หมา
เรื่องของน้องหมา เรื่องเล็กน้อยแต่มหาศาล…
หลายวันก่อน เปิดหนังสือพิมพ์ The Herald Sun อ่านระหว่างชั่วโมงการทำงาน ในหน้ากลางของหนังสือพิมพ์ฉบับวันนั้นพูดถึงเรื่องราวค่าครองชีพที่เพิ่มสูงขึ้นของผู้คนในรัฐวิคทอเรียที่ใจอาศัยอยู่ แต่โดยเฉพาะค่าครองชีพที่หมดไปกับสัตว์เลี้ยงตัวน้อยในบ้าน ไม่ว่าจะเป็น หมา แมว นก ไม่เว้นแม้กระทั่งสัตว์เลื้อยคลาน
ใจเสียเวลาไปกับการอ่านข่าวนั้นอยู่นาน และอ่านอย่างตั้งใจ อาจจะเพราะ ความน่าสนใจของตัวเลขและสิ่งที่ทำให้เราเห็นว่า บ้านเมืองต้องเป็นระบบระเบียบมากแค่ไหนถึงจะมีข้อมูลให้เราได้เห็นกันขนาดนี้ หากใครไม่เคยชินกับเมืองไทย ก็ต้องตกใจกับที่นี่ ที่ที่มีการเก็บข้อมูลสัตว์เลี้ยงอย่างเคร่งครัด มีการลงทะเบียนทั้งรัฐเอาไว้อย่างชัดเจน ทำให้บทความเล็กๆ ที่ตีพิมพ์ลงในหน้าหนังสือพิมพ์เพียงครึ่งดูโดดเด่นและน่าสนใจขึ้นมาในทันที
หมากับแมว
หายไปหลายวัน เหตุผลสำคัญนั่นเป็นเพราะอินเตอร์เน็ตที่บ้านใช้งานแทบจะไม่ได้ แม้จะมีมือถือคอยให้บริการจีพีอาร์เอสช่วยให้อินเตอร์เน็ตหล่อเลี้ยงอัพเดตอีเมลล์อยู่บ้าง แต่เสาดีแทคหลังบ้านกระจายสัญญาณในแนวที่วิ่งตรงดิ่งลงหลังคาบ้าน ความเร็วของอินเตอร์เน็ตจีพีอาร์เอสจึงเร็วกว่าอินเตอร์เน็ตแบบ dial-up ไม่มากนัก
จนกระทั่งเมื่อวาน ทศท. มาซ่อมสายที่มันพังระแวกบ้าน ใจเลยได้โผล่หัวตัวเองที่หน้าเว็บแห่งนี้กันเสียที
เสียงเห่าเราไม่เหมือนกัน…
ชั้นเรียนออสเตรเลียศึกษาเมื่อสองวันที่ผ่านมา อาจารย์พูดถึง “Dingo” หมาป่าพันธุ์ท้องถิ่นของออสเตรเลีย ที่มีบรรพบุรุษข้ามน้ำข้ามทะเลมากับเรือค้าขายของชาวเอเชียหลายพันปีก่อน ซึ่งในเวลาต่อมากลายเป็นสัตว์เลี้ยงของชาวอะบอริจิน ชนพื้นเมืองดั้งเดิมของออสเตรเลีย และเป็นสัตว์ป่าที่คนอยากจะพาเข้ามาอยู่ในบ้านหลายคน
ในตอนหนึ่งของการเรียน อาจารย์บอกว่าหมาพันธุ์นี้ เพราะสืบเชื้อสายจากหมาป่า ธรรมชาติของมันก็คือ “จะหอนแต่ไม่เห่า” (do not bark but howl) ไม่เหมือนกับหมาบ้านมักจะชอบเห่ามากกว่าหอน (usually bark, not howl)
เพื่อให้ทุกคนเข้าใจอาจารย์ก็บอกว่าเห่ากับหอนต่างกัน ว่าแล้ว Esme อาจารย์ที่มาจากอังกฤษขนานแท้ก็ทำเสียงเห่า และหอนสลับกัน หลังจากนั้นก็ถามทุกคนในห้องว่า ที่ประเทศของเธอหมาเห่าเสียงอย่างไร
© 2009 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
Recent Comments