สวยไม่เท่าตาเห็น

ใจกับชายหนุ่มแอบสัญญากันไว้ว่า เราจะพักเรื่องเที่ยวของเราเอาไว้บ้าง เพลาๆ และตั้งใจทำงานเป็นเรื่องเป็นราวกันเสียที เพราะปฏิเสธไม่ได้เลยว่า พอออกเที่ยวที ค่าใช้จ่ายก็มีอยู่เยอะไม่ใช่น้อย บางทีใจก็แอบอิจฉาคนที่อยู่เมืองไทยอยู่นิดๆ และแอบคิดไปว่า ทำไมตอนอยู่เมืองไทย ไม่เดินทางไปโน่นมานี่ให้เยอะกว่านี้ เพราะใจถือว่าเมืองไทยเป็นเมืองที่ท่องเที่ยวแล้วเสียเงินน้อยกว่า ไหนจะค่าที่พักก็ถูก ค่ากินก็น้อย ค่าเดินทางก็ไม่ได้สูงลิบลิ่ว
ขณะที่การเดินทางไกลในแต่ละทริปของใจที่นี่ก็จะอุดมไปด้วยค่าใช้จ่ายสารพัด ยิ่งการเดินทางพ่วงมาด้วยการค้างคืน ค่าที่พักที่คำนวณเป็นเงินไทยแล้วก็พาลใจหายไม่น้อย เชื่อไหมว่าบางทริปแค่ค้างคืนใจสามารถใช้เงินนั้นเดินทางไปกลับ 5 วันเต็มๆ ในฮ่องกงหรือเวียดนามได้ด้วยซ้ำไป

จดหมายฉบับที่สอง : เรื่องเล่าจากพาสปอร์ต

ถึง …. คนๆ นั้นที่คงจะหลับใหลในยามเที่ยงคืนสามสิบเจ็ดนาที
ใจยังนอนไม่หลับ แต่ใจก็รู้ว่าคนทางโน้นก็คงจะหลับใหลไปในยามวิกาลเช่นนี้แล้วเป็นแน่ เรื่องที่หนักอึ้งบางอย่าง ทำเอานอนไม่ได้ จนต้องตัดสินใจล้มพับโครงการนอนเร็ว ตื่นเช้า ไปอีกวัน และหันมาฟังเพลงดับจิต ให้หัวสมองคิดแต่เรื่องราวในเพลง ไม่ตุเลงๆ ออกไปนอกกรอบไปคิดเรื่องอื่นได้

โดยปกติแล้วหากใจฟุ้งซ่านใจก็มักจะทำแบบนี้ เปิดเพลงฟัง เปิดรูปดู พอให้สมองอุดรูโหว่และช่องว่างของความคิดฟุ้งซ่านนั่นได้ ก็ค่อยพาตัวเองไปล้มบนอยู่ฟุกให้หัวอยู่บนหมอน

ไปสเปน?

ยอมรับเลยว่า การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ทำให้ใจลืมวันลืมคืนเสียสิ้น ใจมักจะต้องพึ่งพาคนข้างๆ โทรศัพท์มือถือ และคอมพิวเตอร์ช่วยบอกวันและเวลาให้แทน ที่จะจดจำมันเอง เพราะฉะนั้น พอกลางดึก มีคนบอกว่าวันนี้วันที่ 1 พค. ใจถึงกับสะดุ้งเฮือก รีบยกโทรศัพท์มือถือ โทรฯ กลับบ้านในบัดดล เพื่อบอกสุขสันต์วันเกิดให้กับพ่อ….
ใจไม่ค่อยแสดงความรักกับพ่อโดยตรงมากนัก แต่มักจะเลือกแสดงความรักกับแม่มากกว่าใครในบ้าน แต่พ่อเองก็รู้ดีว่าลูกทุกคนของพ่อรักพ่ออย่างไรและเท่าไร
เสียงโทรศัพท์ดังบอกเป็นสัญญาณว่ากำลังรอให้ปลายทางรับสาย เมื่อสิ้นเสียง ก็มีเสียงแม่รับ บอกอาการได้ว่า แม่กำลังง่วง เมื่อถามกลับ ก็ได้คำตอบว่าแม่กำลังจะเข้านอน

เมื่อเราออกเดินทาง

ฉันเคยถามผู้คนมากมายว่าสถานที่ใดที่อยู่ในหัวใจของเขาผู้นั้นตลอดกาล ไม่ว่าใครทักหรือถามว่าที่ไหนที่อยากจะแนะนำบอกต่อให้เที่ยวที่นั้นมักจะเป็นที่ที่แรกที่ผุดขึ้นมาในสมองของเขา โดยที่ไม่ต้องกลับไปว่า “ขอคิดก่อน”
หลายต่อหลายครั้งฉันมักจะได้คำตอบว่า “ไม่รู้สิ ไม่มีที่แบบนั้นในหัวใจเลย” ฉันว่าเราออกเดินทางน้อยจนเกินไป น้อยจนไม่สามารถหาคำตอบแบบนั้นให้กับคนอื่น หรือแม้แต่กับตนเองได้
เมื่อหลายวันก่อนระหว่างทางที่ขับรถฝ่าความร้อนอบอ้าวในช่วงกลางวันไปตามทางที่คดเคี้ยวของแม่ฮ่องสอน ฉันกับเพื่อนร่วมทางแวะจอดรถข้างทางเก็บภาพไร่ดอกโสนสีเหลืองสดบาดตาบาดใจ ไล่ระดับขึ้นเนินสูงลงมาเบื้องล่างคั่นกลางด้วยบ้านหลังเล็กสองหลัง ดูสวยงามยิ่งนัก