น้ำ
ไม่มีน้ำ ไม่มีอนาคต : วิบากกรรมของเมืองขาดน้ำ
เมื่อใจบอกกับเพื่อนฝูงว่า ใจมักจะต้องหอบผ้าหอบผ่อนไปหย่อนตู้ซักผ้าและใส่เครื่องอบนอกบ้านทุกครั้ง เพื่อนฝูงหลายคนก็สงสัยว่าทำไมใจถึงต้องลำบาก และเสียเงินค่าซักผ้าต่อครั้งคิดเป็นเงินไทยก็เกือบพันบาทอย่างนั้น แทนที่จะซักผ้าที่บ้านและก็รอให้มันแห้งเอง
ใจเองก็ใช่ว่าจะขี้เกียจขนาดนั้น แต่หากไม่ใช่เพราะว่า สำหรับบ้านเมืองเราที่มีแม่น้ำเส้นหลักอยู่หลายสาย และเต็มไปด้วยแหล่งน้ำที่หล่อเลี้ยงชีวิตของคนทั้งประเทศ คงจะไม่ค่อยเข้าใจถึงความลำบากของประเทศที่มีราคาค่าน้ำแพงกว่าค่าน้ำมันเป็นแน่
ค่าน้ำที่นี่แพงมหาศาล พอๆ กับค่าไฟที่แพงเสียจนประชากรและคนที่ใช้ชีวิตที่นี่ก็ต้องมีวิธีการดำรงชีวิตที่แปลกไปจากบ้านเรามากโขอยู่….
น้ำก๊อกในขวดใส
อาจจะเพราะเราไม่เคยเชื่อมั่นในระบบน้ำปะปาบ้านเรา ทำให้ทุกวันนี้คนไทยยังให้ความสำคัญกับการดื่มน้ำจากขวดพลาสติก ธุรกิจเอาน้ำผ่านระบบฆ่าเชื้อเทใส่ในขวด หุ้มพลาสติกปิดแน่นจึงเติบโตแทบทุกปี หลายยี่ห้อขยันโฆษณา เปลี่ยนรูปแบบของขวดไปเรื่อยๆ บอกว่าคนจะจับง่าย ใช้คล่อง เหมาะกับสรีระของมือบ้าง บางทีก็เปลี่ยนสีขวด เพิ่มขนาด ว่ากันไป…
แต่สำหรับในต่างประเทศแล้ว เท่าที่ใจไปมา (จำนวนเสี้ยวหนึ่ง) แทบทุกที่มักจะดื่มน้ำจาก “ก๊อก” แรกๆ ก็ไม่ค่อยชิน นานวันเข้าใจก็ว่ามันเป็นปกติ เปิดน้ำใส่แก้วยกดื่ม ลื่นคอไร้กลิ่นคลอรีน และก็ไม่คิดถึงว่าจะเจอตัว “ร้อยขา” อยู่ในนั้น
© 2009 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
Recent Comments