เป็นเพราะ “น้อย” เพื่อนสาวที่คบหารู้จักกันมานานตั้งแต่ชั้น ป.5 เปิดกิจการนำเที่ยวไทยลาวเป็นล่ำเป็นสันและเป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวตาน้ำข้าวที่หอบเอาหนังสือบนโลกเหงาๆ หรือเจ้า lonely planet ติดตัวมาด้วย ส่งผลให้เราโชคดีตลอดการเดินทางที่ไม่เพียงแต่ได้เดินทางแบบที่ชาวบ้านชาวช่องของเขาไม่ได้ทำ แต่เรายังจะได้คุยกับเจ้าของกิจการการท่องเที่ยวหลากประเภทในทริปนี้ ที่สำคัญนั่นมาพร้อมกับการค่าใช้จ่ายที่ต่ำและบางครั้งก็ถึงกับฟรีกันเลยทีเดียว

ขาออกจากห้วยทรายมายังปากแบงในวันที่ไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึง (อีกหนึ่งเดือนถัดมาใจเดินทางไปปากแบงอีกครั้งปรากฎว่าไฟฟ้าหรือที่คนลาวเรียกว่าไฟหลวงเข้าไปเยือนแล้ว) มีน้อยออกแบบการเดินทางเอาไว้คร่าวๆ หลังจากนั้นเราจะเดินทางกันตามมีตามเกิด ตามชีวิตของนักท่องเดินทางอย่างแท้จริง

น้อยเลือกที่จะให้พวกเรานั่งเรือที่เรียกกันเสียหรูว่า “สปีดโบ๊ท” แต่หากแปลภาพให้มันไม่หรูมันก็คือเรือหางยาวดีๆ นี่เอง เพียงแต่ว่ามันไม่เหมือนเรือหางยาวคนอื่นเขาก็ตรงที่วิ่งด้วยความเร็วสูงบนแม่น้ำโขง คนขับจะอาศัยความชำนาญเลี้ยวซ้ายขวา หลบและลัดเลาะไปตามโขดหินของแม่น้ำโขงในหน้าฤดูน้ำไม่หลาก ขณะที่ผู้โดยสารก็ต้องสวมหมวกกันน็อคและเสื้อชูชีพด้วย

ในตอนแรกนั้นใจไม่ค่อยจะเข้าใจความหมายของการใส่หมวกกันน็อคบนเรือหางยาวนั่นนัก จนกระทั่งในเวลาต่อมา เมื่อจบทริปการเดินทางถึงได้รู้ว่า หมวกกันน็อคไม่ได้มีไว้ป้องกันการกระแทกในเวลาเรือล่มอย่างที่เขาเข้าใจกันหรือเหมือนนักซิ่งบนท้องถนนหรอก แต่หมวกกันน็อคใบนั้นเอาไว้เพื่อกันลมโดยเฉพาะ ลมที่แรงปะทะหน้าอาจจะทำให้หน้ายับเยินน้ำลายไหลไปโดนเพื่อนที่นั่งข้างหลัง พอๆ กับทรงผมก็คงจะดูไม่ได้เอาเสียเลยเมื่อไปถึงจุดหมาย….เรียกว่าดูไม่ได้เห็นจะถูกต้องยิ่งกว่า

ในความจริงของการเดินทางจากเชียงของมายังหลวงพระบางนั้น นักท่องเที่ยวสามารถเลือกออกแบบการเดินทางหลากหลายแบบ นอกจากรถยนต์ที่จะขับเองบนถนนที่กำลังก่อสร้างมุ่งตรงหลวงพระบางด้วยตนเองแล้ว เราก็ยังเลือกนั่งรถโดยสารแบบข้ามคืน รุ่งเช้าถึงหลวงพระบางได้เหมือนกัน

แต่สำหรับใครที่ไม่ได้ต้องการความเร่งด่วนและอยากชมความงามทางน้ำ ก็ต้องเดินทางด้วยเรือโดยสารแม่น้ำโขงที่มีทั้งแบบเร็ว หรือสปีดโบ๊ท หรือสโลว์โบ๊ท หรือ เรือเช้า ซึ่งราคาต่างกันเพียงไม่กี่ร้อยบาท แต่ได้รสชาติการเดินทางที่ต่างกันตามชื่อที่เรียกขานนั่นเอง

เรือช้านั้น เจ้าของเรือจะแวะจอดให้นักท่องเที่ยวค้างคืนแบบแกมบังคับที่เมืองปากแบง โดยเรือจะถึงเกือบค่ำหรือบางทีก็ค่ำมืดกันไปเลยแล้วแต่ฤดูกาลของพระอาทิตย์ที่มีเวลาตกไม่เท่ากัน รุ่งเช้าเรือจะเดินทางต่ออีกทั้งวันไปถึงที่หลวงพระบางในช่วงค่ำ หรือโพล้เพล้เช่นกัน ดังนั้นนักท่องเที่ยวก็ต้องมีเวลาเผื่อสำหรับการเดินทางแบบนี้ถึงสองวัน  หนึ่งคืนกว่าจะถึงหลวงพระบาง โดยเรือช้าสามารถซื้อตั๋วแบบถึงหลวงพระบางเลย สองต่อหรือว่าจะซื้อแบบถึงปากแบงแล้วก็เลือกการเดินทางอย่างอื่นด้วยตนเองก็สุดจะแล้วแต่

สำหรับเรือเร็วนั้นก็สามารถซื้อได้แบบสองต่อถึงหลวงพระบางแบบแวะเปลี่ยนเรือที่ปากแบงแล้วนั่งกันต่อก็ได้ หรือไม่ก็แวะนอนที่ปากแบงต่อแล้วจะเลือกเดินทางแบบไหนต่อก็แล้วแต่เช่นกัน แต่โดยมากเรือเร็วที่ปากแบงเอาแน่เอานอนไม่ได้เสียเลย ว่ากันว่า บางวันเรือก็ไม่ออกเพราะผู้โดยสารน้อย หากใครไม่อยากคอยก็ต้องเสียเงินมากขึ้นเพื่อเหมาเรือไปเอง ไม่ก็ต้องเลือกซื้อตั๋วเรือช้าไปหลวงพระบางแบบทั้งวันอีกรอบ

นอกจากนี้แล้วท่าเรือเร็วและเรือช้าตั้งอยู่คนละทิศ เรือช้าใกล้หน่อยเร็วเรือไกลออกไปอีกนิดจากด่านตรวจคนเข้าเมืองเมืองห้วยทรายของลาวตรงกันข้ามกับเชียงของบ้านของใจ  นักท่องเที่ยวก็มักจะต้องเลือกรถโดยสารหรือสองแถวบนเนินติดกับด่านตรวจคนเข้าเมืองไปยังท่าเรือที่ว่า ราคาก็ไม่กี่บาทหากว่ามีเพื่อนร่วมทางมาก แต่ก็แพงขึ้นหากว่าเหมาไปเอง

พวกเราทั้งสี่ชีวิตเรียกรถโดยสารไปส่งที่ท่าเรือเร็ว เพื่อนั่งเรือหางยาวใส่หมวกกันน็อคไปแวะนอนที่ปากแบง นอกเหนือจากเราแล้ว มีฝรั่งร่วมทางที่พกเอาแสงโสมแบบแบนเอาไว้ในกระเป๋าอีกหนึ่งชีวิตและพี่ลาวอีกหนึ่งหน่อก็ขอติดสอยห้อยตามกันไปด้วย

อันที่จริงใจเว้นที่ว่างเอาไว้เสียนานไม่ยอมเขียนถึงตอนนี้มาร่วมหลายเดือน ทิ้งไว้จนต้องไปปากแบงอีกหน และก็ได้สัมผัสการเดินทางอีกรูปแบบหนึ่งที่แตกต่างจากทริปนี้ จึงพอจะบอกได้ว่า เรือเร็วจากห้วยทรายมาปากแบง เมื่อเทียบกับเรือเร็วจากปากแบงไปยังหลวงพระบางนั้นให้ความน่ากลัวที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

ถึงใครจะว่าอย่างไร ใจก็ยังเชื่อว่า เรือเร็วจากปากแบงไปยังหลวงพระบางในระยะทางที่เท่ากันนั้น น่ากลัวว่าเป็นไหนๆ โค้งที่ต้องลัดเลาะมากกว่า แถมความสามารถของนักขับเรือก็ต้องช่ำชองกว่าถึงจะหลบหลีกแก่งและแหล่งน้ำวนที่มีให้เห็นตลอดเวลาได้

ทว่าเรือของเราที่นั่งจากห้วยทรายมาปากแบงนั้นเจอกับโค้งและน้ำวนไม่มากนัก ทำให้ใจกับน้อยหลับและหมวกกันน็อคชนกันได้เมื่อเรือแล่นมาแล้วเป็นชั่วโมงด้วยความเร็วและเสียงแบบเดิมๆ

เรือเร็วนั้นจะไม่แวะที่ไหนเพื่อรับผู้โดยสารเลยเพราะเรานั่งกันมาเต็มแล้ว ยกเว้นเจ้าของเรือจะแวะเติมน้ำมันหรือเปลี่ยนถังแก๊สหุงต้มที่ใช้เป็นพลังงานในการขับเคลื่อนเรือไปยังจุดหมาย

พวกเรานักท่องเที่ยวมีหน้าที่มองและชมบรรยากาศรอบข้างผ่านหมวกกันน็อค น้อยและเพื่อนผู้ชายอีกสองหน่อ เปิดกระป๋องเบียร์ลาวชนกันบนเรือหางยาวโดยไม่ยี่หระต่อความเร็วลมที่จะพัดเอาเบียร์ปลิวไปตามลมแต่อย่างใด พอๆ กับพี่ฝรั่งที่นั่งตรงกลางก็ยกเอาแสงโสมแบนนั้นขึ้นมาจิบให้อารมณ์จิบวิสกี้เคล้าลมยิ่งนัก

เรือแวะจอดเปลี่ยนแก๊สหนเดียว และแวะให้พวกผู้ชายที่มีความสามารถในการอั้นฉี่ได้น้อยกว่าผู้หญิงฉี่ทำรอยไว้บนเนินทรายของแม่น้ำโขงอีกหนึ่งเทียว จึงแล่นไปเรื่อยๆ ตามแม่น้ำโขง ที่ส่วนใหญ่จะอยู่ในเขตของลาวทั้งซ้ายและขวา จนกระทั่งเรือถึงที่หมายคือเมืองปากแบงของเรา

อย่างที่ใจบอกเอาไว้ เมืองปากแบงเคยเป็นเมืองที่ใครหลายคนไปเยือน เพราะความงามที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน ใจว่ามนต์เสน่ห์ของมันก็คือสิ่งนั้นจนกระทั่งหนหลังใจได้ไปเยือนอีกครั้งก็พบว่าความงามที่ว่าไม่ได้ลดเลือนหายไป แต่ความมืดมนที่เคยเป็นกลับถูกแทนที่ด้วยแสงไฟฟ้าที่เพิ่งชักลากสายเข้ามาให้บริการแก่ชุมชน

“ไฟจักร” หรือ ไฟฟ้าที่เกิดจากแรงปั่นไดนาโม ที่คนลาวเรียกกัน เคยทำเสียงระงมบนเขาของที่เมืองปากแบง ที่นี่ไม่มีไฟฟ้าจากรัฐหรือไฟหลวงใช้ในช่วงหลายปีก่อนหน้า ชาวบ้านอยู่ได้ด้วยเทียนและไฟจักรที่ว่า

กำหนดการเปิดไฟจักรชัดเจนคือช่วงเวลาหกโมงยามจะค่ำ พอตกจะสี่ทุ่มก็ปิดไฟกันมืด หลงเหลือไฟให้เห็นบ้างแล้วแต่กำลังทรัพย์ของเจ้าของกิจการที่อยากจะให้บริการนักท่องเที่ยว เท่าที่เห็นก็เห็นจะมีแต่ห้องพักแบบ 5 ดาวที่ไม่บริการนักท่องเที่ยวทั่วไปที่เดินเท้าเข้าไปถาม แต่ขายพร้อมแพ็กเก็จเรือวิ่งยาวถึงหลวงพระบางแบบแวะค้างคืนที่ปากแบง ซึ่งเราได้สิทธิพิเศษที่ต่างกับใครในค่ำคืนนี้

เมืองปากแบงตั้งอยู่ในแขวงอุดมไซ เป็นเมืองที่ใครที่จะต้องไปหลวงพระบางมักจะแวะมาชมความงามเสียก่อนเสมอ หรือไม่ก็เพราะถูกบังคับให้แวะค้างคืนกันเสียก่อนเพราะเรือไม่วิ่งต่อไปแล้วนั่นเอง จากเมืองนี้เราสามารถเดินทางไปยังหลวงพระบางด้วยทางเรืออย่างที่บอก หรือนั่งรถโดยสารซึ่งมีให้บริการไปยังตัวแขวงอุดมไซ  ซึ่งเป็นเมืองหัวใจของการเดินทางบนอาณาเขตลาวเหนือ ที่นี่มีท่ารถใหญ่ยักษ์สำหรับนั่งต่อไปยังเมืองอื่นๆ ของลาวได้อีกมาก

เมื่อค่ำลงท่าเรือของเมืองปากแบงไม่ต่างอะไรกับตลาดสด ฟ้ามืดผู้คนเพิ่งจะมาถึงก็มักจะมองหาที่พัก เสียงของเด็กหนุ่มเด็กสาวชาวลาวเรียกลูกค้าระงมไปทั่วอาณาบริเวณ บางคนก็เรียกหาลูกค้าที่จองที่พักเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว เรามาถึงที่นี่ตั้งแต่ช่วงบ่ายเพราะเรือเร็ว ทำให้เราได้มีโอกาสนั่งชมบรรยากาศเหมือนตลาดสดที่ว่าอย่างน่าขัน

ฝรั่งหลายคนเดินถือไฟสายส่องทางเดินทางที่ลาดชัดและขั้นบันไดก็ไม่กว้าง บางคนก็คาดไฟฉายเอาไว้บนหัว ส่องไฟไปบนพื้นและมือสองข้างก็หอบกระเป๋าดูพะรุงพะรังไม่น้อย ดังนั้นหากเป็นช่วงก่อนหน้าที่ปากแบงไม่มีไฟฟ้าใช้ใจก็อยากจะแนะนำให้เพื่อนฝูงหาที่พักผ่านอินเตอร์เน็ตกันเสียก่อนเพื่อที่จะไม่ได้ต้องเหน็ดเหนื่อยกับการเดินหาที่พักท่ามกลางความมืด แต่หากเป็นช่วงนี้หากใครไปปากแบงจะไปหาที่พักกันข้างหน้าก็ไม่ว่ากัน

ค่าที่พักที่นี่ก็ไม่ถึงกับแพงหูฉี่อยู่ในระดับที่นักท่องเที่ยวยอมรับได้ ห้องพักหนหลังของการเดินทางไปเยือนปากแบง ใจเลือกแบบธรรมดามีน้ำอุ่น ห้องน้ำกว้างขวาง เตียงใหญ่ ไฟฟ้าครบถ้วน อยู่ที่ 400 บาทต่อคืน มีที่ทั้งถูกกว่านี้และแพงกว่านี้แล้วแต่จะสรรหา

พูดถึงเมืองปากแบงแล้ว ที่นี่ไม่มีอะไรให้เที่ยวนัก นอกจากตลาดสดเล็กๆ ที่เปิดให้บริการช่วงเช้าตรู่ของวัน และร้านขายของที่ส่วนใหญ่เป็นสินค้าที่ขนมาจากไทยและจีนเสียมาก เพราะส่วนใหญ่ปากแบงจะกลายเป็นทางผ่านที่สร้างความจดจำในฐานะเมืองที่งดงามยามมืดค่ำอย่างที่ใจว่าเอาไว้ ความสำราญในจิตใจหาได้ในความมืดและเงียบงัน เมืองจึงกลายเป็นทางผ่านที่น่าหวยหาและกลับมาเยือนเป็นเมืองในจุดหมาย

อันที่จริง จะหาว่าใจเป็นเต่ามุดหัวอยู่ในกระดองก็ไม่มีผิดเพี้ยน ใจเพิ่งจะได้ยินเสียงเพลงที่พูดถึงเมืองปากแบงก็หนที่มาเยือนที่นี่ แถมเพลงนั้นก็ร้องโดยคาราบาว นักร้องสุดคลาสสิกของไทยเสียด้วย บนรถบัสที่เรานั่งในเช้ารุ่งขึ้นเพื่อมุ่งหน้าออกจากปากแบงไปยังอุดมไซบอกเล่าเนื้อหาตอนหนึ่งของเพลงว่า

“อยากจะไปเมืองลาว ไปหาท้าวคำแปง
อยู่ที่เมืองปากแบ่ง แขวงอุดมไซ
ไปล่องห้วยละหาน ไปเล่นธารน้ำใส
ไม่มีน้ำโรงงาน ไม่มีสารตะกั่ว
ไม่มีสารเคมี…โอ้ย…ยาฆ่าแมลง

อยากจะไปเมืองลาว
นอนนับดาวยามแลง
ฟ้าใสแจงแวง แต้มแต่งพร่างตา
ไปสูดลมใสๆ ได้ปล่อยใจโหยหา
ไม่มีเรื่องรถติด ไม่มีพิษควันฝุ่น
ไม่มีโรงไฟฟ้า…โว้ย…ค่าไฟโคตรแพง”

เมืองปากแบงเป็นไปตามที่เนื้อเพลงบอกเอาไว้เสียทุกอย่าง ที่นี่มีดาวให้นับเล่นยามค่ำ ไม่มีสารตะกั่ว ไม่มีโรงงาน ไม่มีสารเคมี แต่ทว่า ใจว่าจนป่านนี้น้าแอ๊ด คาราบาวคงจะรู้แล้วว่าที่ปากแบงค่าไฟจะแพงขึ้นแน่นอน….ไม่สิ….ค่าไฟโคตรแพง….แน่นอน

ปล. 1 ค่าเรือสปีดโบ๊ทจากห้วยทรายถึงหลวงพระบางต่อคน (แวะเปลี่ยนเรือที่ปากแบงแล้ววิ่งยาว) 340,000 กีบ
ค่าเรือสปีทโบ๊ทจากห้วยทรายถึงปากแบงต่อคน 160,000 กีบ

ค่าเรือสปีดโบ๊ทแบบเหมาทั้งลำ จากห้วยทรายถึงหลวงพระบาง 2,040,000 กีบ
ค่าเรือสปีดโบ๊ทแบบเหมาทั้งลำ จากห้วยทรายถึงปากแบง 960,000 กีบ
ปล. 2แวะไปชมภาพสวยๆ ของทริปลาวนี้ได้ที่อัลบั้มภาพของใจ..คลิกที่ภาพหรือลิงค์ได้เลยค่ะ

ปล. 3 ตอนหน้าเราจะนั่งรถต่อจากปากแบงไปยังอุดมไซ ….รักกันจริงต้องรอกันต่อไป….

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)
• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 4 : ริมทางที่เมืองหลา (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 3 : แวะอุดมไซ (4)
• เสียเงินเดินที่เมืองสิงห์ (0)
• กลับบ้าน…ลาว (0)
• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ได้เวลา (9)
• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)
• หัวสมองของใจ (7)

บ้านของใจอยู่เหนือสุดของไทย มีชายแดนติดกับลาวอย่างที่บอก แต่สำหรับลาวเราบอกว่าเราเป็นฝั่งทิศตะวันตกของเขา นอกเหนือจากเราแล้วพม่าก็เป็นอีกหนึ่งประเทศที่ตั้งอยู่ในฝั่งตะวันตกของลาว ไม่นับเวียดนามที่ติดฝั่งตะวันออก ทิศใต้ของลาวติดกับกัมพูชา และทิศเหนือติดกับจีน … เรียกได้ว่าทุกทิศมีหลายประเทศรายล้อมไปเสียหมด

ลาวเติบโตและเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา แต่ไกด์ลาวที่ได้ทุนรัฐบาลไปร่ำเรียนภาษาเยอรมันถึงประเทศต้นกำเนิดภาษากลับบอกว่า “ไม่ว่าเวลาไหนสาวลาวก็ไม่เคยจะเลิกใส่ผ้าซิ่น ลาวยังมีกลิ่นอายของความเป็นลาวจนถึงทุกวันนี้”

แม้จะไม่มีใครเห็นด้วยกับคำพูดของเขาไปเสียหมด แต่คนบางส่วนก็เชื่อว่า “หากอยากเห็นไทยเติบโตอย่างไรใน 30 ปีที่แล้วก็ให้กลับไปที่ลาว” เพราะเราหาความเป็นตัวตนของเราในยุคที่ผ่านมาอย่างเช่นทุกวันนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว….นั่นเป็นความจริงที่ใครหลายคนก็เถียงไม่ออก แม้แต่ตัวใจเองก็ตามที

ใจกลับไปเยือนลาวแบบยาวที่สุดเท่าที่เคยทำมาก่อนในชีวิต ใจเคยข้ามไปเหยียบลาวแบบทริปสั้นๆ แบบเช้าไปเย็นกลับพร้อมกับคนในครอบครัว และเพื่อนฝูง หรือติดสอยห้อยตามทริปนักข่าวไปยังลาวใต้ แถบจำปาศักดิ์แต่ก็แค่ไม่กี่วันก็กลับ

ทริปลาวเหนือแบบ 8 วัน 7 คืน เริ่มต้นขึ้นจากการชักชวนของเพื่อนสาวรุ่นราวคราวเดียวกันที่รับช่วงกิจการบริษัทพาคนไปทัวร์ลาวต่อจากพี่เขยของเธอ

สาวเจ้าชักชวนใจเอาไว้เสียนาน ตั้งแต่ใจกลับมาอยู่บ้านพักแรกๆ ใจแอบบ่นกับเธอว่าเบื่อเพราะต้องรอเวลายื่นวีซ่าสำหรับการเดินทางกลับไปตั้งต้นชีวิตใหม่อีกครั้งที่เมลเบิร์น ซึ่งกว่าจะเริ่มต้นได้ก็อีกหลายเดือนนับจากที่เอ่ยปากกับเธอ

เพื่อนสาวไม่รีรอชักชวนไปเบิ่งลาวพร้อมกับเธอ ต่อด้วยจีน และอะไรต่อมิอะไร แต่สุดท้ายแผนนั่นก็ค้างเติ่งจนปาเข้าไปสองเดือนหลังจากนั้น ปล่อยให้ทริปสั้นๆ แบบเช้าไปเย็นกลับจากฝั่งลาวกับไทยวนเวียนเรียกน้ำย่อยอยู่หลายครั้ง เปลืองหน้าพาสปอร์ตอยู่เนืองๆ

สองวันก่อนการเดินทางไปผจญภัยในลาวเหนือ เพื่อนสาวคนเดิมโทรฯ มาชักชวนให้จัดกระเป๋าเพื่อออกเดินทางโดยยังไม่กำหนดวันกลับว่าจะได้กลับเมื่อใด แม้จะติดปัญหาอยู่บางอย่าง แต่ใจกลับแอบตัดสินใจว่า “จะไป” ตั้งแต่วินาทีแรก คนเราก็มักจะเป็นแบบนี้เมื่อเราจะเอา เมื่อเราจะทำ เราก็มักจะมุ่งไปที่นั่นโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ที่เหลือก็แค่องค์ประกอบ…เพราะใจไปก่อน…ก็แค่นั้นเอง

ใจซื้อกระเป๋าเป้ใบละ 230 บาทจากร้านขายของชำในตลาดตัวอำเภอ สีแดงแรงฤทธิ์ของมันบาดตา ใจแอบหวังว่าจะจดจำมันได้ง่ายกว่ากระเป๋าใครในทริป เพื่อนร่วมทางไม่มีใครมั่นใจว่าใจจะยัดเสื้อผ้าสำหรับทริปที่ไม่กำหนดวันกลับได้ครบถ้วน

แต่ในเวลาต่อมาใจได้พิสูจน์ว่าใจเอาทุกอย่างไปครบ และเพียงพอ แถมยังเหลือกลับมาแบบไม่ได้ใช้งานอีกต่างหาก…

เช้าวันเดินทางฤกษ์ไม่ค่อยดีนัก ใจล้มเข่ากระแทกพื้นอย่างจังด้วยความซุ่มซ่ามไม่มองว่าพื้นของร้านซักรีดที่ไปรับผ้าให้กับเพื่อนมันต่างระดับ ผลคือ ได้แผลที่มือมีเลือดไหล หัวเข่าไม่หายช้ำ แม้ทริปนั้นจะผ่านมาแล้วเกิน 10 กว่าวัน มันก็ยังมีรอยช้ำไม่ลดหาย…

ใจแอบถอดใจก่อนการเดินทางนิดๆ เพราะรู้ว่าหลังจากนี้อีกหลายวันใจจะต้องเจ็บปวดที่หัวเข่ามากกว่าที่ไหนๆ ในร่างกาย แต่ก็นั่นแหละ … ข้าวของก็อยู่ในกระเป๋าเสียครบ เงินก็มี่ในกระเป๋า และพาสปอร์ตของเราก็อยู่ในมือแล้ว มีเพียงแค่การเดินหน้าเท่านั้น การถอยหลังไม่มีอีกแล้วในเวลาเช่นนี้

เราเริ่มต้นการเดินทางของทริปลาวเหนือจากฝั่งแผ่นที่ดินไทยในอำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย โดยมากผู้คนสามารถมาที่นี่ได้แบบนั่งรถทัวร์ กรุงเทพฯ – เชียงของ นั่งกันตั้งแต่หัวค่ำถึงที่นี่เช้าตรู่ ราคาอยู่ที่ราว 700 บาท แล้วแต่ฤดูกาลไหนน้ำมันถูกหรือแพง ถึงเชียงของเพิ่งจะมีเซเว่นเมื่อไม่นานมานี้ แต่เราก็มีบริษัททัวร์ให้บริการพานักท่องเที่ยวนักเดินทางไปกลับเชียงของถึงกรุงเทพฯ หลายเที่ยวทุกวันต่อสัปดาห์

ใครไม่อยากนั่งรถทัวร์แบบ 12 ชั่วโมงเต็มกว่าจะถึงเชียงของ ก็ให้นั่งเครื่องบินมาลงตัวเมืองเชียงราย มีทั้งการบินไทยและแอร์เอเชียให้บริการขนคนมาลงที่นี่ ออกจากสนามบินด้วยการนั่งแท็กซี่บริการมาส่งที่บขส. 200 บาทต่อเที่ยว ต่อรถเข้าเชียงของ มีรถโดยสารจากตัวเมืองวิ่งมาเชียงของใช้เวลาแบบหวานเย็นกินเวลาราวสองชั่วโมงครึ่ง มีหลายเส้นทางกว่าจะถึงตัวอำเภอเชียงของ หาได้ไม่ยาก รถจะมีสีแดงแป๊ด แวะถามคนแถวนั้นก็ได้ความกันชัดเจน ตารางการวิ่งไม่มีตายตัวนัก แต่ก็ให้บริการตั้งแต่เช้ายันค่ำ ค่าบริการ 60 บาทจนถึงเชียงของ

บางคนอึดหน่อยถอยรถจากบ้านขับผ่านหลายจังหวัดตรงดิ่งมาที่นี่โดยตรง แต่ก็ต้องทำใจด้วยว่ารถของคุณจะจอดนิ่งที่ริ่มตลิ่งโขงอยู่นานหลายวันและจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องย้อนกลับมาทางเดิมเพื่อกลับมาเอาสมบัติที่มี 4 ล้อนี่กลับบ้านไปด้วย

ส่วนพิธีการตรวจคนเข้าเมืองไม่ยุ่งยาก ขอให้มีพาสปอร์ตเราก็เข้าไปพำนักในลาวได้ 30 วันแบบไม่ต้องขอวีซ่า แต่หากไม่มีก็ต้องไปถ่ายรูปทำเอกสารวีซ่าขอผ่านแดนแบบชั่วคราว  ที่ว่าการอำเภอเชียงของ มีค่าใช้จ่ายนิดหน่อย

ผ่านพิธีการตรวจคนออกนอกเมืองจากฝั่งไทย นักท่องเที่ยวอย่างเราสามารถข้ามไปฝั่งลาวจากเชียงของด้วยการข้ามเรือหางยาว ขาไปเป็นธรรมเนียมปฏิบัติมาแต่ช้านาน ที่ไม่เคยหายไปสักที เราต้องนั่งเรือไทยไปฝั่งเขา ขณะที่ขากลับเราต้องนั่งเรือพี่ลาวกลับมา แบ่งกันทำมาหากินคนละข้าง เสียค่าเรือข้ามฝั่งคนละ 40 บาท ฟรีที่วางกระเป๋าบนเรือ ไม่มีชูชีพให้บริการ เพราะใช้เวลาข้ามฝั่งราว 3-4 นาทีเท่านั้น

ลงเรือหางยาวที่ฝั่งลาวต้องเดินขึ้นบันไดไปยังตม. ฝั่งลาวที่อยู่ริมตลิ่งโขง ขึ้นไปยื่นพาสปอร์ตตรวจคนเข้าเมืองอย่างถูกต้อง หลังจากนั้นก็เริ่มการเดินทางทริปลาวเหนือ….ได้ตั้งแต่บันไดขั้นแรกของตม. ลาว

มาถึงเวลานี้หน้าพาสปอร์ตของใจถูกประทับด้วยตราผ่านแดนของลาวอีกหนหนึ่งแล้ว แต่หนนี้ตราประทับจะเว้นระยะวันยาวนานกว่าครั้งไหนๆ … ไม่เพียงเท่านั้น มันจะสร้างประสบการณ์ใหม่ในการเดินทางให้กับใจได้อีกครั้ง

เราจะเริ่มกันจากตรงนี้ จากแผ่นดินลาวที่อยู่ตรงข้ามบ้านใจ … ตามกันไป ตามกันไปเรื่อยๆ ใจยังไม่เหนื่อย คนอ่านก็คงจะไม่เหนื่อยเหมือนกัน …

ข้อมูลจำเป็นสำหรับนักท่องเที่ยว

บริการรถทัวร์จากกรุงเทพฯ ถึง เชียงของ

บริษัทสยามเฟิร์สทัวร์ จำกัด http://www.siamfirst.co.th/
บริษัทสมบัติทัวร์ จำกัด http://www.sombattour.com/
บริษัทโชครุ่งทวีทัวร์  จำกัด http://www.chokerungtaveetour.com/
บริษัท ขนส่ง จำกัด http://www.transport.co.th/

ข้อมูลการขอวีซ่าผ่านแดนชั่วคราวขอได้ที่

ที่ว่าการอำเภอเชียงของ  เลขที่   112   หมู่ที่  12  ตำบลเวียง   อำเภอเชียงของ   จังหวัดเชียงราย
โทร. 0-5379-1351-52      โทรสาร 0-5379-1351  

 ปล. กำลังทะยอยเอารูปทั้งทริปลง flickr รบกวนรอหน่อย…

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 4 : ริมทางที่เมืองหลา (1)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว: ภาคย้ายที่ยืน (6)
• เสียเงินเดินที่เมืองสิงห์ (0)
• กลับบ้าน…ลาว (0)
• ท่องลาวเหนือตอน 3 : แวะอุดมไซ (4)
• ได้เวลา (9)
• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)

“ฮัลโหล” เสียงสลึมสะลือบอกอารมณ์ไม่อยากจะตื่นให้ปลายสายได้รับรู้อย่างชัดเจน

เมื่อไม่นานมานี้ ใจค้นพบว่า มีเพียงไม่กี่คนในชีวิตของใจที่รับสายในช่วงที่ตัวเองยังไม่อยากจะตื่นได้ดูมีชีวิตชีวา ราวกับกำลังวิ่งอยู่กลางสนามหญ้าเวลาก่อน 7 โมงเช้าได้ และหนึ่งในไม่กี่คนนั้นคือคนที่คนรักของใจ

เช้าวันหนึ่ง เมื่อหลายเดือนที่แล้ว ใจอดถามไถ่เขาเสียไม่ได้ หลังแบกเอาความสงสัยเอาไว้ในอกอยู่เสียนาน

“ทำไมตัวเองถึงเป็นคนรับโทรศัพท์ได้ยังกับว่าตื่นอยู่ตลอดเวลา?”

เขาตอบกลับมาในแบบที่ใจเองก็ไม่เคยจะได้ยินจากใครมาก่อนในชีวิตนี้

“ก็ไม่อยากจะให้อีกฝ่ายนึงรู้สึกว่าเราไม่อยากจะคุยด้วย”

แม้จะรู้ว่ามีคนหลายคนยกหูมาหาเพราะตั้งใจอยากจะคุยกับเรายาวๆ อยู่บ้าง แต่บ่อยครั้งใจว่าเวลาช่วงเช้า และดึกดื่น มักจะเป็นเวลาส่วนตัวที่เราสงวนไว้ให้เขาได้พักผ่อน และมันก็เป็นเวลาส่วนตัวที่เราไม่อยากจะรบกวนสักเท่าใดนัก

แต่..หากถ้าต้องรบกวน เราก็มักจะพบกับการไม่รับสาย สุดท้ายก็มักจะลงเอยด้วยเสียงไม่อยากจะตื่นนอนอย่างที่บอก

แต่สำหรับใครบางคนแล้ว ใจไม่เคยถูกปฏิเสธเลยสักครั้ง ไม่เคยแม้แต่จะได้ยินประโยคที่ว่า

“ง่วงมาก ขอนอนต่อนะ” …สักครั้งด้วยเช่นกัน 

ใจว่า บางครั้งเรื่องเล็กๆ น้อย ๆ ก็คอยเป็นยาหล่อเลี้ยงหัวใจให้เราได้เห็นชัดว่า “เราสำคัญสำหรับใคร และใครสำคัญกับเรา”

—————————————

“วันนี้ไปไหนมั้ย?” ปลายสายเจ้าของเสียงโทรศัพท์ที่ปลุกใจจากภวังค์ในเช้าวันอากาศเริ่มหนาวตอบกลับมาหลังจากใจทักทายไป

“ไม่ได้ไปนะ มีอะไรเหรอ?” ใจพยายามตั้งสติและชวนสนทนา เพราะรู้ว่าเจ้าของคำถามคงอยากจะได้คำตอบและถามไถ่ต่อจากนี้

“พอดีว่า ทริปผู้ว่าฯ พาเที่ยวที่เราไปสำรวจเส้นทางวันก่อนมีวันนี้ แล้วจริงๆ เราก็ปฏิเสธพี่ๆ เขาไปแล้วว่าเราจะไม่ไปออกทริปด้วย แต่พอดีว่าพี่เขาโทรฯ มาชวนสองครั้งแล้วเช้านี้ ถามว่าไม่ไปด้วยกันเหรอ พี่อยากวานให้ไปถ่ายรูปด้วย เราก็ว่าเขาก็คงจะติดใจรูปโคมที่เธอไปช่วยถ่ายให้หนก่อน ไปด้วยกันหน่อยได้ไหม….” น้อยเพื่อนสาว เจ้าของบริษัททัวร์หนึ่งเดียวในย่านนี้ที่ Lonely Planet เล่มประเทศไทยฉบับอัพเดตยังคงแนะนำให้นักท่องเที่ยวมาหาหากมาที่อำเภอของเรา ถามคำถามซึ่งใจก็รู้อยู่แล้วก่อนหน้า

“ได้สิ ไปกี่โมงละ แบตกล้องยังไม่ได้ชาร์จเลย” ใจถามกลับไปบ้าง ด้วยความกังวลว่าพักหลังใจชักสะเพร่าเหลือเกิน ไม่เคยให้แบตมันมีเกินครึ่งหนึ่งสักครั้ง ทั้งๆ ที่จำเป็นก็มักจะเสียอารมณ์ไปกับมันทุกที…ใจว่าโชคเราจะไม่ค่อยจะดีหากว่าวันนี้มีอะไรเด็ดๆ แต่แบตดันหมดคามือ

“ผู้ว่าฯ มา 9 โมง สักพักจะออกไปรับที่บ้านนะ” น้อยวางสายไปพร้อมกับคำตอบเช่นนี้

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ทั้งๆ ที่ใจก็เพิ่งวางมันลงที่เดิม ลืมตาโพรงมองเพดานบ้าน นึกถึงทริปอันยาวนานท่ามกลางอากาศร้อนระอุที่จะเกิดขึ้นทั้งวันในวันนี้เสียไม่ได้

“ค้างๆ ตื่นเลยลุกขึ้นมาอาบน้ำแปรงฟันด่วนเลย เอาแบตไปชาร์จที่ออฟฟิศเรา เดี๋ยวเราจะเข้าไปรับเลยละกัน” ไอน้อยวางสายไปอีกครั้ง ครั้งนี้ใจต้องพาตัวเองลุกจากที่นอน เข้าห้องน้ำอาบน้ำรอเพื่อนฝูงมารับถึงบ้าน

แม่ทักว่าจะไปไหนแต่เช้า เมื่อบอกกล่าวกลับไป แม่ก็ไม่ค่อยสบายใจที่พักหลังใจล่องเรือแม่น้ำโขงโดยไร้ชูชีพบ่อยครั้งเหลือเกิน ที่สำคัญ แม่บอกว่าแม่เป็นห่วงหมาปั๊กมันนี่ที่บ้าน มันดีใจได้ไม่นานว่าน้าสาวมันกลับมาจากกรุงเทพฯ แทนที่จะเดินทางไปไกลและนานกว่านั้น ยังไม่ทันจะดีใจได้นานนัก น้ามันก็ออกนอกบ้าน ตะลอนว่อนไปทั่วอีกแล้ว…

ใจเองไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการมาเยือนของผู้ว่าราชการจังหวัด ที่มีโปรเจ็คยักษ์ใหญ่พาผู้คนมาเที่ยวในแต่ละอำเภอแบบหนึ่งวันจบม้วน คนตามขบวนมีทั้งทีมงานของท่านเอง ไปจนถึงคนในจังหวัด สื่อมวลชนและคนท้องถิ่น เพื่อหวังจะโปรโมทการท่องเที่ยวในท้องถิ่นแถวบ้านเราให้ผู้คนได้รู้จักกันมากขึ้น

แต่เป็นเพราะว่า กล้องคอมแพ็คของใจคงจะวิเศษ มันถ่ายรูปงานปล่อยโคมงวดลอยกระทงที่ผ่านมาได้ดีอยู่บ้าง พี่ๆ ทีมเครือข่ายท่องเที่ยวอำเภอนี้เลยไหว้วานให้ไปช่วยเก็บภาพให้เขาเพื่อใช้ประโยชน์ต่อไป

ใจเองไม่ได้รีรอที่จะตามไป บางทีอาจจะเป็นเพราะใจเองก็อยากจะได้รูปสวยๆ ติดมือกลับบ้าน แต่การที่จะได้มันกลับมาก็แลกกับหยาดเหงื่อแรงงานบ้าง …จะเป็นไรไป …และนั่นทำให้ใจไม่รีรอเลยสักครั้งที่หากมีใครไหว้วานไปถ่ายรูป หากไม่เหลือบ่ากว่าแรง และหากเขาไม่ได้ใส่ใจว่าใจมีแต่กล้องคอมแพ็คธรรมดาอยู่ในมือ ก็มักจะออกจากบ้านไปช่วยเขาอยู่เสมอ

————————————–

ผ่านมาหลายชั่วโมง ตอนนี้ผู้ว่าฯ นั่งอยู่บนเรือตรงกลาง มีเรือของพวกเราที่ขนพระสงฆ์องค์เจ้าและคนอีกจำนวนหนึ่งนำหน้าเรือมาไม่ห่างนัก ใจกับไอน้อยไม่พลาดที่จะไปแย่งชูชีพของพระท่านมาจากใต้ที่นั่งมานั่งกอดกันไว้

ผู้กำกับฯ สถานีตำรวจที่นี่ทักทาย

“ว่ายไม่เป็น อย่าไปเกาะเขานะน้อง”

เราสองคนไม่พูดอะไร รู้แต่ว่า เมื่อถึงเวลานั้นจริงๆ คงไม่ทันจะได้เกาะ ก็เพราะไม่รู้ว่าชูชีพที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวเรามาก จะทำหน้าที่ของมันหรือไม่

ใจไม่ปรารถนาจะใช้ชูชีพมีส้มตัวใหญ่นั่น และก็สมปรารถนาเมื่อเรือมาเทียบตรงท่าของจุดที่ผู้คนแถวนี้รับรู้ดีว่า เป็นจุดที่เชี่ยวกรากที่สุดของแม่น้ำโขงย่านนี้ โค้งของโขงที่หักศอก ทำให้น้ำวนไปมา และแรงกว่าที่ไหนๆ

“เขาว่าหากตกน้ำไป และไหลมาตรงนี้ .. หากหาไม่เจอตรงจุดนี้ก็จะไม่เจอกันอีกเลย” นี่คือคำบอกเล่าของพี่สาวไอน้อยที่บอกกับใจซึ่งตอนนี้มายืนรอดูผู้ว่าฯ ลงจากเรืออยู่บนฝั่งแล้ว

เรือของผู้ว่าชนกับโขดหินข้างๆ ตลิ่งเล็กน้อย แต่ก็ทะยอยขนคนลงเรือได้อย่างปลอดภัย ไร้กังวล เหมือนกับน้ำวนที่ดูเหมือนจะไม่ได้อยากจะให้คนไปวนอยู่ในนั้นด้วยสักเท่าไร

เรื่องก็มาจบตรงนี้…ตรงที่ใจมายืนตรงนี้แล้ว ตรงจุดที่หลังจากนี้จะเหนื่อยไปอีกทั้งวัน ตอนนี้ใจกลับมานั่งอยู่ในบ้านแบบตัวดำๆ เพราะอากาศในช่วงบ่ายหน้าหนาวที่ร้อนแรงไม่แพ้หน้าร้อนแผลงฤทธิ์เข้าอย่างจัง

ทริปผู้ว่าฯ พาเที่ยวไม่ได้เกี่ยวกับใจเลย แต่มันเกี่ยวกับพวกพ้องของเพื่อนใจ ที่ดันทะลึ่งมาวานให้ใจไปช่วยถ่ายรูปก็เท่านั้นเอง….เรื่องหลังจากนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการเดินทางตุเลงๆ ไปตรงโน้นทีตรงนี้ที ลำดับเรื่องไม่สำคัญเท่ากับบางเหตุการณ์ที่ใจพบเห็นจากทริปนั้น

แต่ข้อความเริ่มยาว ใจว่าบางคนเริ่มสันหลังยาวที่จะอ่านต่อไปแล้ว เก็บไว้ต่อกันคราวหน้า …ถ้าไม่ลืมและสนใจเรื่องใหม่กันเสียก่อน 555

ปล. แวะไปดูภาพทั้งหมดของทริปวันเหนื่อยวันนี้ได้ที่

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157622655425941/

หรือคลิกที่ภาพ

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)
• ภาพจากเชียงของ (5)

ใจเก็บภาพแทบทุกที่ที่ตัวเองไป ถ่ายแทบทุกกิจกรรมของชีวิต (หากติดกล้องไปด้วย) ทุกวันนี้อยู่บ้านนอก ก็ยังพกกล้องไปโน่นมานี่เสมอ

สองวันก่อนนั่งคัดรูปบางส่วนมาย่อไซต์ อัพโหลดใส่ในอัลบั้มภาพส่วนตัว ที่เสียเงินเป็นรายปี แม้อินเตอร์เน็ตที่ต่อจากมือถือจะช้ายิ่งกว่าเต่าเข้าเส้นชัย แต่ใจก็ยังมุมานะเต็มที่ ค่อยๆ อัพ ค่อยๆ ใส่เข้าไป และแล้วมันก็ครบ…เข้าเส้นชัยจนได้ และตั้งชื่ออัลบั้มไว้ว่า “Chiang Kong”

วันนี้ว่างเว้นจากงานเลยแวะเอามาฝากไว้… ภาพมันจะมากขึ้นๆ หากใจยังจะมีโอกาสอยู่แถวนี้ต่อ ไม่วุ่นวายกับกิจกรรมสำคัญที่จะเกิดขึ้นในช่วงสัปดาห์หน้าจนเกินไป ก็คงได้แบกกล้องออกไปเก็บภาพมาฝากกันอีก..

ภาพไม่สวย แต่ทุกภาพก็ตั้งใจ ถึงคนถ่ายจะไม่สวย แต่ก็จริงใจ….

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157614170635019/ 

แม้

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)
• ผู้ว่าฯ พาเที่ยว : เกี่ยวอะไรกับใจ? (4)