ผมสั้น ผมยาว

หั่นผมสั้นเสียจนเคยชิน วันนี้แม่บอกว่าให้ลองไว้ผมยาวดูอีกสักครั้งสิ จะได้ดูเป็นผู้หญิงกับเขาบ้าง  แม้จะเห็นด้วยกับแม่อยู่ไม่น้อยว่าผมยาวกลายเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นผู้หญิง แต่บางทีใจก็หาข้ออ้างมาให้เหตุผลว่าผมก็ไม่ได้เป็นเครื่องวัดและตัดสินใจสิ่งที่อยู่ข้างในเลยสักนิด อันที่จริงแม้จะรู้ว่ามันก็เป็นความจริง แต่ก็นั่นแหละ มันก็เป็นเพียงเหตุผลที่ใจยกมาประกอบด้วยเพราะใจไม่เคยจะอดรนทนไหวให้ผมยาวเลยได้สักนิด
เอาเข้าจริงๆ พอได้ยินแม่พูด ใจก็อยากจะลองทรมานสังขารไว้ผมยาวกับเขาสักครั้งดูเหมือนกัน ทั้งๆ ที่ใจว่าความคิดที่จะไว้ผมยาวมันแล่นผ่านมาในห้วงความคิดของใจหลายครั้งหลายครา แต่สุดท้าย…ในรอบสองสามปีมานี้ ใจแทบไม่ได้มีผมยาวมาถึงบ่าและไหล่เลยสักครั้ง

ทรงผม

รู้สึกอึดอัดกับทรงผม กึ่งสั้นกึ่งยาวของตัวเองมาหลายวันแล้ว ประกอบกับรู้สึกอึดอัด เครียดๆ อย่างบอกไม่ถูก สุดท้ายใจเลยไปนั่งให้ช่างทำผมหั่นให้มันสั้นลงกว่าเดิม ใจว่ามันช่วยได้บ้าง เวลาได้ตัดผม มันเหมือนได้เอาอะไรออกไปจากหัวตัวเอง 555 เมื่อวานเลยลงทุนควักเงินในกระเป๋าเข้าไปหั่นผมให้สั้นกว่าเดิมอีกรอบ แต่พอก้าวออกมาจากร้าน เดินผ่านผู้คน แค่นั้นแหละ ใจก็รู้สึกถึงความแปลกแยกของตนเองกับผู้หญิงคนอื่นๆ นิดๆ

ผู้หญิงต้องไว้ผมยาว พอตัวเองไว้ผมสั้นมากๆ ก็เลยรู้สึกว่า มันรู้สึกแตกต่างพิกล เพื่อนและพี่บางคนไว้ผมสั้น เราก็มองว่าเขาทะมัดทะแมงดี รู้สึกดีที่ได้เห็นแบบนั้น รู้สึกว่าเขาไม่หวานจนเกินไป (หาเรื่องเข้าข้างตัวเอง)