ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด เบื่อการใช้ชีวิตอยู่กับที่ ในเมืองที่ทุกอย่าง เงียบและนิ่งสงบหลังห้าโมงเย็น หรือไม่ก็เพราะคิดถึงบ้าน ทำให้ใจต้องเสียเงินจำนวนหนึ่งไปกับการซื้อตั๋วเครื่องบินเพื่อเดินทางกลับเมืองไทย แต่เอาเข้าจริงๆ แล้ว ใจกับจดจ่ออยู่กับบ้านไม่ได้ เรียกว่า ยังหาเรื่องออกจากบ้านอยู่เนืองๆ

หลังจากที่ไหว้วานและลังเลอยู่หลายวัน ใจก็ตัดสินใจออกจากบ้านเพื่อเดินทางไปในเมืองลาวอีกครั้ง การเดินทางหนที่สามในรอบหนึ่งปีนี้ เป็นการเดินทางระยะสั้นเพียง 6 วันเท่านั้น เราเริ่มต้นจากจุดเดิม คือข้ามเรือที่อยู่ตรงกันข้ามกับอำเภอบ้านเกิดของพวกเรา เพียงแต่ว่าการเดินทางหนนี้เป็นการเดินทางอีกรูปแบบหนึ่งที่ใจยังไม่เคยทำ

ใจอาศัยติดสอยห้อยตามเพื่อนฝูงที่เป็นเจ้าของกิจการทัวร์ ไทยลาว ไปกับกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวอิตาลีที่ภายหลังเรายอมรับว่า กลุ่มคนเหล่านี้ไม่เพียงแต่เคี่ยวและเที่ยวแบบเหนียวเงินได้ใจคนไทยอย่างเราเป็นอันมาก

ในกลุ่มนักท่องเที่ยวจำนวน 11 คนที่เราร่วมเดินทงางไปด้วยนั้น มีนักท่องเที่ยวแบบที่เรียกว่า เรารวมตัวและรวมเงิน หลังจากนั้นก็หาคนกลางที่เรียกว่า tour leader เป็นคนจัดการธุระทุกประการทั้งการวางแผนท่องเที่ยว ติดต่อที่พัก บริษัททัวร์ รวมถึงการต่อรองเพื่อลดราคาทุกรูปแบบ

แม้จะเป็นนักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็ค หรือ แบกเป้ออกจากบ้านแล้วไปตายเอาดาบหน้า แต่กลุ่มเหล่านี้กลับหวังถึงความสบายในการเดินทางระดับหนึ่ง ทั้งหมดตัดสินใจติดต่อเพื่อนสาวของใจ เพื่อเป็นคนหารถตู้แบบเหมาเช่าคันมุ่งหน้าจากชายแดดไทยลาว ทางอำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย เพื่อมีที่หมายหลายสถานที่

อันดับแรกการเดินทางจากห้วยทราย ชายแดนไทยฝั่งลาว มุ่งหน้าไปยังเมืองสิงห์ แขวงหลวงน้ำทา บนพื้นที่ของลาวตอนเหนือ ก่อนการเดินทางมุ่งหน้าจากที่นั่นไปยังเมืองหนองเขียว เขตหลวงพระบาง ซึ่งรถจะหมดระยะที่นี่ ก่อนปล่อยให้เพื่อนสาวของใจทำหน้าที่หาเรือเพื่อเหมาเช่าลำพาพวกเราทั้งหมดไปยังเมืองหลวงพระบาง ลาวตอนกลางอีกต่อหนึ่ง

ก่อนที่พวกเขาเหล่านั้นจะเดินทางจากเมืองหลวงไปยังวังเวียง และมุ่งออกที่นั่นเพื่อไปเยือนกัมพูชา อีกเมืองหนึ่งถัดไป

เพียงแต่ว่า แรกเริ่มเดิมทีแล้ว การเดินทางครั้งนี้ของใจและเพื่อนสาว มีกำหนดจะหยุดส่งพวกเราที่หนองเขียว ก่อนย้อนกลับมาที่อุดมไซ เพื่อหาทางไปให้ถึงพงสาลี เมืองเหนือสุดของลาว ที่ในรอบปีนี้ แม้ใจจะไปลาวแบบจริงจังมาแล้วสามหน แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ถึงพงสาลีสักที

ทว่า เอาเข้าจริงๆ แล้ว การเดินทางแบบเวลาจำกัด ไม่เหมาะกับใจนัก อาจจะเพราะยังห่วงว่าจะอยู่กับครอบครัวที่อุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางไกลกลับไปเยือนน้อยเกินไป และหากเลยเถิดอาจจะเกิดผลเสียกับการเดินทางกลับประเทศที่ใจกำลังพำนักอยู่ในปัจจุบันด้วยอีกต่างหาก

ดังนั้น เมื่อถึงเวลานั้น การเดินทางหนนี้จึงเรียกว่าผิดแผน และเสียความตั้งใจในระดับหนึ่ง…แต่การเที่ยวแบบผิดแผน หาใช่มีผลกับความตั้งใจที่จะถ่ายรูปบางอย่างติดมือกลับมาไม่

ใจตั้งเป้าหมายเอาไว้ว่า จะใช้เวลาห้าหกวันที่เดินทางนั้นไปกับการถ่ายภาพหน้าคนให้ได้มากที่สุด และจนถึงตอนนี้แล้ว ก็นับว่าไม่ผิดหวังกับการเดินทางที่ผิดแผนในหนนั้นเลยแม้แต่น้อย….——————————————

หลังจากเสียเวลาอยู่พอสมควร รถตู้สองคันที่นำพาผู้โดยสารสิบกว่าชีวิตก็เริ่มเดินทางออกจากที่หมาย เราขับผ่านตัวเมืองห้วยทราย แขวงบ่อแก้วที่เราคุ้นเคยมาตลอดระยะหลายปี อย่างน้อยก็เพราะเมืองนี้เป็นเมืองพี่เมืองน้องกับอำเภอบ้านเกิดของพวกเรา แม้จะถูกกั้นกลางด้วยแม่น้ำโขงก็ตามที

หลังจากที่ขับผ่านบ้านเรือนผู้คนมาไม่นานนัก หัวหน้าทัวร์ของนักท่องเที่ยวชาวอิตาลีก็ไหว้วานให้เราแวะจอดข้างทางเพื่อเก็บภาพชนเผ่าขมุที่ปลูกบ้านเรือนติดกับไหล่ทางที่ตัดใหม่ และกำลังถูกรื้อเสียใหม่ เพราะความเสียหายทั้งๆ ที่รัฐบาลเพิ่งเสียเงินไปกับการสร้างถนนเส้นนี้ได้ไม่ถึงสองปีนัก

รถแวะจอดข้างทางที่หมู่บ้านซอด (หรือสอด หากออกเสียงแบบไทย) รถปล่อยให้ผู้มาเยือนอย่างเราเดินวนเวียนอยู่ในหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยเด็กจำนวนหนึ่ง หญิงสาวที่เปลือยท่อนบนอาบน้ำร่วมกับเด็กน้อยในหมู่บ้าน อย่างไม่อายสายตาผู้ที่กำลังยืนมองอย่างเรา ซึ่งในภายหลังภาพแบบนี้จะเริ่มคุ้นชินกับสายตาของพวกเราตลอดการเดินทาง

นี่คือที่หมายแรกของการเดินทางเก็บภาพหน้าคนระหว่างการเดินทางหนนี้ ใจหยิบกล้องแคนนอนตระกูลจี รุ่น 9 หรือ G9 ออกจากกระเป๋าเดินทาง หยิบเลนส์ไวด์ราคาถูกที่ซื้อได้ในราคาเพียงพันกว่าบาทจากห้างฟอร์จูนบนสี่แยกพระรามเก้า ต่อเข้ากับตัวกล้องที่ถอดชิ้นส่วนที่ครอบฝาเลนส์กล้องเอาไว้แล้ว

หลายปีมาแล้วที่ใจใช้กล้องรุ่นนี้ จนรู้สึกตัวอีกที ฝุ่นก็เริ่มไปเติบโตในตัวเลนส์โดยที่เจ้าของอย่างใจไม่สามารถเอาอันออกมาเติบโตข้างนอกได้ แม้ความสามารถของกล้องรุ่นนี้จะมีมาก แต่การที่เป็นกล้องอัตโนมัติ การล้างฝุ่นออกจึงเป็นเรื่องที่ยังขัดกับความเป็นจริงนัก เราไม่สามารถทำได้เหมือนกล้องรุ่นใหญ่ที่นักถ่ายภาพมืออาชีพเขาใช้กันได้

แต่ถึงจะมีข้อจำกัดที่ทำให้เจ็บปวดหัวใจอยู่บ้าง แต่การเป็นนักถ่ายภาพมือสมัครเล่นอย่างใจ สุดท้ายการเลือกกล้องที่ตัวเองถนัดใช้ก็ยังเป็นสิ่งจำเป็นเสมอ และนั่นเป็นข้อสรุปที่ว่า ทำไมใจยังถือกล้องกระป๋องตัวเดิมมาเดินตุเลงถ่ายภาพอยู่ที่ลาวในเวลานี้

แดดออกแรงพอสมควร ในยามนี้ และดูเหมือนจะเป็นแดดแรงกล้าครั้งแรกในรอบปีที่ใจได้เจอ หลังจากหนีจากเมืองหนาวที่กำลังเข้าสู่หน้าร้อนอย่างเป็นทางการ

ใจเดินวนไปรอบๆ หมู่บ้านเล็กๆ นี้ ใจถอนหายใจไปกับแดดร้อนๆ ยามบ่ายเช่นนี้เป็นระยะๆ ก่อนเริ่มทำอารมณ์ให้เข้าที่ เตรียมรับมือกับความร้อนรุ่มที่อาจจะต้องเจอไปตลอดระยะเวลาหลายวันนับจากนี้

นี่เป็นสถานที่แรกที่ใจจะเริ่มเก็บภาพหน้าคนอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ ก่อนที่รถจะใช้เวลาไปแทบทั้งวันกลับการเสียเวลากับถนนที่พังตลอดทาง และหยุดจอดในยามย่ำค่ำที่เมืองสิงห์ เขตแขวงหลวงน้ำทา…..

บางทีการเดินทางก็แบบนี้ เรามักจะเสียเวลาไปกับการเดินทางในระดับหนึ่ง และส่วนหนึ่งใช้ไปกับการชื่นชมความงามของสถานที่ที่เราต้องการ…. หรือไม่จริง?

ปล. 1 หายไปเสียนาน แวะมาอีกทีก็มีแต่ภาพมาฝาก
ปล. 2 แวะไปดูภาพของทริปนี้ได้ที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157625929477715/

หรือคลิกที่รูป

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• เสียเงินเดินที่เมืองสิงห์ (0)
• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 4 : ริมทางที่เมืองหลา (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 3 : แวะอุดมไซ (4)
• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• ได้เวลา (9)
• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)
• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว : ภาคขึ้นเขา (2)

นี่เป็นการข้ามฝั่งไปแขวงบ่อแก้วครั้งแรก ที่ใจมีโอกาสไปไกลกว่าการเที่ยวชมตลาดลาว ตลาดจีน แถมยังขึ้นเขาไปเสียไกลกว่าที่เคยเป็น

ช่วงนี้มีซีเกมส์ ว่ากันว่า กลุ่มผู้ไม่หวังดีต่อประเทศป่วนเมืองไม่น้อย หลายเมืองในเขตแขวงบ่อแก้วไม่สงบ ชนเผ่าบางกลุ่มก่อกวน จับคนเป็นตัวประกันเพื่อสร้างความปวดหัวให้กับรัฐบาล เราได้รับคำเตือนนี้จากผู้คนแถวนั้นล่วงหน้าแต่ทว่า ..ไม่เคยต้องรับรู้ว่าปลายทางที่เราไปจะมีใครเอาปืนกระบอกยาวขนาบข้างรถพร้อมกับส่งคำถามให้กับเราว่า….”มาทำไม”

ห้วยสาลาเป็นหมู่บ้านม้งที่ต้องขับตรงจากห้วยทราย หมู่บ้านติดโขงตรงกันข้ามกับเชียงของ หลายกิโลเมตร ก่อนเลี้ยวขวาซ้ายขึ้นเขา บนถนนลูกรังเหมือนทางน้ำไหล ไร้สัญญาณ ป้ายจราจร ไม่มีแม้ป้ายบอกทาง รถสวนไปสวนมา มีเพียงต้นไม้ ต้นหญ้า และความชำนาญของพี่ซายเท่านั้นที่พาเราขึ้นเขาแบบไม่หลง

ใจนั่งอยู่ด้านหลังรถสองแถวเพียงลำพัง ขณะที่น้อยนั่งข้างพี่ทรายด้านหน้ารถ ใจชื่นชมสองข้างทางได้อย่างเต็มที่ แต่ทว่า แม้สายตาจะทอดไปยังภูเขาและหมอกตรงหน้าแต่ว่าหัวสมองของใจกลับโลดแล่นไปเสียไกล

เราห้ามสายตาไม่ให้มองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แต่เราไม่สามารถห้ามความคิดที่เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปไกลนับพันกิโลเมตร … นี่แหละคือความพิเศษของมนุษย์

เราใช้ความเร็วในการขับขี่ได้ไม่มากนัก ทางขึ้นเขาลาดชันเต็มไปด้วยก้อนกรวด หินและหลุมที่มีน้ำขัง สองข้างทางยังงดงามไม่เลิกรา นาขั้นบันไดมีให้เห็นกันเป็นระยะ สลับกับสองข้างทางที่เป็นภูเขา เรานั่งโยกเยกบนทางลูกรังนั่นนานอยู่เกือบชั่วโมง ก่อนจะถึงบ้านห้วยสาลา ที่หมายของเรา

รถของเราแล่นผ่านตัวหมู่บ้าน อย่างช้าๆ เราสังเกตกลุ่มชายม้งสี่ห้าคนนั่งอยู่บนไม้กระดานที่ยกสูงเหนือพื้น เราชะลอรถทันทีที่เขาวิ่งมาพร้อมปืนกระบอกยาวทั้งสอง ก่อนยิงคำถามว่าเรามาทำไม เพื่ออะไร

เจรจากันอยู่สักพัก เขาก็ยอมอนุญาติให้เราขึ้นไปบนไหล่เขาเหนือหมู่บ้าน ก่อนที่เราจะวกรถกลับมาที่เดิมเพื่อเจรจาถึงจุดประสงค์ของการไปเยือนในครั้งนั้น

น้อยต้องการหาสถานที่ท่องเที่ยวใหม่ที่จะไปนำเสนอฝรั่งตาน้ำข้าว และห้วยสาลาก็เป็นหนึ่งในจุดขายที่เธอพยายามจะหามาเพิ่มเติมสิ่งที่เธอมีอยู่ น้อยกับพี่ซายเจรจาพ่อหลวงของหมู่บ้าน เพื่อที่พานักท่องเที่ยวเข้ามาที่นี่ และมีสิ่งตอบแทนให้กับหมู่บ้านจำพวกยาและข้าวของจำเป็น โดยไม่ทำให้ชาวบ้านต้องลำบากหรือเปลี่ยนวิถีชีวิตไปจากเดิม

ไม่เพียงแต่พ่อบ้านจะตอบรับการไปของน้อย แต่ยังอนุญาตให้ใจที่เขาคิดว่าเป็นชาวเกาหลีเก็บภาพในหมู่บ้านได้ตามชอบอีกด้วย…

ขากลับพี่ซายจอดรถให้เราแวะถ่ายภาพหลายจุด ก่อนแวะรับชาวบ้านที่เดินกลับจากไร่กลับบ้าน หากปล่อยให้เขาเดินต่อก็ไกลหลายกิโลเมตร ใจเองเสวนากับสองสาวชาวลาวได้ไม่มากนัก แม้ภาษาของเราจะใกล้เคียงกันแต่พอประโยคเริ่มยาวใจก็เริ่มตามไม่ทัน หลังจากที่ถามว่าไปไหนมา จะไปลงตรงไหน และเก็บอะไรใส่ถุงมาบ้าง เราก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ปล่อยให้ลมพัดผมเราปลิวไปตามแรง….หลายกิโลเมตร เธอทั้งคู่ก็จากไป หลงเหลือไว้แต่คำขอบคุณ

รถของเราแล่นบนเลนส์ซ้ายมาเรื่อยๆ ตามทาง ก่อนกลับในเส้นทางใหม่ เพราะห้วยทรายบังคับให้ขับรถทางเดียวในช่วงของเขตเมือง รถมาหยุดตรงจุดต่อคิวของรถโดยสาร เราสองคนลงเดินไปยังท่าเรือ ก่อนกระโจนขึ้นเรือคนรู้จักมักจี่ของน้อย โดยไม่เสียเงินค่าเรืออีกตามเคย

ตะวันใกล้ตกดินแล้ว เรามาเหยียบแผ่นดินไทยอย่างปลอดภัย มีชีวิตกลับมาเขียนเรื่องราวการเดินทางระยะทางไม่ไกล ระยะวันไม่ข้ามคืนกันต่อ

การเดินทางทริปสั้นๆ ที่อยู่ตรงกันข้ามบ้านของใจเต็มไปด้วยความหมาย ใจรู้สึกปอดถูกฟอก พอๆ กับที่รู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้ได้พิสูจน์แล้วว่าแรงบันดาลใจที่จะหาเงินแล้วออกเดินทางยังไม่หดหายไปไหนเลย…มันยังอยู่ หลบอยู่ข้างในอย่างสงบเงียบ เมื่อได้เดินทางมันจะตื่นจากการหลับไหลและกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง…

แวะไปดูรูปทั้งหมดได้ที่อัลบั้ม

Related Post

• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว: ภาคย้ายที่ยืน (6)
• กลับบ้าน…ลาว (0)
• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 4 : ริมทางที่เมืองหลา (1)
• ได้เวลา (9)
• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)
• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)
• ไปเมาที่งานดอง ภาคงานยังไม่เริ่ม (2)

ไม่รู้ว่าใจกลายเป็นคนง่ายๆ ไปตั้งแต่เมื่อไร พอเพื่อนยกหูมาชวนใจก็ไม่ได้ต้องทบทวนให้เสียเวลา ตอบกลับไปรวดเร็วทันใจว่า “ได้ ไม่มีอะไรทำ” อย่างนั้นอยู่เสมอ

ที่บ้านก็ดูเหมือนจะเริ่มรับได้กับการออกไปนอกบ้านบ่อยๆ เพราะหลายคนเข้าใจดีว่าการรอคอยเวลาทำให้ใจเริ่มเบื่อที่จะอยู่เฉยๆ ใจเลยต้องตะลอนหาอะไรทำแก้กลุ้มแก้เบื่อไปพลางๆ

เช้าวันที่เราตั้งใจจะข้ามไปฝั่งลาว น้อยนัดหมายลูกค้าสองคู่รักที่บินลัดฟ้ามาจากฝรั่งเศสเพื่อมายังไทยและไปต่อที่ลาว หลังจากที่จัดการเรื่องเอกสารผ่านทางแล้ว เราทั้งสี่ชีวิตก็มายืนต่อคิวที่สำนักงานตรวจคนเข้าและออกเมืองที่ริมฝั่งโขงตรงท่าเรือที่จะพาเราข้ามไปลาว

แม้จะยังไม่เข้าสู่ช่วงพีคสุดของการท่องเที่ยวที่อำเภอของเรา แต่เช้าวันนี้ทัวร์ฝรั่งตาน้ำข้าวกลับคึกคักเสียจนเราต้องต่อคิวกันนาน แถมพี่คนขับเรือก็ยังบ่นอุบว่า “วันนี้ทัวร์มาลงเยอะเสียจริง”

ความจริงที่ว่า อำเภอของเราเป็นทางผ่านที่ฝรั่งมักจะใช้ข้ามไปฝั่งลาวที่บ้านห้วยทราย แขวงอำเภอบ่อแก้ว ก่อนนั่งเรือทั้งด่วนจี๋และวิ่งที่ความเร็วช้าๆ หรือ สโลว์โบ๊ท แต่ความจริงนี้ก็หล่อเลี้ยงให้ผู้คนที่ทำอาชีพที่เกี่ยวข้องได้มีโอกาสลืมตาอ้าปากมาได้นานหลายปีแล้ว

น้อยพูดติดตลกว่าหลายทัวร์เริ่มปิดตัว ไม่ใช่เพราะว่ากลัวไม่มีอันจะกินแต่เพราะว่าทำมาหากินกับฝรั่งตาน้ำข้าวที่แบกกระเป๋ามาลงเรือล่องโขงไปโผล่ที่หลวงพระบางมาก่อนใครเลยร่ำรวยปิดตัวไปเที่ยวรอบโลกกันเสียแล้ว

อำเภอเชียงของเริ่มเติบโตอย่างเห็นได้ชัด หลายวันมานี้ชาวบ้านเริ่มโจษจันการมาของถนนสี่เลนส์ ถนนเส้นที่จะเชื่อมต่อกับสะพานมิตรภาพลาวและไทยที่จะก่อสร้างขึ้นในอีกไม่นานข้างหน้านี้ หลังจากที่ใช้เวลากันอยู่เสียนานจนรากงอก สะพานก็ถึงเวลาทอดสู่ลาวที่ทำถนนมาจ่อรอพี่ไทยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ขณะที่พี่ไทยยังไปไม่ถึงไหน…. มัวแต่ยุ่งอยู่กับราคาที่ดินอยู่นั่น

ถนนเส้น R3 ของลาวเสร็จเป็นที่เรียบร้อย นักท่องเที่ยวตัวน้อยๆ สามารถเดินทางจากลาวผ่านไปยังสิบสองปันนา และโผล่ไปที่ยูนานได้อย่างสบายอกสบายใจ ใครไม่อยากจะไปทางจีน แบบนั่งรถทัวร์ รถโดยสาร หรือรถส่วนตัวก็หันหัวไปทางเรือ นั่งแบบเรือด่วน เรือหนึ่งเดียวที่ใส่หมวกกันน็อคระหว่างการเดินทาง หรือเรือช้า แวะนอนกลางทางไปโผล่หลวงพระบางก็ได้

ใจได้รับสิทธิพิเศษเสมอเมื่อเดินทางไปร่วมกับน้อย เพราะไม่เพียงแต่น้อยจะรู้จักผู้คนไปทั่ว แต่ด้วยความที่ทำงานขลุกอยู่กับข้อมูลทัวร์ในย่านนี้มาได้สามสี่ปี หลังจากลี้ภัยมาจากในเมือง ทิ้งเอาวิชาชีพทัวร์ยักษ์ใหญ่ในกรุงเทพฯ เอาไว้ข้างหลัง ไปพำนักในอังกฤษระยะสั้นก่อนกลับมาทำกิจการส่วนตัวที่บ้านเกิด ทำให้น้อยให้ข้อมูลใหม่ๆ กับใจไม่น้อยอย่างชื่อของเธอ

เราสองคนนั่งเรือขนกระเป๋าของฝรั่งกรุ๊ปทัวร์อื่นข้ามไปก่อนนักท่องเที่ยวคนอื่นที่ต้องยืนรอคิวเรือมาเทียบท่านานหลายนาที เมื่อถึงฝั่งก็กรอกเอกสารเข้าเมืองลาวได้ โดยไม่ต้องสนใจเรื่องวีซ่า เพราะสัมพันธภาพที่ดีระหว่างกันฉันท์พี่น้องทำให้เรารู้ดีว่าไม่ต้องขอวีซ่าเข้าลาวมาเสียนานนม

เมื่อเรือจอดเทียบท่า สองสาวผมซอยก็เดินหืดขึ้นคอไปตามทางเดินลาดชันและขั้นบันไดถี่ยิบของสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองของฝั่งลาว ใช้เวลายื่นเอกสารให้กับเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองของลาว ก่อนจะเสียเวลาไปกับการช่วยคนไทยที่ไม่รู้ภาษาอังกฤษกรอกเอกสารเข้าเมืองกันอีกหลายราย…เรียกว่าข้ามไปช่วยเขากรอกเอกสารเข้าเมืองกันของแท้

น้อยพาใจเข้าไปธนาคารลาว ก่อนไปยืนกินน้ำมะพร้าวปั่นที่น้อยบอกว่าอร่อยที่สุดในย่านนี้ แม่ค้าใส่มะพร้าวอ่อน นมข้น นมจืด น้ำเชื่อม คอฟฟี่เมต และลูกชิดเชื่อมเข้าผสมในเครื่องบด ก่อนกดเครื่องให้ทำงาน…ออกมาเป็นน้ำมะพร้าวปั่นกลิ่นคอฟฟี่เมตดีๆ นี่เอง

ใจเสียเงินซื้อขนมครกรสชาดเหมือนฝั่งไทยไป 10 บาท ใจจ่ายเงินไทยบาท ขณะที่น้อยใช้เงินกีบ เราใช้เงินไทย เงินกีบ เงินดอลลาร์ที่ฝั่งนี้ได้ แต่เราไม่สามารถใช้เงินกีบที่ฝั่งบ้านของเราได้  นั่นเป็นความจริงที่เราก็รู้มาตลอดเช่นกัน

วันนี้ฝรั่งฝั่งนี้คึกคักอย่างที่บอก รถกระป้อ รถสองแถวคันเล็กของชมรมรับส่งผู้โดยสารของฝั่งบ้านห้วยทราย แขวงบ่อแก้ว ทำงานกันพัลวัน ใจนั่งมองรถคันแล้วคันเล่ารับผู้โดยสารแบบนั่งข้างหน้าห้า ข้างหลังอีกสิบกว่า…วนไปวนมาอยู่หลายรอบ

ทั้งใจและน้อยเสียเวลาเดินไปเดินมาอยู่ตรงใกล้ๆ กับจุดจอดเรือเทียบท่านั่นอยู่สักพัก เหตุผลเพราะพี่ “ซาย” ชายลาววัยกลางคนที่น้อยทำธุรกิจท่องเที่ยวมาด้วยนานหลายปี จนถึงกับบอกใจว่า “คนนี้ใจดีเชื่อถือได้ ไม่โกง” ไม่หมดภารกิจรับส่งนักท่องเที่ยวสักที

เราสองคนตัดสินใจที่จะโบกรถรับส่งผู้โดยสารจากท่าเทียบเรือไปยังท่าเรือทางเหนืออันเป็นที่จอดเทียบท่าของเรือสโลว์โบ๊ทเรือล่องแบบช้าทะลุเชียงของ ต่อไปปากแบงและไปสิ้นสุดที่หลวงพระบาง

เมื่อรถออกเราก็นั่งรวมไปกับฝรั่งหลายประเทศบนกระบะคันนั้น แบบไม่เสียค่าโดยสารเพราะน้อยรู้จักผู้คนแถวนั้นอีกตามเคย ก่อนไปลงที่เรือสโลว์โบ๊ท และปล่อยให้น้อยไปเจรจาธุรกิจกับเจ้าของเรือที่ดูเหมือนไม่แพงแต่ไอน้อยบอกว่านั่นราคาเหยียบล้าน พร้อมกับเดินเลียบๆ เคียงๆ ยืนถ่ายรูปไปพลาง

ขากลับน้อยชวนใจเดินจากท่าเรือสโลว์โบ๊ทกลับไปยังจุดเริ่มต้นแบบแนวตรงไม่โค้งและอ้อมเหมือนขามา แม้แดดจะแรงกล้าแต่ใจก็ตอบรับแต่โดยดี เพราะข้ามมาฝั่งนี้หลายทีไม่เคยเดินไปแบบนี้สักหนเหมือนกัน

แดดไม่แรง แต่ใจก็รู้ว่ามันอบอ้าวแค่ไหน เสื้อแขนยาวที่ดูไม่มีราคา แต่ว่าใจสอยมันมาจากฮ่องกง ทำหน้าที่ไม่ดีนัก ขัดกับราคาอย่างชัดเจน พอๆ กับครีมกันแดดแบบ SPF 50 แผลงฤทธิ์ทำให้ใจดำขึ้นเรื่อยๆ ก็ไม่รู้จะทาทำไมให้เมื่อยหรือขาววอกพอกตัวอยู่ได้

สองสาวเดินดุ่มไปตามทางเดินนั่น เหงื่อเม็ดน้อยผุดขึ้นกลางหลังและไหลลงมาแบบที่ใจรับรู้ได้ว่าตัวเองรู้สึกร้อนมากแค่ไหน หนนี้เราไม่แวะไหนตรงดิ่งกลับไปที่บ้านพี่ซายบัดดล….รอคอยให้คนๆ นี้กลับมา พร้อมๆ กับพักเหนื่อยไปพลาง

ภาคหน้ามาต่อ…เรื่องราวขึ้นเขาด้วยรถสองแถวคันนี้

ปล. แวะไปชมภาพทริปนี้ทั้งหมดที่

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157622550318987/ 

หรือคลิกที่รูป

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว : ภาคขึ้นเขา (2)
• กลับบ้าน…ลาว (0)
• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 4 : ริมทางที่เมืองหลา (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• ได้เวลา (9)
• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)
• ไปเมาที่งานดอง ภาคงานยังไม่เริ่ม (2)