสิบวัน

มาถึงตรงนี้ … คนทางโน้นคงจะนอนหลับใหลเหมือนเช่นเคย ตอนนี้นาฬิกาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของใจมันบอกเวลาที่ตีหนึ่งสามนาที ใจว่าใจใช้เวลาเขียนข้อความนี้นานกว่าปกติ นั่นเป็นเพราะใจต้องเขียนที พลิกไปที่หน้าพาสปอร์ตทีว่าปีไหนใจไปไหนมาบ้าง

เรื่องราวชีวิตผ่านเลยไป เหมือนกับอะไรๆ ที่บันทึกไว้ในหน้าพาสปอร์ต เนิ่นนานเหลือเกินที่ใจเองก็หลงลืมไปเลยว่าที่ผ่านมาเคยเจออะไรมาบ้าง

ปัจจุบันลบเลือนอดีตเสียสิ้น หลงเหลือไว้เพียงความทรงจำที่เลือนลางไปทุกทีๆ แต่มันจะกลับมาแทนที่เรื่องราวปัจจุบันอีกครั้ง เมื่อพลิกหน้าอดีตขึ้นมาจดจำ  …แต่ก็อีกนั่นแหละ… ใจจะไม่จดจำมันอีกครั้ง หากว่าหน้าพาสปอร์ตถูกประทับตราการเดินทางหนใหม่ ไม่ว่าจะเป็นทิศทางเดิม แต่ก็เป็นเวลาใหม่ หรือบางทีอาจจะเป็นเวลาใหม่และเส้นทางใหม่ด้วยก็ตามที

พาสปอร์ตเล่มใหม่ของใจยังไม่หมดอายุ หน้าของมันก็ยังเหลือใช้ งานอีกบานตะไทอยู่…มันคงจะรอคอยให้ใจได้ออกเดินทางครั้ง ตามอัตภาพ และเท่าที่จะเป็นไปได้

หน้าพาสปอร์ตยังครบถ้วน ไม่เก่าสักเท่าไร เพราะใจเพิ่งจะไปทำใหม่เมื่อปีที่ผ่านมา…ขณะที่ใจเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่า…หน้าของเจ้าของพาสปอร์ตแก่….จัง… 555

ตีหนึ่งสิบนาทีแล้ว ใจหนีไปนอนดีกว่า ก่อนที่หน้าจะแก่ไปกว่านี้ นอนหลับฝันดีอีกคืนหนึ่งนะ …

ด้วยรักทุกขณะจิต
จากใจ
ประเทศไทย

Related Post

• สวยไม่เท่าตาเห็น (7)
• ไปสเปน? (2)

ใจไม่ค่อยแสดงความรักกับพ่อโดยตรงมากนัก แต่มักจะเลือกแสดงความรักกับแม่มากกว่าใครในบ้าน แต่พ่อเองก็รู้ดีว่าลูกทุกคนของพ่อรักพ่ออย่างไรและเท่าไร

เสียงโทรศัพท์ดังบอกเป็นสัญญาณว่ากำลังรอให้ปลายทางรับสาย เมื่อสิ้นเสียง ก็มีเสียงแม่รับ บอกอาการได้ว่า แม่กำลังง่วง เมื่อถามกลับ ก็ได้คำตอบว่าแม่กำลังจะเข้านอน

ที่ที่ใจอยู่นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนครึ่ง ขณะที่ที่บ้านเพิ่งจะสามทุ่มครึ่ง แต่พ่อก็เข้านอนไปแล้ว ใจวานให้แม่ไปขุดพ่อที่กำลังหลับฝังรากลึกอยู่บนเตียง ให้ลุกจากที่นอน เพื่อให้ใจได้คุยกับพ่อสักนิดหน่อย

แม้ในตอนแรกใจจะตั้งใจว่า หากพ่อนอนก็จะไม่คุย แต่แม่ก็บอกว่า “ไปเรียกพ่อก่อน พ่อจะได้ดีใจ” ทำเอาใจรู้สึกผิดไปบ้าง แต่ว่าการสะดุ้งเฮือกได้ทันเวลาที่เมืองไทย ช่วยใจได้มากโข แม้จะได้คุยกับพ่อสั้นๆ บอกเพียงว่าสุขสันต์วันเกิด ปีนี้พ่อแก่ขึ้นอีกปีหนึ่งแล้ว และสัญญาว่าจะซื้อของขวัญวันเกิดไปฝาก แบบย้อนหลังกันทั้งบ้านพ่อ แม่ และพี่สาว เมื่อใจได้กลับบ้าน

พ่อถามใจว่า “อีกนานไหมกว่าที่ใจจะกลับบ้าน”

ใจเองก็ได้เพียงแต่ตอบกลับไปว่า

“ไม่นานหรอกพ่อ”

มาถึงตอนนี้เพิ่งจะนึกออกว่า ตอนขามา ใจเองให้คำตอบใครไม่ได้เลยว่า จะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน และเมื่อไรจะกลับบ้าน ราวกับว่า เอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้กับคนอย่างใจ พอพ่อถาม ทำเอาหัวใจของใจหวิวๆ คิดถึงบ้านมาตะหงิดๆ เหมือนกัน เรามักจะคิดถึงคนที่อยู่ห่างไกล ก็ต่อเมื่อเราได้รู้ว่า อีกฝั่งหนึ่งก็คิดถึงเราเหมือนกัน แต่เมื่อเราได้รู้ว่าอีกฝั่งหนึ่งไม่ได้ใส่ใจ ความคิดถึงของเราก็จะกลายเป็นแค่ “ความทรมานอยู่เพียงลำพัง” มันจะส่งไปไม่ถึง…วนเวียนอยู่ในหัวสมองของตัวเองเท่านั้น

ใจเพิ่งวางโทรศัพท์จากพ่อได้ไม่นาน ใจก็เห็นพี่สาวคนกลางออนไลน์มาจากสเปน นี่เป็นวันแรกในรอบสองสัปดาห์ที่ใจได้คุยกับพี่สาวเป็นเรื่องราว หลังจากเอาแต่ส่งข้อความค้างจอ MSN เอาไว้ แล้วก็ค่อยส่งกลับกันไปมาระหว่าง offline นั่นเป็นเพราะเวลาของเราห่างกันถึง 9 ชั่วโมงเต็ม เลยไม่มีโอกาสได้นั่งคุยกันอย่างที่ต้องการ

การได้คุยกับพี่สาวในหนนี้ทำให้ใจต้องคิดหนัก ข้อความสนทนาหนนี้เข้มข้นและจริงจัง หลังจากก่อนหน้านี้ใจเองพยายามจะหลีกเลี่ยงการสนทนาทำนองนี้

ใจอาจจะต้องไปหาพี่สาวที่สเปนในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า…ไม่สิ ก่อนสิ้นเดือนสิงหาคม ใจจะต้องบินจากเมลเบิร์นไปยังบาร์เซโลน่า พำนักพักพิงอยู่กับพี่สาวด้วยวีซ่านักท่องเที่ยว หลังจากที่พี่สาวพยายามชักชวนให้ไปหาอยู่นานนม แต่ใจก็ยังจนหาตั๋วเครื่องบินไม่ได้ พี่สาวเลยเสนอทางเลือกใหม่ให้ใจออกค่าตั๋วจากที่นี่เอง และขากลับบ้านจากบาร์เซโลน่า เขายินดีจะออกให้…แสดงถึงความตั้งใจที่อยากจะให้ใจไปหาจริงๆ

ใจเองปฏิเสธไม่ลง เหตุผลสำคัญ “เพราะพี่สาวอยากได้คนไปนั่งอยู่ด้วยข้างๆ”  ทำให้ใจต้องตัดสินใจออกเดินทางไกลอีกครั้ง… มาถึงตอนนี้ใจก็เริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า “นี่เราจะต้องออกเดินทางกันอีกแล้วเหรอเนี่ย?”

หลายวันนับจากนี้ใจไม่เพียงแต่จัดการกับปัญหาของตัวเองเรื่องที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เท่านั้น แต่ใจต้องตรวจสอบราคาตั๋วเครื่องบินไปสเปน
พร้อม ๆ กับสอบถามเรื่องการทำวีซ่าไปยังที่นั่นจากที่เมลเบิร์น

แม้จะยังไม่อยากเดินทางออกจากที่นี่ในเวลาเช่นนี้ และดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่ใจรู้สึกว่า…ใจยังไม่อยากจะจากที่นี่ไป อย่างน้อยหัวใจของใจก็กำลังบอกว่า “ยังไม่อยากจะไปไหนเลย”

แต่…นี่อาจจะเป็นการเดินทางที่ยาวไกลอีกครั้ง มันคงจะแตกต่างจากหนก่อน เพราะมันจะเป็นการเดินทางที่หอบเอาความรักและความห่วงใยของคนทั้งบ้านใส่ในกระเป๋าแล้วเอาไปให้พี่สาวคนกลางถึงสเปน… ถึงอย่างไรเสีย ถึงวันนั้น วันที่การเดินทางจะมาถึง เราคงได้มีโอกาสได้บอกเล่าเรื่องราวกันอีกครั้ง

ใจกำลังจะบอกลาพี่สาว เพราะเวลาที่นี่บอกแล้วว่าตีสองครึ่ง ก่อนจะบอกเธอว่า ได้เรื่องราวอย่างไร เราคงได้คุยกันอีกครั้ง แต่ไม่ทันเสียแล้ว พี่สายหายวับไปกับสภาพ offline ปลายทาง…แต่ก็นั่นและ เรื่องการเดินทางทริปสั้นๆ ในระยะทางที่ยาวไกลขึ้นของใจกำลังใจจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง….

ใจกำลังจะไปสเปน???

Related Post

• สวยไม่เท่าตาเห็น (7)
• จดหมายฉบับที่สอง : เรื่องเล่าจากพาสปอร์ต (10)