Jai's Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง

น้ำไอโอดีน

jai — Tue, 09 Feb 2010 09:52:15 +0000

มีบทสนทนาหนึ่งเกิดขึ้นระหว่างมื้ออาหารของใจกับชายหนุ่ม เนื้อหาใจความของการพูดคุยเป็นการพูดถึง “สารไอโอดีน” ที่มีอยู่ในอาหารที่เรากำลังตักมันเข้าปาก และนั่นนำมาซึ่งความทรงจำที่แอบหลบซ่อนอยู่ในมุมหนึ่งของหยักสมองน้อยๆ ของใจ

ในช่วงวัยเยาว์ของใจเต็มไปด้วยประสบการณ์ที่แปลกกว่าเพื่อนร่วมรุ่นที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวง … อย่างที่ใครเคยรู้ ใจเกิดมาพร้อมกับไดนาโมปั่นไฟ ไฟฟ้าไม่มี มีเพียงตะเกียงเจ้าพายุและไฟปั่นที่ใช้น้ำมันเติมเข้าไปเป็นอาหารของมันคือสิ่งที่ใจได้พบเจอเมื่อลืมตาขึ้นมา

สมัยหนึ่งของการเรียนชั้นประถมศึกษา นักเรียนทุกคนต้องเข้าแถวรอรับน้ำดื่มผสม “ไอโอดีน” หลังมื้ออาหารกลางวันเพื่อป้องกันโรคคอพอก ที่ระบาดหนักในเด็กนักเรียนที่เรียนในจังหวัดภาคเหนือตอนบน

และนั่น…คือ “ไอโอดีน” ในความทรงจำของใจ

ใจไม่ค่อยมีโอกาสได้ทานอาหารทะเลที่ใครเขาว่ามีสารไอโอดีนผสมอยู่เป็นจำนวนมาก พอๆ กับเกลือไอโอดีนก็ยังไม่เป็นที่รู้จักในเวลานั้น และอย่าได้คิดถึงไข่ผสมสารไอโอดีนเลย ใจเองก็ไม่ได้รู้จักมันเลยสักนิด

มีเพียงน้ำเปล่าหยอดสารไอโอดีนในถังน้ำคูลเลอร์แบบมีก๊อกอยู่ด้านหน้าเท่านั้นที่ใจรู้จักว่าไอโอดีนคืออะไร

หลังมื้ออาหารกลางวัน เราทุกคนจะต่อแถวยาวเหยียดรอรับน้ำดื่มในแก้วที่คุณครูเปิดใส่แก้วพลาสติกและดื่มมันเข้าไปในร่างกายเพื่อป้องกันโรคคอพอก นั่นคือกิจวัตรของนักเรียนในโรงเรียนประถมศึกษาบ้านเกิดของใจ พอๆ กับการต่อคิวรับน้ำยาฆ่าเหาบนหัวที่นักเรียนหญิงทุกคนต้องรับมันจากคุณครู

ถ้าให้ใจเดา ใจว่าถังคูลเลอร์ผสมไอโอดีนคงจะหายไปจากโรงเรียนบ้านเก่าของใจไปแล้ว เด็กนักเรียนคงมีโอกาสได้รู้จักไอโอดีนจากที่อื่น ทั้งไข่ อาหารทะเล ไม่เว้นแม้กระทั่งในบะหมี่สำเร็จรูป

บทสรุปตอนท้ายของการสนทนาเรื่องไอโอดีนของเราไม่ได้จบตรงที่ประโยคที่ว่า “โอ้..เจ๋งจริง” หรือว่า “มีแบบนี้ด้วยหรือ?” แต่มันกลับลงท้ายด้วยประโยคที่ว่า

“บ้านนอกจัง….”

เห็นจะจริงอย่างนั้น เรื่องน้ำไอโอดีนนี่ทำให้ใจเข้าใจอย่างลึกซึ้งจริงๆ ว่าตัวเองเกิดที่บ้านนอกของแท้จริงๆ

Random Posts

หัดปีน

jai — Fri, 05 Feb 2010 10:06:50 +0000

ความสุขเล็กๆ น้อยๆ อย่างหนึ่งของใจพักนี้คือการได้แอบดูเจ้าเหมียวสามตัวเล็กที่คลอดในบ้านเมื่อหลายเดือนก่อน แมวในวัยกำลังโตไม่เพียงแต่ทำอะไรแปลกๆ ที่ใจไม่เคยเห็นแต่ยังซนปีนป่ายโน่นนี้ ทำเอาเจ้าของใจหายใจคว่ำ นั่งก้นไม่ติดพื้นเลยทีเดียว

แต่ไหนแต่ไรมา บ้านของเราไม่มีแมวคลอดให้เห็นสักครา แม้แม่กับพ่อจะนิยมชมชอบการเลี้ยงแมวเป็นอย่างยิ่ง แต่แมวทุกตัวทั้งเพศผู้และเพศเมียมักจะถูกทำหมันตัดตอนความเป็นพ่อเป็นแม่เอาไว้ตั้งแต่แรก

ต่างจากแมวชุดนี้ ที่แม่กับพ่อยังไม่ทันได้ทำหมัน มันก็ทะลึ่งผสมพันธุ์กันในวัยเยาว์ กลายเป็น “แมวแก่แดด” และออกลูกให้เราอีกสามตัวเสียอย่างนั้น

ก่อนแมวจะคลอด เราพนันกันว่ามันจะให้ลูกหลานเรากี่ตัว พอๆ กับแอบเป็นห่วงว่าแมวตัวใหม่นั้นจะทำให้เรามีภาระเพิ่มขึ้นจากแมว 4 ตัวเดิมหรือไม่

แต่พอแม่ของมันคลอดให้ลูกแมวที่ถอดแบบแม่มาหนึ่งและพ่ออีกสองตัว เราก็ไม่ทันได้คิดมากเรื่องความลำบากในการเลี้ยงแมวที่เพิ่มขึ้น แต่กลับแย่งกันตั้งชื่อแมว แม่ตั้งชื่อที่หวังจะเรียกเงิน เรียกทองเข้าบ้าน ขณะที่ใจไม่สนใจเรื่องเงินเรื่องทอง อยากได้ชื่อ ข้าวเหนียว ข้าวจ้าวและข้าวก่ำ สุดท้ายตอนนี้ความเห็นไม่ลงรอย แมวเลยยังไม่มีชื่อ

หลายวันก่อนใจกลับมาจากการเดินทางยาวนานเกินครึ่งเดือน เมื่อกลับมาถึงบ้าน แม่เอ่ยปากว่า จะยกแมวให้ป้าคนหนึ่งที่อยากได้แมวไปจับหนูที่บ้าน ใจเห็นแววตาแม่กึ่งอยากเก็บ กึ่งอยากให้ ตัดสินใจไม่ถูก เมื่อเอ่ยปากบอกว่า “อย่าให้เขาเลย” แม่ก็รีบคว้าโอกาสนั้นเอาไว้ในมือโดยไม่เถียงอะไรสักคำ

ตอนนี้เราเลยมีสมาชิกอยู่ในบ้านถาวรเป็นแมว 7 ตัวที่คิดว่าแม่ก็คงจะไม่ให้ใคร และทุกตัวจะถูกทำหมันป้องกันจำนวนประชากรแมวเพิ่มเติมในอนาคต

แมวเหมียวสามตัวกำลังซนได้ที่ รุ่นพี่คนหนึ่งบอกว่าวัยนี้กำลังหัดปีน ซึ่งใจก็เห็นว่าคงจะจริงอย่างที่เขาบอกเอาไว้ หลายวันมานี้ แมวน้อยเริ่มปีนต้นไม้ให้เห็น

เราเองก็เอาแต่แอบมองความเป็นไปของพวกมันทั้งสาม ตัวหนึ่งปีนได้ อีกตัวเลยปีนตาม ตัวเหมือนแม่ไม่สามารถปีนได้ พอขาลงมันเลือกลงในท่าทางที่ไม่เหมือนกัน ตัวหนึ่งหันหน้าลง อีกคนหันก้นถอยลงทีละน้อย คนดูคอยเอาใจช่วยกันอยู่ห่างๆ พอๆ กับคอยลุ้นว่ามันจะทำได้หรือไม่

แมวก็เหมือนคน เมื่อตัวเล็กก็หัดปีน และเรียนรู้วิธีการลงจากสิ่งที่ปีน หากมันโตขึ้นมันคงจะปีนได้ไวและเก่งยิ่งขึ้น เขาว่าแมวจะไม่กลัวว่าตัวเองจะตก เพราะได้เรียนรู้แล้วว่าจะลงมันอย่างไร และมันเกิดมาเพื่อปีนป่ายอย่างแท้จริง…

ใจว่า แมวจะไม่เหมือนคนก็ตรงนี้ ตรงที่ คนเรามักลืมไปว่าเราไม่ได้เกิดมาเพื่อปีนป่ายไปที่ที่สูงได้เก่งเหมือนแมว เราจะต้องระวังว่ามัน และระลึกเอาไว้เสมอว่า เราจะต้องลงมาที่พื้นไม่ว่าวันใดก็วันหนึ่ง อย่าได้หลงลืมว่าเรายืนอยู่ที่พื้นดีกว่าอยู่บนต้นไม้..และเราปีนไม่เก่งแบบแมว

ปล. จบแบบนี้ค่อยเป็นตัวเองหน่อย ขึ้นเรื่องแมว จบเรื่องอะไรก็ไม่รู้…นี่แหละคนชื่อ “ใจ”

ได้เวลา

jai — Tue, 02 Feb 2010 05:43:17 +0000

ตลอดระยะเวลาการเดินทางออกจากไทยไปลาวและย้อนกลับมาไทยไปนอนที่เลย ลงกรุงเทพฯ ไปกาญจนบุรี และสุพรรณบุรี นานครึ่งค่อนเดือน ใจมีโอกาสแตะคอมพิวเตอร์เพียงไม่กี่ครั้ง ไม่เพียงการเดินทางที่ยาวนานจะเป็นคำตอบได้ว่าทำไมใจถึงไม่ได้เขียนเรื่องราวอะไรลงในหน้าเว็บไซต์แห่งนี้ถี่เหมือนเช่นเคยเท่านั้น แต่การเดินทางแบบไม่รู้จุดหมายปลายทางและวันกลับที่แน่นอนเป็นคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าเรื่องใดทั้งปวง

สองสามวันนี้ เมื่อมาถึงบ้าน ใจก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอ่านข้อความที่ใครหลายคนฝากเอาไว้ นั่งดูรูปที่ถ่ายมาจากกล้องตัวเดิม พอๆ กับนั่งชำระความภาพเก่าแก่ที่ติดเพื่อนฝูงเอาไว้

ใจหันไปดูกล้องในกระเป๋าที่เริ่มซอมซ่อตามวันเวลา นึกถึงฝุ่นที่เล็ดลอดเข้าไปในเลนส์ จับตัวกล้อง และในตัวเลนส์ราคาถูก จนอดนึกเสียไม่ได้ว่า ถึงเวลาที่จะเปลี่ยนกล้องตัวเก่าไปใช้กล้องตัวที่ใหม่กว่าดีไหม

หากจะมีเหตุผลใดที่ทำให้ใจเปลี่ยนใจไปใช้กล้องรุ่นใหม่ ก็คงเป็นเพราะกล้องที่ใช้ให้ภาพที่ไม่สะอาดอย่างที่ควรจะเป็น ดังนั้นจึงสมเหตุสมผลที่จะมองหากล้องตัวใหม่มาใช้แทนของเดิม

ยิ่งเมื่อคิดถึงการทำงานของกล้องตัวในกระเป๋า ก็รับรู้ได้ว่ามันทำงานตรากตรำ กรำฝน และแดดมานานเหลือเกิน เดินทางไปมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ ขึ้นดอย ลงทะเล กลิ้งบนผืนทราย และเกือบหล่นตายในผืนน้ำตื้นๆแค่เข่า

กล้องไม่ได้ช่วยให้ใจถ่ายภาพที่อยากจะถ่ายเท่านั้น แต่มันยังช่วยให้ใจได้ระบายมุมมองที่เคยตีบตันกลับมากว้างขวางอีกหน คนที่อับจนด้วยปัญญาออย่างใจจะกลับมาเต็มไปด้วยพลังแห่งความสร้างสรรค์ก็ด้วยกล้องตัวนี้นี่เอง

แต่ถึงจะตัดสินใจได้ว่าควรจะเปลี่ยนกล้องตัวใหม่ แต่ใจก็ยังคิดไม่ตกว่า จะยังใช้กล้องกระป๋องแบบเดิม หรือเปลี่ยนไปใช้กล้องกึ่งโปรเหมือนคนอื่นเขาดี???

ที่สำคัญไปกว่านี้ ใจก็ยังแอบคิดอยู่ว่า หากว่าเปลี่ยนกล้องไปแล้ว มุมมองที่ลอดผ่านเลนส์กล้องตัวใหม่จะให้ภาพที่เหมือนเดิมตลอดช่วงหลายปีที่ผ่านมามั้ย???

แต่กว่าจะถึงวันนั้น …วันนี้เอาภาพจากกล้องรุ่นเก่าที่แบกมันไปทำงานที่ลาวทริปก่อนหน้ากับเพื่อนฝูงมาฝากกันตามคำขอ

แวะไปชมได้ที่

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157623207701337/

ปล. ส่วนเรื่องราวภาคสองของการท่องลาวเหนือนั้น…อดใจรออีกนิดนึงเด้อ

ไปเลยที่เชียงคาน

jai — Sun, 31 Jan 2010 12:36:24 +0000

ใจไม่เคยไป “เลย” แบบตั้งใจสักหน หนไหนก็ขับรถผ่านเลยไปทุกครั้ง อีสานที่ว่าไปมาหลายย่านแต่ว่าก็เลย “เลย” ไปทุกที … ต่างจากหนนี้แม้ที่จะไม่ได้ตั้งใจจะไป “เลย” ตั้งแต่แรกเริ่ม แต่ก็มาจบที่ “เลย” แบบไม่เลยผ่านอีกต่อไป

หลังจากเดินทางออกจากบ้านตั้งแต่กลางเดือนมกราคม เพื่อเดินทางไปลาวในรอบสอง ทั้งๆ ที่เดือนที่ผ่านพ้นก็เพิ่งจะไปลาวมา 8 วัน ใจยังจะย้อนกลับไปลาวอีกครั้ง

มาถึงตรงนี้ หลายคนคงจะได้คำตอบว่าใจหายหน้าไปไหนตั้งครึ่งเดือน นั่นเป็นเพราะใจออกจากบ้านไปเมืองปากแบง ล่องเรือเร็วไปหลวงพระบาง ต่อไปยังวังเวียง โผล่เวียงจันทร์ นั่งรถอินเตอร์บัสออกหนองคายมายังอุดรธานี นั่งรถอุดร-เลย และต่อรถอีกรอบไปยังเชียงคาน เมืองที่กำลังเป็นที่รู้จักในหมู่นักท่องเที่ยวที่อยากจะหลีกหนีปาย….

ใจไปถึงเมืองเชียงคานของเลยในวันอังคาร วันกลางสัปดาห์แบบนี้ มีนักท่องคนไทยหัวดำอย่างเราๆ น้อยนัก มีฝรั่งไม่กี่ชีวิตเดินผ่านไปมาให้เห็น เช่นเดียวกันกับทริปลาวที่เพิ่งจะผ่านมา 6-7 วันในลาวหลายวันที่ผ่านมา ใจพบเจอคนไทยในช่วงปลายสัปดาห์เสียมาก ขณะที่วันกลางสัปดาห์แทบจะไม่เห็นคนไทยเดินเพ่นพ่านไปมานัก

คนลาวคนหนึ่งตั้งคำถามกับใจว่า “ไม่ค่อยเข้าใจว่าคนไทยมาเที่ยวลาววันหยุดทำไม ในเมื่อวันหยุดบางสถานที่ บางร้านเขาก็หยุดทำการกัน” …นั่นสินะ ใจเองก็ตั้งคำถามแบบนี้มาเสมอ ดังนั้น น้อยนักที่จะเห็นใจเดินทางไปเที่ยวในวันหยุดยาวๆ วันหยุดสุดสัปดาห์ หากเลือกได้ใจก็มักจะเลือกเดินทางในวันกลางสัปดาห์เสมอ

“เชียงคาน” ผุดขึ้นมาในหัวของใจ หลังจากที่ไม่อยากจะเข้ากรุงเทพฯ ก่อนวันนัดหมายกับสถานฑูตออสเตรเลียแบบเร็วเกินไป หลังจากคิดอยู่นานว่าจะไปไหนดี ใจมีเวลาสองวันก่อนเข้าไปถึงกรุงเทพฯ เพราะออกจากลาวเร็วกว่าที่กำหนด สุดท้ายใจก็ใช้ชีวิตเป็นนักท่องเที่ยวแบบไร้แผนการณ์ด้วยการเดินทางออกจากเวียงจันทร์มายังเชียงคานในท้ายที่สุด

เชียงคานอาจจะเป็นที่รู้จักของใครหลายคนมากยิ่งขึ้นในช่วงนี้ หนึ่งเพราะ หลายคนมองหาที่เที่ยวใหม่ต่อจากปาย สองอาจจะเพราะคนไทยมีค่านิยมขับรถออกจากบ้านไปพักตากอากาศต่างเมืองมากขึ้น และสามอาจจะเพราะความเป็นเชียงคานเองที่มีจุดขายในตัวของมันเอง

ตัวอำเภอเชียงคานห่างจากตัวเมืองเลยเพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง มีรถติดแอร์และแบบสองแถวขนคนมาส่งที่นี่ตลอดทั้งวัน รถจะมาส่งคนแถวสามแยกกลางเมือง ก่อนที่นักท่องเที่ยวจะเรียกตุ๊กๆ เข้าไปยังจุดที่เรียกว่า “จุดขาย” ของที่นี่

ถนนเส้นเล็กๆ ติดขอบโขง หรือที่เรียกว่า “แคมของ” แบบคำพูดของคนลาว สองข้างถนนเป็นบ้านไม้รุ่นเก่าที่รับช่วงต่อกันมาหลายชั่วอายุคน แต่เดิมย่านนี้เป็นย่านธุรกิจอันเลื่องชื่อของคนจีนที่เข้ามาค้าขายในเมืองเชียงคาน ปัจจุบันบ้านไม้ยังไม่เปลี่ยนสภาพไปจากเดิม บ้านไม้ยังเป็นบ้านไม้ แต่มีการเข้ามาทำธุรกิจ “ฮิปๆ” ของคนนอกถิ่นจำนวนหนึ่ง บวกกับการเปลี่ยนผันอาชีพแต่เดิมของคนในท้องถิ่นมาเป็นธุรกิจทันสมัย เพื่อเรียกนักท่องเที่ยวเข้ามาในท้องถิ่น

ตึกเก่าที่ไม่ปลี่ยนไปไหนกลายเป็นจุดดึงดูดให้คนขับรถมาเสียไกลถึงเชียงคาน ในวันที่ใจไปถึง ใจไม่รู้ว่าจะพักที่ไหน จนกระทั่งลุงคนขับตุ๊กๆ พาไปส่งกลางถนนที่ว่า และบอกเราว่า “เลือกเอาเลย มีเยอะมาก”

ใจยอมรับว่า “มันเยอะมาก” อย่างที่ลุงเขาบอกเอาไว้ บ้านไม้หลายหลัง เปลี่ยนสภาพเป็นบ้านพักแบบที่เราจะมีโอกาสได้เห็นและใช้ข้าวของร่วมกับเจ้าของบ้านหรือ “โฮมสเตย์” บ้านทั้งเก่า ทั้งเก่าปรับปรุงบางส่วน ใหม่ปลูกสร้างเหมือนเก่า เปลี่ยนไปเป็นโฮมสเตย์กันเสียมาก ขณะที่บางบ้านปรับปรุงให้เป็นโรงแรม บางจุดเป็นเกสต์เฮ้าส์

เมื่อตัดสินใจจะพักในเกสต์เฮ้าส์ที่เพิ่งจะเปิดให้บริการเมื่อไม่กี่วันก่อนที่ใจจะเดินทางมาถึง ใจก็วางกระเป๋า ออกจากห้อง ขอจับของจักรยานหน้าเกสต์เฮ้าส์ที่เปิดให้บริการฟรีแก่ลูกค้าปั่นไปรอบๆ ที่นั่น

ตึกเก่าหลายหลังไม่เปิดหน้าบ้าน บานประตูไม้ของบ้านหลายหลัง ปิดล็อคด้วยกุญแจลูกโต ในเวลาต่อมาใจถึงได้รู้ว่า เจ้าของไม่เปิดทำการ จนกว่าจะถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ที่มีนักท่องเที่ยวนอกถิ่นมามากกว่าวันกลางสัปดาห์เช่นนี้

ใจปั่นจักรยานไปรอบเชียงคานสองวันซ้อน กล้องดิจิตอลตัวเล็กที่ใช้มานานหลายปีของใจทำงานหนักอีกครั้งเมื่อมาถึงที่นี่ แม้ประตูบ้านหลังจะงับจะปิดทำการก็ตาม บางทีใจก็ทักทาย “สวัสดีค่า” ชาวบ้านที่นั่ง เดิน วิ่ง และกำลังทำงานอยู่แถวนั้น

วันที่สองใจถึงรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังหาเสียงเลือกตั้งอะไรเทือกนั้น ..แต่ในความเป็นจริงแล้ว การทักทายแบบนี้ทำให้ได้รับรู้ว่าคนแถวนี้เป็นมิตรดีแท้

หลายคนแนะนำให้ไปดูพระอาทิตย์ตก หลายคนชวนเข้าไปทานข้าวแบบฟรี ป้าร้านขายของชำในตลาดรับซักผ้าให้ใจแบบไม่คิดค่าจ้างแพงหูฉี่ … ทั้ง ๆที่ เพิ่งจะได้คุยกันเพียงไม่กี่คำ

เชียงคานกำลังเติบโตไปในทิศทางที่มันควรจะเป็น บ้านไม้ยังเป็นบ้านไม้ แต่สิ่งที่อยู่ในบ้านไม้กำลังเปลี่ยนไปตามสมัย ของที่ขาย รวมถึงคนที่เข้ามาอยู่กันมากขึ้น

ใจเองได้ยินชื่อเสียงของเชียงคานมานาน เพิ่งจะมีโอกาสได้เข้ามาพบผ่านและทำความรู้จักกับเชียงคานก็หนนี้ ต่างจากพี่สาวคนโตที่บอกเล่าว่ามาเชียงคานตั้งแต่หลายสิบปีก่อน… ได้เห็นเชียงคานในอีกแบบที่ต่างไปจากตาของใจในตอนนี้

แต่ไม่ว่าเชียงคานจะเป็นอย่างไรก็ตาม ใจว่ามันก็ยังงดงามตามวิถีของมัน … แต่.. หากเลือกได้ ใจก็อยากจะเห็นความงามของเชียงคานในวันที่ไร้ผู้คนนอกถิ่นเช่นนี้.. มากกว่าวันที่ใจจะที่ปั่นจักรยานหาเสียงผู้คนไม่ได้เอาเสียเลย

พบความงามของเชียงคานผ่านกล้องดิจิตอลกระป๋องของใจได้เพิ่มเติมที่

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157623311882644/

หรือคลิกที่รูป

Random Posts

The Hub : พิพิธภัณฑ์จักรยานของ Alan Bate

jai — Thu, 31 Dec 2009 06:51:08 +0000

ในคืนที่มืดมิด แสงของไฟหลอดสีสวยส่องสว่างให้ “The Hub” พิพิธภัณฑ์จักรยานแห่งใหม่และแห่งเดียวกลางใจเมืองเชียงของ โดดเด่นและน่าสนใจขึ้นทันทีในสายตาของผู้มาเยือนอย่างเรา

หลายวันก่อนหน้า เพื่อนสาวร่วมชั้นประถม มัธยม ที่คบหากันมานานจนถึงบัดนี้ เอ่ยปากชักชวนให้แวะเวียนไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ที่ว่า พร้อมกับสาธยายความงดงามหลายประการเอาไว้ล่วงหน้า ในใจความล้วนแล้วแต่สอดแทรกคำบรรยายสรรพคุณของสถานที่แห่งนี้เอาไว้

จนกระทั่งค่ำคืนหนึ่งในช่วงสัปดาห์ที่แล้ว ใจก็มีโอกาสได้แวะเวียนเข้าไปที่ The Hub สมใจเพื่อนสาว…

ในวินาทีแรกที่ได้พบหน้ากับ The Hub ใจยอมรับว่านี่อาจจะเป็นสิ่งปลูกสร้างหนึ่งเดียวของเมืองนี้ที่ใจไม่เคยเห็นว่าจะมีใครเหมือน และเหมือนใคร และหากไม่นับกับถนนสี่เลนส์ที่รัฐบาลกับเร่งสร้างให้กับพิธีวางศิลาฤกษ์สะพานข้ามแม่น้ำโขงแห่งใหม่ที่จะเกิดขึ้นในเมืองนี้ ซึ่งเป็นหนึ่งความเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดของเมือง ใจก็ว่า The Hub น่าจะเป็นอีกหนึ่งความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดของเมืองนี้เช่นกัน

Alan Bate ฝรั่งจากเมืองลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษนักปั่นจักรยานทางไกลที่ติดระดับ 1 ใน 10 ของโลกจนถึงปัจจุบัน เป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้

หลังเดินทางไปทั่วโลก เขาตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตของเขาในบั้นปลายอย่างถาวรที่เชียงของพร้อมกับภรรยา “มาริโอ” บุตรชายตัวน้อย และเจ้าขนุนหมาพันธุ์ปั๊กที่ฟังออกทั้งภาษาไทย ภาษาอังกฤษ

ปีนี้นับเป็นปีที่ 5 ของการใช้ชีวิตที่นี่พร้อมกับครอบครัว ขณะที่เขายังคงเดินสายทัวร์แข่งขันปั่นจักรยานทางไกลอยู่เช่นที่ผ่านมา จนกว่าอีกหลายปีข้างหน้าจะมาถึง ซึ่งเป็นปีที่เขาจะตัดสินใจออกจากการแข่งขันด้วยเพราะวัยที่เหมาะสมในการเลิกปั่นจักรยานในฐานะนักปั่นมืออาชีพ

แต่ปีนี้กลับเป็นปีแรกที่เขาได้ทำตามความฝันอีกอย่างหนึ่งให้เป็นจริง นอกเหนือจากการเข้าสู่สังเวียนนักปั่นตั้งแต่วัย 18 นั่นก็คือ การสร้างพิพิธภัณฑ์จักรยาน ในสถานที่ที่เขาเรียกว่า “บ้าน”

บ้านใหม่แบบคนไทยเหนือสองชั้น ถูก Alan และภรรยาดัดแปร ทาสีและปรับปรุงเสียใหม่ เวลาผ่านไปถึง 3 ปีเต็ม บ้านหลังนี้ก็เปิดให้ทำการในฐานะพิพิธภัณฑ์จักรยาน

จักรยานหลายสิบคัน ทั้งคันแรกที่เขาได้รับการสนับสนุนเพื่อเข้าร่วมแข่งขันระดับโลก และทุกคันที่เขาใช้ในการแข่งขันในเวลาต่อมา จักรยานหลายคันเข้าทำเนียบ “คลาสิก” เพราะไม่สามารถประเมินมูลค่าได้ นั่นเป็นเพราะความเป็นต้นแบบ ความเก่าและมีประวัติอันยาวนานและเต็มไปด้วยเรื่องราวอันน่าทึ่ง

จักรยานคันหนึ่งบนเรือนไม้ชั้นสองอยู่บนสูงกว่าใครเพื่อน มีอายุนับร้อยปี ว่ากันว่านี่เป็นหนึ่งในเพียงไม่กี่คันที่มีอยู่บนโลกนี้ จักรยานอีกคันจอดนิ่งอยู่ด้านล่าง Alan บอกว่านี่เป็นจักรยานที่ แอล เอ ไบซิเคิลผลิตขึ้นเพียง 4 คัน และแจกจ่ายไปตามสถานที่แต่ละแห่งในแต่ละภูมิภาค และหนึ่งในคันที่สมควรจะอยู่ในภาคเหนือก็อยู่ที่บ้านของ Alan

จักรยานบังคับด้วยล้อหลังจอดอยู่ตรงกันข้ามกัน ขณะที่จักรยานรูปทรงแปลกตาเพราะว่าเป็นจักรยานที่ใช้วัสดุในการออกแบบให้สามารถทำความเร็วได้ดียิ่งยวดก็จอดอยู่ไม่ห่างกัน

บ้านสองชั้นไม่เพียงเต็มไปด้วยจักรยานแต่ทุกอณูของตัวบ้านต่างเต็มไปด้วยรายละเอียดที่ Alan นึกถึงคนเดินชม เขาเอาชิ้นส่วนของจักรยานหลายชิ้นมาประดิษฐ์เป็นของตกแต่งบ้าน ห้องน้ำ และเก็บของใช้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับจักรยานใส่ตู้ให้ผู้คนได้ชม ไม่เว้นแม้กระทั่ง กล่องนม และถุงขนมที่มีรูปจักรยานแปะอยู่ด้านหน้า

ฝาบ้านเต็มไปด้วยกรอบรูปจากการแข่งขันและทุกอย่างที่เกี่ยวกับจักรยาน ระหว่างทางเดินลงบันไดข้างหนึ่งของตัวบ้าน Alan เอากรอบรูปที่ด้านในมีลายเซ็นต์ของ The Rolling Stone ครบทีมมาแสดงโชว์ ข้อความที่อยู่ติดกับลายเซ็นต์มีข้อความที่ศิลปิน Rock ยักษ์ใหญ่ระดับโลกกล่าวขอบคุณ Alan และนั่นบอกถึงคุณค่าที่ไม่สามารถประเมินได้เป็นตัวเงิน แต่เต็มไปด้วยคุณค่าทางจิตใจทั้งแก่ตัวเขาและผู้ได้ชื่นชมไปกับเขา

The Hub เปิดให้บริการแบบไม่คิดค่าใช้จ่าย ทางเข้าของ The Hub มีจักรยานคันเก่าจอดอยู่หน้าปากซอย พร้อมคำเชื้อเชิญ เหมือนกับด้านหน้าที่มีจักรยานให้เราทดลองได้ขับวนในซอยด้วยเช่นกัน

กลางคืน The Hub เปลี่ยนร่างเป็นผับเล็กๆ ที่ให้ผู้คนได้นั่งดื่ม และกินอาหารเคล้าเพลงเบาๆ ที่ๆ ไม่ได้อึกทึกคึกโครมสร้างความเดือดร้อนให้คนรอบข้าง

หลังจากค่ำคืนที่พบหน้า The Hub ครั้งแรก เช้าวันรุ่งขึ้นใจก็บึ่งรถไปจอดที่ด้านหน้าของThe Hub อีกหน เพื่อพบปะกับ Alan และนั่งพูดคุยกับเขาอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ตอนหนึ่งของการสนทนากับนักปั่นจักรยานระดับโลกรายนี้ ใจเปิดประเด็นที่อยากจะได้ยินจากปากของเขาเอง

“มันเป็นเรื่องยากที่คนท้องถิ่นอย่างเราจะเข้าใจ หากมีฝรั่งนอกถิ่นมาอยู่ข้างๆ บ้านแถมยังเปิดพิพิธภัณฑ์ที่กลางคืนกลายเป็นผับแบบนี้ เพื่อนบ้านของคุณว่าอย่างไรบ้าง?”

Alan ยิ้มที่มุมปากพร้อมกับตอบว่า

“ผมรักเพื่อนบ้านและผมเชื่อว่าเพื่อนบ้านก็จะเอ็นดูผม เราอยู่กันอย่างเป็นมิตร ในอีกสองเดือนข้างหน้าเราจะร่วมกันปิดถนนรอบๆ ในอาณาเขตราว 2 กิโลเมตรเพื่อจัดงานจักรยานนานาชาติ เพื่อนบ้านก็จะมีส่วนร่วมไปกับเราด้วย”

หลังจากวันนั้นใจเองได้มีโอกาสได้รับรู้และพบปะเรื่องราวของ Alan อีกหลายครั้ง เขาไม่ใช่ฝรั่งที่ปั่นจักรยานไปมาผ่านหน้าบ้านใจอีกต่อไป แต่เป็นฝรั่งที่เป็นเจ้าของพิพิธภัณฑ์จักรยานหนึ่งเดียวที่ใจยืนยันได้ว่าไม่มีที่ไหนในเมืองและในประเทศ…ที่น่าชมเท่านี้

พิพิธภัณฑ์ที่ตอบโจทย์คนรุ่นใหม่ที่โหยหาอะไรใหม่ๆ อยู่เสมอๆ พอๆกับ การเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ทำให้ฝันของ Alan เป็นจริงอีกอย่างหนึ่งด้วย

แวะเวียนไปชมพิพิธภัณฑ์จักรยานของ Alan ได้ที่ 172 หมู่ 8 ต.เวียง อ.เชียงของ จ. เชียงราย

ปล. อีกไม่นานข้างหน้านี้ Alan จะมีกิจกรรมในการปั่นจักรยานทำสถิติรอบโลกเพื่อร่วมเทิดพระเกียรติให้กับในหลวงของเราด้วย…เอาไว้มีโอกาสจะแวะเวียนมาเล่าให้ฟังกันต่อ

ดูรูปเพิ่มเติมในอัลบั้มที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157623105879434/

Random Posts

แมงมุมชักใย…

jai — Tue, 29 Dec 2009 15:57:16 +0000

เช้าวันหนึ่งของหลายวันที่ผ่านมา ใจตื่นขึ้นมา แล้วก็พบว่า มีแมงมุมมาชักใยที่คอมพิวเตอร์ของตัวเอง นี่ไม่เพียงแต่เป็นสิ่งหนึ่งที่บอกเรื่องราวความเป็นไปของใจในช่วงชีวิต ณ ปัจจุบันได้ดี แต่ยังเป็นสิ่งที่ยากจะคาดเดาได้เช่นกันว่า จะเกิดอะไรขึ้นนับจากนี้เป็นต้นไป

ใจว่าใจห่างร้างราจากการนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เป็นกิจวัตร ไม่สนใจว่าใน Inbox จะมีข้อความของใครมาหาบ้าง หลงลืมไปบ้างว่ามีใครหลายคนแอบรอคอยการเขียนข้อความระบายอารมณ์ของตนเองในหน้าเว็บไซต์แห่งนี้ ปล่อยให้ชีวิตผ่านช่วงเวลาไปทีละวัน หนึ่งวัน สองวัน หันหลังให้คอมพิวเตอร์ หันหน้าให้กับอะไรบางอย่างจนกระทั่ง…..วันหนึ่งใจก็แอบถามตัวเองว่า

“นี่ถ้าเราไม่ได้นั่งหน้าคอมพิวเตอร์ เขียน blog มันจะใช่ตัวตนของเราไหม? จะอดทนแบบนี้ไปได้อีกนานเท่าไร จะทำเป็นไม่สนคอมพิวเตอร์ ปล่อยให้แมงมุมชักใยไปอีกนานเท่าไร??”

อันที่จริงใจว่า ใจไม่ได้มีอะไรผิดเพี้ยนไปจากคนทั่วไป คนเรามีกิจวัตรและความชอบที่ไม่เหมือนกัน หากใครชอบฟุตบอล ใจก็จะชอบขีดชอบเขียน หากใครชอบร้องเพลง ใจก็คงจะชอบขีดเขียนต่างกันกับเขา คนบางคนชอบกิน ใจก็ยังชอบขีดเขียนเหมือนเดิม และหากใครบางคนจะชอบอยู่กับบ้าน นอนดูหนัง ฟังเพลง หลับพักผ่อนอืดอ้วนอยู่บนเตียง ใจก็ยังไม่เถียงอีกเลยว่าใจชอบขีดเขียน

ความชอบบางอย่างมันฝังรากลึกยากที่จะขุดหนี มันไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่สิ่งที่เราพยายามจะสร้างให้ติดตัวได้ง่ายๆ สิ่งที่เราทำได้นานนั่นคือสิ่งที่เราและหลง สิ่งที่เราไร้ความลุ่มหลงและรักก็ยากที่จะทำให้มันอยู่ติดตัวไปนานนม ไม่กี่วันเราก็จะเบื่อเลิกรา ไม่กี่เดือนเราก็จะหลงลืมไปเสียด้วยซ้ำว่าเคยลงมือทำมัน ไม่กี่ปีเราก็จะหันหาอะไรอย่างอื่นแทน

ใจไม่ได้เป็นนักเขียนมืออาชีพเหมือนเมื่อก่อน ไม่ได้หาเงิน หาทองได้จากการเขียนหนังสือหลายปีที่ผ่านมา ที่ยังคงเขียนต่อมาจนถึงทุกวันนี้ก็คงจะมีเพียง “ความรัก” ในตัวหนังสือเท่านั้นกระมัง

มาถึงตอนนี้ใจก็เชื่อว่า…ใจก็คงจะปล่อยให้แมงมุมชักใยคอมพิวเตอร์ไม่นาน วันหนึ่งมันจะถึงเวลาปัดฝุ่น ทำความสะอาดคอมฯ นั่งลงตรงหน้า จรดนิ้วเขียนเรื่องยาวๆ และเพิ่มความถี่ได้ดีกว่าตอนนี้เป็นแน่

ถึงแม้จะชอบ แต่หากให้จัดลำดับก็จำเป็นต้องทำเรื่องอื่นให้จบสิ้นเสียก่อน เมื่อวันไหนพร้อมก็ค่อยกลับมาเขียนใหม่ได้ รักเสียอย่าง…ยังไงก็ยังรักอยู่ดี …เนอะ

หากรักกันแล้ว…รอกันหน่อยเนอะ

Random Posts

เรื่องของหมี เรื่องของโชคชะตา

jai — Sat, 26 Dec 2009 04:57:24 +0000

การเยือนเชียงใหม่ที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ใจถือโอกาสไปเยี่ยมเยือนสัญลักษณ์ประจำเมืองเชียงใหม่ที่ไม่ใช่คูเมือง วัด กาดสวนแก้ว ไส้อั่ว และน้ำพริกหนุ่ม แต่เป็น “หมีแพนด้า” สัตว์สี่เท้าขนฟูมีจุดดำใหญ่ยักษ์อยู่ที่ตา ที่ใครๆ เขาก็ว่ามันน่ารัก…

อันที่จริงใจไปดูหมีแพนด้ามาแล้วหนึ่งหนพร้อมกับแม่และพ่อ แต่มันก็นาน นานเสียจน หลงลืมไปแล้วว่าหน้าตาหมีที่นั่นเป็นอย่างแรก ในช่วงแรกของการนำเข้าหมีในฐานะฑูตเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างจีนและไทยนั้น แม่กับพ่อเรียกร้องมาว่า หากไปเชียงใหม่เมื่อใดของไปดูหมี เราจึงมีโอกาสได้ดูหมี และกลับมาบอกต่อใครๆ ได้ว่าเราดูหมีกันมาแล้ว

หมีพ่อแม่ลูกถูกเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีโดยสวนสัตว์เชียงใหม่ ที่บ้านของหมีแพนด้าทั้งสามติดแอร์เย็นฉ่ำตลอดทั้งวัน ท่ามกลางสภาพอากาศร้อนๆ ของเชียงใหม่ทั้ง ๆ ที่อยู่ในฤดูหนาว

สวนสัตว์เชียงใหม่เปลี่ยนไปมากในยามนี้ เมื่อก้าวข้ามสะพานอันเป็นสัญลักษณ์ประจำของสวนสัตว์แห่งนี้ เราจะพบกับทางเข้าใหญ่ดูหรูหรา ซึ่งกลายเป็นที่จอดพักรถ และที่ขายตั๋วเข้าชมในยามเดียวกัน ผิดหูผิดตาจากเมื่อก่อนอย่างแทบไม่น่าเชื่อ

ค่าเข้าชมสวนสัตว์ถูกขายเป็นแพ็กเก็จตามคำแนะนำของพนักงาน หากจะชมสัตว์ทั่วไป เช่น ลิง เสือ ฮิปโป ฯลฯ ก็เสีย 50 บาทเฉพาะค่าเข้าชม แต่หากจะดูหมีแพนด้าจะเสียอีก 50 บาท เป็นค่าแอร์ของหมีแพนด้าอีกต่างหาก หากว่าจะนั่งรถบริการแบบต่อพ่วงยาวๆ นั่งกันหลายคนเหมือนรถนั่งชมเมืองก็เสียอีก 20 บาท แต่หากจะเดินรอบพื้นที่ความยาวของทางเดิน 7 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 500 กว่าไร่ก็ไม่ต้องเสีย

นอกจากนี้หากจะเข้าชมอะควาเรี่ยมปลาที่เพิ่งจะเปิดได้ไม่นาน ก็เสียเพิ่มไปอีก คิดรวมกัน เสียคนละ 200 กว่าบาทต่อการชมให้ครบ

ใจไม่สนใจอะควาเรี่ยมเท่าไรนักในวันนี้ เพราะปีที่ผ่านมาใจเดินทางไปชมอะควาเรี่ยมมากมายเหลือเกินรอบออสเตรเลีย ทั้ง ในซิดนีย ์ โกลด์โคสต์ และเมลเบิร์น วันนี้คงจะมีหมีแพนด้าและรถบริการเท่านั้นที่ได้เงินจากกระเป๋าของใจไป

รถบริการจอดที่สถานีแรก ใจลงเดินเข้าไปชมหมีแพนด้า พลางในใจก็คิดว่า หากปล่อยให้สัตว์ทุกตัวออกมาพบปะกัน หมีแพนด้าคงจะได้รอยช้ำที่รอบตามากกว่าหนึ่งวง นั่นเป็นเพราะสัตว์หลายตัวในสวนสัตว์คงแอบน้อยใจแกมหมั่นไส้มันอยู่เนืองๆ อย่างน้อยก็เพราะมันกลายเป็นลูกรักของใครต่อใคร ขณะที่หลายคนไม่สนใจดูลิง ดูค่าง ดูช้าง และม้ากันอีกต่อไป ให้ความสนใจและพุ่งตรงไปยังหมีแพนด้าก่อนใครเพื่อน

ใจเดินผ่านทางเดินของบ้านหมีที่เวลานี้ดูเก่าแก่กว่าหลายปีก่อน พอๆ กับมีบริการหิมะจำลองที่แอบซ่อนอยู่ในตัวตึกเดียวกัน เป็นกิจกรรมใหม่เพิ่มเติม นอกเหนือจาก Ludge รถเลื่อนที่ไหลลงภูเขา สนามยิงปืนบีบี ที่แทรกอยู่ด้านหลังของสวนสัตว์ด้วย

เมื่อมาถึงจุดชมหมี ผู้คนที่ไม่หนาตามากนักในวันธรรมดาของสัปดาห์ และไม่ใช่หน้าเทศกาล ทำให้เบาใจได้ว่าจะหมีได้ชัดเจนนอกเหนือจากการได้เห็นแต่หัวดำๆ ของคน

แต่…เรื่องของ “หมีแพนด้า” นับว่าเป็นเรื่องของโชคชะตา หมีมีสองอย่างในชีวิตที่ถูกลิขิตมาให้ทำ หนึ่งคือกิน สองคือนอน ส่วนเรื่องผสมพันธุ์ หนึ่งปีหมีจะติดสัตว์เพียงหนึ่งวันต่อปี โชคไม่ดีหมีก็จะไม่ปล้ำกัน คนจะอดได้ลูกหมีมาชื่นชม หนหนึ่ง สมัยเป็นนักข่าวใจเคยแปลข่าวจากสำนักข่าวต่างประเทศ เขาว่านักวิจัยนั้นหัวหมอเอาเทปหมีมีอะไรกันไปเปิดให้หมีดูกันหลายเดือนต่อปี วันดีคืนดีถึงวันที่หมีติดสัตว์ หมีก็รีบปล้ำ ติดลูก นักวิจัยจะชื่นบานจิตใจ …

ใจว่า หากใครทำบุญมามากจะไปตรงช่วงหมีกินพอดี จะมีโอกาสได้ถ่ายรูปหมีกินไผ่ แต่หากโชคร้ายจะไปตรงกับเวลาที่หมีนอน เราจะไม่เห็นอะไรเลยนอกจาก “หมีนอน”

ใจใช้ความพยายามพอสมควร ไปถึงที่ชมหมีตอน 11 โมงครึ่ง ยืนรอจนหมีตื่นราวเที่ยง ก็ได้เห็นหมีนั่งกินไผ่สมใจ แบบนี้เลยไม่รู้เรียกว่าอะไร หากจะอธิบายได้ก็เป็น “ต้นร้ายปลายดี”

โชคร้ายก่อนแล้วจะโชคดี ไม่มีใครโชคร้ายไปทั้งปีหรอก….แม้แต่เรื่องหมีก็ตาม รับรอง…

เรียนรู้จากการเดินทาง (1)

ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว

jai — Wed, 09 Dec 2009 13:40:15 +0000

ใจเกิดและโตในเมืองเล็กๆ ที่มีเขตแดนติดกับสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวหรือ สปป.ลาว แต่กว่าจะได้มีโอกาสไปเหยียบแผ่นดินพี่น้องที่สืบเชื้อสายมาจากบรรพบุรุษเดียวกันก็โตอยู่ในวัยประถมไปแล้ว แถมยังปล่อยให้เวลาเนิ่นนาน ผ่านวัน สัปดาห์ เดือนและปี จนกระทั่งโตเป็นสาววัยทำงานอายุเกิน 20 ถึงได้กลับที่นั่นอีกครั้งในฐานะนักท่องเที่ยว ยิ่งไปเสียกว่านั้น กว่าใจจะมีโอกาสได้สัมผัสความเป็นลาวอย่างถ่องแท้และตั้งใจกว่าครั้งไหนๆ ก็ปล่อยให้ตัวเองแก่เกิน 30 ปี

บ้านของใจอยู่เหนือสุดของไทย มีชายแดนติดกับลาวอย่างที่บอก แต่สำหรับลาวเราบอกว่าเราเป็นฝั่งทิศตะวันตกของเขา นอกเหนือจากเราแล้วพม่าก็เป็นอีกหนึ่งประเทศที่ตั้งอยู่ในฝั่งตะวันตกของลาว ไม่นับเวียดนามที่ติดฝั่งตะวันออก ทิศใต้ของลาวติดกับกัมพูชา และทิศเหนือติดกับจีน … เรียกได้ว่าทุกทิศมีหลายประเทศรายล้อมไปเสียหมด

ลาวเติบโตและเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา แต่ไกด์ลาวที่ได้ทุนรัฐบาลไปร่ำเรียนภาษาเยอรมันถึงประเทศต้นกำเนิดภาษากลับบอกว่า “ไม่ว่าเวลาไหนสาวลาวก็ไม่เคยจะเลิกใส่ผ้าซิ่น ลาวยังมีกลิ่นอายของความเป็นลาวจนถึงทุกวันนี้”

แม้จะไม่มีใครเห็นด้วยกับคำพูดของเขาไปเสียหมด แต่คนบางส่วนก็เชื่อว่า “หากอยากเห็นไทยเติบโตอย่างไรใน 30 ปีที่แล้วก็ให้กลับไปที่ลาว” เพราะเราหาความเป็นตัวตนของเราในยุคที่ผ่านมาอย่างเช่นทุกวันนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว….นั่นเป็นความจริงที่ใครหลายคนก็เถียงไม่ออก แม้แต่ตัวใจเองก็ตามที

ใจกลับไปเยือนลาวแบบยาวที่สุดเท่าที่เคยทำมาก่อนในชีวิต ใจเคยข้ามไปเหยียบลาวแบบทริปสั้นๆ แบบเช้าไปเย็นกลับพร้อมกับคนในครอบครัว และเพื่อนฝูง หรือติดสอยห้อยตามทริปนักข่าวไปยังลาวใต้ แถบจำปาศักดิ์แต่ก็แค่ไม่กี่วันก็กลับ

ทริปลาวเหนือแบบ 8 วัน 7 คืน เริ่มต้นขึ้นจากการชักชวนของเพื่อนสาวรุ่นราวคราวเดียวกันที่รับช่วงกิจการบริษัทพาคนไปทัวร์ลาวต่อจากพี่เขยของเธอ

สาวเจ้าชักชวนใจเอาไว้เสียนาน ตั้งแต่ใจกลับมาอยู่บ้านพักแรกๆ ใจแอบบ่นกับเธอว่าเบื่อเพราะต้องรอเวลายื่นวีซ่าสำหรับการเดินทางกลับไปตั้งต้นชีวิตใหม่อีกครั้งที่เมลเบิร์น ซึ่งกว่าจะเริ่มต้นได้ก็อีกหลายเดือนนับจากที่เอ่ยปากกับเธอ

เพื่อนสาวไม่รีรอชักชวนไปเบิ่งลาวพร้อมกับเธอ ต่อด้วยจีน และอะไรต่อมิอะไร แต่สุดท้ายแผนนั่นก็ค้างเติ่งจนปาเข้าไปสองเดือนหลังจากนั้น ปล่อยให้ทริปสั้นๆ แบบเช้าไปเย็นกลับจากฝั่งลาวกับไทยวนเวียนเรียกน้ำย่อยอยู่หลายครั้ง เปลืองหน้าพาสปอร์ตอยู่เนืองๆ

สองวันก่อนการเดินทางไปผจญภัยในลาวเหนือ เพื่อนสาวคนเดิมโทรฯ มาชักชวนให้จัดกระเป๋าเพื่อออกเดินทางโดยยังไม่กำหนดวันกลับว่าจะได้กลับเมื่อใด แม้จะติดปัญหาอยู่บางอย่าง แต่ใจกลับแอบตัดสินใจว่า “จะไป” ตั้งแต่วินาทีแรก คนเราก็มักจะเป็นแบบนี้เมื่อเราจะเอา เมื่อเราจะทำ เราก็มักจะมุ่งไปที่นั่นโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ที่เหลือก็แค่องค์ประกอบ…เพราะใจไปก่อน…ก็แค่นั้นเอง

ใจซื้อกระเป๋าเป้ใบละ 230 บาทจากร้านขายของชำในตลาดตัวอำเภอ สีแดงแรงฤทธิ์ของมันบาดตา ใจแอบหวังว่าจะจดจำมันได้ง่ายกว่ากระเป๋าใครในทริป เพื่อนร่วมทางไม่มีใครมั่นใจว่าใจจะยัดเสื้อผ้าสำหรับทริปที่ไม่กำหนดวันกลับได้ครบถ้วน

แต่ในเวลาต่อมาใจได้พิสูจน์ว่าใจเอาทุกอย่างไปครบ และเพียงพอ แถมยังเหลือกลับมาแบบไม่ได้ใช้งานอีกต่างหาก…

เช้าวันเดินทางฤกษ์ไม่ค่อยดีนัก ใจล้มเข่ากระแทกพื้นอย่างจังด้วยความซุ่มซ่ามไม่มองว่าพื้นของร้านซักรีดที่ไปรับผ้าให้กับเพื่อนมันต่างระดับ ผลคือ ได้แผลที่มือมีเลือดไหล หัวเข่าไม่หายช้ำ แม้ทริปนั้นจะผ่านมาแล้วเกิน 10 กว่าวัน มันก็ยังมีรอยช้ำไม่ลดหาย…

ใจแอบถอดใจก่อนการเดินทางนิดๆ เพราะรู้ว่าหลังจากนี้อีกหลายวันใจจะต้องเจ็บปวดที่หัวเข่ามากกว่าที่ไหนๆ ในร่างกาย แต่ก็นั่นแหละ … ข้าวของก็อยู่ในกระเป๋าเสียครบ เงินก็มี่ในกระเป๋า และพาสปอร์ตของเราก็อยู่ในมือแล้ว มีเพียงแค่การเดินหน้าเท่านั้น การถอยหลังไม่มีอีกแล้วในเวลาเช่นนี้

เราเริ่มต้นการเดินทางของทริปลาวเหนือจากฝั่งแผ่นที่ดินไทยในอำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย โดยมากผู้คนสามารถมาที่นี่ได้แบบนั่งรถทัวร์ กรุงเทพฯ – เชียงของ นั่งกันตั้งแต่หัวค่ำถึงที่นี่เช้าตรู่ ราคาอยู่ที่ราว 700 บาท แล้วแต่ฤดูกาลไหนน้ำมันถูกหรือแพง ถึงเชียงของเพิ่งจะมีเซเว่นเมื่อไม่นานมานี้ แต่เราก็มีบริษัททัวร์ให้บริการพานักท่องเที่ยวนักเดินทางไปกลับเชียงของถึงกรุงเทพฯ หลายเที่ยวทุกวันต่อสัปดาห์

ใครไม่อยากนั่งรถทัวร์แบบ 12 ชั่วโมงเต็มกว่าจะถึงเชียงของ ก็ให้นั่งเครื่องบินมาลงตัวเมืองเชียงราย มีทั้งการบินไทยและแอร์เอเชียให้บริการขนคนมาลงที่นี่ ออกจากสนามบินด้วยการนั่งแท็กซี่บริการมาส่งที่บขส. 200 บาทต่อเที่ยว ต่อรถเข้าเชียงของ มีรถโดยสารจากตัวเมืองวิ่งมาเชียงของใช้เวลาแบบหวานเย็นกินเวลาราวสองชั่วโมงครึ่ง มีหลายเส้นทางกว่าจะถึงตัวอำเภอเชียงของ หาได้ไม่ยาก รถจะมีสีแดงแป๊ด แวะถามคนแถวนั้นก็ได้ความกันชัดเจน ตารางการวิ่งไม่มีตายตัวนัก แต่ก็ให้บริการตั้งแต่เช้ายันค่ำ ค่าบริการ 60 บาทจนถึงเชียงของ

บางคนอึดหน่อยถอยรถจากบ้านขับผ่านหลายจังหวัดตรงดิ่งมาที่นี่โดยตรง แต่ก็ต้องทำใจด้วยว่ารถของคุณจะจอดนิ่งที่ริ่มตลิ่งโขงอยู่นานหลายวันและจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องย้อนกลับมาทางเดิมเพื่อกลับมาเอาสมบัติที่มี 4 ล้อนี่กลับบ้านไปด้วย

ส่วนพิธีการตรวจคนเข้าเมืองไม่ยุ่งยาก ขอให้มีพาสปอร์ตเราก็เข้าไปพำนักในลาวได้ 30 วันแบบไม่ต้องขอวีซ่า แต่หากไม่มีก็ต้องไปถ่ายรูปทำเอกสารวีซ่าขอผ่านแดนแบบชั่วคราว ที่ว่าการอำเภอเชียงของ มีค่าใช้จ่ายนิดหน่อย

ผ่านพิธีการตรวจคนออกนอกเมืองจากฝั่งไทย นักท่องเที่ยวอย่างเราสามารถข้ามไปฝั่งลาวจากเชียงของด้วยการข้ามเรือหางยาว ขาไปเป็นธรรมเนียมปฏิบัติมาแต่ช้านาน ที่ไม่เคยหายไปสักที เราต้องนั่งเรือไทยไปฝั่งเขา ขณะที่ขากลับเราต้องนั่งเรือพี่ลาวกลับมา แบ่งกันทำมาหากินคนละข้าง เสียค่าเรือข้ามฝั่งคนละ 40 บาท ฟรีที่วางกระเป๋าบนเรือ ไม่มีชูชีพให้บริการ เพราะใช้เวลาข้ามฝั่งราว 3-4 นาทีเท่านั้น

ลงเรือหางยาวที่ฝั่งลาวต้องเดินขึ้นบันไดไปยังตม. ฝั่งลาวที่อยู่ริมตลิ่งโขง ขึ้นไปยื่นพาสปอร์ตตรวจคนเข้าเมืองอย่างถูกต้อง หลังจากนั้นก็เริ่มการเดินทางทริปลาวเหนือ….ได้ตั้งแต่บันไดขั้นแรกของตม. ลาว

มาถึงเวลานี้หน้าพาสปอร์ตของใจถูกประทับด้วยตราผ่านแดนของลาวอีกหนหนึ่งแล้ว แต่หนนี้ตราประทับจะเว้นระยะวันยาวนานกว่าครั้งไหนๆ … ไม่เพียงเท่านั้น มันจะสร้างประสบการณ์ใหม่ในการเดินทางให้กับใจได้อีกครั้ง

เราจะเริ่มกันจากตรงนี้ จากแผ่นดินลาวที่อยู่ตรงข้ามบ้านใจ … ตามกันไป ตามกันไปเรื่อยๆ ใจยังไม่เหนื่อย คนอ่านก็คงจะไม่เหนื่อยเหมือนกัน …

ข้อมูลจำเป็นสำหรับนักท่องเที่ยว

บริการรถทัวร์จากกรุงเทพฯ ถึง เชียงของ

บริษัทสยามเฟิร์สทัวร์ จำกัด http://www.siamfirst.co.th/
บริษัทสมบัติทัวร์ จำกัด http://www.sombattour.com/
บริษัทโชครุ่งทวีทัวร์ จำกัด http://www.chokerungtaveetour.com/
บริษัท ขนส่ง จำกัด http://www.transport.co.th/

ข้อมูลการขอวีซ่าผ่านแดนชั่วคราวขอได้ที่

ที่ว่าการอำเภอเชียงของ เลขที่ 112 หมู่ที่ 12 ตำบลเวียง อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย
โทร. 0-5379-1351-52 โทรสาร 0-5379-1351

ปล. กำลังทะยอยเอารูปทั้งทริปลง flickr รบกวนรอหน่อย…

ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว

jai — Wed, 02 Dec 2009 07:15:10 +0000

พักนี้ต่อมติสก์ใจแตก อาจจะเพราะมีอะไรหลายๆ อย่างให้หัวสมองได้ขบคิด ช่วงเวลาวิกฤติบางอย่างคืบคลานเข้ามาใกล้เพราะวางแผนชีวิตเอาไว้ผิดพลาดพอสมควร ครั้นจะให้ด่วนตัดสินใจแบบบุ่มบ่ามก็หาใช่ที่ แต่อยู่กับที่ก็ไม่เห็นทางออกที่ดีสักเท่าไร ว่าแล้วใจก็เลยตัดสินใจแบกเป้หนีชีวิตลำเค็ญไปหาชีวิตที่ลำเค็ญกว่าที่ลาวยาวนานถึง 7 วัน

ใจเพิ่งกลับมาถึงที่นี่เมื่อวานซืน รวมแล้ว 7 วัน 7 คืนซ้อนที่ต้องเร่ร่อนไปเรื่อยๆ ในลาวพร้อมกับเพื่อนอีก 3 ชีวิต กลับมาสู่ชีวิตความเป็นจริงที่มีไข้หวัดกินตัวและจมูก ขี้มูกเต็มสมองกันตามเดิม

ใจคิดไม่มากนัก เมื่อเพื่อนน้อยชักชวนแบกกระเป๋าออกเดินทางไปลาว แบบยังไม่กำหนดวันกลับ แม้เงินในกระเป๋าจะไม่ค่อยมีนัก แต่สุดท้ายใจก็รู้สึกว่า มันทำใจมีลมหายใจใช้ชีวิตไปต่อได้ ดีกว่าปล่อยให้ลมหายใจแผ่วเบาอยู่กับบ้านอย่างเช่นทุกวันก่อนหน้า

เราเริ่มเดินทางจากเชียงของข้ามฝั่งไปห้วยทราย แขวงบ่อแก้วของลาว ต่อเรือสปีดโบ๊ท เรือหางยาวล่องไปยาวเกาะแก่งของแม่น้ำโขง เรือหนึ่งเดียวในโลกที่ใส่หมวกกันน็อคระหว่างเดินทาง

ใช้เวลาเดินทางด้วยเรือแบบนี้อยู่ราว 3 ชั่วโมงก็ไปโผล่ที่เมืองปากแบง เมืองที่คาราบาวเคยพูดถึงไว้ในเพลงของตัวเอง เมืองที่หลังสี่ทุ่มจะมืดมิดเพราะไฟฟ้าแบบที่ใช้ไดนาโมปั่นจะหยุดทำงาน และเปิดทำการอีกครั้งในราว 6 โมงเย็นของวัน

นอนที่นี่ 1 คืนก็นั่งรถบัสต่อไปเมืองอุดมไซย เมืองใจกลางการขนส่งขนและสินค้าจากจีน เช้ามาหนีไปเมืองล้า แวะไปไหว้พระศักดิ์สิทธิ์ ก่อนเสี่ยงเซียมซีบอกว่าปีนี้จะได้ลูก… แวะโบกรถบัสข้างทางไปยังเมืองขวา เมืองเหนือสุดของลาว ชายแดนเดียนเบียนฟูของเวียดนาม

เมืองที่ปีที่แล้วมีคนไทยแวะไปทั้งปีแค่ 55 ราย เมืองล้อมรอบด้วยเขา และมีแม่น้ำสองสายผ่ากลาง วุ่นวาย ท่ามกลางความงดงาม ที่นี่มืดหลังสี่ทุ่มเพราะไฟฟ้าไม่มีเหมือนที่ปากแบง ต้องนั่งรถบัสมาเกิน 3 ชั่วโมง ขับรถตามแม่น้ำพากมาเรื่อยๆ ปลายสายแม่น้ำพากเป็นเมืองขวา….

เราล่องเรือจากเมืองขวา ตั้งแต่ 9 โมงถึงเมืองหนองเขียวตอนห้าโมงเย็น เมืองหนองเขียวเป็นแหล่งท่องเที่ยวใหม่ที่คนไทยเริ่มรู้จักต่อจากวังเวียง แวะนอนที่นี่หนึ่งคืนก่อนมีคนขับรถตู้ใจดีชักชวนนั่งแวนต่อไปยังหลวงพระบางแบบคิดว่าตั๋วเท่ากับรถตู้โดยสารปกติ

แวะนอนที่หลวงพระบาง 2 คืนกลับตีรถกลับมาที่ชายแดนแถวบ้าน ด่านปิดเราข้ามกันไม่ทัน แวะนอนก่อนให้ตะวันโด่งก็ข้ามโขงกลับบ้าน…ปิดฉากการเดินทางแถบลาวเหนือทั้งหมด 7 วัน 4 คน

ไปไม่ถึงวังเวียง เวียงจันทร์…ลาวกลางอย่างที่คิด

นี่คือชีวิตคนติสก์แตกในรอบหลายวันที่ผ่านมา กลับมาก็ยังหาทางออกให้กับชีวิตตัวเองไม่ได้อยู่ดี ติสก์แตกกันต่อไป….

หัวสมองของใจ

jai — Sat, 21 Nov 2009 16:30:32 +0000

นี่ก็ปาเข้าไปสามวันติดแล้วที่บ้านเราไม่มีแดดให้เห็น เห็นทีฤดูหนาวนี้จะปวดร้าวเข้ากระดูกอย่างแรง ทำเอาผิวแห้งเหี่ยวไปตามๆ กันเป็นแน่ แม่บอกว่า “ทำไมมันหนาว” ไม่มีใครตอบคำถามแม่ได้ว่าเพราะอะไรกันแน่?? รู้แต่ว่าไม่ได้มีแต่ที่หนาว แต่เราทั้งบ้านก็หนาวตามๆ กันไป

ใจต้องขนเสื้อกันหนาวมาสวมใส่ พันผ้าพันคอเสียรอบ ใส่ถุงเท้าแล้วเอาฮูทของเสื้อกันหนาวใส่ที่หัว ป้องกันอากาศเหน็บหนาวทำเอาเป็นหวัดหรือไม่สบายเสียแต่ต้นฤดู

ฤดูหนาวมาพร้อมกับความคิดที่จะออกจากบ้านไปหาอะไรทำแก้ว่างงานไปพลางๆ ใจมีเวลาตัดสินใจเพียงหนึ่งคืนก่อนจะยื่นคำตอบให้กับเพื่อนสาวว่าจะตกลงปลงใจแบ็คแพ็คไปทริปลาวฝั่งขวา ไปโผล่ที่หลวงพระบางแบบยังไม่รู้กำหนดเดินทางกลับเมื่อไรไหม??

อันที่จริง ใจก็รู้ว่าตัวเองอยากจะไปแค่ไหน แต่ธุระปะปังและความในใจบางอย่างทำให้ไม่สามารถออกเดินทางได้ บางทีก็แอบครุ่นคิดว่า นี่เหมือนจะเป็นหนแรกที่ไม่กล้าตัดสินใจออกเดินทางไกลมากที่สุดในชีวิต….

ความคิดซีกหนึ่งกำลังดันทุรัง จะออกเดินทางไกล อีกซีกหนึ่งใช้เหตุผลมากมายมาหักล้าง จนกระทั่งหลับตาไม่ลง นี่คนเรามีสมองสองซีกไว้แบบนี้นี่เอง เอาไว้ให้มันหักล้างกันเอง…

สมองซีกขวา : ไปเถอะ ที่นั่นก็สวย อยู่ไปก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้น ฝืนความรู้สึกตัวเอง ออกไปเที่ยวบ้างดีกว่า
สมองซีกซ้าย : จะไปทำไม เดินทางไกลในช่วงนี้ดีที่ไหนกัน ไหนจะพลาดงานด้วย รอมาตั้งนานหลายเดือน
สมองซีกขวา : รอมาตั้งนาน แค่สัปดาห์เดียวจะเป็นไร
สมองซีกซ้าย : ก็รอคอยมาได้ มาถึงจะได้ ก็ดันทะลึ่งจะหนีไปเที่ยว ทำยังงี้ได้ยังไง
สมองซีกขวา : บ้าน่ะ มันไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต แต่ไปลาวกับเพื่อนทริปนี้นี่สิ เป็นกำไรและต้นทุนที่จะต่อยอดได้อีกเยอะ
สมองซีกซ้าย : งั้นก็ไปเถอะ ถ้าคิดว่าจะไม่เสียใจภายหลัง
สมองซีกขวา : ว่าไปนั่น ไม่ได้ไปนานเป็นปี มีทางแก้ไขปัญหาระหว่างที่เดินทางอยู่เหมือนกัน มันยุ่งยากหน่อยแต่ก็ช่วยได้เหมือนกัน
สมองซีกซ้าย : อย่ามาสาธยายเลย บอกแล้วจะไปก็ไป…คิดให้ดีๆ ละกัน จะได้ไม่เสียใจภายหลัง
สมองซีกขวา : …………………

มาถึงตรงนี้ ใจเองรับรู้ได้ว่า สมองไม่สามารถแก้ไขปัญหาอะไรได้อีกแล้ว สุดท้ายเห็นจะมีแต่ “หัวใจ” ของใจเสียแล้ว ที่จะช่วยตัดสินใจบางอย่างให้กับตัวเอง

นี่เป็นข้อพิสูจน์เล็กๆ ได้อย่างหนึ่งว่า บางทีเหตุผลก็ไม่ได้เป็นส่วนประกอบในการตัดสินใจในการลงมือกระทำอะไรบางอย่างลงไป มันคงจะมีแต่เพียงอารมณ์และใช้หัวใจตัดสินใจเสียล้วนๆ …. หัวใจไม่ได้บอกว่า “ควรหรือไม่ควรทำ” แต่มันเอาไว้ตัดสินใจว่า “จะทำหรือไม่ทำ” เท่านั้นเอง

เธอ ฉัน กับหนึ่งวันใน Daylesford

jai — Fri, 20 Nov 2009 16:13:53 +0000

เราต่างหันมามองหน้ากัน เมื่อรถวิ่งฝ่าแนวป่าสองข้างทาง ทะลุผ่านเข้าไปยังตัวเมืองของ Daylesford ที่นี่ไม่ใช่เมืองใหญ่ แต่เป็นเพียงเมืองเล็กๆ ที่อยู่ใจกลางภูเขา เมืองแคบเสียจนมองไม่เห็นคนหัวดำชาวเอเชียอย่างเราต่างจากที่เที่ยวเก่าๆ ที่เราเคยเดินทางมา

เราไม่มีความรู้เกี่ยวกับเมือง Daylesford เหมือนกับสถานที่เที่ยวอื่นๆ ก่อนหน้า ที่โดยมากจะเป็นที่รู้จักและหาข้อมูลได้ง่ายกว่า การนั่งมองภาพวิดิโอแนะนำเมืองที่อยู่ห่างจากเมลเบิร์นไปราวหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ซึ่งหาได้จากเว็บไซต์แนะนำการท่องเที่ยวประจำรัฐวิคตอเรีย ไม่ได้บอกอะไรมากนักเกี่ยวกับตัวเมืองนี้ นอกเสียจากการเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยต้นไม้…..แต่ถึงจะอย่างนั้น ใจกับออยก็ต่างตัดสินใจที่จะออกจากบ้านในเช้าวันหนึ่งของสัปดาห์ท่ามกลางความหนาวเหน็บ เพื่อมุ่งหน้าไปยัง Daylesford

อาจจะเพราะเหตุผลที่ง่ายๆ เพียงข้อเดียว เหตุผลที่ว่า ….

“เราอยากไปเที่ยว แต่ไม่รู้จะไปไหนกันดี”

รถของเราทะลุผ่านเมืองไปแล้ว วิ่งมุ่งหน้าออกนอกเมืองไปเรื่อยๆ ยิ่งนานเข้าสองข้างทางก็เป็นป่าทึบ ที่เผลอนึกไปถึงยามค่ำคืนไร้แสงอาทิตย์ ถนนคงมืดมิดและเหมือนหนังผีดิบของฝรั่งก็ไม่ปาน

ก่อนหน้าที่จะถึง Daylesford เราสองคนแวะจอดรถที่เมืองเล็กๆ ห่างจาก Daylesford เกือบยี่สิบกิโลเมตร เหตุเพราะจำเป็นต้องถามทางไป เรามักจะเป็นแบบนี้เสมอ แม้ในมือจะมีแผนที่ ที่หน้ารถของเราจะมีจอ GPS แต่เรากลับหลงขับวกวนเข้าซอกหลืบของเมืองอื่นอยู่เรื่อย แต่นี่ล่ะมั้ง ..ทำให้หลายต่อหลายครั้งเราค้นพบว่า ทางที่ไม่เคยเป็นทางเส้นตรงที่เราจะไป กลับให้อะไรแก่เรามากกว่า

เราอาจจะต้องเดินอ้อมกันบ้าง ต้องออกแรง มีเหงื่อ เพื่อที่จะได้เห็นอะไรที่ไม่เคยเห็น เราอาจจะไม่ได้เดินตรงกันอย่างเดียว เสียเที่ยว เสียเวลากันอยู่นาน แต่มันก็คุ้มค่า กับสิ่งที่เราอยากจะไปถึง…ใจเดินอ้อมมาหลายครั้ง เดินตรงอยู่บ้างแต่ก็เสียหลักอยู่หลายหน แต่ตราบใดที่ใจไม่ท้อเสียแล้ว เราก็ยังเดินต่อไปได้ และได้พบเห็นอะไรข้างทางที่ดีอยู่เรื่อยๆ

ออยนั่งรออยู่ที่หลังพวงมาลัย ขณะที่ใจลงจากรถ พะว้าพะวังอยู่สักพัก ก่อนตัดสินใจเดินตรงดิ่งไปหาชายเจ้าของถิ่นหัวทองที่เพิ่งจะจอดรถใกล้ ๆ กับเราเพื่อเข้าไปซื้อของในร้านขายของชำติดๆ กัน เขาไม่รีรอที่จะตอบคำถาม “ให้เราวิ่งตรงดิ่งไปตามทาง ก่อนให้เลี้ยวขวาออกไปทางเดิมที่เรามาในหนแรก ที่นั่นเราจะเจอทางวิ่งยาวไปถึงเมืองที่เราหมายปองเอาไว้”

มันเป็นเรื่องที่จะเข้าใจยากอยู่สักนิด ใจเคยคิดอยู่เสมอว่า คนบางกลุ่มมักจะกลัดกลุ้มคิดถึงสิ่งที่อยู่ตรงหน้าว่าจะต้องเจออะไร หลายคนจึงมักจะวางแผนการเดินทางอย่างดิบดี รัดกุมแม้กระทั่งเส้นทางการวิ่งของรถ บางคนกังวลถึงเรื่องที่พัก ที่กิน และอะไรต่อมิอะไรหลายอย่าง บ้างก็ไม่ได้เห็นภาพของสถานที่ท่องเที่ยวเสียก่อนก็ไม่อยากจะไปเอาเสียเลย ที่ๆ จะไปคือที่ ๆ คนเคยไปแล้วแนะนำกันไปว่ามันดี

แต่สำหรับใจแล้ว…ขอแค่ได้ออกเดินทาง ต่อให้ต้องแวะนอนกันข้างทาง ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ใจก็พร้อม…และยอมแต่โดยดี ขอให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ ที่ร่วมเดินทางไปด้วยกัน

“มีใจและพร้อมเดินทางไปด้วยกัน”

ตอนนี้นาฬิกาบนข้อมือซ้ายของใจบอกเวลาบ่ายนิดๆ รถวิ่งทะลุป่าทึบไปเพียงลำพังบนถนนเส้นนั้น ไม่มีรถคันอื่นวิ่งสวนทางหรือตามมาแม้สักคัน เป็นเวลานานหลายนาที เมื่อเห็นบ้านคนเราก็ใจชื้น ก่อนจะตื่นตาตื่นใจกับทะเลสาบขนาดเล็กที่ขนาบอยู่สองข้างทาง

ไร่ลาเวนเดอร์สีม่วงบนเนินเตี้ยๆ ที่รถวิ่งผ่าน ทำเอาใจตกตะลึงกับความงามของเมืองในหุบเขาแห่งนี้ บางที….นี่อาจจะเป็นที่หมายอีกที่หนึ่งที่จะทำให้หัวใจของใจหล่นไปอยู่ที่ปลายเท้า พาลต้องกลับมาในคราวต่อไปเสียให้ได้

รถของเราก็มาจอดที่หน้าตึกเก่าโบราณที่ปัจจุบันแปรสภาพเป็นอาคารที่ตั้งของศูนย์บริการนักท่องเที่ยวในเมือง Daylesford พลขับส่วนตัวของใจพักเหนื่อยอยู่ข้างๆ ปล่อยให้ใจเดินเข้าไปหยิบเอกสารแนะนำการท่องเที่ยวที่วางอยู่บนชั้นของศูนย์บริการเพียงลำพัง

ใจหยิบและคว้าเอกสารมาเสียเต็มมือ รวมถึงแผนที่แผ่นใหญ่ยักษ์ที่บอกที่ตั้งของจุดท่องเที่ยวสำคัญๆ ในเมืองเล็กแห่งนี้ ก่อนจะเดินเข้าไปถามข้อมูลจากเจ้าหน้าที่ ถึงสถานที่ท่องเที่ยวที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ไปกัน

ที่นี่ก็ดีอย่างนี้ ไปที่ไหนไม่เคยหลง เพราะมีคนบอกทาง พอๆ กับรัฐบาลก็ตั้งศูนย์บริการนักท่องเที่ยวแทบทุกที่ นี่เป็นอีกทริปที่ใจต้องพึ่งพาเจ้าหน้าที่ของศูนย์บริการนักท่องเที่ยวในการแนะนำข้อมูลการเดินทาง นึกถึงที่เที่ยวบ้านเราบ้าง นอกจาก GPS จะไม่ค่อยตรง บางทีป้ายบอกทางก็พาเราหลงด้วยเช่นกัน ใจไม่ได้หมายความไปเสียหมดว่าบ้านเราไม่ดี จะมีที่ไหนดีกว่าเมืองเราไม่มีเสียแล้ว แต่มันจะดียิ่งขึ้นหากเราทำให้จุดที่ไม่ดีดีขึ้น…

เสวนา ปราศรัยกันสักพัก ก่อนใจจะหันหลังกลับขึ้นรถ …. เพราะใจรู้แล้วว่า นับจากนี้ใจจะเริ่มต้นจากตรงไหนดี…

“ไปหาอะไรกินกันก่อนไหม??” ใจบอกกับออยที่ยืนคอยอยู่ข้างหน้าศูนย์บริการนักท่องเที่ยวอยู่แล้ว

ที่นี่แหละ จะเป็นที่หมายของเราก่อนที่ไหน ร่างกายและสมองเราจะไม่มีแรงหากเราไม่ได้นั่งลงหยิบอะไรใส่ท้อง สองเท้าเราจะไม่ก้าว หากไม่ได้ทานข้าวเสียให้อิ่ม กองทัพไม่ได้เดินด้วยข้าว แต่เดินด้วยท้องที่ได้ข้าวไปเต็มๆ

เราจอดรถเอาไว้ตรงนั้น ก่อนเริ่มเดินกันช้าๆ ผ่านวงเวียนที่ไม่มีรถวนผ่านสักคันในช่วงเวลานั้น ข้ามถนนจากนี้ไป เป็นตึกเก่าโบราณที่มีสีตัดกับท้องฟ้าเข้มในวันแดดอ่อนแรง

ลมพัด เรารู้สึกหนาวกันจับใจ แต่ผู้คนที่เดินผ่านไปมาไม่ทำให้เราเหงา หน้าหนาวสำหรับเราแล้วไม่เหงาอีกต่อไป…เมืองนี้สวยจับใจ สวยตรงนี้ตรงที่มีตึกเก่า มีลมหนาวพัด และมีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา

Daylesford ยังคงความเป็นเมืองเก่าเอาไว้เหมือนในเอกสารแนะนำการท่องเที่ยวในมือใจบอกเอาไว้ ก่อนถึงยุคตื่นทองบนแผ่นดินออสเตรเลีย Daylesford เคยเป็นเมืองที่ได้รับการขนามนามว่า “ยากที่จะใช้ชีวิตได้” แต่ไม่กี่ปีให้หลังการค้นพบแร่ทองคำบนแผ่นดินของ Daylesford ทำให้สภาพของเมืองเปลี่ยนไป และกลายเป็นสภาพเมืองที่ยังพอหลงเหลือให้เห็นอยู่อย่างเช่นทุกวันนี้

เมือง Daylesford มีชื่อเสียงในฐานะที่เป็นเมืองที่เคยเป็นหนึ่งในเมืองที่ร่ำรวยจากการค้นพบแร่ทองคำ พอๆ กับเป็นเมืองแห่งทะเลสาบ เมื่อขับรถวนไปไปทั่วเมือง ทะเลสาบน้อยใหญ่จะมีให้เห็นกันอยู่เป็นระยะ ตึกและอาคารในเมืองยังคงสภาพอย่างที่เคยเป็นในยุคตื่นทอง ผู้คนและยุคสมัยเปลี่ยนไป แต่ทุกอย่างกลับอาศัยอยู่ภายใต้ตึกเก่าแก่เหล่านั้นเช่นเดิม

เมืองแห่งน้ำแร่อย่าง Daylesford ยังได้รับการตอบรับจากนักท่องเที่ยวอยู่ตลอดทั้งปี โดยเฉพาะหน้าหนาวที่ความหนาวเหน็บทำให้สองข้างทางถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำค้างน้ำแข็งเม็ดเล็กเม็ดน้อยจนขาวโพลน เมื่อสะท้อนด้วยแสงแดด ก็ราวกับมีเพชรอยู่บนยอดหญ้า

ห่างจาก Daylesford เพียงสามกิโลเมตรมีเมืองเล็กๆ อีกเมืองที่ชื่อ Hepburn ทั้งสองเมืองนี้มักถูกเรียกรวมกันว่า “Spa Country” เพราะด้วยความที่เป็นเมืองแหล่งกำเนิดของน้ำแร่ธรรมชาติที่ใหญ่ที่สุดของออสเตรเลีย ทำให้ทั้งสองเมืองมีสปาผุดขึ้นมาเหมือนดอกเห็ด โดยเฉพาะที่ Hepburn ที่มีจำนวนของสปามากมายหลายแห่ง

เราเดินข้ามถนนมาแล้ว และมาแวะที่ร้านขายไก่ย่างถ่าน หลังจากตกลงปลงใจกันได้ว่าเราจะเป็นตัวกินไก่ในวันนี้ เราก็เดินตรงรี่ไปหาพนักงานสาว ที่เป็นพนักงานเพียงคนเดียวของร้าน สั่งไก่ครึ่งตัว สลัด และน้ำจิ้มไก่ที่เขียนเอาไว้ที่ป้ายแนะนำว่า “Thai chilli sauce” ชัดเจน

เมื่อถือห่อไก่ออกมาจากร้าน เราเดินกลับมาที่รถ ก่อนขับวนไปเรื่อยเพื่อมองหาที่ที่เราจะนั่งหย่อนกาย มองบรรยากาศเมืองแปลกตา และขยับปากเคี้ยวไก่ย่างไปพลางๆ

รถของเราวิ่งตัดผ่านไปตามถนน เราวนแล้วหนึ่งรอบ ก่อนขึ้นเขา เข้าไปในสวนสาธาณะของเมือง จุดชมวิวที่สวยงามที่ทางวิ่งดันทะลึ่งเป็นทางตัน…คนขับต้องหันคอถอยรถยาวหลายร้อยเมตร เล่นเอาไม่อยากจะกินไก่กันเลยทีเดียว

เราวิ่งกลับมายังเส้นทางเดิม ก่อนมาหยุดลงตรงที่ Wombat Park บนต้นถนนของตัวเมือง Daylesford ทะเลสาบเล็กๆ ที่เป็นทั้งแหล่งน้ำแร่ธรรมชาติเปิดให้บริการฟรีแก่นักท่องเที่ยว และเคยเป็นสถานที่ที่ได้ชื่อว่าร่ำรวยด้วยทองคำมากที่สุดในแถบนี้เป็นที่พักพิงและกินไก่

เสียงเป็ดอาบน้ำ เสียงเด็กๆ ส่งเสียง เจี๊ยวจ๊าวอยู่ไม่ห่างจากเรานัก เราสองคนต่างนั่งหยิบไก่ในห่อฟอยด์เข้าปากไปพลางมองไปรอบๆ ใจชอบ Daylesford ก็ตรงนี้ ตรงที่มันไม่วุ่นวาย ผู้คนไม่ค่อยมาก เมืองเล็กๆ สวยงามอย่างที่มันเคยเป็น ว่าแล้วหัวสมองของใจก็คิดไปไกลถึงหน้าหนาวที่เขาบอกว่ามีเกล็ดน้ำค้างแข็งบนพื้นหญ้าเต็มไปหมด โดยเฉพาะตรงที่เรานั่งอยู่ตรงนี้….มันคงจะสวยงามกว่านี้ สวยอยู่แล้วและจะสวยกว่าเดิม

เมื่ออิ่มท้องเราก็ออกเดินทางต่อ มีทะเลสาบอีกหลายแห่งที่เราอยากจะไป มีเมือง Hepburn เมืองแห่งสปาและน้ำแร่ที่รัฐบาลเหมารวมเอาไว้กับ Daylesford รอคอยเราอยู่ด้วยเช่นกัน

จนถึงตอนนี้ใจเองหวังเหลือเกินว่า หน้าหนาวหนหน้าใจจะกลับไปเยือนที่นี่อีกครั้ง มันอาจจะไม่ใช่การเยือนแบบที่เราไม่ได้รู้ว่ามีอยู่ข้างหน้า แต่ใจรู้แล้วว่าถ้าใจออกจากบ้านและตั้งใจจะไป Daylesford แล้วใจจะพบกับอะไรบ้าง มันคงจะเป็นแบบนี้ มันเป็นเรื่องจริงที่ไม่ได้อิงนิยาย เราต้องออกเดินทางเสียก่อน เราจึงจะได้เห็นสิ่งที่เราจะไม่เคยได้ล่วงรู้ และเมื่อได้รู้ว่าที่นั่นมีสิ่งที่หมาย ชีวิตของเราก็ไม่ได้ไร้ทิศทางอีกต่อไป

แวะไปดูความงามของ Daylesford ได้ทั้งหมดที่นี่

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157621972975625/

Random Posts

หัวใจกระดาษ

jai — Wed, 18 Nov 2009 15:55:02 +0000

ใครบางคนบอกใจว่า “เขาเหมือนตกอยู่ในสภาพเสพย์ติด jaispace” ใจเองก็รู้สึกดีใจไม่น้อย พลอยนึกไปไกล ติดใจดีกว่าติดยา เพราะไม่ได้เสียเวลาและก็ไม่ได้เสียเงิน แม้มันจะไม่มีสาระอะไรให้อ่านมากมาย แต่ใจก็เขียนมันด้วยใจ ใครบางคนก็คงจะรับมันด้วยใจเช่นด้วยกัน ไม่งั้นก็จะไม่มานั่งติดกันแบบนี้…

แต่ถึงจะติดข้อความของใจมากมายเพียงใด พักหลังมานี้ใจก็ทำเอาใครหลายคนถึงกับบ่น เพราะใจแวะมาวนเวียนเขียนข้อความเป็นจำนวนที่น้อยและถี่ไม่ค่อยมากเหมือนเมื่อก่อน

ด้วยความสัจจริง อาจจะเพราะพักนี้มีเรื่องราวให้คิดอยู่เต็มหัว เลยพาลออกตัวไว้ก่อนว่า นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ใจแวะมาบ่นได้ไม่บ่อยมากนัก แม้จะมาก็เอาแต่นั่งมอง นั่งจ้อง สองมือไม่ขยับลงบนแป้นพิมพ์ เลยไม่มีเรื่องราวให้อ่านกันเหมือนอย่างเก่า

ใจหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ข้ามปีเก่า ขึ้นปีใหม่ หน้าเว็บไซต์แห่งนี้จะเต็มไปด้วยเรื่องราว ผ่านมุมมองแบบใหม่ของใจ มุมมองของคนไกลบ้าน ที่ดันออกเดินทางและไปเจออะไรมากมายในชีวิต

หวังเหลือเกินว่า เรื่องราววุ่นวายหลายอย่างจะผ่านพ้นไปด้วยดี และกลับมามีเรื่องราวใหม่ๆ ให้อ่านกันมากขึ้น

วันนี้แวะเอารูปมาแปะและบอกกล่าวกันว่า ไม่ได้หายไปไหน ใจยังอยู่แถว ๆนี้ แต่ความถี่อาจจะลดถอยตามสภาพของจิตใจ แต่อาจจะเพิ่มขึ้นหากกำลังใจมันเต็มเปี่ยม

รูปภาพนี้ถ่ายเองมากับมือเมื่อสองสามวันก่อน ระหว่างนั่งรอเพื่อนสาวอยู่ที่ทำงานของเจ้าหล่อน ใจนั่งดูมิวสิควิดิโอเพลงลูกทุ่ง เห็นเอิร์น เดอะสตาร์ใช้มุขนี้ในเพลง เลยหยิบเอาหนังสือเกมของเพื่อนมาทำบ้าง

ทำเสร็จก็ยกกล้องถ่าย หันไปให้เพื่อนดู เพื่อถามทำอะไร ใจเลยบอกไป “หัวใจเห็นไหม?”

ไม่มีอะไรมากมาย มันเป็นหัวใจกระดาษ …ที่ใจเห็นว่ามันสวยดี

หัวใจเราใช่กระดาษ แต่กระดาษที่เห็นเป็นหัวใจได้…

เอาไว้แวะเวียนมาเขียนเรื่องราวอื่นๆ ใหม่ ในเร็ววันค่ะ

หัวสมองของใจ (7)

ไปเมาที่งานดอง ตอน 2 แต่งต้องเมา

jai — Fri, 13 Nov 2009 03:25:45 +0000

งานพิธีการกำลังจะเริ่มเมื่อเราไปถึง เจ้าบ่าว เจ้าสาว และเจ้าภาพฝ่ายชายหญิง ยืนเรียงหน้ากระดานที่ลานดินใกล้ๆ กับที่เรานั่ง พิธีกรกล่าวขอบคุณแทนบ่าวสาว ก่อนชักชวนให้เจ้าภาพรำวงสามัคคีในรอบเจ้าภาพ

นี่คืออีกหนึ่งวิถีชีวิตของลาวที่เราจะพบในงานดอง “รำวงสามัคคี” รำวงแบบที่ทุกคนจะมีส่วนร่วม เจ้าบ่าวเจ้าสาวรำวงไปรอบๆ เสาของเต้นท์ที่บังแดดให้กับลาน ก่อนนักร้องในรำวง “วงอ้ายยังโสด” จะบอกว่า “เกี้ยวเด้อเกี้ยว” นั่นเป็นสัญญาณบอกให้บ่าวสาวหมุนตัวลำ และกลับมาอยู่ที่เดิมกันอีกครั้ง

พอจบรอบเจ้าบ่าว วงดนตรีก็บรรเลงเพลง ที่มีเนื้อหาแบบที่ไทยคงจะไม่มี เนื้อหาเป็นไปในทำนองว่า ขอบคุณแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน ต่อไปนี้ขอเชิญร่วมรับประทาน เหล้ายาและปลาปิ้ง หากเลิกจากงานก็ให้กลับบ้านโดยสวัสดิภาพ ราวๆ นั้น

งานดองไม่มีอะไรมาก พอเข้างานเราก็รับประทาน รำวงจะแบ่งกันเป็นรอบๆ ชวนชาวบ้านจากหมู่บ้านนั้นหมู่บ้านนี้มารำวงสามัคคี หลังจากนั้นบ่าวสาวจะยกจอกพร้อมเหล้าแบล็คฯ ยี่ห้อเดิมมาวนแจกเราอีกคนละหนึ่งจอก เรียกว่าคออ่อน คอพับ หลับรอไปก่อนได้เลย

ใจเองไม่กลัวเบียร์ เพราะยังไงเสียผื่นก็คงจะขึ้นไปนานแล้วตั้งแต่เหล้าจอกแรก แต่ที่กลัวคือ รำวงสามัคคีที่ใจโดนไป 3 รอบแล้วตอนนี้ … เพื่อนสาวบอกแบบปลอบใจว่า

“อย่าใจเลย ไม่มีใครรู้จักเราที่นี้หรอก”

ถึงแม้จะเป็นจริง แต่ใจก็ยังอายอยู่ดี ก็นี่มันรำวงสามัคคีรอบที่ 3 แล้วนี่นา

———————————————–

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ตอนนี้เราทุกคนมาแวะที่ร้านอาหารเพื่อพบปะกับเพื่อนอ้ายทรายที่เดินมาจากหลวงน้ำทา อีกเมืองชื่อดังของลาว

งานดองเลิกไปแล้ว งานเลี้ยงใหม่ในซุ้มข้างสระน้ำกำลังจะเริ่มขึ้น ชาวลาวมักจะมีประเพณีการวนแก้ว … เอาอีกแล้ว แก้วสองใบเทเบียร์ลาวใส่เสียครึ่งหนึ่ง แล้วก็ส่งให้คนในวงเหล้านั่นทีละแก้ว …

เราวนแก้วกันอย่างนั้น ใจเริ่มนับจำนวนแก้วได้ว่ามันมากกว่างานดอง เพื่อนน้อยบอกว่า อย่ายกไว หากเรายกแก้วไวมันจะวนมาหาเราไว แต่หากว่าเรายกช้า ใจก็พบว่า สาวเจ้าข้างๆ ก็ทักใจว่า “เอ้ย ยกหน่อย อ้ายเขารอ”

งานนี้กว่าเราจะได้กลับบ้าน ก็พอดีด่านข้ามฝั่งจะปิดพอดี

ตะวันลาลับฟ้าไปทีละนิด ใจกับน้อยนั่งเรือข้ามฝั่งมาที่ไทยเป็นที่เรียบร้อย ใจไม่เพียงแต่คิดถึงงานดองที่ลาวที่ไม่เคยได้ไปเลยสักหนในชีวิต แต่ยังคิดถึงผื่นที่จะทำให้ใจคันแน่ๆ

ในใจก็อดคิดถึงอ้ายลาวคนหนึ่งในวงเหล้าที่ตะโกนบอกเราแข่งกับเสียงดนตรีรำวงสามัคคีในงานดองว่า “สิ้นเดือนนี้มาอีกเด้อ งานแต่งบ้านเฮา”

นั่นปะไร หากไปอีก มีหวังตูได้เมาอีกแน่…..555

ไปเมากันต่อที่อัลบั้มรูปงานดองที่

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157622715474486/

ปล.แนะนำให้อ่านภาคแรกก่อน ไม่งั้นก็จะมึนได้

ไปเมาที่งานดอง ภาคงานยังไม่เริ่ม (2)

ไปเมาที่งานดอง ภาคงานยังไม่เริ่ม

jai — Fri, 13 Nov 2009 03:21:29 +0000

สาวเจ้ากรอกเหล้า Blacklabel ใส่จอกเล็กสองจอกนั่น ก่อนเชื้อเชิญให้แขกเหรื่อยกเงื้อจอกเทเหล้าเข้าปาก … นี่คือสิ่งที่เราทุกคนต้องเจอที่งานดองของเพื่อนพ้องในวงการทัวร์ข้ามโขงเมื่อไม่นานมานี้

บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่พวกเรากำลังนั่งสนทนากันอยู่ในสำนักงานของบริษัททัวร์ สาวสัญชาติลาวผู้ที่ทำงานอยู่ในวงการทัวร์ข้ามฝั่งลาวมาไทยและจากฝั่งไทยไปลาว อันเป็นวงการเดียวกันกับเพื่อนน้อย เพื่อนสาวของใจ เดินเข้ามาในสำนักงานพร้อมกับยื่นซองสีชมพู มีข้อความเชื้อเชิญไปร่วมงานแต่งงานหรืองานดองของเธอในวันรุ่งขึ้น

“ขอเชิญ ท่าน นางเพียงใจ พร้อมด้วยคู่รัก”

หน้าซองจ่าถึงเจ้าของเช่นนั้น

น้อยยื่นบัตรเชิญงานดองของสาวเจ้ามาให้ใจชม นั่นเป็นครั้งแรกที่มีโอกาสได้เห็นซองเชิญไปงานแต่งของคนลาว รายชื่อเจ้าภาพยาวเหยียดทั้งฝั่งชายและหญิง ทำเอาใจเวียนหัว แต่โดยส่วนตัวใจว่ามันดูเรียบง่าย กินใจความครบถ้วน และให้ทุกคนมีส่วนร่วมด้วยกันโดยแท้

เพื่อนสาวของใจหันมาชักชวนให้ใจไปด้วยกันในวันรุ่งขึ้น ใจไม่รีรอ….”ขอไปด้วยคน” ทันที

———————————————–

ตอนนี้เราสองคนข้ามมาถึงฝั่งลาวกันแล้ว หลังจากผ่านพิธีการตรวจเอกสารที่ด่านตรวจคนเข้าเมือง ประทับตราที่หน้าพาสปอร์ตเป็นที่เรียบร้อย แถมด้วยการช่วยคนไทยที่ไม่รู้ภาษาอังกฤษกรอกเอกสารเข้าเมืองของลาวอีกพักใหญ่

เราเดินตรงดิ่งมาที่บ้านอ้ายทราย เพื่อนชายชาวลาวที่มากกว่าพวกเราหลายสิบปีอยู่ ก่อนอ้ายทรายจะขับรถพาพวกเราไปยังงานดองของสาวเจ้าเจ้าของบัตรเชิญมีชมพูวานนี้

วันนี้มีงานดองหลายที่ที่ห้วยทราย ฝั่งลาวแขวงบ่อแก้ว เขาว่ากันว่า งานดองถือเป็นงานใหญ่ ไม่ว่ายังไงเจ้าของงานก็ต้องหาเงินมาเลี้ยงฉลองให้ใหญ่โต ไม่ต้องสมฐานะ แต่ให้เกิดฐานะ เหล้ายาปลาปิ้งเลี้ยงกันไม่อั้น บางงานใช้เบียร์มากกว่า 200 ลัง มีเท่าไรยกกันมา

โชคดีว่าบางที เพื่อนฝูง ญาติพี่น้องก็ “เอาแรง” เหมือนลงแขกเบียร์ มีงานบ้านใครก็เอาเบียร์ไปช่วยสัก 10 ลัง งานหน้าวนมาบ้านเรา เขาก็เอาเบียร์มาใช้ให้เรา 10 ลัง โชคร้ายไม่มีใครมาช่วยลงแขกเบียร์ก็เสียเงินไปกับเบียร์กันเต็มๆ

แต่ถึงแม้งานดองจะใหญ่ยักษ์ เขาว่างาน “ออกเดือน” คงจะเป็นงานแม่ยักษ์ งานเลี้ยงหลังบ่าวสาวมีลูกสาวลูกชายได้ 1 เดือน และอยู่เดือนครบ 1 เดือน จำเป็นต้องแจกบัตรสีชมพูอีกครั้งให้เพื่อนบ้าน งานนี้เลี้ยงฉลองใหญ่กว่างานดอง ไม่เมาไม่เลิก ทุกคนก็ใส่ซองฉลองกันอีกครั้ง

——————————————–

อ้ายทรายพาเรามายืนอยู่หน้างาน ที่จัดขึ้นบริเวณลานข้างร้านอาหาร ที่โล่งเตียนตอนนี้กลายเป็นที่ตั้งเต้นท์อีกอันไปเสียแล้ว สาวลาวหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดผ้าไหมสีจัดจ้านแสบตาสะท้อนแสงในวันแดดแรง รินเหล้ายี่ห้อแพงใส่จอกเล็ก ก่อนยกให้แขกที่จะเข้างานกระดกให้ร้อนคอ

ใจเองแพ้แอลกอฮอลล์อย่างแรง แต่ถึงจะอย่างนั้นใจก็แพ้วัฒนธรรมและประเพณีมากกว่าเสียแล้วในเวลานี้ ใจยกเหล้าในจอกเล็กขึ้นคอ ก่อนค่อยๆ ปล่อยให้มันผ่านลงไปยังกระเพาะ…ระหว่างทางใจรู้สึกได้ของความร้อนแรงของเหล้าในจอกนั่น

“ดูท่าวันนี้จะเป็นวันที่ร้อนแรงเสียแล้ว”

เราสี่ชีวิต อ้ายทราย น้อย และพนักงานในบริษัททัวร์ของน้อยอีกหนึ่ง เดินมานั่งรวมกันที่โต๊ะใกล้ๆ กับลานกว้างตรงกลางที่ล้อมรอบด้วยเต้นท์และโต๊ะเก้าอี้

อาหารและเบียร์วางรอเราอยู่แล้ว เมื่อไปนั่ง เจ้าภาพก็ยกน้ำแข็งที่มัดไว้ในถุงพลาสติกหูหิ้วมาวางไว้ที่โต๊ะ เราไม่รีรอ เกะพลาสติกหุ้มอาหาร เอาน้ำแข็งใส่ถ้วยพลาสติก ก่อนเทเบียร์ลงในแก้วใส

เบียร์ลาวเป็นเบียร์อันดับหนึ่งของประเทศ นั่นเพราะว่าลาวห้ามนำเข้าเบียร์จากต่างประเทศ รัฐบาลเก็บรายได้จากเบียร์ได้เป็นอันดับต้นๆ นอกเหนือจากรายได้แหล่งอื่น

หลายคนบอกว่าเบียร์ลาวกินแล้วไม่เมา กินได้เรื่อยๆ นั่งกันจนเมื่อย เบียร์หมดไปเป็นลังก็ยังนั่งกันต่อได้ หากใครข้ามไปฝั่งลาวจะเห็นว่าหน้าบ้านของเขาจะมีลังเบียร์ตั้งอยู่กันเพียบ ขณะที่คนที่นั่นก็กินเบียร์กันเสียยิ่งกว่าน้ำ เรียกว่า คอเบียร์กันโดยแท้

ใจเองไปลาวมาหลายหน แต่ยังไม่เคยมีโอกาสได้ลิ้มลองเบียร์ลาวกันเลยสักหน …แต่คงไม่ใช่…ไม่ใช่งานดองแดดร้อนหนนี้เป็นแน่ เพราะเพื่อนบอกไว้ตั้งแต่แรกว่า หากไม่ยกเขาก็จะหาว่าไม่ให้เกียรติเหมือนเหล้าในจอกก่อนเข้างานด้วยเช่นกัน

จนถึงเวลานี้ ใจยกแก้วพลาสติกที่มี่น้ำแข็งและเบียร์ลาวอยู่ในนั้นไปหลายแก้ว บางแก้วใจแอบผสมน้ำเปล่าเข้าไป เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องล้มคาวงเหล้าก่อนกลับบ้าน

ในวงเหล้าของลาวมักมีคำบอกเพื่อนร่วมวงแปลกๆ จำพวก “ยกแห้ง” หมายถึงยกเบียร์ในแก้วไม่ให้เหลือสักหยด ไม่ก็ยกไม่หมดก็เอาแค่ “ห้าสิบ” ก็คือยกให้ได้ครึ่งหนึ่งของแก้วเบียร์นั่น …พอคำว่ายกแห้งมาทีไร ใจไม่ค่อยมั่นใจในชีวิตสักเท่าไร

ชมภาพงานดองทั้งหมดที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157622715474486/

จดหมายฉบับที่สอง : เรื่องเล่าจากพาสปอร์ต

jai — Thu, 12 Nov 2009 18:26:55 +0000

ถึง …. คนๆ นั้นที่คงจะหลับใหลในยามเที่ยงคืนสามสิบเจ็ดนาที

ใจยังนอนไม่หลับ แต่ใจก็รู้ว่าคนทางโน้นก็คงจะหลับใหลไปในยามวิกาลเช่นนี้แล้วเป็นแน่ เรื่องที่หนักอึ้งบางอย่าง ทำเอานอนไม่ได้ จนต้องตัดสินใจล้มพับโครงการนอนเร็ว ตื่นเช้า ไปอีกวัน และหันมาฟังเพลงดับจิต ให้หัวสมองคิดแต่เรื่องราวในเพลง ไม่ตุเลงๆ ออกไปนอกกรอบไปคิดเรื่องอื่นได้

โดยปกติแล้วหากใจฟุ้งซ่านใจก็มักจะทำแบบนี้ เปิดเพลงฟัง เปิดรูปดู พอให้สมองอุดรูโหว่และช่องว่างของความคิดฟุ้งซ่านนั่นได้ ก็ค่อยพาตัวเองไปล้มบนอยู่ฟุกให้หัวอยู่บนหมอน

ก่อนหน้านี้หลายนาที ใจคลิกเปิดดูรูปทริปเก่าแก่ที่ใจเคยไปมา ทริปที่ส่วนมากมักจะมาพร้อมกับการทำงานหลายปีก่อนหน้า ใจค้นพบอยู่เสมอเมื่อคลิกดูรูปหน้าตาตัวเองเมื่อหลายปีก่อนหน้า ใจจะพบว่าไม่เพียงแต่หน้าตาจะเปลี่ยนไปตามทรงผม แต่ยังแก่วันแก่คืนอย่างเห็นได้ชัด

แต่ก็นั่นแหละ ปล่อยเรื่องของหน้าตาเอาไว้ตรงนั้นแหละ ไม่มีทางแก้ไขอะไรได้ นอกเสียจากว่าจะไปหาหมอให้ลงมีดกรีดที่คาง จมูก ตา และอะไรต่อมิอะไร มันถึงจะหายไปจากเค้าโครงเดิมอยู่บ้าง แม้จะอยากทำแต่ใจก็ติดปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง…คือ ใจกลัวสวยเกิน…

ตอนนี้ใจคว้าพาสปอร์ตมาดูล่ะ พลิกมันไปเรื่อยๆ ทั้งสองเล่มที่ขาดอายุไปหนึ่ง และยังใช้งานมันอยู่อีกหนึ่ง เปิดไปเรื่อยๆ เมื่อยแล้วใจก็วางมันลง หายเมื่อยใจก็เอามันมาเทียบกับรูปที่มีอยู่ในอัลบั้ม

เมื่อเอามาประกบกัน ใจก็จะเห็นภาพของตัวเองในปีนั้นได้อย่างชัดเจน ภาพของปี 2545 หลังจากออกจากไบโอเทคที่ทำมาได้สองปี และหนีมาประกอบอาชีพขีดๆ เขียนๆ ก็มีโอกาสได้ไปญี่ปุ่น…ดูผมยาวและใส่แว่น เป็นเด็กคงแก่เรียน ติดมาจากตอนเรียนมหาวิทยาลัยและที่ทำงานก่อนหน้า

ปีต่อมาไปกัวลัมเปอร์ โดนทักว่าเป็นอาหมวยจากจีน ปี 2547 ไปลาวกับสิงคโปร์ ปักกิ่งของจีน โดยเฉพาะสิงคโปร์ใจไปมันทุกปี …นับจากปีนี้ บางปีไปมันสองที แล้วก็ไปโผล่ที่กัมพูชาหนแรกในปี 2548 แวบๆ ไปอเมริกาด้วย 8 วันในปีนี้

ปี 2549 ใจไปไปฮ่องกงแบบโดดเดี่ยว ไปทำงานคนเดียว เที่ยวเอง กินเอง และบินกลับเอง ปี 2550 ไปทำงานที่กัมพูชาอีกหนพร้อมเพื่อนคนสนิท และทรงผมหัวหยิกหน้ากลม ปีนี้ใจได้ไปโอ๊คแลนด์ นิวซีแลนด์ 6 วัน แอ่วมันทุกวัน ทำงาน 30 นาที

ปี 2551 ใจหนีไปเวียดนาม 5 วันเต็ม แต่กลับเที่ยวได้ไม่กี่ที เดินเขาที 11 กิโลเมตร กลับมาเดินขาเป็นเป็ดกันเลยทีเดียว ปีที่แล้วใจไปสิงคโปร์ มาเก๊า ฮ่องกงหนที่สอง และก็ไปออสเตรเลีย 15 วันเต็ม

ปีนี้ใจก็ยังไปสิงคโปร์ และไปโผล่ที่ออสเตรเลียอีกเกือบหกเดือนขาดไปเพียงไม่ถึงสิบวัน

มาถึงตรงนี้ … คนทางโน้นคงจะนอนหลับใหลเหมือนเช่นเคย ตอนนี้นาฬิกาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของใจมันบอกเวลาที่ตีหนึ่งสามนาที ใจว่าใจใช้เวลาเขียนข้อความนี้นานกว่าปกติ นั่นเป็นเพราะใจต้องเขียนที พลิกไปที่หน้าพาสปอร์ตทีว่าปีไหนใจไปไหนมาบ้าง

เรื่องราวชีวิตผ่านเลยไป เหมือนกับอะไรๆ ที่บันทึกไว้ในหน้าพาสปอร์ต เนิ่นนานเหลือเกินที่ใจเองก็หลงลืมไปเลยว่าที่ผ่านมาเคยเจออะไรมาบ้าง

ปัจจุบันลบเลือนอดีตเสียสิ้น หลงเหลือไว้เพียงความทรงจำที่เลือนลางไปทุกทีๆ แต่มันจะกลับมาแทนที่เรื่องราวปัจจุบันอีกครั้ง เมื่อพลิกหน้าอดีตขึ้นมาจดจำ …แต่ก็อีกนั่นแหละ… ใจจะไม่จดจำมันอีกครั้ง หากว่าหน้าพาสปอร์ตถูกประทับตราการเดินทางหนใหม่ ไม่ว่าจะเป็นทิศทางเดิม แต่ก็เป็นเวลาใหม่ หรือบางทีอาจจะเป็นเวลาใหม่และเส้นทางใหม่ด้วยก็ตามที

พาสปอร์ตเล่มใหม่ของใจยังไม่หมดอายุ หน้าของมันก็ยังเหลือใช้ งานอีกบานตะไทอยู่…มันคงจะรอคอยให้ใจได้ออกเดินทางครั้ง ตามอัตภาพ และเท่าที่จะเป็นไปได้

หน้าพาสปอร์ตยังครบถ้วน ไม่เก่าสักเท่าไร เพราะใจเพิ่งจะไปทำใหม่เมื่อปีที่ผ่านมา…ขณะที่ใจเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่า…หน้าของเจ้าของพาสปอร์ตแก่….จัง… 555

ตีหนึ่งสิบนาทีแล้ว ใจหนีไปนอนดีกว่า ก่อนที่หน้าจะแก่ไปกว่านี้ นอนหลับฝันดีอีกคืนหนึ่งนะ …

ด้วยรักทุกขณะจิต
จากใจ
ประเทศไทย

Jai's Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง

น้ำไอโอดีน

Random Posts

หัดปีน

Related Post

ได้เวลา

Related Post

ไปเลยที่เชียงคาน

Random Posts

The Hub : พิพิธภัณฑ์จักรยานของ Alan Bate

Random Posts

แมงมุมชักใย…

Random Posts

เรื่องของหมี เรื่องของโชคชะตา

Related Post

ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว

Related Post

ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว

Related Post

หัวสมองของใจ

Related Post

เธอ ฉัน กับหนึ่งวันใน Daylesford

Random Posts

หัวใจกระดาษ

Related Post

ไปเมาที่งานดอง ตอน 2 แต่งต้องเมา

Related Post

ไปเมาที่งานดอง ภาคงานยังไม่เริ่ม

Related Post

จดหมายฉบับที่สอง : เรื่องเล่าจากพาสปอร์ต

Related Post