รูปโดนใจ

สัปดาห์ที่ผ่านมา ใจออกนอกบ้านไปตลาด “Prahran Market” ตลาดที่เปิดทำการมายาวนานที่สุดในออสเตรเลีย แต่ถึงจะเอากล้องติดต่อไปด้วย กลับไม่ได้รูปมามากมายนัก อาจจะเพราะตลาดเล็กกว่าที่คิดเอาไว้ เมื่อเทียบกับตลาดขายของที่ระลึกสำคัญของเมืองเมลเบิร์นอย่าง Victoria Market หรือตลาดที่มีอายุเก่าแก่ไม่แพ้กันอย่าง South Melbourne Market ซึ่งใจก็ตระเวณไปมาหมดแล้วก่อนหน้านี้

ตลาด Prahran Market เป็นตลาดที่เก่าก็จริง แต่ของที่ขายกลับแพงกว่าตลาดทั้งสองแห่งในเมลเบิร์น หากให้คาดเดาก็คงจะเป็นเพราะดันไปตั้งอยู่ใจกลางย่านธุรกิจที่ขึ้นชื่อพอสมควร อย่างน้อยก็เป็นย่านที่ถนนทั้งสายเป็นถนนแห่งการนั่งกิน เที่ยว ดื่ม ดูหนังและช็อปปิ้งแบรนด์เนมสารพัด  ที่เรียกว่า “Chapel Street”

เล่าด้วยภาพ

มีเพื่อนพ้องหลายคนแวะเวียนมาทักทาย ไถ่ถามความเป็นไป และสรุปตรงข้อความสุดท้ายก่อนจากลาว่า “อย่าลืมหาเวลาเขียนเรื่องราวลงบนที่ว่างของใจบ้าง”
ใจเองตอบกลับเพื่อนบางคนว่า “เวลาน่ะมี แต่ที่ไม่มีคือความรู้สึกอยากจะเขียน” ผลที่ได้ก็คือ กำลังใจและคำแนะนำหลายอย่าง แต่ที่ต่างกันออกไปก็คือ มีคำพูดของน้องสาวคนหนึ่งที่บอกกับใจว่า “เล่าด้วยภาพสิคะ พี่ใจถ่ายรูปเยอะออก”

ว่าด้วยเรื่องรูป…กังหันลม

วันก่อนมีคนถามว่า “ทำไมใจชอบถ่ายรูป” เล่นเอาใจตอบไม่ถูก หาทางออกไม่เจอกันเลยทีเดียว มันเหมือนกับถามว่า ทำไมใจถึงชอบกินส้มตำปู ทำไมถึงไม่กินปลา บางอย่างมันบอกไม่ได้ เพราะมันกลายเป็นชีวิตจิตใจของเราไปเสียแล้ว
แต่ครั้นจะให้ตอบจริงๆ ก็ไม่มีอะไรมาก มันเป็นคำตอบพื้นฐานที่ใจว่าก็อาจจะตรงกับใครหลายคน ก็คือ “ใจอยากจะถ่ายรูปที่ๆ ใจไปมา” เพียงแต่ว่า ภาพของแต่ละคนก็มีวิถีทางหรือที่เขาเรียกกันเสียโก้ว่า “สไตล์” ไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนใคร ก็เท่านั้นเอง
หลังๆ นี่ใจพยายามจะผ่อนคลายตัวเองให้มากขึ้นกว่าแต่ก่อน อย่างน้อยก็ความรู้สึกที่อยากจะถ่ายรูปทุกบรรยากาศรอบข้าง เป็นเอามากถึงขนาดยอมปวดไหล่พกกล้องไปด้วยตลอดเวลา แม้มันจะเป็นกล้องคอมแพ็กธรรมดาแต่ว่าน้ำหนักของมันก็มากกว่ารุ่นอื่นๆ อยู่บ้างพอสมควร

รูปงานแต่งหน้าหนาว

แม้กลิ่นหนาวจะยังไม่ตลบอบอวลรันจวนใจแบบเต็มๆ แต่เราต่างก็รู้ดีว่า ช่วงนี้เป็นช่วงที่ฝนทิ้งทวนอย่างหนักต้อนรับฤดูหนาวซึ่งปีนี้ก็คงจะมาเร็วกว่าครั้งไหนๆ หนาวนี้ใจตัดสินใจได้แล้วว่า ใจมีคำตอบให้กับใครๆ ที่มักจะหยิบยื่นคำถามประจำชาติให้กับใจอยู่เสมอมา
คำถามที่ว่า “ชอบฤดูกาลไหนมากกว่ากัน”

“ใจชอบหน้าหนาวค่ะ” ใจจะตอบไปแบบไม่ลังเล ชอบหน้าร้อนเพราะมันใส่สั้นได้ หน้าฝนเวลานอนอยู่บนเตียงอีกต่อไปแล้ว ใจจะรักเดียวใจเดียวมีหน้าหนาวเพียงหนึ่งเดียวในหัวใจ เขาจะไม่ว่าใจได้ไม่รู้จักเลือกมันสักที….

ถ่ายรูปหลังบ้าน

ระหว่างที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์กันทั้งพี่ทั้งน้อง อยู่ดีๆ เจ้าเอ๋ก็บอกว่า เราน่าจะไปถ่ายรูปหลังบ้านกันนะ ซ้ำประโยคเดิมของใจที่บอกเอ๋ไปเมื่อตอนกลางวัน เพราะวันนี้ไม่เพียงแต่ฝนไม่ตก แต่แดดยังออก ส่องแสงกระทบพื้นหน้าสีเขียวหลังบ้าน ดูบรรยากาศรอบข้างสดใสยิ่งนัก
ใจแอบลอบมองนกนอผึ่งแดดรับไออุ่นอยู่กลางพื้นหญ้าอยู่นานหลายนาที เห็นแล้วแอบอิจฉากับนกตัวนั้นเสียไม่ได้

หลังจากที่เอ๋พูดจบ ใจก็บอกว่า ไปถ่ายก็ได้นี่ ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้หันหลังไปดูบรรยากาศนอกบ้าน ส่วนเจ้าเอ๋ก็สวนกลับมาทันควัน..
“เจ๊พูดไม่ดู ฟ้ามืดแล้วไม่เห็นเหรอ”

รูป

ใจกับ Ivy เพื่อนจากเวียดนาม ที่จบจากสิงคโปร์ และมาเรียนต่อที่นี่พากันนั่งนับชั่วโมงเรียนไปเรื่อยๆ เพราะทั้งง่วงนอนและหิวข้าวด้วยกันทั้งคู่ สุดท้าย…อย่างที่บอก หากไม่ตายเสียก่อน เวลาที่รอคอยก็มาถึง 555 เพราะ Sarah ก็ปล่อยพวกจ๊อดทั้งหลายกลับบ้านตอนเที่ยงครึ่ง
หลังจากร่ำลาผู้คนเป็นที่เรียบร้อยใจก็ตรงดิ่งไปยังห้าง Big W ห้างที่เหมือนกับคาร์ฟูร์บ้านเรา เพื่อซื้อรองเท้าผ้าใบคู่ใหม่ได้ Dunlop สีเทาติดมือกลับบ้านมา พรุ่งนี้จะได้ฤกษ์ประเดิมใช้งานมันไปกับการเสิร์ฟอาหารอีกครั้ง

ถ่ายรูป

หลายวันนี้…เขียนอะไรไม่ออกเลย จรดปลายนิ้วลงบนแป้นคีย์บอร์ดก็หาใช่จะมีคำพูด หรือประโยคใดผุดขึ้นที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่ ใจเอาแต่คลิกดูรูปเก่าๆ อันเป็นกิจวัตรประจำวันของตัวเองไปเสียแล้ว บวกเพิ่มด้วยการฟังเพลงไปเรื่อยๆ ซึ่งไม่ใช่เรื่องใหม่อะไรนัก…ก็ทำมันเป็นกิจวัตรเช่นกัน
ถ้าให้พูดตามตรง ใจก็คงงดเขียนเรื่องราวยาวๆ สักสามสี่วัน จนกว่าธุระปะปังสำคัญหลายๆ อย่างจะคลี่คลาย รวมถึงรู้สึกผ่อนคลาย และจนกว่า…จะรู้สึกว่าจะเขียนอะไรได้บ้าง
 แต่…เลือกที่จะเอารูปมาแปะแทน ทั้งหมดเป็นรูปที่มีแต่ตัวเองกำลังถ่ายรูปแทบทั้งสิ้น นี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่ใจมีอยู่ เพิ่งสังเกตว่ารูปท่าทางกำลังยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปแบบนี้มีอยู่ในคลังรูปของใจมากมายเหลือเกิน….นี่แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น…ย้ำ