ต้นไม้
ต้นเดียว
เมื่อวานน้อยชักชวนไปดูชาวบ้านอีกหมู่บ้านหนึ่งเตรียมงานต้อนรับ จุลกฐินที่จะมีขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ขณะที่น้อยมีธุระในการเอากล้องถ่ายรูปไปให้พี่สาวที่บังเอิญโยกย้ายสถานที่สัญจรไปทำงานที่วัดนั่นพอดิบพอดี
ชาวบ้านไทลื้อแบ่งพวกกันอย่างชัด คือ พวกผู้ชายและพวกผู้หญิง … แต่ก็เพราะว่าแบ่งกันทำงานในอย่างที่ตัวเองถนัด ฝ่ายผู้หญิงนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ทางซ้ายมือ เห็นได้ชัดเมื่อเราขับรถเข้าวัดไป ขณะที่บางส่วนกระจายกันอยู่ตามศาลาขนาดเล็กที่ขนาบข้างต้นไม้อยู่
ต้นไม้
ข้อความในหน้านี้จะไม่เต็มไปด้วยเนื้อหาสาระ เพราะใจเพิ่งจะลุกจากที่นอน หัวสมองของใจไม่มีเรื่องอะไรเลย สิ่งที่พอจะนึกออกได้ในตอนนี้ก็คือ …เมื่อคืนที่นี่หนาวมาก หนาวกว่าวันไหนๆ ในรอบสัปดาห์ที่ผ่านมา แม้จะเปิดฮีทเตอร์ แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ความเหน็บหนาวหดหายไปแต่อย่างใด ใจต้องใส่เสื้อแขนยาวข้างใน ทับด้วยโค้ท ใส่ถุงเท้าและก็ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม และข่มตาให้ตัวเองหลับใหลก่อนเวลาอันควร
หลายครั้งเราเชื่อว่า การหลับใหลเป็นยารักษาโรคที่ดี เมื่อปวดหัว ปวดฟัน ปวดประจำเดือน ปวดหัวใจ ปวดตา ร้อน หนาว และเย็น การนอนช่วยทำให้เราลืมอาการเหล่านั้นไปเสียสิ้น แม้ใจจะยอมรับความจริงในข้อนั้น แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า กว่าจะข่มตานอนได้นี่สิ ช่างยากเย็นกว่าไหนๆ
ถอยหลังเพื่อต้นไม้ต้นนั้น…
อาจจะเพราะก่อนย่างเข้าฤดูหนาว เป็นฤดูใบไม้ร่วง ดังนั้นจนถึงเพลานี้ ใบไม้จึงล่วงหล่นเสียจนทำเอาต้นไม้โกร๋นโล้นไร้ใบ ยืนต้นโดดเด่นแสดงให้เห็นกิ่งก้านสาขาได้ชัดเจน เมื่อเห็นเพียงลำพังลำต้น ไร้สีสันจากใบดอกและผลทำให้อดนึกถึงคนเราเสียไม่ได้ บางครั้งสิ่งสำคัญหาใช่ภายนอกเพราะเมื่อมองลึกเข้าไปข้างในเราจะเห็นสิ่งที่เรียกว่า “จิตใจ” ซ่อนอยู่ในนั้น และมันตัดสินใจได้ว่าเราเป็นคนเช่นไร…
มีเพียงต้นไม้บางชนิดเท่านั้นที่ยังหลงเหลือใบให้เห็น ที่เหลือส่วนใหญ่มักจะไม่ถึงเวลาผลิใบให้เห็นสักเท่าไร แต่….ยกเว้นต้นไม้ต้นนี้ที่ใจเดินผ่านเมื่อช่วงเย็นของวันนี้
ความสำคัญของทางผ่าน
ช่วงนี้ใจเริ่มนับถอยหลังวันที่จะออกเดินทาง ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องเดินทางไปทางไหน แต่ในความรู้สึกลึกๆ ก็อดเสียไม่ได้ที่จะนับถอยหลังไปเรื่อย ๆ… มันเหมือนกับว่าเรามีจุดเริ่มต้น แต่กลับไม่รู้ว่าปลายทางอยู่ตรงไหน จนพาลคิดไปด้วยว่า “ชีวิตช่างเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนเสียจริงๆ”
ยิ่งใกล้วันที่จะไปจากที่นี่เท่าไร ใจก็เริ่มให้ความสำคัญกับสิ่งรอบข้างมากยิ่งขึ้น ใจเริ่มใส่ใจกับความเคยชินบางอย่างและให้มันเป็นสิ่งที่เราไม่เคยชิน อย่างน้อยก็ร้านขายต้นไม้แต่ร้านเช่าชุดแต่งงานที่ตั้งอยู่ติดกัน บนหัวมุมถนนก่อนถึงสถานีรถไฟหน้าบ้าน
© 2009 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
Recent Comments