เป็นเพราะ “น้อย” เพื่อนสาวที่คบหารู้จักกันมานานตั้งแต่ชั้น ป.5 เปิดกิจการนำเที่ยวไทยลาวเป็นล่ำเป็นสันและเป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวตาน้ำข้าวที่หอบเอาหนังสือบนโลกเหงาๆ หรือเจ้า lonely planet ติดตัวมาด้วย ส่งผลให้เราโชคดีตลอดการเดินทางที่ไม่เพียงแต่ได้เดินทางแบบที่ชาวบ้านชาวช่องของเขาไม่ได้ทำ แต่เรายังจะได้คุยกับเจ้าของกิจการการท่องเที่ยวหลากประเภทในทริปนี้ ที่สำคัญนั่นมาพร้อมกับการค่าใช้จ่ายที่ต่ำและบางครั้งก็ถึงกับฟรีกันเลยทีเดียว

ขาออกจากห้วยทรายมายังปากแบงในวันที่ไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึง (อีกหนึ่งเดือนถัดมาใจเดินทางไปปากแบงอีกครั้งปรากฎว่าไฟฟ้าหรือที่คนลาวเรียกว่าไฟหลวงเข้าไปเยือนแล้ว) มีน้อยออกแบบการเดินทางเอาไว้คร่าวๆ หลังจากนั้นเราจะเดินทางกันตามมีตามเกิด ตามชีวิตของนักท่องเดินทางอย่างแท้จริง

น้อยเลือกที่จะให้พวกเรานั่งเรือที่เรียกกันเสียหรูว่า “สปีดโบ๊ท” แต่หากแปลภาพให้มันไม่หรูมันก็คือเรือหางยาวดีๆ นี่เอง เพียงแต่ว่ามันไม่เหมือนเรือหางยาวคนอื่นเขาก็ตรงที่วิ่งด้วยความเร็วสูงบนแม่น้ำโขง คนขับจะอาศัยความชำนาญเลี้ยวซ้ายขวา หลบและลัดเลาะไปตามโขดหินของแม่น้ำโขงในหน้าฤดูน้ำไม่หลาก ขณะที่ผู้โดยสารก็ต้องสวมหมวกกันน็อคและเสื้อชูชีพด้วย

ในตอนแรกนั้นใจไม่ค่อยจะเข้าใจความหมายของการใส่หมวกกันน็อคบนเรือหางยาวนั่นนัก จนกระทั่งในเวลาต่อมา เมื่อจบทริปการเดินทางถึงได้รู้ว่า หมวกกันน็อคไม่ได้มีไว้ป้องกันการกระแทกในเวลาเรือล่มอย่างที่เขาเข้าใจกันหรือเหมือนนักซิ่งบนท้องถนนหรอก แต่หมวกกันน็อคใบนั้นเอาไว้เพื่อกันลมโดยเฉพาะ ลมที่แรงปะทะหน้าอาจจะทำให้หน้ายับเยินน้ำลายไหลไปโดนเพื่อนที่นั่งข้างหลัง พอๆ กับทรงผมก็คงจะดูไม่ได้เอาเสียเลยเมื่อไปถึงจุดหมาย….เรียกว่าดูไม่ได้เห็นจะถูกต้องยิ่งกว่า

ในความจริงของการเดินทางจากเชียงของมายังหลวงพระบางนั้น นักท่องเที่ยวสามารถเลือกออกแบบการเดินทางหลากหลายแบบ นอกจากรถยนต์ที่จะขับเองบนถนนที่กำลังก่อสร้างมุ่งตรงหลวงพระบางด้วยตนเองแล้ว เราก็ยังเลือกนั่งรถโดยสารแบบข้ามคืน รุ่งเช้าถึงหลวงพระบางได้เหมือนกัน

แต่สำหรับใครที่ไม่ได้ต้องการความเร่งด่วนและอยากชมความงามทางน้ำ ก็ต้องเดินทางด้วยเรือโดยสารแม่น้ำโขงที่มีทั้งแบบเร็ว หรือสปีดโบ๊ท หรือสโลว์โบ๊ท หรือ เรือเช้า ซึ่งราคาต่างกันเพียงไม่กี่ร้อยบาท แต่ได้รสชาติการเดินทางที่ต่างกันตามชื่อที่เรียกขานนั่นเอง

เรือช้านั้น เจ้าของเรือจะแวะจอดให้นักท่องเที่ยวค้างคืนแบบแกมบังคับที่เมืองปากแบง โดยเรือจะถึงเกือบค่ำหรือบางทีก็ค่ำมืดกันไปเลยแล้วแต่ฤดูกาลของพระอาทิตย์ที่มีเวลาตกไม่เท่ากัน รุ่งเช้าเรือจะเดินทางต่ออีกทั้งวันไปถึงที่หลวงพระบางในช่วงค่ำ หรือโพล้เพล้เช่นกัน ดังนั้นนักท่องเที่ยวก็ต้องมีเวลาเผื่อสำหรับการเดินทางแบบนี้ถึงสองวัน  หนึ่งคืนกว่าจะถึงหลวงพระบาง โดยเรือช้าสามารถซื้อตั๋วแบบถึงหลวงพระบางเลย สองต่อหรือว่าจะซื้อแบบถึงปากแบงแล้วก็เลือกการเดินทางอย่างอื่นด้วยตนเองก็สุดจะแล้วแต่

สำหรับเรือเร็วนั้นก็สามารถซื้อได้แบบสองต่อถึงหลวงพระบางแบบแวะเปลี่ยนเรือที่ปากแบงแล้วนั่งกันต่อก็ได้ หรือไม่ก็แวะนอนที่ปากแบงต่อแล้วจะเลือกเดินทางแบบไหนต่อก็แล้วแต่เช่นกัน แต่โดยมากเรือเร็วที่ปากแบงเอาแน่เอานอนไม่ได้เสียเลย ว่ากันว่า บางวันเรือก็ไม่ออกเพราะผู้โดยสารน้อย หากใครไม่อยากคอยก็ต้องเสียเงินมากขึ้นเพื่อเหมาเรือไปเอง ไม่ก็ต้องเลือกซื้อตั๋วเรือช้าไปหลวงพระบางแบบทั้งวันอีกรอบ

นอกจากนี้แล้วท่าเรือเร็วและเรือช้าตั้งอยู่คนละทิศ เรือช้าใกล้หน่อยเร็วเรือไกลออกไปอีกนิดจากด่านตรวจคนเข้าเมืองเมืองห้วยทรายของลาวตรงกันข้ามกับเชียงของบ้านของใจ  นักท่องเที่ยวก็มักจะต้องเลือกรถโดยสารหรือสองแถวบนเนินติดกับด่านตรวจคนเข้าเมืองไปยังท่าเรือที่ว่า ราคาก็ไม่กี่บาทหากว่ามีเพื่อนร่วมทางมาก แต่ก็แพงขึ้นหากว่าเหมาไปเอง

พวกเราทั้งสี่ชีวิตเรียกรถโดยสารไปส่งที่ท่าเรือเร็ว เพื่อนั่งเรือหางยาวใส่หมวกกันน็อคไปแวะนอนที่ปากแบง นอกเหนือจากเราแล้ว มีฝรั่งร่วมทางที่พกเอาแสงโสมแบบแบนเอาไว้ในกระเป๋าอีกหนึ่งชีวิตและพี่ลาวอีกหนึ่งหน่อก็ขอติดสอยห้อยตามกันไปด้วย

อันที่จริงใจเว้นที่ว่างเอาไว้เสียนานไม่ยอมเขียนถึงตอนนี้มาร่วมหลายเดือน ทิ้งไว้จนต้องไปปากแบงอีกหน และก็ได้สัมผัสการเดินทางอีกรูปแบบหนึ่งที่แตกต่างจากทริปนี้ จึงพอจะบอกได้ว่า เรือเร็วจากห้วยทรายมาปากแบง เมื่อเทียบกับเรือเร็วจากปากแบงไปยังหลวงพระบางนั้นให้ความน่ากลัวที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

ถึงใครจะว่าอย่างไร ใจก็ยังเชื่อว่า เรือเร็วจากปากแบงไปยังหลวงพระบางในระยะทางที่เท่ากันนั้น น่ากลัวว่าเป็นไหนๆ โค้งที่ต้องลัดเลาะมากกว่า แถมความสามารถของนักขับเรือก็ต้องช่ำชองกว่าถึงจะหลบหลีกแก่งและแหล่งน้ำวนที่มีให้เห็นตลอดเวลาได้

ทว่าเรือของเราที่นั่งจากห้วยทรายมาปากแบงนั้นเจอกับโค้งและน้ำวนไม่มากนัก ทำให้ใจกับน้อยหลับและหมวกกันน็อคชนกันได้เมื่อเรือแล่นมาแล้วเป็นชั่วโมงด้วยความเร็วและเสียงแบบเดิมๆ

เรือเร็วนั้นจะไม่แวะที่ไหนเพื่อรับผู้โดยสารเลยเพราะเรานั่งกันมาเต็มแล้ว ยกเว้นเจ้าของเรือจะแวะเติมน้ำมันหรือเปลี่ยนถังแก๊สหุงต้มที่ใช้เป็นพลังงานในการขับเคลื่อนเรือไปยังจุดหมาย

พวกเรานักท่องเที่ยวมีหน้าที่มองและชมบรรยากาศรอบข้างผ่านหมวกกันน็อค น้อยและเพื่อนผู้ชายอีกสองหน่อ เปิดกระป๋องเบียร์ลาวชนกันบนเรือหางยาวโดยไม่ยี่หระต่อความเร็วลมที่จะพัดเอาเบียร์ปลิวไปตามลมแต่อย่างใด พอๆ กับพี่ฝรั่งที่นั่งตรงกลางก็ยกเอาแสงโสมแบนนั้นขึ้นมาจิบให้อารมณ์จิบวิสกี้เคล้าลมยิ่งนัก

เรือแวะจอดเปลี่ยนแก๊สหนเดียว และแวะให้พวกผู้ชายที่มีความสามารถในการอั้นฉี่ได้น้อยกว่าผู้หญิงฉี่ทำรอยไว้บนเนินทรายของแม่น้ำโขงอีกหนึ่งเทียว จึงแล่นไปเรื่อยๆ ตามแม่น้ำโขง ที่ส่วนใหญ่จะอยู่ในเขตของลาวทั้งซ้ายและขวา จนกระทั่งเรือถึงที่หมายคือเมืองปากแบงของเรา

อย่างที่ใจบอกเอาไว้ เมืองปากแบงเคยเป็นเมืองที่ใครหลายคนไปเยือน เพราะความงามที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน ใจว่ามนต์เสน่ห์ของมันก็คือสิ่งนั้นจนกระทั่งหนหลังใจได้ไปเยือนอีกครั้งก็พบว่าความงามที่ว่าไม่ได้ลดเลือนหายไป แต่ความมืดมนที่เคยเป็นกลับถูกแทนที่ด้วยแสงไฟฟ้าที่เพิ่งชักลากสายเข้ามาให้บริการแก่ชุมชน

“ไฟจักร” หรือ ไฟฟ้าที่เกิดจากแรงปั่นไดนาโม ที่คนลาวเรียกกัน เคยทำเสียงระงมบนเขาของที่เมืองปากแบง ที่นี่ไม่มีไฟฟ้าจากรัฐหรือไฟหลวงใช้ในช่วงหลายปีก่อนหน้า ชาวบ้านอยู่ได้ด้วยเทียนและไฟจักรที่ว่า

กำหนดการเปิดไฟจักรชัดเจนคือช่วงเวลาหกโมงยามจะค่ำ พอตกจะสี่ทุ่มก็ปิดไฟกันมืด หลงเหลือไฟให้เห็นบ้างแล้วแต่กำลังทรัพย์ของเจ้าของกิจการที่อยากจะให้บริการนักท่องเที่ยว เท่าที่เห็นก็เห็นจะมีแต่ห้องพักแบบ 5 ดาวที่ไม่บริการนักท่องเที่ยวทั่วไปที่เดินเท้าเข้าไปถาม แต่ขายพร้อมแพ็กเก็จเรือวิ่งยาวถึงหลวงพระบางแบบแวะค้างคืนที่ปากแบง ซึ่งเราได้สิทธิพิเศษที่ต่างกับใครในค่ำคืนนี้

เมืองปากแบงตั้งอยู่ในแขวงอุดมไซ เป็นเมืองที่ใครที่จะต้องไปหลวงพระบางมักจะแวะมาชมความงามเสียก่อนเสมอ หรือไม่ก็เพราะถูกบังคับให้แวะค้างคืนกันเสียก่อนเพราะเรือไม่วิ่งต่อไปแล้วนั่นเอง จากเมืองนี้เราสามารถเดินทางไปยังหลวงพระบางด้วยทางเรืออย่างที่บอก หรือนั่งรถโดยสารซึ่งมีให้บริการไปยังตัวแขวงอุดมไซ  ซึ่งเป็นเมืองหัวใจของการเดินทางบนอาณาเขตลาวเหนือ ที่นี่มีท่ารถใหญ่ยักษ์สำหรับนั่งต่อไปยังเมืองอื่นๆ ของลาวได้อีกมาก

เมื่อค่ำลงท่าเรือของเมืองปากแบงไม่ต่างอะไรกับตลาดสด ฟ้ามืดผู้คนเพิ่งจะมาถึงก็มักจะมองหาที่พัก เสียงของเด็กหนุ่มเด็กสาวชาวลาวเรียกลูกค้าระงมไปทั่วอาณาบริเวณ บางคนก็เรียกหาลูกค้าที่จองที่พักเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว เรามาถึงที่นี่ตั้งแต่ช่วงบ่ายเพราะเรือเร็ว ทำให้เราได้มีโอกาสนั่งชมบรรยากาศเหมือนตลาดสดที่ว่าอย่างน่าขัน

ฝรั่งหลายคนเดินถือไฟสายส่องทางเดินทางที่ลาดชัดและขั้นบันไดก็ไม่กว้าง บางคนก็คาดไฟฉายเอาไว้บนหัว ส่องไฟไปบนพื้นและมือสองข้างก็หอบกระเป๋าดูพะรุงพะรังไม่น้อย ดังนั้นหากเป็นช่วงก่อนหน้าที่ปากแบงไม่มีไฟฟ้าใช้ใจก็อยากจะแนะนำให้เพื่อนฝูงหาที่พักผ่านอินเตอร์เน็ตกันเสียก่อนเพื่อที่จะไม่ได้ต้องเหน็ดเหนื่อยกับการเดินหาที่พักท่ามกลางความมืด แต่หากเป็นช่วงนี้หากใครไปปากแบงจะไปหาที่พักกันข้างหน้าก็ไม่ว่ากัน

ค่าที่พักที่นี่ก็ไม่ถึงกับแพงหูฉี่อยู่ในระดับที่นักท่องเที่ยวยอมรับได้ ห้องพักหนหลังของการเดินทางไปเยือนปากแบง ใจเลือกแบบธรรมดามีน้ำอุ่น ห้องน้ำกว้างขวาง เตียงใหญ่ ไฟฟ้าครบถ้วน อยู่ที่ 400 บาทต่อคืน มีที่ทั้งถูกกว่านี้และแพงกว่านี้แล้วแต่จะสรรหา

พูดถึงเมืองปากแบงแล้ว ที่นี่ไม่มีอะไรให้เที่ยวนัก นอกจากตลาดสดเล็กๆ ที่เปิดให้บริการช่วงเช้าตรู่ของวัน และร้านขายของที่ส่วนใหญ่เป็นสินค้าที่ขนมาจากไทยและจีนเสียมาก เพราะส่วนใหญ่ปากแบงจะกลายเป็นทางผ่านที่สร้างความจดจำในฐานะเมืองที่งดงามยามมืดค่ำอย่างที่ใจว่าเอาไว้ ความสำราญในจิตใจหาได้ในความมืดและเงียบงัน เมืองจึงกลายเป็นทางผ่านที่น่าหวยหาและกลับมาเยือนเป็นเมืองในจุดหมาย

อันที่จริง จะหาว่าใจเป็นเต่ามุดหัวอยู่ในกระดองก็ไม่มีผิดเพี้ยน ใจเพิ่งจะได้ยินเสียงเพลงที่พูดถึงเมืองปากแบงก็หนที่มาเยือนที่นี่ แถมเพลงนั้นก็ร้องโดยคาราบาว นักร้องสุดคลาสสิกของไทยเสียด้วย บนรถบัสที่เรานั่งในเช้ารุ่งขึ้นเพื่อมุ่งหน้าออกจากปากแบงไปยังอุดมไซบอกเล่าเนื้อหาตอนหนึ่งของเพลงว่า

“อยากจะไปเมืองลาว ไปหาท้าวคำแปง
อยู่ที่เมืองปากแบ่ง แขวงอุดมไซ
ไปล่องห้วยละหาน ไปเล่นธารน้ำใส
ไม่มีน้ำโรงงาน ไม่มีสารตะกั่ว
ไม่มีสารเคมี…โอ้ย…ยาฆ่าแมลง

อยากจะไปเมืองลาว
นอนนับดาวยามแลง
ฟ้าใสแจงแวง แต้มแต่งพร่างตา
ไปสูดลมใสๆ ได้ปล่อยใจโหยหา
ไม่มีเรื่องรถติด ไม่มีพิษควันฝุ่น
ไม่มีโรงไฟฟ้า…โว้ย…ค่าไฟโคตรแพง”

เมืองปากแบงเป็นไปตามที่เนื้อเพลงบอกเอาไว้เสียทุกอย่าง ที่นี่มีดาวให้นับเล่นยามค่ำ ไม่มีสารตะกั่ว ไม่มีโรงงาน ไม่มีสารเคมี แต่ทว่า ใจว่าจนป่านนี้น้าแอ๊ด คาราบาวคงจะรู้แล้วว่าที่ปากแบงค่าไฟจะแพงขึ้นแน่นอน….ไม่สิ….ค่าไฟโคตรแพง….แน่นอน

ปล. 1 ค่าเรือสปีดโบ๊ทจากห้วยทรายถึงหลวงพระบางต่อคน (แวะเปลี่ยนเรือที่ปากแบงแล้ววิ่งยาว) 340,000 กีบ
ค่าเรือสปีทโบ๊ทจากห้วยทรายถึงปากแบงต่อคน 160,000 กีบ

ค่าเรือสปีดโบ๊ทแบบเหมาทั้งลำ จากห้วยทรายถึงหลวงพระบาง 2,040,000 กีบ
ค่าเรือสปีดโบ๊ทแบบเหมาทั้งลำ จากห้วยทรายถึงปากแบง 960,000 กีบ
ปล. 2แวะไปชมภาพสวยๆ ของทริปลาวนี้ได้ที่อัลบั้มภาพของใจ..คลิกที่ภาพหรือลิงค์ได้เลยค่ะ

ปล. 3 ตอนหน้าเราจะนั่งรถต่อจากปากแบงไปยังอุดมไซ ….รักกันจริงต้องรอกันต่อไป….

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)
• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 4 : ริมทางที่เมืองหลา (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 3 : แวะอุดมไซ (4)
• เสียเงินเดินที่เมืองสิงห์ (0)
• กลับบ้าน…ลาว (0)
• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ได้เวลา (9)
• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)
• หัวสมองของใจ (7)

บ้านของใจอยู่เหนือสุดของไทย มีชายแดนติดกับลาวอย่างที่บอก แต่สำหรับลาวเราบอกว่าเราเป็นฝั่งทิศตะวันตกของเขา นอกเหนือจากเราแล้วพม่าก็เป็นอีกหนึ่งประเทศที่ตั้งอยู่ในฝั่งตะวันตกของลาว ไม่นับเวียดนามที่ติดฝั่งตะวันออก ทิศใต้ของลาวติดกับกัมพูชา และทิศเหนือติดกับจีน … เรียกได้ว่าทุกทิศมีหลายประเทศรายล้อมไปเสียหมด

ลาวเติบโตและเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา แต่ไกด์ลาวที่ได้ทุนรัฐบาลไปร่ำเรียนภาษาเยอรมันถึงประเทศต้นกำเนิดภาษากลับบอกว่า “ไม่ว่าเวลาไหนสาวลาวก็ไม่เคยจะเลิกใส่ผ้าซิ่น ลาวยังมีกลิ่นอายของความเป็นลาวจนถึงทุกวันนี้”

แม้จะไม่มีใครเห็นด้วยกับคำพูดของเขาไปเสียหมด แต่คนบางส่วนก็เชื่อว่า “หากอยากเห็นไทยเติบโตอย่างไรใน 30 ปีที่แล้วก็ให้กลับไปที่ลาว” เพราะเราหาความเป็นตัวตนของเราในยุคที่ผ่านมาอย่างเช่นทุกวันนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว….นั่นเป็นความจริงที่ใครหลายคนก็เถียงไม่ออก แม้แต่ตัวใจเองก็ตามที

ใจกลับไปเยือนลาวแบบยาวที่สุดเท่าที่เคยทำมาก่อนในชีวิต ใจเคยข้ามไปเหยียบลาวแบบทริปสั้นๆ แบบเช้าไปเย็นกลับพร้อมกับคนในครอบครัว และเพื่อนฝูง หรือติดสอยห้อยตามทริปนักข่าวไปยังลาวใต้ แถบจำปาศักดิ์แต่ก็แค่ไม่กี่วันก็กลับ

ทริปลาวเหนือแบบ 8 วัน 7 คืน เริ่มต้นขึ้นจากการชักชวนของเพื่อนสาวรุ่นราวคราวเดียวกันที่รับช่วงกิจการบริษัทพาคนไปทัวร์ลาวต่อจากพี่เขยของเธอ

สาวเจ้าชักชวนใจเอาไว้เสียนาน ตั้งแต่ใจกลับมาอยู่บ้านพักแรกๆ ใจแอบบ่นกับเธอว่าเบื่อเพราะต้องรอเวลายื่นวีซ่าสำหรับการเดินทางกลับไปตั้งต้นชีวิตใหม่อีกครั้งที่เมลเบิร์น ซึ่งกว่าจะเริ่มต้นได้ก็อีกหลายเดือนนับจากที่เอ่ยปากกับเธอ

เพื่อนสาวไม่รีรอชักชวนไปเบิ่งลาวพร้อมกับเธอ ต่อด้วยจีน และอะไรต่อมิอะไร แต่สุดท้ายแผนนั่นก็ค้างเติ่งจนปาเข้าไปสองเดือนหลังจากนั้น ปล่อยให้ทริปสั้นๆ แบบเช้าไปเย็นกลับจากฝั่งลาวกับไทยวนเวียนเรียกน้ำย่อยอยู่หลายครั้ง เปลืองหน้าพาสปอร์ตอยู่เนืองๆ

สองวันก่อนการเดินทางไปผจญภัยในลาวเหนือ เพื่อนสาวคนเดิมโทรฯ มาชักชวนให้จัดกระเป๋าเพื่อออกเดินทางโดยยังไม่กำหนดวันกลับว่าจะได้กลับเมื่อใด แม้จะติดปัญหาอยู่บางอย่าง แต่ใจกลับแอบตัดสินใจว่า “จะไป” ตั้งแต่วินาทีแรก คนเราก็มักจะเป็นแบบนี้เมื่อเราจะเอา เมื่อเราจะทำ เราก็มักจะมุ่งไปที่นั่นโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ที่เหลือก็แค่องค์ประกอบ…เพราะใจไปก่อน…ก็แค่นั้นเอง

ใจซื้อกระเป๋าเป้ใบละ 230 บาทจากร้านขายของชำในตลาดตัวอำเภอ สีแดงแรงฤทธิ์ของมันบาดตา ใจแอบหวังว่าจะจดจำมันได้ง่ายกว่ากระเป๋าใครในทริป เพื่อนร่วมทางไม่มีใครมั่นใจว่าใจจะยัดเสื้อผ้าสำหรับทริปที่ไม่กำหนดวันกลับได้ครบถ้วน

แต่ในเวลาต่อมาใจได้พิสูจน์ว่าใจเอาทุกอย่างไปครบ และเพียงพอ แถมยังเหลือกลับมาแบบไม่ได้ใช้งานอีกต่างหาก…

เช้าวันเดินทางฤกษ์ไม่ค่อยดีนัก ใจล้มเข่ากระแทกพื้นอย่างจังด้วยความซุ่มซ่ามไม่มองว่าพื้นของร้านซักรีดที่ไปรับผ้าให้กับเพื่อนมันต่างระดับ ผลคือ ได้แผลที่มือมีเลือดไหล หัวเข่าไม่หายช้ำ แม้ทริปนั้นจะผ่านมาแล้วเกิน 10 กว่าวัน มันก็ยังมีรอยช้ำไม่ลดหาย…

ใจแอบถอดใจก่อนการเดินทางนิดๆ เพราะรู้ว่าหลังจากนี้อีกหลายวันใจจะต้องเจ็บปวดที่หัวเข่ามากกว่าที่ไหนๆ ในร่างกาย แต่ก็นั่นแหละ … ข้าวของก็อยู่ในกระเป๋าเสียครบ เงินก็มี่ในกระเป๋า และพาสปอร์ตของเราก็อยู่ในมือแล้ว มีเพียงแค่การเดินหน้าเท่านั้น การถอยหลังไม่มีอีกแล้วในเวลาเช่นนี้

เราเริ่มต้นการเดินทางของทริปลาวเหนือจากฝั่งแผ่นที่ดินไทยในอำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย โดยมากผู้คนสามารถมาที่นี่ได้แบบนั่งรถทัวร์ กรุงเทพฯ – เชียงของ นั่งกันตั้งแต่หัวค่ำถึงที่นี่เช้าตรู่ ราคาอยู่ที่ราว 700 บาท แล้วแต่ฤดูกาลไหนน้ำมันถูกหรือแพง ถึงเชียงของเพิ่งจะมีเซเว่นเมื่อไม่นานมานี้ แต่เราก็มีบริษัททัวร์ให้บริการพานักท่องเที่ยวนักเดินทางไปกลับเชียงของถึงกรุงเทพฯ หลายเที่ยวทุกวันต่อสัปดาห์

ใครไม่อยากนั่งรถทัวร์แบบ 12 ชั่วโมงเต็มกว่าจะถึงเชียงของ ก็ให้นั่งเครื่องบินมาลงตัวเมืองเชียงราย มีทั้งการบินไทยและแอร์เอเชียให้บริการขนคนมาลงที่นี่ ออกจากสนามบินด้วยการนั่งแท็กซี่บริการมาส่งที่บขส. 200 บาทต่อเที่ยว ต่อรถเข้าเชียงของ มีรถโดยสารจากตัวเมืองวิ่งมาเชียงของใช้เวลาแบบหวานเย็นกินเวลาราวสองชั่วโมงครึ่ง มีหลายเส้นทางกว่าจะถึงตัวอำเภอเชียงของ หาได้ไม่ยาก รถจะมีสีแดงแป๊ด แวะถามคนแถวนั้นก็ได้ความกันชัดเจน ตารางการวิ่งไม่มีตายตัวนัก แต่ก็ให้บริการตั้งแต่เช้ายันค่ำ ค่าบริการ 60 บาทจนถึงเชียงของ

บางคนอึดหน่อยถอยรถจากบ้านขับผ่านหลายจังหวัดตรงดิ่งมาที่นี่โดยตรง แต่ก็ต้องทำใจด้วยว่ารถของคุณจะจอดนิ่งที่ริ่มตลิ่งโขงอยู่นานหลายวันและจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องย้อนกลับมาทางเดิมเพื่อกลับมาเอาสมบัติที่มี 4 ล้อนี่กลับบ้านไปด้วย

ส่วนพิธีการตรวจคนเข้าเมืองไม่ยุ่งยาก ขอให้มีพาสปอร์ตเราก็เข้าไปพำนักในลาวได้ 30 วันแบบไม่ต้องขอวีซ่า แต่หากไม่มีก็ต้องไปถ่ายรูปทำเอกสารวีซ่าขอผ่านแดนแบบชั่วคราว  ที่ว่าการอำเภอเชียงของ มีค่าใช้จ่ายนิดหน่อย

ผ่านพิธีการตรวจคนออกนอกเมืองจากฝั่งไทย นักท่องเที่ยวอย่างเราสามารถข้ามไปฝั่งลาวจากเชียงของด้วยการข้ามเรือหางยาว ขาไปเป็นธรรมเนียมปฏิบัติมาแต่ช้านาน ที่ไม่เคยหายไปสักที เราต้องนั่งเรือไทยไปฝั่งเขา ขณะที่ขากลับเราต้องนั่งเรือพี่ลาวกลับมา แบ่งกันทำมาหากินคนละข้าง เสียค่าเรือข้ามฝั่งคนละ 40 บาท ฟรีที่วางกระเป๋าบนเรือ ไม่มีชูชีพให้บริการ เพราะใช้เวลาข้ามฝั่งราว 3-4 นาทีเท่านั้น

ลงเรือหางยาวที่ฝั่งลาวต้องเดินขึ้นบันไดไปยังตม. ฝั่งลาวที่อยู่ริมตลิ่งโขง ขึ้นไปยื่นพาสปอร์ตตรวจคนเข้าเมืองอย่างถูกต้อง หลังจากนั้นก็เริ่มการเดินทางทริปลาวเหนือ….ได้ตั้งแต่บันไดขั้นแรกของตม. ลาว

มาถึงเวลานี้หน้าพาสปอร์ตของใจถูกประทับด้วยตราผ่านแดนของลาวอีกหนหนึ่งแล้ว แต่หนนี้ตราประทับจะเว้นระยะวันยาวนานกว่าครั้งไหนๆ … ไม่เพียงเท่านั้น มันจะสร้างประสบการณ์ใหม่ในการเดินทางให้กับใจได้อีกครั้ง

เราจะเริ่มกันจากตรงนี้ จากแผ่นดินลาวที่อยู่ตรงข้ามบ้านใจ … ตามกันไป ตามกันไปเรื่อยๆ ใจยังไม่เหนื่อย คนอ่านก็คงจะไม่เหนื่อยเหมือนกัน …

ข้อมูลจำเป็นสำหรับนักท่องเที่ยว

บริการรถทัวร์จากกรุงเทพฯ ถึง เชียงของ

บริษัทสยามเฟิร์สทัวร์ จำกัด http://www.siamfirst.co.th/
บริษัทสมบัติทัวร์ จำกัด http://www.sombattour.com/
บริษัทโชครุ่งทวีทัวร์  จำกัด http://www.chokerungtaveetour.com/
บริษัท ขนส่ง จำกัด http://www.transport.co.th/

ข้อมูลการขอวีซ่าผ่านแดนชั่วคราวขอได้ที่

ที่ว่าการอำเภอเชียงของ  เลขที่   112   หมู่ที่  12  ตำบลเวียง   อำเภอเชียงของ   จังหวัดเชียงราย
โทร. 0-5379-1351-52      โทรสาร 0-5379-1351  

 ปล. กำลังทะยอยเอารูปทั้งทริปลง flickr รบกวนรอหน่อย…

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 4 : ริมทางที่เมืองหลา (1)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว: ภาคย้ายที่ยืน (6)
• เสียเงินเดินที่เมืองสิงห์ (0)
• กลับบ้าน…ลาว (0)
• ท่องลาวเหนือตอน 3 : แวะอุดมไซ (4)
• ได้เวลา (9)
• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)

ไม่รู้ว่าใจกลายเป็นคนง่ายๆ ไปตั้งแต่เมื่อไร พอเพื่อนยกหูมาชวนใจก็ไม่ได้ต้องทบทวนให้เสียเวลา ตอบกลับไปรวดเร็วทันใจว่า “ได้ ไม่มีอะไรทำ” อย่างนั้นอยู่เสมอ

ที่บ้านก็ดูเหมือนจะเริ่มรับได้กับการออกไปนอกบ้านบ่อยๆ เพราะหลายคนเข้าใจดีว่าการรอคอยเวลาทำให้ใจเริ่มเบื่อที่จะอยู่เฉยๆ ใจเลยต้องตะลอนหาอะไรทำแก้กลุ้มแก้เบื่อไปพลางๆ

เช้าวันที่เราตั้งใจจะข้ามไปฝั่งลาว น้อยนัดหมายลูกค้าสองคู่รักที่บินลัดฟ้ามาจากฝรั่งเศสเพื่อมายังไทยและไปต่อที่ลาว หลังจากที่จัดการเรื่องเอกสารผ่านทางแล้ว เราทั้งสี่ชีวิตก็มายืนต่อคิวที่สำนักงานตรวจคนเข้าและออกเมืองที่ริมฝั่งโขงตรงท่าเรือที่จะพาเราข้ามไปลาว

แม้จะยังไม่เข้าสู่ช่วงพีคสุดของการท่องเที่ยวที่อำเภอของเรา แต่เช้าวันนี้ทัวร์ฝรั่งตาน้ำข้าวกลับคึกคักเสียจนเราต้องต่อคิวกันนาน แถมพี่คนขับเรือก็ยังบ่นอุบว่า “วันนี้ทัวร์มาลงเยอะเสียจริง”

ความจริงที่ว่า อำเภอของเราเป็นทางผ่านที่ฝรั่งมักจะใช้ข้ามไปฝั่งลาวที่บ้านห้วยทราย แขวงอำเภอบ่อแก้ว ก่อนนั่งเรือทั้งด่วนจี๋และวิ่งที่ความเร็วช้าๆ หรือ สโลว์โบ๊ท แต่ความจริงนี้ก็หล่อเลี้ยงให้ผู้คนที่ทำอาชีพที่เกี่ยวข้องได้มีโอกาสลืมตาอ้าปากมาได้นานหลายปีแล้ว

น้อยพูดติดตลกว่าหลายทัวร์เริ่มปิดตัว ไม่ใช่เพราะว่ากลัวไม่มีอันจะกินแต่เพราะว่าทำมาหากินกับฝรั่งตาน้ำข้าวที่แบกกระเป๋ามาลงเรือล่องโขงไปโผล่ที่หลวงพระบางมาก่อนใครเลยร่ำรวยปิดตัวไปเที่ยวรอบโลกกันเสียแล้ว

อำเภอเชียงของเริ่มเติบโตอย่างเห็นได้ชัด หลายวันมานี้ชาวบ้านเริ่มโจษจันการมาของถนนสี่เลนส์ ถนนเส้นที่จะเชื่อมต่อกับสะพานมิตรภาพลาวและไทยที่จะก่อสร้างขึ้นในอีกไม่นานข้างหน้านี้ หลังจากที่ใช้เวลากันอยู่เสียนานจนรากงอก สะพานก็ถึงเวลาทอดสู่ลาวที่ทำถนนมาจ่อรอพี่ไทยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ขณะที่พี่ไทยยังไปไม่ถึงไหน…. มัวแต่ยุ่งอยู่กับราคาที่ดินอยู่นั่น

ถนนเส้น R3 ของลาวเสร็จเป็นที่เรียบร้อย นักท่องเที่ยวตัวน้อยๆ สามารถเดินทางจากลาวผ่านไปยังสิบสองปันนา และโผล่ไปที่ยูนานได้อย่างสบายอกสบายใจ ใครไม่อยากจะไปทางจีน แบบนั่งรถทัวร์ รถโดยสาร หรือรถส่วนตัวก็หันหัวไปทางเรือ นั่งแบบเรือด่วน เรือหนึ่งเดียวที่ใส่หมวกกันน็อคระหว่างการเดินทาง หรือเรือช้า แวะนอนกลางทางไปโผล่หลวงพระบางก็ได้

ใจได้รับสิทธิพิเศษเสมอเมื่อเดินทางไปร่วมกับน้อย เพราะไม่เพียงแต่น้อยจะรู้จักผู้คนไปทั่ว แต่ด้วยความที่ทำงานขลุกอยู่กับข้อมูลทัวร์ในย่านนี้มาได้สามสี่ปี หลังจากลี้ภัยมาจากในเมือง ทิ้งเอาวิชาชีพทัวร์ยักษ์ใหญ่ในกรุงเทพฯ เอาไว้ข้างหลัง ไปพำนักในอังกฤษระยะสั้นก่อนกลับมาทำกิจการส่วนตัวที่บ้านเกิด ทำให้น้อยให้ข้อมูลใหม่ๆ กับใจไม่น้อยอย่างชื่อของเธอ

เราสองคนนั่งเรือขนกระเป๋าของฝรั่งกรุ๊ปทัวร์อื่นข้ามไปก่อนนักท่องเที่ยวคนอื่นที่ต้องยืนรอคิวเรือมาเทียบท่านานหลายนาที เมื่อถึงฝั่งก็กรอกเอกสารเข้าเมืองลาวได้ โดยไม่ต้องสนใจเรื่องวีซ่า เพราะสัมพันธภาพที่ดีระหว่างกันฉันท์พี่น้องทำให้เรารู้ดีว่าไม่ต้องขอวีซ่าเข้าลาวมาเสียนานนม

เมื่อเรือจอดเทียบท่า สองสาวผมซอยก็เดินหืดขึ้นคอไปตามทางเดินลาดชันและขั้นบันไดถี่ยิบของสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองของฝั่งลาว ใช้เวลายื่นเอกสารให้กับเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองของลาว ก่อนจะเสียเวลาไปกับการช่วยคนไทยที่ไม่รู้ภาษาอังกฤษกรอกเอกสารเข้าเมืองกันอีกหลายราย…เรียกว่าข้ามไปช่วยเขากรอกเอกสารเข้าเมืองกันของแท้

น้อยพาใจเข้าไปธนาคารลาว ก่อนไปยืนกินน้ำมะพร้าวปั่นที่น้อยบอกว่าอร่อยที่สุดในย่านนี้ แม่ค้าใส่มะพร้าวอ่อน นมข้น นมจืด น้ำเชื่อม คอฟฟี่เมต และลูกชิดเชื่อมเข้าผสมในเครื่องบด ก่อนกดเครื่องให้ทำงาน…ออกมาเป็นน้ำมะพร้าวปั่นกลิ่นคอฟฟี่เมตดีๆ นี่เอง

ใจเสียเงินซื้อขนมครกรสชาดเหมือนฝั่งไทยไป 10 บาท ใจจ่ายเงินไทยบาท ขณะที่น้อยใช้เงินกีบ เราใช้เงินไทย เงินกีบ เงินดอลลาร์ที่ฝั่งนี้ได้ แต่เราไม่สามารถใช้เงินกีบที่ฝั่งบ้านของเราได้  นั่นเป็นความจริงที่เราก็รู้มาตลอดเช่นกัน

วันนี้ฝรั่งฝั่งนี้คึกคักอย่างที่บอก รถกระป้อ รถสองแถวคันเล็กของชมรมรับส่งผู้โดยสารของฝั่งบ้านห้วยทราย แขวงบ่อแก้ว ทำงานกันพัลวัน ใจนั่งมองรถคันแล้วคันเล่ารับผู้โดยสารแบบนั่งข้างหน้าห้า ข้างหลังอีกสิบกว่า…วนไปวนมาอยู่หลายรอบ

ทั้งใจและน้อยเสียเวลาเดินไปเดินมาอยู่ตรงใกล้ๆ กับจุดจอดเรือเทียบท่านั่นอยู่สักพัก เหตุผลเพราะพี่ “ซาย” ชายลาววัยกลางคนที่น้อยทำธุรกิจท่องเที่ยวมาด้วยนานหลายปี จนถึงกับบอกใจว่า “คนนี้ใจดีเชื่อถือได้ ไม่โกง” ไม่หมดภารกิจรับส่งนักท่องเที่ยวสักที

เราสองคนตัดสินใจที่จะโบกรถรับส่งผู้โดยสารจากท่าเทียบเรือไปยังท่าเรือทางเหนืออันเป็นที่จอดเทียบท่าของเรือสโลว์โบ๊ทเรือล่องแบบช้าทะลุเชียงของ ต่อไปปากแบงและไปสิ้นสุดที่หลวงพระบาง

เมื่อรถออกเราก็นั่งรวมไปกับฝรั่งหลายประเทศบนกระบะคันนั้น แบบไม่เสียค่าโดยสารเพราะน้อยรู้จักผู้คนแถวนั้นอีกตามเคย ก่อนไปลงที่เรือสโลว์โบ๊ท และปล่อยให้น้อยไปเจรจาธุรกิจกับเจ้าของเรือที่ดูเหมือนไม่แพงแต่ไอน้อยบอกว่านั่นราคาเหยียบล้าน พร้อมกับเดินเลียบๆ เคียงๆ ยืนถ่ายรูปไปพลาง

ขากลับน้อยชวนใจเดินจากท่าเรือสโลว์โบ๊ทกลับไปยังจุดเริ่มต้นแบบแนวตรงไม่โค้งและอ้อมเหมือนขามา แม้แดดจะแรงกล้าแต่ใจก็ตอบรับแต่โดยดี เพราะข้ามมาฝั่งนี้หลายทีไม่เคยเดินไปแบบนี้สักหนเหมือนกัน

แดดไม่แรง แต่ใจก็รู้ว่ามันอบอ้าวแค่ไหน เสื้อแขนยาวที่ดูไม่มีราคา แต่ว่าใจสอยมันมาจากฮ่องกง ทำหน้าที่ไม่ดีนัก ขัดกับราคาอย่างชัดเจน พอๆ กับครีมกันแดดแบบ SPF 50 แผลงฤทธิ์ทำให้ใจดำขึ้นเรื่อยๆ ก็ไม่รู้จะทาทำไมให้เมื่อยหรือขาววอกพอกตัวอยู่ได้

สองสาวเดินดุ่มไปตามทางเดินนั่น เหงื่อเม็ดน้อยผุดขึ้นกลางหลังและไหลลงมาแบบที่ใจรับรู้ได้ว่าตัวเองรู้สึกร้อนมากแค่ไหน หนนี้เราไม่แวะไหนตรงดิ่งกลับไปที่บ้านพี่ซายบัดดล….รอคอยให้คนๆ นี้กลับมา พร้อมๆ กับพักเหนื่อยไปพลาง

ภาคหน้ามาต่อ…เรื่องราวขึ้นเขาด้วยรถสองแถวคันนี้

ปล. แวะไปชมภาพทริปนี้ทั้งหมดที่

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157622550318987/ 

หรือคลิกที่รูป

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว : ภาคขึ้นเขา (2)
• กลับบ้าน…ลาว (0)
• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 4 : ริมทางที่เมืองหลา (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• ได้เวลา (9)
• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)
• ไปเมาที่งานดอง ภาคงานยังไม่เริ่ม (2)