บ่อแก้ว
กลับบ้าน…ลาว
ใจไปไม่ถึงที่หมายที่อยากจะไป อย่างน้อยก็เพราะว่าเวลาที่รีบเร่ง และเกรงว่าจะกลับบ้านไม่ทันเวลา ยิ่งกว่านั้น การเดินทางกลับจากเมืองไทยมุ่งหน้ามายังเมืองที่ใจกำลังอาศัยอยู่พาลจะเสียแผนที่ตั้งใจเอาไว้ด้วย ดังนั้น การเดินทางในลาวเหนือในหนนี้ จึงยังคงวนเวียนอยู่กับเมืองเก่าๆ ที่เคยไป มีเพียงเมืองสิงห์ และหลวงน้ำทาเท่านั้นที่เป็นที่หมายใหม่ของใจ
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด เบื่อการใช้ชีวิตอยู่กับที่ ในเมืองที่ทุกอย่าง เงียบและนิ่งสงบหลังห้าโมงเย็น หรือไม่ก็เพราะคิดถึงบ้าน ทำให้ใจต้องเสียเงินจำนวนหนึ่งไปกับการซื้อตั๋วเครื่องบินเพื่อเดินทางกลับเมืองไทย แต่เอาเข้าจริงๆ แล้ว ใจกับจดจ่ออยู่กับบ้านไม่ได้ เรียกว่า ยังหาเรื่องออกจากบ้านอยู่เนืองๆ
ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว : ภาคขึ้นเขา
เราใช้เวลานั่งรอพี่ “ซาย” เจ้าของรถสองแถวคันจิ๋วเพื่อให้หมดภาระจากการรับส่งนักท่องเที่ยวที่หนาตากว่าทุกวัน เพื่อที่จะพาเราไปส่งที่ “บ้านห้วยสาลา” หมู่บ้านม้งที่ต้องขึ้นเขาไปอีกหลายสิบกิโลเมตร
นี่เป็นการข้ามฝั่งไปแขวงบ่อแก้วครั้งแรก ที่ใจมีโอกาสไปไกลกว่าการเที่ยวชมตลาดลาว ตลาดจีน แถมยังขึ้นเขาไปเสียไกลกว่าที่เคยเป็น
ช่วงนี้มีซีเกมส์ ว่ากันว่า กลุ่มผู้ไม่หวังดีต่อประเทศป่วนเมืองไม่น้อย หลายเมืองในเขตแขวงบ่อแก้วไม่สงบ ชนเผ่าบางกลุ่มก่อกวน จับคนเป็นตัวประกันเพื่อสร้างความปวดหัวให้กับรัฐบาล เราได้รับคำเตือนนี้จากผู้คนแถวนั้นล่วงหน้าแต่ทว่า ..ไม่เคยต้องรับรู้ว่าปลายทางที่เราไปจะมีใครเอาปืนกระบอกยาวขนาบข้างรถพร้อมกับส่งคำถามให้กับเราว่า….”มาทำไม”
ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว: ภาคย้ายที่ยืน
หลังจากเบี้ยวกันมาหลายวัน ในที่สุด “น้อย” เพื่อนสาวเจ้าของบริษัททัวร์หนึ่งเดียวในอำเภอที่ให้ลูกค้าฝรั่งรูดการ์ดได้ ก็ยกหูมาชวนให้ข้ามไปฝั่งลาวด้วยกัน (แต่ก็ยังติดเบี้ยวไปหลวงพระบาง หนองเขียวและสิบสองปันนา ลี่เจียงอยู่ดี)
ไม่รู้ว่าใจกลายเป็นคนง่ายๆ ไปตั้งแต่เมื่อไร พอเพื่อนยกหูมาชวนใจก็ไม่ได้ต้องทบทวนให้เสียเวลา ตอบกลับไปรวดเร็วทันใจว่า “ได้ ไม่มีอะไรทำ” อย่างนั้นอยู่เสมอ
ที่บ้านก็ดูเหมือนจะเริ่มรับได้กับการออกไปนอกบ้านบ่อยๆ เพราะหลายคนเข้าใจดีว่าการรอคอยเวลาทำให้ใจเริ่มเบื่อที่จะอยู่เฉยๆ ใจเลยต้องตะลอนหาอะไรทำแก้กลุ้มแก้เบื่อไปพลางๆ
© 2009 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
Recent Comments