ดอกไม้สีชมพูก้านตรงดิ่งขึ้นไปยังที่สูง อยู่รวมตัวกันเป็นกระจุกตรงกลางกระถาง ปล่อยให้ใบสีเขียวล้อมรอบดอกไม้อยู่ในที่ที่ต่ำกว่า ดูแปลกตาสำหรับผู้มาเยือนในถิ่นของมันอย่างเรา

แม้ใจจะไม่ชอบไม้ดอกนัก เมื่อเทียบกับไม้ใบแล้ว ใจมักจะเลือกซื้อไม้ใบมาเลี้ยงเสมอ เมื่อครั้งอยู่เมืองไทย แต่พอได้เห็นดอกไม้ในกระถางออกดอกแบบนี้ก็รู้สึกดีกับไม้ประเภทดอกขึ้นมาในระดับหนึ่ง และแอบหวังว่า รายได้ที่หาได้ในอนาคตจะถูกแบ่งปันไปสรรหาต้นไม้ของท้องถิ่นนี้มาสร้างความสุขเล็กๆ น้อยๆ ให้กับจิตใจ

อย่างที่สัญญาเอาไว้ ว่าจะแวะเวียนเอารูปมาแปะเอาไว้ หากดอกไม้ที่เก็บมาออกดอกงดงาม และ….ใจก็รักษาสัญญาอย่างที่เคยบอกเอาไว้

ดอกไม้จะงดงามแค่ไหน….ใจก็ยังยืนว่า….คนเลี้ยงงามกว่า (555)

Related Post

• วันดอกไม้บาน (1)
• ถอยหลังเพื่อต้นไม้ต้นนั้น… (8)

รายงานข่าวเกี่ยวกับสภาพหิมะบนภูเขาซึ่งเป็นที่ตั้งของสกีรีสอร์ทหลายแห่งในออสเตรเลียซึ่งใจสมัครเป็นสมาชิกรับข่าวสารเอาไว้ใน Facebook บอกเช่นนั้น ทำให้ใจแทบไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทำไมใจถึงมีโอกาสได้เจอะเจอกับหิมะตกที่ Lake Mountain เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา

เมื่อเรามาถึงที่ Lake Mountain ภูเขาที่หิมะที่ใกล้ตัวเมืองเมลเบิร์นมากที่สุด โดยใช้ชั่วโมงการขับรถเพียง 2 ชั่วโมง เราคาดหวังว่าเราจะได้เห็นหิมะตกและหล่นลงบนหัวของเรา นั่นเป็นเพราะพยากรณ์อากาศบอกกับเราว่าฝนจะตกทั้งวันในแถบนี้ แต่ในอาณาบริเวณที่เต็มไปด้วยหิมะเช่นนี้ ฝนที่มีจะกลายสภาพเป็นหิมะไปโดยปริยาย

แต่เมื่อรถเข้าเขตของ Lake Mountain แดดกลับลอดผ่านช่องเล็กๆ ทะลุเมฆออกมากระทบกับพื้นถนนจนเราแสบตา แม้เราจะแอบผิดหวังเล็กๆ เพราะคิดว่าไม่ได้เห็นหิมะตก แต่เราก็ไม่นึกเสียใจกับอะไรใหม่ๆที่เราจะได้เจอจาก Lake Mountain

อย่างน้อยก็เพราะสภาพป่าที่ถูกไฟไหม้จากเหตุการณ์ Bush Fire ไฟไหม้ป่าครั้งรุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ของรัฐวิคทอเรียเมื่อปีกลาย ทำให้สภาพป่าแถวนี้ไม่ต่างอะไรกับตอตะโกยักษ์ยืนต้นได้ แต่มันกลับสวยงามในแบบที่มันเป็น ต้นไม้ขนาดใหญ่สีดำมะเมื่อมยืนต้นอยู่ท่ามกลางหิมะขาวโพลนสะอาดตา ดึงดูดสายตาให้กับเราไม่น้อย

เราจอดรถที่ลานจอดรถไม่กว้างนัก ผู้คนไม่ขวักไขว่เหมือน Mt.Buller ที่เราไปมา อาจจะเพราะว่าที่นี่ใกล้ไป ภูเขาไม่ชันและมีลานเล่นสกีหรือบอร์ดไม่ท้าทายเท่า Mt.Buller ทำให้ผู้คนไม่ค่อยมามากนัก ไม่ก็เพราะเป็นวันทำงานกลางสัปดาห์ ผู้คนเลยไม่หนาตาเท่าที่ควรจะเป็น

หลังจากให้ความอบอุ่นด้วยกาแฟแก้วร้อนในร้านคอฟฟี่ช็อปเพียงหนึ่งเดียวของที่นี่ แวะเช่ารองเท้าเดินหิมะสำหรับชายหนุ่ม เราก็เดินดุ่มๆ เข้าแนวป่าที่มีไว้ให้สำหรับผู้คนที่ใช้เวลาไปกับการเดินหิมะเพียงอย่างเดียว

โดยปกติแล้วกิจกรรมบนหิมะนอกเหนือจากเล่นสกี เล่นบอร์ด และอ่างกะทะพลาสติกที่ไถลลงจากที่สูงลงที่ต่ำซึ่งเรียกว่า Toboggan  แล้ว ก็เห็นจะมีการแบ่งแยกประเภทการเดินชมหิมะเพียงอย่างเดียวเอาไว้ด้วยเสร็จสรรพ

ที่ Mountain มีกิจกรรมหลักๆ ให้เล่นอยู่สามอย่างคือ สกี Toboggan  และเดินชมบรรยากาศรอบข้าง ซึ่งแต่ละจุดแบ่งแยกกันชัดเจน ที่เล่นสกีคือที่ที่เราจะไปเดินไม่ได้ และที่ที่เล่น Toboggan ก็จะทำอะไรไม่ได้เลยเช่นกัน

สำหรับทางเดินชมหิมะนั้นแยกออกจากจุดแต่ละจุด มันเป็นทางเล็กๆ ที่ไม่มีอะไรนอกจากต้นไม้ดำมืด และหิมะ ทางเล็กๆ ถูกทำสัญลักษณ์ตามต้นไม้ไปในแนวยาว พอๆ กับสภาพของทางเดินบนหิมะนั้นพอทำให้เห็นได้ว่าเป็นทางเดินไปข้างหน้า

ขณะที่เราเดินเข้าป่าไปนั้น เราไม่เห็นอะไรเลยนอกจากต้นไม้ดำเพราะฤทธิ์ของไฟฟ้าครั้งรุนแรงสาหัสของประเทศ และหิมะขาวที่ยังหนาอยู่ในช่วงนี้ หากเดินออกนอกแนวจุดทางเดิม เท้าเราก็จะจมด้วยความหนาของหิมะที่ไม่ถูกอัดแน่นเหมือนทางเดินที่เราเดินอยู่

บางทีอาจจะเพราะเราเหนื่อย เราเลยไม่รู้ว่าเราเดินไปได้ไกลเท่าไร การเดินที่ยากกว่าการเดินบนพื้นธรรมดาทำให้เราออกแรงมากกว่าปกติและเหนื่อยมากกว่าปกติเช่นกัน แม้เราจะเห็นป้ายบอกว่าจุดชมวิวทั้งภูเขาข้างหน้าอีกเกือบสองกิโลเมตร แต่เราก็เหนื่อยล้าจนกว่าจะเดินไปถึงจุดนั้นได้

เราหยุดอยู่ตรงใจกลางลานกว้าง พื้นที่กว้างไม่มีต้นไม้ขวางทางเหมือนอย่างที่เดินมา ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่เราก็คิดว่ามันเป็นลานกว้างที่สุดเท่าที่เคยเดินผ่านมา

ทันใดนั้น น้ำหยดหนึ่งก็พัดปลิวตามลมมาโดนที่แก้มระหว่างที่ใจกับชายหนุ่มคนรักยืนอยู่กลางหุบเขาที่เต็มไปด้วยหิมะ ทำให้ใจพูดกับเขาเป็นประโยคสั้นๆ ว่า “หิมะตกแล้ว”  ก่อนที่ไม่กี่วินาทีต่อมา หิมะก็เริ่มโปรยปรายไปทั่ว ความรู้สึกเสียดายก่อนหน้าหายไปในบัดดล มีแต่รอยยิ้มกลับมาระหว่างเราทั้งคู่

แม้อากาศจะเหน็บหนาวขึ้นเรื่อยๆ เพราะหิมะที่พัดโปรยลงมา แต่เรากลับเพลิดเพลินกับฝนหิมะอยู่เสียนาน

นี่เป็นครั้งแรกที่ใจได้มีโอกาสเห็นหิมะตก มันให้ความรู้สึกไม่ต่างอะไรกับการได้เห็นทะเลครั้งแรกตอนเข้าเรียนชั้นมหาวิทยาลัยแล้ว ในเวลานั้นใจไม่ทำอะไรนอกจากนั่งจ้องมองออกไปที่ทะเลและเก็บหอยกลับบ้าน หรือเอาน้ำทะเลใส่ขวดติดมือกลับบ้านไปด้วย

ใจแทบจะลืมความเจ็บป่วยจากไข้หวัดและพิษต่อมทอนซิลอักเสบไปเสียสิ้น ไข้แทบจะหายไปเพราะได้เห็นหิมะโปรยปรายลงมา และรู้สึกไม่เสียดายเลยที่ออกจากบ้านมาพร้อมกับอาการไข้ขึ้นในวันนี้ ยิ่งไปกว่านั้นแล้ว Lake Mountain ที่ดูไม่ดึงดูดสายตาผู้คนเท่าไรนัก กลับมีคุณค่าในความทรงจำของใจเสียยิ่งนักในเวลาเช่นนี้

Lake Mountain ดูงดงามขึ้นมาในทันทีที่หิมะโปรยปราย เราแทบไม่ต้องการอะไรเลย….แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้รู้สึกดีไปอีกนาน บางทีความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของคนเราก็ไม่เท่ากัน ปริมาตร ปริมาณ และขนาดของความสุขของแต่ละบุคคลมีดัชนีชี้วัดที่ผิดเพี้ยนไปแล้วแต่จะเลือก 

สำหรับใจแล้ว ความสุขในวันนี้ที่ Lake Mountain คือการได้เห็นหิมะตกมากกว่าการเล่นสกี แม้จะกลับบ้านพร้อมไข้ที่หนักขึ้นจนต้องลางานมานอนซมก็ตามที….. แต่ก็ยังแอบตื่นเต้นกับหิมะตกหลายวันก่อนไม่เลิกรา

Random Posts

• ไม่ใช่ของของใจ (3)
• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)
• ที่ที่หนึ่ง…บนโลกแห่งความเป็นจริง (3)
• Par Club (0)
• รองเท้าบู๊ท (3)
• คาถามหานิยม (1)
• หัวใจกระดาษ (6)
• ปาก (7)
• แวะไป “บ้านอ้ายหล้า” (1)
• กลอนหวาน… (0)

หลังจากแอบเห็นผู้จัดการร้านที่ทำงานด้วยกัน เช็ดช้อนและส้อมด้วยอะไรบางอย่าง และมันก็เงาวับถึงขนาดเห็นหน้าตัวเองไปโผล่อยู่ในช้อนตักข้าว ใจก็อดรนทนไม่ไหว ถามไถ่ด้วยความอยากรู้ และใคร่อยากจะเห็นด้วยตาตัวเองบ้างว่าหากทำเช่นนั้นแล้วช้อนของเราจะเงางามอย่างเขาบ้างไหม

ผู้จัดการร้านจัดแจงเล่าด้วยความภาคภูมิใจว่า สมัยเธอเรียนวิชาการโรงแรมและเคยทำงานอยู่ในโรงแรมที่ฝรั่งเศส ด้วยเพราะแม้เธอจะหน้าตาเอเชีย แต่เธอก็ไปเกิดที่นั่นและเป็นคนที่นั่นอย่างสมบูรณ์แบบ พอๆ กับการการพูดภาษาฝรั่งเศสเป็นหลักและรองลงมาอีกหลายภาษา อาทิ อังกฤษ เยอรมัน กรีก และเวียดนาม เธอใช้น้ำส้มสายชูหรือ Vinegar ผสมกับน้ำร้อนในอัตราส่วนไม่มากนัก เช่นใส่น้ำในถังน้อยก็เทน้ำส้มใส่ชักสองสามช้อนชา แช่ช้อนไว้หนึ่งนาทีหรือจะแช่ไปเช็ดไปก็ได้

ช้อนที่เช็ดด้วยน้ำส้มสายชูจะไม่เพียงขึ้นเงา เหมือนใหม่เท่านั้น แต่ในเวลาเดียวกัน น้ำส้มสายชูยังมีคุณสมบัติในการช่วยดับกลิ่นในช้อนที่หลงเหลืออยู่ด้วย พร้อมๆ กับฆ่าเชื้อโรคจำพวกแบคทีเรีย ในเวลาเดียวกัน

ใจเองก็สงสัยจึงเข้า google ใส่คำว่า Vinegar ลงไปก็ค้นพบว่า เทคนิคการทำความสะอาดด้วยน้ำส้มสายชูนั้นไม่ได้จำกัดอยู่แค่เพียงช้อนและส้อมเท่านั้น แต่ยังเป็นที่นิยมสำหรับแม่บ้านทั้งหลาย ในการนำมาทำความสะอาดเคาน์เตอร์ในบ้าน กำจัดรอยบนโต๊ะ เช็ดคราบเปื้อนไมโครเวฟ ดับกลิ่นของถังขยะ เช็ดขอบตู้เย็น ดับกลิ่นเตาอบ ลบรอยหมองหรือคราบในแก้วน้ำและชุดเครื่องเรือนที่เป็นแก้ว ช่วยทำให้แก้วชาไม่เป็นคราบ ดับกลิ่นเหม็นอับในกล่องเก็บอาหารพลาสติก ช่วยกำจัดคราบและสิ่งสกปรกคอขวดหรือคอเหยือกน้ำ ทำความสะอาดหรือคราบบนเครื่องทองแดง

กำจัดมด กำจัดแมลงวัน แมลงหวี่ ทำความสะอาดเครื่องเปิดกระป๋อง ช่วยทำความสะอาดเตาปิ้งย่าง ความสะอาดพื้นพรม หน้าต่าง ประตู ชั้นวางสบู่ในห้องน้ำ ทำความสะอาดเนื้อไม้ และอื่นๆ อีกสารพัดประโยชน์

ใจแอบแวะไปอ่านประวัติของน้ำส้มสายชู ยังค้นพบว่า แต่เดิมคำว่า Vinegar ที่แปลว่าน้ำส้มสายชูนั้นมีรากศัพท์มาจากภาษาฝรั่งเศส ซึ่งแปลความหมายได้ว่า “ไวน์เปรี้ยว”

น้ำส้มสายชูเกิดขึ้นด้วยความบังเอิญตั้งแต่หลายพันปีก่อนหน้า โดยเป็นผลมาจากการหมักไวน์ผิดพลาด เมื่อแรกเริ่มเดิมทีการหมักไวน์นั้น น้ำตาลจะเปลี่ยนสภาพกลายเป็นแอลกอฮอล์ แต่เมื่อเวลาผ่านพ้นไป แบคทีเรียในอากาศจะเปลี่ยนแอลกอฮอล์ให้กลายเป็นกรดแทน ซึ่งนั่นทำให้ไวน์ที่ดีกลายเป็นไวน์ที่แย่ เพราะให้รสเปรี้ยวกว่าปกติ แต่กลับกลายเป็นน้ำส้มสายชูชั้นเลิศนั้นเอง

เรื่องของน้ำส้มสายชูยังเป็นเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์สำหรับคนอีกหลายคน จนถึงขนาดมีพิพิธภัณฑ์น้ำส้มสายชูโดยเฉพาะที่เรียกว่า The International Vinegar Museum  ที่มลรัฐเซาท์ดาโคตา (South Dakota) สหรัฐอเมริกา  และมีเทศกาลน้ำส้มสายชูจัดขึ้นเป็นประจำอีกด้วย

พอมาถึงตรงนี้ ใจเองก็ยิ่งรับรู้ได้ว่า เรื่องน้ำส้มสายชูไม่ได้เป็นเรื่องน้ำส้มสายชูอีกต่อไป แต่มันหมายถึงความรู้เล็กๆ น้อยๆ  ที่เราได้รับและนำมันมาต่อยอดให้ยิ่งใหญ่ได้โดยไม่รู้ตัว …. อย่างน้อยความรู้เล็กน้อยว่ามันเช็ดช้อนให้เงางามได้ก็ทำให้ใจไปค้นหาในสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าความเงางามเพียงอย่างเดียว….โอ้ น้ำส้มสายชู

ปล. ว่ากันว่า น้ำส้มสายชูยังดีกับคนที่รักโซฟามากกว่าแมวที่เลี้ยงอีกด้วย ในเว็บไซต์บางแห่งแนะนำให้ฉีดน้ำส้มสายชูลงบนโซฟาสุดหวงสักนิด แมวจะไม่ขูดหรือข่วนโซฟ อันนี้ใจไม่เคยลองทำสักที…ใครลองทำได้ผลเป็นเช่นไร แวะมาบอกที

Random Posts

• one shot , one moment in my mind (4)
• สุดจะบรรยาย (5)
• หลงรักโดนัทกลิ่นชินนามอน (2)
• วันนั้นที่ Queenscliff (1)
• ถั่วงอกเชียงของ : เรื่องราวของวิถีชีวิตริมตลิ่งโขง (2)
• แหวนเงิน ยาสีฟัน และน้ำยาล้างจาน (1)
• ทุบตึก (2)
• มุมที่แตกต่าง… (2)
• ใจไม่กล้าพอ…ห้ามดู (1)
• หนาว …แล้วเหงาไหม? (1)

ตลาด Prahran Market เป็นตลาดที่เก่าก็จริง แต่ของที่ขายกลับแพงกว่าตลาดทั้งสองแห่งในเมลเบิร์น หากให้คาดเดาก็คงจะเป็นเพราะดันไปตั้งอยู่ใจกลางย่านธุรกิจที่ขึ้นชื่อพอสมควร อย่างน้อยก็เป็นย่านที่ถนนทั้งสายเป็นถนนแห่งการนั่งกิน เที่ยว ดื่ม ดูหนังและช็อปปิ้งแบรนด์เนมสารพัด  ที่เรียกว่า “Chapel Street”

ตัวตลาดได้ทำการทำนุบำรุงให้ดูดีขึ้น มีการทาสีให้ดูสะอาดตายิ่งขึ้น ด้านในมีของขายไม่มากนักเมื่อเทียบกับตลาดทั้งสอง (อีกนั่นแหละ) ใจใช้เวลาในการเดินวนเวียนในตลาดไม่นานนัก ก่อนผละความสนใจจากตลาดมาที่ Chapel Street

เดินจากตลาดเป็นเส้นตรง แวะกินอาหารญี่ปุ่นมื้อแรกในเมลเบิร์น หลังจากใช้ชีวิตอยู่กับอาหารเวียดนาม อินโดนีเซีย เกาหลี จีน และไทยมาเสียนาน ก่อนจะหันหลังกลับ โดยมีเพียงถั่วแระญี่ปุ่นสองถุงแ ละแป้งทำพิซซ่าญี่ปุ่นติดมือกลับบ้าน

แต่…ถึงจะบอกว่าไม่ได้ถ่ายรูปมากนักเพราะว่าตลาดไม่ประทับใจเหมือนอย่างที่คาดหวังไว้ และ Chapel Street ก็ไม่ได้ดึงดูดสายตา อาจจะเพราะไม่ใช่วันหยุด วันที่จะมีผู้คนออกมาเดินให้ถ่ายรูปบ้าง  ถึงจะอย่างนั้น ใจก็ยังได้รูปที่ตัวเองชอบไม่น้อย

รูปของผนังที่พ่นลายกราฟฟิค หรือที่เรียกกันว่า Graffiti ศิลปะข้างถนนที่หาได้ไม่ยากเย็นนักในเมืองนี้ ในนั้นมีจักรยานจอดอยู่ตรงปลาย กลายเป็นภาพที่ใจชื่นชอบมากที่สุดในรอบหลายเดือนมานี้ มันเป็นรูปง่ายๆ ไม่มีอะไรในนั้นมากนัก แต่กลับเป็นรูปที่ใจรู้สึกประทับใจอยู่ตลอด

อาจจะเป็นเพราะสี จักรยาน ลวดลายที่ผนัง หรืออะไรก็ไม่ทราบ แต่จนถึงตอนนี้มันก็กลายเป็นรูปในความทรงจำระหว่างการเดินทางของใจไปเสียแล้ว

ปล. แวะไปดูรูปขนาดใหญ่ได้ที่อัลบั้ม http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157624744676288/ หรือคลิกที่รูป
รูปไม่มากอย่างที่บอก แต่หวังว่าจะชอบกัน

Related Post

• เล่าด้วยภาพ (3)
• ว่าด้วยเรื่องรูป…กังหันลม (3)
• รูปงานแต่งหน้าหนาว (3)
• ตลาดตีสาม (3)
• ถ่ายรูปหลังบ้าน (5)
• รูป (2)
• ถ่ายรูป (1)
• ถ้าไม่ก้าวเท้า..เราก็ไม่ได้เดินทาง (4)
• Today In Photos (3)

ก่อนย้ายมาพำนักในย่านใหม่ ใจหยิบเอากระถางดอกไม้ต้นหนึ่งหลังบ้านเก่าติดมือมาด้วย กระถางพลาสติกสีน้ำเงินมีต้นไม้สีเขียวพุ่มเล็กๆ อยู่ข้างในถูกทิ้งเอาไว้อยู่หลายเดือน ใจเห็นมันล้มนอนตะแคงอยู่กับพื้นตั้งแต่ใจมาถึงที่นี่

ใจเฝ้ามองมันอยู่นาน บางทีก็คิดว่า ตัวของมันเองก็อึดน่าดู บางวันฝนก็ตกหนัก ลมก็พัดแรง แดดก็ออกไม่สม่ำเสมอ แต่ไม่ว่าเมื่อไร มันก็ยังนอนตะแคงอยู่เช่นนั้นไม่มีทีท่าจะเหี่ยวและแห้งตายไปแต่อย่างใด

และเมื่อจะย้ายออกบ้านหลังเก่า ต้นไม้กระถางนั้นกลับเป็นสิ่งแรกที่ใจหยิบติดมือมาด้วยก่อนเสื้อผ้าและข้าวของอื่นๆ เสียด้วยซ้ำ ใจเก็บมันเอามาวางไว้ในห้องซักล้างที่ทาสีเสร็จแล้ว ใจเริ่มเห็นความเปลี่ยนแปลงของพุ่มใบไม้สีเขียวที่ดูอิ่มเอิบกว่าที่เคย พุ่มมันค่อยๆ เติบโตและสวยงามกว่าเดิม

ไม่เพียงเท่านั้น สามวันที่ผ่านมา ต้นไม้ก็ให้ดอกงอกเงยแทรกอยู่ตามใบเขียวนั้น ใจนับจำนวนดอกได้ราว 10 ดอก ไม่นับจำนวนที่มันกำลังจะงอกตามมาในเวลาหลังจากนี้ สองวันที่ผ่านมา ใจพามันออกไปรับแดดเมื่อมีโอกาส รดน้ำและปล่อยให้มันอยู่นอกบ้านหนึ่งคืน ก่อนโยกย้ายมันกลับมาตั้งเด่นสง่าอยู่โต๊ะกระจกข้างตู้เย็น

ใจนั่งเฝ้ามองให้ดอกสีชมพูเบ่งบาน วันแล้ววันเล่าแต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าดอกจะบานเมื่อใด นี่ก็ปาเข้าไปวันที่สามแล้ว ดอกก็ยังเอาแต่ตูม ไม่ผลิกลีบงามให้เห็น

ใจเริ่มรู้สึกว่า ดอกไม้ไม่เพียงแต่อึดที่เติบโตและผลิดอกไม้สำเร็จ แต่ใจกลับอึดมากกว่าที่นั่งเฝ้ามองมันผลิดอก ออกใบอยู่ทุกวี่ทุกวัน เรียกได้ว่า ดอกว่าอึดแล้ว ใจคงจะอึดมากกว่าเสียด้วยซ้ำ

พูดแล้วก็คิดถึงต้นกระบอกเพชรที่เฝ้าทนุถนอมเลี้ยงมันมาหลายปีที่ระเบียงอพาร์ทเม้นท์ในกรุงเทพฯ ทั้งเปลี่ยนกระถาง เอาไปเจอแดด ใส่ก้อนหินงามๆ จนตอนนี้ส่งต่อมันไปให้แม่ และมันก็เติบใหญ่อยู่บนศาลพระภูมิหน้าบ้าน วันดีคืนดี มันก็กลายเป็นสิ่งที่แม่แอบเฝ้ามองว่ามันจะเติบโตได้อีกสักเท่าไร ความสุขของใจกลายเป็นสมบัติในรั้วบ้านของแม่อีกหนึ่งชิ้น

บางที…ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของเราไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย เราเอาแต่เฝ้ามองหาสิ่งที่เรียกว่า “ความสุข” ในปริมาตร ปริมาณ และขนาดที่ใหญ่จนเกินไป แต่สิ่งที่ใกล้ตัวและเล็กน้อย กลับรอคอยให้เราได้หยิบมันมาใส่ตัว กลายเป็นความสุขที่อยู่กับเราหลายชั่วคืน หากเราหยิบจับมารวมกัน ไม่เพียงแต่ปริมาณจะเพิ่มมหาศาลและคุณค่ามันก็ทวีคูณตามไปด้วย…. นั่นสินะ เราจะถามความสุขที่ยิ่งใหญ่ไปกว่านี้ทำไม ในเมื่อเราก็มีความสุขเล็กๆ อยู่แล้วในมือ

แต่ถึงจะอย่างไร…ใจก็อยากจะมีความสุขเล็กๆ อีกสักนิด ความสุขที่ได้เห็นดอกไม้บานก่อนที่จะมันตูมแล้วตายไปเลย…บานเมื่อไร ใจจะเก็บรูปมาอวดทันที

Related Post

• วันที่ดอกไม้บาน…จริงๆ (1)
• ถอยหลังเพื่อต้นไม้ต้นนั้น… (8)

อันที่จริงจะบอกว่าตื่นเองก็ดูเหมือนผิดไปจากความเป็นจริงนัก เพราะใจตื่นเสียงชายหนุ่มปลุกให้มาดูแปรงสีฟันที่แม่ส่งมาจากเมืองไทย หลังจากรอคอยร่วมสัปดาห์ของทุกอย่างที่สั่งไปก็มาอยู่ตรงหน้าสมใจ

แม้จะบอกว่ามันมาตรงเวลาคือใช้เวลาไปสัปดาห์กว่า แต่อันที่จริงของทั้งหมดควรจะมาถึงมือเราเมื่อวานหรือไม่ก็วันศุกร์ที่แล้ว ใจเพิ่งจะสังเกตเห็นที่ข้างกล่องมีแถบพลาสติกสีเหลืองแปะเอาไว้ และนั่นเองเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าทำไมของที่แม่ฝากมาให้ถึงได้มาช้ากว่ากำหนด

“Opened by Australia Post for inspection by quarantine” และ “Passed quarantine” ประโยคภาษาอังกฤษสั้นๆ บอกว่า ของของเราถูกกักเอาไว้โดยไปรษณีย์ออสเตรเลียเพื่อตรวจสอบว่ามีของที่ผิดกฎหมายหรือต้องสงสัยหรือไม่ ก่อนจะแปะแถบเหมือนกันต่อมาว่าผ่านการกักกันแล้ว

ใจมีประสบการณ์รับของจากเมืองไทยเพียงไม่กี่หนตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ และนี่เป็นหนแรกที่เห็นแถบพลาสติกสีเหลืองแปะเอาไว้เช่นนี้ เมื่อแอบคิดถึงของที่แม่ส่งมาให้แล้วก็แอบขำว่า ฝรั่งพนักงานของไปรษณีย์ออสเตรเลียคงจะแอบสงสัยว่าส่งมาให้ทำไม

เพราะเมื่อเปิดกล่องพัสดุที่จ่อหน้าเป็นชื่อใจ ในนั้นเราจะพบข้าวของที่ผู้เห็นอาจจะพาลคิดไปไกลได้ว่า “ส่งมาทำไมฟะ….” เพราะมีทั้ง แปรงสีฟันจำนวน 5 ด้าม กางเกงเชฟที่วานให้แม่ตัดให้ชายหนุ่มจำนวน 3 ผืน และตุ๊กตาน้องต่ายที่แม่เย็บล็อตใหม่ส่งให้กับรุ่นพี่ ใจเลยขอเผื่อมาให้ชายหนุ่มด้วย 8 ตัว

พอมานั่งพินิจข้าวของในกล่องดูดีๆ ก็สมควรแล้วกระมัง กล่องของเราถึงได้โดนกักกันเอาไว้ตรวจสอบ อย่างน้อยก็เอากระต่ายน้อยของใจไปเข้าเครื่องสแกนก่อนว่ามีใครในพุงมันไหม….  ไม่อยากจะบอกเลยว่า งวดหน้า แกได้เหนื่อยอีกแน่เจ้าเครื่องสแกน เพราะจะให้แม่ส่งกระต่ายมามากกว่านี้……เอ๊ะหรือเขาจะชิน ระบุเป็นกรณีศึกษาเลยสำหรับงวดหน้า ถ้าเจอกระต่ายแบบนี้ให้ผ่านไปเลยไม่ต้องกักกัน ???

Related Post

• น้องต่ายลายใหม่ (6)
• คำถามชิงรางวัลน้องต่าย…ของรางวัลในการให้กำลังใจ (0)

ใจเสียเวลาไปกับการอ่านข่าวนั้นอยู่นาน และอ่านอย่างตั้งใจ อาจจะเพราะ ความน่าสนใจของตัวเลขและสิ่งที่ทำให้เราเห็นว่า บ้านเมืองต้องเป็นระบบระเบียบมากแค่ไหนถึงจะมีข้อมูลให้เราได้เห็นกันขนาดนี้ หากใครไม่เคยชินกับเมืองไทย ก็ต้องตกใจกับที่นี่ ที่ที่มีการเก็บข้อมูลสัตว์เลี้ยงอย่างเคร่งครัด มีการลงทะเบียนทั้งรัฐเอาไว้อย่างชัดเจน ทำให้บทความเล็กๆ ที่ตีพิมพ์ลงในหน้าหนังสือพิมพ์เพียงครึ่งดูโดดเด่นและน่าสนใจขึ้นมาในทันที

ในข้อหัวของบทความที่ว่า “Pets put pep into economy” ระบุว่า เจ้าของสัตว์เลี้ยงมีส่วนช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจของออสเตรเลียโดยรวมได้เป็นอย่างดี จากการสำรวจพบว่าในปี 2009 มีวงเงินที่เกิดจากการใช้จ่ายโดยรวมของธุรกิจหมาแมวเพียงอย่างเดียวทั่วทั้งประเทศถึง 6.02 พันล้านดอลลาร์ออสเตรเลีย เพิ่มขึ้นจากปี 2005 ถึง 4.62 พันล้านดอลลาร์ โดยเหมารวมถึงค่าใช้จ่ายที่ประกอบไปด้วย ค่าอาหาร ค่าของเล่น ค่าที่นอน หมอนมุ้ง ตัดขน อาบน้ำ ค่าสัตวแพทย์ ทำศพ ค่าจ้างอื่นๆ อีกมากมาย

ว่ากันว่า ประชากรสัตว์เลี้ยง ทั้ง หมา แมว ปลา นก ม้า กระต่าย และสัตว์เลื้อยคลาน มีจำนวนมากถึง 33 ล้านตัว ซึ่งเป็นจำนวนที่มากกว่าประชากรทั้งประเทศออสเตรเลียจากการสำรวจปีที่ผ่านมาที่มีอยู่เพียง 22 ล้านคนเท่านั้น

โดยหน่วยงานที่ชื่อ The Australian Companion Animal Council ได้ทำการสำรวจและพบว่า แม้ค่าใช้จ่ายจะเพิ่มขึ้นทุกปี แต่ผู้คนก็ยังยินดีจ่าย อีกทั้งยังจ่ายมากขึ้นเรื่อยๆ นั่นเป็นเพราะผู้คนมองสัตว์เลี้ยงที่ว่าเป็นหนึ่งในสมาชิกครอบครัว หลายคนเชื่อว่าสัตว์เลี้ยงช่วยให้เด็กๆ ในบ้านรู้จักเรียนรู้การอยู่ร่วมกับผู้อื่น ใส่ใจและห่วงใยคนรอบข้าง มีความรับผิดชอบ พอๆ กับยกระดับความรู้สึกการมีส่วนร่วมในชีวิตของผู้อื่นในเวลาเดียวกัน

ไม่เพียงแต่สัตว์เลี้ยงจะช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจในแง่จำนวนเงินอันเกิดจากการซื้อขายสินค้าเท่านั้น แต่ธุรกิจสัตว์เลี้ยงยังช่วยเพิ่มจำนวนคนงานให้เข้าสู่ภาคธุรกิจที่เกี่ยวข้อง อาทิ ธุรกิจผลิตอาหารสัตว์ ตัดขน รวมถึงสัตวแพทย์ได้มากถึง 44,700 คน เฉพาะในช่วง 4 ปีที่ผ่านมา ซึ่งเพิ่มเป็น 37,627 ในปีที่แล้ว

ขณะที่ค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่ที่ผู้คนจะหมดไปกับสัตว์เลี้ยงอันดับหนึ่งเป็นค่าหมอ หรือ Veterinary service ที่มากถึง 2.2 พันล้านดอลลาร์ออสเตรเลีย คิดเป็น 37% ของค่าใช้จ่ายในธุรกิจนี้ทั้งประเทศ และนี่เองสะท้อนให้เห็นว่าผู้คนใส่ใจและเห็นค่าของชีวิตสัตว์เลี้ยงตัวน้อยมากแค่ไหน ส่วนค่าใช้จ่ายรองลงมาได้แก่ค่า อาหาร คิดเป็น 1.83 พันล้านดอลลาร์ออสเตรเลีย

และหากนับเป็นรายวันแล้ว ผู้คนจะใช้จ่ายหรือซื้อของให้กับน้องหมา โดยเฉลี่ยราว 3 ดอลลาร์ต่อวัน ขณะที่ซื้อของให้แมวราว 1.50 ดอลลาร์ต่อวัน  ในด้านท้ายบนความยังมีตัวเลขสถิติที่เก็บไว้อย่างละเอียด บอกถึงจำนวนสัตว์เลี้ยงที่ทำการสำรวจหรือทำสำมะโนครัวเอาไว้ทั่วทั้งประเทศ แบ่งแยกตามรัฐและเจาะจงเฉพาะในรัฐที่ใจอาศัยอยู่ด้วยเช่นกัน อ่านไปดูไปเห็นภาพยิ่งนัก

หลายสัปดาห์ก่อนเจ้านายใจถามว่า “ทำไมไม่ซื้อหมาเลี้ยงที่นี่” ใจยิ้มแต่ตอบไปเพียงสั้นๆ กลับไปว่า “หมาแพงกว่ารถอีกนะคะ” เจ้านายใจหันมามองหน้าใจแล้วก็เงียบไปสักพักก่อยจะตอบกลับมาอย่างเห็นด้วยว่า

“เออ ก็จริงของมัน”

จนถึงตอนนี้ใจก็ยังยืนว่า ค่าเลี้ยงดูเจ้าพวกนี้มีราคามากกว่ารถบางคันเสียอีก…. โดยเฉพาะที่ประเทศนี้ …

ปล. 1เรื่องนี้ใจลงทุนเขียนด้วยมือก่อนแล้วเก็บดองไว้เสียนานกว่าจะเอามาลงให้อ่าน

ปล. 2 เขียนเรื่องนี้นานกว่าเรื่องไหนในรอบเดือนที่ผ่านมา…เพราะว่าลงมือทำกราฟด้วยตัวเอง เหนื่อยจริง อะไรจริง 555

Related Post

• จาก Walhalla ถึงปาย…ในวันที่ใบไม้เปลี่ยนสี (2)
• หมากับแมว (4)
• เสียงเห่าเราไม่เหมือนกัน… (1)
• โคอาล่าขี้เมา? (1)
• มันนี่ (6)
• The colonail tramcar restaurant (0)

เขาจะใช้น้ำหนักของส่วนมือติดกับข้อมือกดทับแป้งก้อนกลมนั้นให้คลี่ออก ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างจับแป้งแผ่นนั้นตวัดไปตวัดมา จนแป้งมีลักษณะเป็นแผ่นกว้างขนาดเท่าจานรองถ้วยกาแฟ ว่าแล้วก็แผ่แผ่นแป้งลงกลางกะทะแบนที่ฝังเอาไว้บนตัวรถเข็น ตักเนยลงผสมให้เป็นน้ำหล่อเลี้ยงให้โรตีสุกและหอมได้ที่

หากเราสั่งแบบไร้ไข่ โรตีแผ่นนั้นก็จะถูกตักขึ้นพักน้ำมันและเนยก่อนโรยน้ำตาลหรือนมข้น แต่หากว่าเราสั่งแบบพิเศษใส่ไข่ ไข่ไก่หนึ่งฟองจะถูกตอกและตีใส่แป้งนั้นขณะที่กำลังวางอยู่บนกะทะร้อน ก่อนถูกโรยด้วยน้ำตาลและนมเช่นกันในเวลาต่อมา

โรตีแบบแป้งพิสดาร ตามกาลเวลาและความคิดสร้างสรรค์ของคนขายในยุคไฮเทค ก็คือ โรตีใส่กล้วยหอม ใส่ไส้สารพัดจะใส่ ทั้งแยมผลไม้ ช็อคโกแลต และอื่นๆ อีกมากมาย อันเป็นการเพิ่มมูลค่าให้กับราคาโรตีได้เป็นอย่างดี

เอกลักษณ์เฉพาะตัวอีกอย่างหนึ่งของโรตีที่ใจจำได้ก็คือ การห่อในกระดาษที่ด้านในเคลือบมันเหมือนกระดาษห่อบะหมี่แห้งร้านอาแปะ เขาจะม้วนโรตีเป็นแผ่นกลม พับปลายกระดาษทั้งสองข้างเข้าหากัน เวลาเราจะทานก็ฉีกกระดาษด้านหนึ่งออก ใช้มือจับอีกด้านหนึ่งไม่เลอะเทอะ เปรอะเปือนแต่อย่างใด

เหนือสิ่งอื่นใดก็คือ โรตี มีแขกเป็นผู้รับเหมาสัมปะทานแบบกลายๆ โรตีของแท้ต้องเป็นคนแขกขาย…

ขณะที่โรตีที่เมลเบิร์น เป็นโรตีจากดินแดนภารตะของแท้ ด้วยความที่เป็นเมืองแห่งความหลากหลาย หรือ เมืองอินเตอร์เนชั่นแนลอย่างที่ใจเข้าใจเสมอมา คุณจะเห็นมนุษย์หลากหลายสัญชาติอยู่รวมกันได้อย่างแปลกสายตากว่าบ้านเรา ที่คนต่างชาติมักกลายเป็นผู้มาเยือนชั่วคราว ขณะที่ผู้ที่มีหน้าตาหลากหลาย อาจเป็นคนมาเยือนและถือสัญชาติออสเตรเลียเสียอย่างนั้น

ร้านอาหารไทยหลายแห่งขายโรตี หรือ roti bread ให้กับฝรั่ง และคนไทยด้วยกัน roti กลายเป็นเมนูอีกอย่างหนึ่งที่ฝรั่งมักถามหาหากเข้าไปในร้านอาหารไทย ทั้งๆ ที่มันเป็นโรตีของอินเดียวแต่ใจเองก็ไม่ค่อยจะเข้าใจว่าทำไมฝรั่งถึงคิดว่ามันจะมีขายเสมอในร้านอาหารไทย นอกเหนือจากมีขายในร้านอาหารอินเดียเป็นปกติ

อาจจะเป็นเพราะในร้านอาหารไทยในเมลเบิร์นมีเมนูจำพวก แกงกระหรี่ ทั้งแกงเขียวหวาน มัสมั่น พะแนง แกงแดง (แกงเผ็ด) ให้บริการอยู่ด้วย และโดยมากแกงกระหรี่ก็มักจะนิยมกินกับโรตี แบบฉีกโรตีแล้วจิ้มกับแกงกะหรี่ก็เป็นได้

เพียงแต่ว่า โรตีที่ใจรู้จักที่นี่ไม่เหมือนโรตีที่บ้านเรา แป้งสดที่ถูกคลี่หรือตีเป็นแผ่นกลมบางอยู่แล้ว เจ้าของจะบรรจุแป้งด้วยการประกบแผ่นพลาสติกทั้งสองข้างของแผ่นแป้งเอาไว้ หลังจากนั้นก็จัดการเอาแช่แข็งรักษารูปร่างของแป้งเอาไว้

หากเราซื้อมาเราก็จะแช่แข็งมันไว้ตลอดอายุการรับประทานที่ระบุไว้ ถึงเวลาอยากทานก็จะเอามันใส่กะทะร้อน ฉีดน้ำมันใส่เล็กน้อยลงกะทะหรือไม่ใส่ก็ได้แล้วแต่ใจชอบ หลังจากนั้นยืนรอให้แป้งโดนความร้อนจนพองออกและเริ่มส่งกลิ่นหอม สีเปลี่ยนไปเป็นเกือบไหม้ แต่ไม่ไหม้

พลิกแป้งอีกด้านหนึ่งขึ้นมา ให้มันโดนความร้อนด้วยเช่นกัน ก่อนมันจะพองออกเหมือนด้านก่อนหน้า เมื่อแป้งพองและสีได้ที่ก็ตักใส่จาน ตัดมันออกเป็นชิ้นๆ กินกับแกงกะหรี่ กินเปล่าๆ หรือราดนมข้น ขณะที่ในร้านอาหารก็มักจะเสิร์ฟกับน้ำจิ้มสะเต๊ะหรือ peanut sauce (เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า satay sauce)

เช้านี้ ใจเปิดตู้เย็น หยิบแป้งโรตีออกมาวางบนกะทะร้อน แล้วก็นั่งพิจารณาโรตีที่กำลังพองอยู่ในกะทะร้อนๆ อย่างตั้งใจ….. นี่คือสิ่งใหม่ๆ ในชีวิตที่เราได้พบเจอ นอกเหนือจากเรื่องสถานที่ และสภาพอากาศที่แตกต่างจากบ้านเราอย่างชัดเจน ก็ยังมีโรตีให้เราได้เรียนรู้และรู้จักมันด้วย

โรตีก็เหมือนชีวิต บางทีเราก็มักจะมีอะไรใหม่ๆ ให้ได้ลิ้มลองเสมอ….. ลูกสาวเจ้าของร้านอาหารไทยที่ใจทำงานอยู่พูดประโยคหนึ่งกับใจวานนี้ ซึ่งเข้ากันกับเรื่องที่ใจเขียนในตอนนี้ได้ดี

เธอบอกว่า “แม่บอกว่า ทำอะไรได้ก็ทำ ทำอะไรไม่ได้ก็ไม่ต้องทำ ดีกว่า…ไม่ได้ทำอะไรเลย”  เหมือนจะจริง …. แม้จะไม่เกี่ยวอะไรกับโรตี แต่ใจก็มันเข้ากันดี….

Random Posts

• แก้เครียด (1)
• การ์ตูนสุดรัก (2)
• น้ำก๊อกในขวดใส (7)
• “สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ!!‏” (4)
• รูปเก่า ฝันเก่า (3)
• บะหมี่ชามยักษ์ (3)
• ส้มตำแซ่บวัน (1)
• ดาดาดา (2)
• เรื่องจริง เรื่องหลอกตอนที่ 1 (1)
• น้ำเงินแดง + เหลืองแดง (1)

หลังจากค่ำคืนที่มืดมิดในเมืองขวาผ่านพ้นไป เช้าวันนี้เราต้องอาศัยเรือของรีสอร์ทใหญ่แห่งหนึ่งมุ่งหน้าไปยังเมืองหนองเขียว เมืองในหุบเขาในเขตของหลวงพระบางที่อยู่ห่างออกไปหลายชั่วโมงของการขับเรือ

เรือที่มีชายหนุ่มร่างใหญ่กำยำหน้าตาดีเป็นสารถี และมีสามีของน้องสาวหรือเขยน้องเป็นผู้คุมท้ายอีกนายหนึ่ง ค่อยๆ แล่นไปตามสายตาแบบตามกระแสน้ำแม่น้ำอู ผ่านหมู่บ้านชาวลาวหมู่บ้านแล้วหมู่บ้านเล่า เรานั่งชมความงามของสองข้างทางอย่างน่าพิสมัย นี่คือช่วงหนึ่งของชีวิตที่เราจะหามันได้ยากยิ่ง การนั่งเรือไปตามแม่น้ำสีเขียวใสเห็นก้อนหินข้างล่าง สองข้างทางเป็นแนวป่าเขียวขจี บางทีคนบางคนอาจจะไม่เคยได้ลิ้มรสอะไรแบบนี้อย่างที่เราได้รับเลยด้วยซ้ำ

นอกเหนือจากหน้าคอมพิวเตอร์แล้ว เขาก็แทบจะไม่เห็นอะไรรอบข้าง หลายครั้งใจมักจะเชื่อประโยคของตัวเองที่เคยพูดกับเพื่อนพ้องบางคนเสมอมา “เรื่องง่ายๆ อย่างการนั่งดูพระอาทิตย์ขึ้นหรือตกในแต่ละวัน บางครั้งก็กลายเป็นเรื่องยากเย็นเข็ญใจเสียเหลือเกินสำหรับคนบางคน”

บางทีใจก็อยากจะนึกขอบคุณเพื่อนสาวของใจเสียเหลือเกิน อาจจะได้กลับบ้านในช่วงที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของใจในหนนี้ จะไม่มีประโยชน์และผ่านไปอย่างเชื่องช้าหากไม่มีเพื่อนคนนี้คอยพาไปไหนต่อไหน ทำให้เห็นอะไรอีกหลายอย่าง รวมถึงการเดินทางในแบบที่ไม่เคยได้เจอแบบหนนี้ด้วย

เรือแล่นมาไม่ถึงชั่วโมง ก็มาเทียบท่าตรงหมู่บ้านชาวลาวแห่งหนึ่ง สองหนุ่มเทียบเรือแล้วเชื้อเชิญเราขึ้นไปริมตลิ่ง เขาเดินนำเราขึ้นเนินดินที่ถูกปรับพื้นให้เหมือนขั้นบันไดไปยังจุดที่ตั้งของหมู่บ้านที่อยู่สูงกว่าแม่น้ำหลายเมตร เราเดินตามไปยังบ้านของเขา ซึ่งเปิดบริการขายของชำจำนวนหนึ่ง ก่อนได้รับคำบอกเล่าว่า เขาจะออกไปหาปลาพร้อมกับญาติของเขาในช่วงระยะเวลาหนึ่ง หน้าที่ของพวกเราคือต้องรอเขา ตามคำสัญญาและการเจรจาที่มีต่อกันเมื่อวานค่ำว่า “หากเรายอมรับเงื่อนไขจะจ่ายค่าเรือในการเดินทางไปหนองเขียวที่น้อยกว่าปกติ เราต้องยินดีนั่งรอเขาไปหาปลากับญาติพี่น้องของเขาก่อน”

แม้จะมิอาจเลี่ยงการเจรจาได้ แต่นัยหนึ่งแล้ว เรากลับโหยหาที่จะได้พบเจอการเดินทางที่แปลกใหม่เช่นนี้ หลังจากที่ขอเข้าห้องน้ำในตัวบ้านของชายหนุ่ม เราก็ตัดสินใจจะซื้อปลาตัวหนึ่งที่แม่ของเขาขังเอาไว้ในถังน้ำ เพื่อใช้เป็นอาหารสำหรับมื้อกลางวันของเรา เราหยิบไข่จากลังไข่ในร้านขายของชำนั้นมาด้วยจำนวนหนึ่ง พร้อมกับบะหมี่ไวไวที่ขายดีนักหนาในประเทศลาวมาอีกสองสามห่อ ก่อนหันหลังให้กับหมู่บ้าน ล่องเรือไปยังจุดหมายอันเป็นที่พักพิงเพื่อให้ชายหนุ่มทั้งหมดออกไปหาปลาตามคำขอ

เรือเลี้ยวตัดเข้าไปจอดริมตลิ่งกว้าง ซึ่งเป็นทางตัดของลำคลองขนาดย่อมที่ต่อเชื่อมกับแม่น้ำอูซึ่งอยู่ไม่ไกลนักจากหมู่บ้านที่เราเพิ่งจากมา สารถีจอดเรือและผูกมันเอาไว้กับหลัก ก่อนเปลี่ยนไปนั่งเรืออีกลำของญาติที่ล่องติดตามกันมา พวกเขาทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังลำคลองเล็กๆ นั้น และลับสายตาไปกับหัวโค้งของคลองน้ำไหลเชี่ยวตรงหน้า ขณะที่พวกเรามีหน้าที่นั่งรอเขานับจากนี้เป็นต้นไป

เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมง การนั่งรอเฉยๆ ผ่านพ้นไปแล้ว เราตัดสินใจที่จะทำให้ท้องอิ่มแทนที่จะต้องนั่งรอปลาที่พวกเขาจะหาได้ ซึ่งไม่รู้ว่าเมื่อไรจะมาเยือน

มาถึงตรงนี้ เราเริ่มนึกถึงวิชาลูกเสือและเนตรนารี หรือยุวกาชาดที่ได้ร่ำเรียนมาในวัยเด็ก การหากิ่งไม้ และใช้ไฟเช็คจุดกิ่งไม้ก่อเป็นกองไฟ หยิบก้อนหินใหญ่ๆ มาล้อมรอบเป็นที่ตั้งหม้อดำๆ เพื่อหุงหาอาหารนั้น เป็นสิ่งที่เราเองก็ไม่ค่อยได้ทำ หากไม่ได้เดินทางมาในถิ่นธุรกันดารหรือมีเหตุจะต้องมาติดเกาะติดป่าเช่นนี้

เราทำสิ่งที่ว่าข้างต้นทั้งหมด ก่อนเทน้ำในขวดในหม้อต้มที่ชายหนุ่มเจ้าของเรือติดมาด้วยจากบ้าน เราเอาบะหมี่ไวไวใส่ลงไปเมื่อน้ำเดือด ตอกไข่ใส่ลงไปเล็กน้อย และเทเครื่องปรุงลงคลุกเคล้า ส่วนเมนูถัดมาคือไข่เจียว ใจว่าเมนูที่ว่าทำให้อาณาเขตแถวนี้มีกลิ่นฟุ้งไปทั่ว แอบนึกอยู่ว่าหากใครแล่นเรือผ่านมามีอันต้องหิวท้องร้องเพราะกลิ่นที่ว่าเป็นแน่

เพื่อนน้อย ใจ และน้องเอ๋ สามคน เริ่มกินบะหมี่และไข่เจียวไปล่วงหน้า พลางคิดถึงเพื่อนอีกหนึ่งคนที่เดินทางไปหาปลากับชายหนุ่มเมืองลาวก่อนหน้านี้ เขาคงจะเสียดายหากได้รับรู้ว่าเรากำลังกินไข่เจียวและไวไวไปก่อนเขาแล้ว….

เมื่อเราอิ่มท้อง ทุกคนก็ทะยอยกลับมาพร้อมกับสายน้ำ ชายหนุ่มทั้งหมดได้ปลามาจำนวนหนึ่ง เขาเริ่มก่อไฟอย่างเชี่ยวชาญ ไม่ทันไรกองไฟก็ใหญ่และให้เปลวไฟร้อนแรง แตกต่างกับพวกเราที่กิ่งไม้ก็เล็ก เปลวไฟเลยไม่ร้อนแรง แถมเน้นไปทางมีควันคลุ้งเสียมากกว่า

เขาตัดไม้ไผ่ ผ่ามันออกเป็นส่องซีก ประกบปลาตัวเล็กเอาไว้ตรงกลาง รัดปลายไม้สองซีกที่ผ่าเอาไว้ด้วยตอกไม้ไผ่ ก่อนย่างปลาทั้งหมด ส่วนปลาตัวที่เราซื้อมา เขาจัดการผ่ามันเป็นชิ้นๆ โยนใส่หม้อ พร้อมกับเกลือและน้ำขามเปรี้ยว กลายเป็นปลาต้ม

ชายหนุ่มสารถีเดินกลับไปที่เรือลำเดิมที่เราอาศัยมา ขนเสื่อ ขันโตก ข้าวเหนียว ถ้วย จาน และช้อน และที่นั่งเตี้ยๆ ออกมา เขาปูเสื่อ ยกขันโตกเอาไว้ตรงกลาง และเอาอาหารทั้งหมดใส่บนขันโตก ก่อนเรียกทุกคนมาล้อมวง

เพื่อนทุกคนของใจเข้าร่วมวงขันโตกปลาย่างกันอย่างเต็มใจ ยกเว้นใจที่ไม่ชื่นชอบการกินปลามาแต่ไหนแต่ไร การที่จะหันหลังให้ขันโตกและเดินถ่ายรูปไปทั่วๆ บริเวณถึงเป็นอะไรที่ทำใจได้ไม่ยากเย็นนัก

พวกเขาใช้เวลาไปนานร่วมชั่วโมงกับขันโตกชุดนั้น ก่อนเราจะจากลาลำคลองน้ำเชี่ยวกรากไปกับแดดยามบ่ายที่เริ่มร้อนแรงขึ้นมาทุกที เราโบกมือลาญาติพี่น้องของสารถีเรือ และเริ่มออกเดินทางไปยังจุดหมายของเราอีกครั้ง ครั้งนี้คงจะไม่ได้แวะที่ไหน เรารู้ว่าเราจะไปถึงจุดหมายของเราในเร็วๆ นี้ …. จุดหมายที่จะเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางไปยังที่อื่นอีกในเวลาข้างหน้า

เราผ่านสายน้ำระลอกแล้วระลอกเล่า ความเร้าใจของการเกาะขอบเรือเอาไว้แน่น เพราะเกรงว่าเรือจะโคลงหรือส่ายไปส่ายมาเพราะสายน้ำที่เชี่ยวนั้นเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เราตื่นเต้นเสมอ แต่ก็เผลอแอบงีบไปหลายคราเพราะลมที่พัดโชยตลอดเวลา ประกอบกับสารถีช่างขับเรือได้นิ่งในระยะที่น้ำนิ่งเสียเหลือเกิน

ผ่านมาหลายชั่วโมงนับจากการเริ่มต้นเดินทางในช่วงเช้า เราผ่านหมู่บ้านแล้วหมู่บ้านเล่า ผ่านความเร้าใจหลายหน แดดใกล้จะลาลับท้องฟ้าไปแล้ว เราเห็นทิวเขาข้างหน้าเริ่มสวยงามบาดตา และนั่นบ่งบอกได้ว่าเราใกล้ถึงหนองเขียวเข้าไปทุกทีแล้ว … ยิ่งใกล้เราก็ยิ่งใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

มันน่าแปลก ที่ใจไม่รู้สึกเสียดายช่วงเวลาที่ต้องนั่งรอคอยคนกลุ่มหนึ่งไปหาปลาเลยแม้แต่น้อย ร่มเงาของต้นไม้ในป่าริมตลิ่งนั้นทำให้ใจได้พักผ่อนอิริยาบทที่เมื่อยล้ามาตลอดจากการเดินทางหลายวันมานี้ แพไม้ไผ่ที่มีชาวบ้านสร้างเอาไว้และทิ้งมันไว้ริมตลิ่งทำให้ใจได้เก็บรูปแมลงปอปีกสวยๆ ที่มาเกาะเพื่อดื่มน้ำ และได้นั่งมันเอาเท้าแช่น้ำเย็นๆ อย่างสบายใจ

เราได้มีโอกาสเดินลุยน้ำเย็นและใส โดยไม่กลัวว่าจะมีปลิงจะดูดกินเลือด แถมยังได้กินบะหมี่ไวไวและไข่เจียวแบบที่ไม่เคยต้องก่อไฟในป่าแบบนี้มาเสียนาน 

บางทีจุดหมายก็มีไว้ให้ไปถึง แต่ความสำคัญของการแวะพักข้างทางหาใช่จะลดเลือนและหายไป มันไม่เพียงแต่ทำให้เราหายเหนื่อย แต่บางครั้งมันก็ทำให้เราชุ่มชื่นหัวใจได้เทียบเท่ากับการไปถึงปลายทางเช่นกัน เพราะฉะนั้น มิควรเพียงแต่จะมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายแบบตรงดิ่งเพียงอย่างเดียว การให้ความสำคัญสิ่งรอบข้างและที่พักริมทางก็พึงจะมีเช่นกัน….อย่าสนใจแต่เป้าหมายให้ความสำคัญกับสิ่งอื่น ๆ ด้วย….วันนี้ใจก็ได้เรียนรู้แล้ว

ปล. แวะไปชมภาพอัลบั้มการเดินทางทั้งทริปได้ที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157623207701337/
และทริปภาคต่อในลาวอีกครั้งที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157623752356302/

Related Post

• ได้เวลา (9)
• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)
• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 4 : ริมทางที่เมืองหลา (1)
• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)
• ท่องลาวเหนือตอน 3 : แวะอุดมไซ (3)
• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• ไปเมาที่งานดอง ภาคงานยังไม่เริ่ม (2)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว : ภาคขึ้นเขา (2)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว: ภาคย้ายที่ยืน (6)

แม้เราจะเริ่มหาที่เที่ยวได้ยากมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะในช่วงปีที่ผ่านมา เราตระเวณไปกันมาเสียทั่ว แต่ความพยายามที่มีก็ไม่สิ้นสุด เราพยายามมองหาที่เที่ยวใหม่ๆ จากคำแนะนำของเพื่อนฝูง เปิดเว็บไซต์ และไปหาเจ้าหน้าที่แนะนำการท่องเที่ยวด้วยตนเอง

แต่หลายครั้ง เราจนด้วยปัญญา และหาทางออกด้วยการไปยังสถานที่เดิมๆ และซ้ำวนเวียนอยู่เช่นนั้น หรือไม่ก็ไปยังจุดหมายเดิมแต่ผ่านเส้นทางใหม่ เพื่อหาความแปลกใหม่ให้กับสายตาของเราเอง

การเดินทางเมื่อสองสัปดาห์ที่ผ่านพ้นก็เช่นกัน เราแวะเวียนไปสถานที่ใกล้บ้านที่เรียกว่า “Sorrento”  เมืองเล็กๆ ที่อยู่ในเขตของ Shire of Mornington Peninsula  ซึ่งเป็นทางผ่านไปยัง Phillip Island สถานที่ชมเพนกวินจิ๋วอันเลื่องชื่อของเมลเบิร์น ที่ใจเคยไปเยี่ยมเยือนมาแล้วราวสองปีที่ผ่านมา แต่ทว่า การเดินทางในเส้นทางเดียวกันแต่มีปลายทางที่ยาวกว่าเดิมนั้นทำให้การเดินทางมีคุณค่าและน่าสนใจยิ่งขึ้น

จากคำแนะนำของเจ้าหน้าที่ในศูนย์บริการนักท่องเที่ยว ทำให้เราสามารถขับรถผ่านแต่ละเมืองโดยเลาะขอบทะเลหรือ Port Phillip Bay ไปได้เรื่อยๆ เราเริ่มต้นจากเมือง Frankston ก่อนขับตามทางเล็กๆ ติดทะเลไปยังเมือง Mount Eliza ทะลุผ่านไปที่ Mornington ,  Mount Martha แวะที่ Dromana เพื่อนั่งจิบกาแฟและกินเค้กให้อิ่มท้องก่อนเดินทางต่อไปยัง Rosebud , Rye , Blairgowrie และมาถึงจุดหมายที่ Sorrento และพ่วงต่อการเดินทางปิดท้ายสุดเขตแผ่นดินก่อนเป็นทะเลที่ Portsea

ใจยอมรับว่า บางทีใจก็ไม่ต้องการนั่งอยู่กับที่นานๆ การขับรถไปเรื่อยๆ ชมบ้านเรือนใหญ่โตของผู้คนแถวนี้ ก็ทำให้อิ่มตาได้ไม่น้อย

อาจจะเพราะที่นี่เป็นเมืองพักผ่อน บ้านเรือนใหญ่โตจึงถูกปลูกขึ้นติดกับชายหาด โดยมากบ้านหลังยักษ์จะถูกปลูกขึ้นให้สูงหลายชั้น อย่างน้อยก็สองชั้นขึ้นไป เพื่อหวังที่จะให้บ้านนั้นสูงเลยเขตต้นไม้ที่ปลูกหรือขึ้นติดกับทะเล สุดท้ายแล้วบ้านหลังนั้นจะกลายเป็นบ้านติดทะเลที่สมบูรณ์แบบ คือ ตื่นขึ้นมาก็จะเห็นทะเลโดยไม่มีอะไรมาบังสายตา

ใจว่า Mornington Peninsula  ไม่ได้มีเพียงทะเลและบ้านสีที่ติดกับทะเลอันเลื่องชื่อเหมือนกับ Brighton Beach เท่านั้น แต่ยังมีบ้านหลังยักษ์ของเศรษฐีและคนมีเงินให้ชมด้วยในเวลาเดียวกัน ว่ากันว่า บ้านหลังหนึ่งที่สร้างติดทะเลมักจะแพงกว่าบ้านโดยปกติที่สร้างอยู่ในพื้นที่ธรรมดาทั้งในเมืองหรือชานเมือง เมื่อบวกกับความใหญ่โต มโหฬารหรือขนาดของบ้านเข้าไปแล้ว ทำให้บ้านเหล่านี้แพงขึ้นหูฉี่ตามไปด้วย

มันน่าแปลกตรงที่ ใจไม่ได้อะไรมากจากการไป Mornington Peninsula   นอกเหนือจากการขับรถผ่านบ้านหลังใหญ่  แวะใจกลางเมือง Sorrento เมืองท่าสำคัญที่มีท่าเรือใหญ่สำหรับขนส่งผู้คนและรถข้ามทะเลไปยังอีกชายฝั่งหนึ่งของเมืองท่า Geelong ที่อยู่ตรงกันข้าม เพื่อหาขนมกิน และเดินถ่ายรูปไปเรื่อยๆ แวะเดินริมทะเลที่ Portsea อีกเล็กน้อย และก็เดินทางกลับบ้าน

แต่มันกลับทำให้อิ่มใจ และอิ่มตาเสียเหลือเกิน หรือเป็นเพราะแค่ออกจากบ้านเดินทางไปให้ไกลอีกนิดเดียว ก็ทำให้เราสุขได้ หรือเป็นเพราะแค่เหตุผลอย่างหลังเพียงอย่างเดียว…..

ปล. แวะไปดูรูปทั้งหมดของ Mornington Peninsula ได้ที่นี่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157624481673299/

Related Post

• ขอได้ แต่อย่าขอเยอะ (3)
• ว่าด้วยเรื่องรูป…กังหันลม (3)
• สวยไม่เท่าตาเห็น (3)
• เล่าด้วยภาพ (3)
• ในวันที่แดดส่องสะท้อนหิมะขาวบน Mt.Buller (4)
• วันนั้นที่ Queenscliff (1)
• one shot , one moment in my mind (4)
• ไม่มีน้ำ ไม่มีอนาคต : วิบากกรรมของเมืองขาดน้ำ (5)
• จาก Walhalla ถึงปาย…ในวันที่ใบไม้เปลี่ยนสี (2)
• หายหน้าหายตา (9)

ใจเองตอบกลับเพื่อนบางคนว่า “เวลาน่ะมี แต่ที่ไม่มีคือความรู้สึกอยากจะเขียน” ผลที่ได้ก็คือ กำลังใจและคำแนะนำหลายอย่าง แต่ที่ต่างกันออกไปก็คือ มีคำพูดของน้องสาวคนหนึ่งที่บอกกับใจว่า “เล่าด้วยภาพสิคะ พี่ใจถ่ายรูปเยอะออก”

นั่นสินะ…. บางทีใจก็รู้สึกว่าใจไปขลุกอยู่กับหน้า facebook มากกว่าที่จะมาใช้ชีวิตอยู่ในที่ว่างของตัวเอง นั่นอาจเป็นเพราะ ที่นั่นใจสามารถแสดงรูปรูปเดียว พร้อมกับคำบรรยายใต้ภาพได้ โดยไม่ต้องลงมือเขียนอะไรให้ยืดยาว ซึ่งนั่นก็เพียงพอกับความรู้สึกอยากจะระบายอารมณ์ของตัวเองได้แล้ว

 มันอาจจะดีก็ได้ หากใจไม่ต้องเขียนอะไรยืดยาวนัก แต่เพียงแต่แวะเอารูปมาแปะไว้ ฝากให้เพื่อนๆ ชม อย่างน้อยก็คอยบอกกันได้ว่า ใจไม่ได้หายหน้าหายตาไปไหน แวะเวียนมาที่หน้าเว็บไซต์แห่งนี้ทุกวัน แม้จะไม่มีข้อความยาวๆ มาฝากกันก็ตามที…

เพราะฉะนั้น ก็เริ่มกันตั้งแต่ตรงนี้…ใจมีเพียงแต่รูปมาบอกเล่า รูปที่แทนข้อความยาวๆ ได้อีกตั้งมากมาย…รูปเซ็ตนี้มาจากการเดินทางเข้าเมืองด้วยรถไฟหลายวันก่อน ใจนั่งรถไฟเป็นเวลาร่วมชั่วโมงเข้าไปยังตัวเมืองเมลเบิร์น ถ่ายรูปไม่กี่รูปติดมือกลับมา

หากใครสังเกตได้ ใจไม่ค่อยถนัดเรื่องถ่ายภาพวิวมากนัก หากเป็นไปได้ ใจจะเลือกถ่ายรูปผู้คนมากกว่า ผู้คนที่นี่ไม่เหมือนผู้คนที่บ้านเรา หากยกกล้องไปหาเขาจะไม่ชูสองนิ้วให้ การเฝ้าทองระยะไกลๆ จึงเป็นทางออกที่ดีสำหรับการถ่ายภาพคนในเมืองเล็กๆ แห่งนี้

ใจมีรูปมาฝากเล็กน้อย รูปที่บอกได้ว่า ในวันที่แดดออกกลางฤดูหนาว เขาทำอะไรกันอยู่บ้าง…

ปล. แวะไปดูรูปไซต์ใหญ่ๆ ได้ที่อัลบั้ม flickr ของใจได้เลย http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157621183908873/

Related Post

• ว่าด้วยเรื่องรูป…กังหันลม (3)
• รูปโดนใจ (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)
• ขอได้ แต่อย่าขอเยอะ (3)
• ในวันที่แดดส่องสะท้อนหิมะขาวบน Mt.Buller (4)
• วันนั้นที่ Queenscliff (1)
• สวยไม่เท่าตาเห็น (3)
• one shot , one moment in my mind (4)
• ไม่มีน้ำ ไม่มีอนาคต : วิบากกรรมของเมืองขาดน้ำ (5)
• จาก Walhalla ถึงปาย…ในวันที่ใบไม้เปลี่ยนสี (2)

ในเวลาต่อมา เราต่างเห็นพ้องที่จะนอนตื่นสายเพื่อพักผ่อนร่างกายที่ทำงานมาเหนื่อยล้าตลอดช่วงสัปดาห์ และออกจากบ้านไปยังสถานที่ใกล้ๆ ไม่ต้องเดินทางไกลนัก ตัดใจกับการเดินทางไกลๆ ซึ่งต้องขับรถยาวนานติดต่อกันร่วมสามสี่ชั่วโมง และใช้เวลาในช่วงเย็นที่เหลือหลังการท่องเที่ยวใกล้บ้านไปกับการเดินทางไปซื้อของเข้าห้องนอนใหม่ของเรา

พักนี้อากาศที่นี่ก็ยังไม่เลิกหนาวเหน็บ แม้แดดจะออกแต่นั่นก็แค่ช่วยให้แสงสว่างและทำให้ท้องฟ้าเปิดกว้าง ไม่ได้ช่วยเพิ่มอุณหภูมิ หรือทำให้อบอุ่นขึ้นแต่อย่างใด แต่ใจก็ยอมรับว่า แค่ฟ้าเปิดทางให้เราได้ถ่ายรูปได้สะดวกก็เพียงพอแล้ว ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเสื้อผ้าและเครื่องแต่งกายที่จะช่วยประทังความเหน็บหนาวได้เป็นอย่างดี

วันนี้ก็เช่นกัน อากาศก็ยังเหน็บหนาว แต่ว่าฟ้าเปิดกว้างอย่างที่เราหวัง เราขับรถมุ่งหน้าไปยังสถานที่ไม่ไกลจากบ้าน เรียกว่า Mt. Dandenong หนทางลาดชันเพราะขึ้นเขา สองข้างทางเป็นต้นไม้ใหญ่สูง มีช่องว่างให้แดดลอดผ่านให้เห็นเป็นลำแสงสวยงาม

เราขับรถขึ้นทางลาดชันนั้นไปอีกนาน ก่อนจะแวะจอดพักที่หมู่บ้าน Olinda หมู่บ้านเล็กๆ ที่ใจเคยเห็นในหนังสือแนะนำการท่องเที่ยวของย่านนี้ บางทีความเงียบของวันต้นสัปดาห์เช่นนี้ก็ทำให้ Olinda ดูมีเสน่ห์ไม่น้อย ความพลุกพล่านของผู้คน ไม่ได้เป็นเครื่องหมายการันตีว่าที่แห่งนั้นจะน่าพิสมัยเสมอไป …ใจเชื่อเช่นนั้น

เราเสียเวลากับ Olinda ไม่นานนัก ก่อนเดินทางมุ่งหน้าไปยัง SkyHigh จุดชมวิวที่เลื่องชื่อของ Mt.Dandenong รถของเราแวะจอดที่ทางเข้าเพื่อเสียค่าเข้าชม 5 ดอลลาร์ออสเตรเลีย ก่อนเลี้ยวเข้าจอดที่ลานจอดรถกว้างขวาง อาจจะเพราะเป็นวันที่ผู้คนยังไม่ได้หยุดพักผ่อนเหมือนเรา สถานที่แห่งนี้จึงไม่ได้มีผู้คนมากนัก พอๆกับการหยุดให้บริการบางจุด อาทิ เขาวงกตต้นไม้ อันเป็นสถานที่ยอดฮิตของเด็กๆ และครอบครัว

ใจเดินห่างมาจากที่จอดรถไม่ไกลนัก ก็เห็นต้นไม้รูปร่างแปลกตา แม้มันจะเหมือนต้นไม้ในฤดูกาลนี้ที่ไร้ใบ ปล่อยให้เห็นแต่กิ่งก้านสาขา ก่อนรอคอยให้ถึงเวลาผลิใบในฤดูกาลหน้าก็ตามที แต่เป็นเพราะรูใหญ่ใจกลางลำต้นของมันทำให้ใจอดเดินเข้าไปหามันเสียไม่ได้

ใต้ต้นไม้นั่น มีป้ายบอกเล่าถึงความเป็นมาและความน่าสนใจของตัวมันเอง “The wishing tree” เขาเรียกต้นไม้ที่มีช่องวงกลมว่าแบบนี้…ตำนานของต้นไม้เริ่มต้นขึ้นราวปี คศ.1900 ในช่วงนั้นในย่านนี้หนาแน่นไปด้วยต้นไม้ เรียกว่าเป็นป่าใหญ่กว่าปัจจุบัน วันหนึ่งเด็กน้อยวัย 4 ขวบปี ชื่อ Billy Langton ได้พลัดหลงเข้าไปอยู่ในป่าแห่งนี้

ผู้เป็นพ่อของเขาค้นหาทุกที่ก็ไม่พบ ในระหว่างการค้นหานั้น เขาหยุดพักที่ต้นไม้แห่งนี้ เขาเริ่มต้นอธิษฐานให้เขาหาลูกชายพบ และเมื่อเงยหน้ามองลอดผ่านช่องตรงกลางลำต้นของต้นไม้นี้ไป เขาก็เห็น Billy ลูกชายของเขาอยู่ใกล้ลำธารอีกฟากหนึ่ง และนั่นเป็นที่มาของ  The wishing tree

ผู้คนแถวนี้เชื่อกันว่า หากคุณอธิษฐานและมองลอดช่องต้นไม้นั้นไป จะเกิดปาฏิหาริย์ทำให้พรที่คุณอธิษฐานเป็นจริง เพียงแต่ว่า….อย่าขอมากไปเท่านั้นเอง

ใจไม่มีเรื่องเล่าอื่นใดระหว่างการท่องเที่ยวนี้อีกแล้ว เพราะตั้งใจจะพูดถึงเรื่องเล่านี้เท่านั้นเอง บางทีมันอาจจะจริงก็ได้ ทุกอย่างอาจจะเป็นจริง หากเราไม่ได้คาดหวังที่อยากจะได้มากเกินไป อยากได้แต่พอดี และแต่พอตัว ใจเชื่อว่าเราจะได้มันทุกอย่างที่เราหวัง….

ว่าแล้วใจก็สูดลมหายไป อธิษฐานสิ่งที่หวังเอาไว้และมองลอดช่องต้นไม้บ้าง..ขออย่างเดียว ถูกหวยสักร้อยล้านดอลลาร์ ขออย่างเดียวเท่านั้น มากไปไหมนะ??

Related Post

• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)
• ว่าด้วยเรื่องรูป…กังหันลม (3)
• สวยไม่เท่าตาเห็น (3)
• เล่าด้วยภาพ (3)
• ในวันที่แดดส่องสะท้อนหิมะขาวบน Mt.Buller (4)
• วันนั้นที่ Queenscliff (1)
• one shot , one moment in my mind (4)
• ไม่มีน้ำ ไม่มีอนาคต : วิบากกรรมของเมืองขาดน้ำ (5)
• จาก Walhalla ถึงปาย…ในวันที่ใบไม้เปลี่ยนสี (2)
• หายหน้าหายตา (9)

เมื่อเริ่มแรกเดิมที ที่มาถึงเมืองขวา ซึ่งอยู่ในเขตของแขวงพงสาลี ส่วนบนสุดของประเทศลาว พวกเราต่างก็สังเกตกันว่าไม่เจอนักท่องเที่ยวชาวไทยสักราย ที่เราเห็นนั่นก็คือฝรั่งหัวทอง นอกเหนือจากนั้นก็คือชาวเวียด และชาวจีนเสียส่วนใหญ่

ซึ่งหากเป็นเช่นนั้น ข้อมูลที่เราเห็นบนฝาหนังของหน่วยงานท่องเที่ยวเมืองขวาก็ไม่ผิดเพี้ยนไปจากนั้นนัก ในปี 2008 นั้นมีคนไทยมาที่นี่เพียง 55 คน ขณะที่ชาวเยอรมนีเหมือนจะให้ความสำคัญกับเมืองนี้มากที่สุดเพราะทั้งปีมีนักท่องเที่ยวมามากถึง 269 คน ถัดลงมาถึงจะเป็นชาวนิวซีแลนด์ ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย และเดนมาร์ค และโดยมากที่เหลือก็จะเป็นนักท่องเที่ยวจากฝั่งยุโรปเสียมาก

“ทำไมคนไทยไม่ค่อยมาเที่ยวที่นี่” คือ คำถามสั้นๆ ที่ผุดขึ้นในหัวสมองของใจในเช้าวันที่ตื่นมาพบปะกับความหนาวเหน็บที่เมืองขวา หลังจากเมื่อวานเย็นเรามาถึง และเดินสำรวจเมืองกันเล็กน้อย ก่อนพักผ่อนนอนหลับไปกับความมืดมิดของเมืองที่ยังไม่มีไฟฟ้าจากหน่วยงานราชการให้บริการ มีเพียงเสียงไฟฟ้าที่มีเสียงดังระงมของเครื่องปั่นไดนาโมใช้น้ำมันเป็นแรงงาน และแสงไฟจากเทียนไขทำหน้าที่ของมันได้ดีในยามไร้แสงเช่นนี้

คำตอบอาจจะมีหลายอย่าง หนึ่ง คือคนไม่ชอบเมืองเล็กๆ ที่ต้องเดินทางกันเกินสี่ชั่วโมงจากแขวงอุดมไซ (ไม่นับการเดินทางจากเมืองไทยมาถึงอุดมไซซึ่งก็ใช้เวลาอย่างที่ใจเคยผ่านมา) สอง คือ เมืองขวาไม่ใช่เมืองแห่งแสงสีที่ใครมาแล้วจะมีไฟฟ้าใช้ มีน้ำอุ่นให้อาบกันสบายตัว สามคือ เรายังไม่รู้จักเมืองนี้ เพราะเราเอาแต่ไปที่หลวงพระบาง เวียงจันทร์ และวังเวียง

แม้เมืองขวา จะมายาก ไม่มีไฟฟ้าให้ใช้ในยามค่ำคืน หากเดินไปทั่วๆ ก็จะเห็นว่าเมืองค่อนข้างสกปรกเสียด้วยซ้ำ แต่ใจก็ยอมรับว่า เมืองขวาเป็นเมืองหนึ่งที่ใจยกนิ้วให้ว่า “สวยงามและน่าค้นหา”

อาจจะเพราะความเป็นเมืองเล็กๆ มีแต่คนท้องถิ่น หรือไม่ก็เพื่อนบ้านอย่างชาวเวียดนามซึ่งอยู่ห่างกันเพียงแม่น้ำกั้น ต้องใช้เวลายาวไกลกว่าจะเดินทางมาถึง รวมถึงการเป็นเมืองที่มีแม่น้ำสองสายไหลมาบรรจบกันและตัดผ่ากลางเมือง เมืองบนที่สูงมองลงมาหาแม่น้ำที่อยู่ต่ำกว่า รวมกันแล้ว กลายเป็นเมืองที่ใจถึงได้ยกนิ้วให้ง่ายๆ

ยิ่งไปกว่านั้น คำพูดซึ่งหนุ่มชาวลาวผู้เป็นสามีของหญิงสาวที่นั่งติดกันกับใจ ระหว่างการเดินทางบนรถโดยสารจากแขวงอุดมไซมาที่เมืองขวาบอกกับใจว่า “จากอุดมไซถึงเมืองขวาหลายร้อยกิโลเมตร ขวามือของเราจะเป็นแม่น้ำอูทั้งเส้น”  นั่นหมายถึงว่า ตลอดระยะเวลาการเดินทางหลายชั่วโมงของเรากว่าจะถึงจุดหมาย เราต่างได้นั่งมองชื่นชมความงามของแม่น้ำเส้นหลักของแขวงนี้ตลอดเวลา ใจเองตั้งแต่เกิดมาก็ยังไม่มีโอกาสได้นั่งรถโดยสารลัดเลาะไปกับแม่น้ำที่ยาวขนาดนี้มาก่อนในชีวิต และดูเหมือนสิ่งนี้เองจะติดตามาโดยตลอดจนถึงทุกวันนี้

ในแง่ของโลเกชั่นแล้ว เมืองขวาอาจจะไม่สวยเท่าวังเวียงที่มีภูเขาซ้อนทับกันหลายอัน แต่ในแง่ของความบริสุทธิ์แล้ว เมืองขวามีมากกว่านั้น ภูเขาไม่สวยเท่า แต่ภูเขาที่อยู่ตรงหน้า มีแม่น้ำผ่ากลางก็สวยไม่เบา

เช้าวันนั้นใจตื่นมาพร้อมกับหมอกหนา ลมหนาวมาเยือน ดูเหมือนใครๆ บางคนจะรู้มาอยู่บ้างว่า เมืองที่หนาวกว่าเมืองขวาคือใจกลางของเขตพงสาลี หรือเมืองพงสาลี ซึ่งใจยังไม่เคยไปถึง ยกเว้นเพื่อนน้อย คล้อยหลังที่ใจกลับออสเตรเลียมาแล้ว เธอดั้นด้นกลับไปถึงพงสาลีอีกหนเพียงลำพัง สร้างความอิจฉาให้กับใจยิ่งนัก และหากมีโอกาสที่จะกลับไปที่นั่นสักหน…ใจจะขอกลับไปยลพงสาลีสักครากับตาของตนเอง แต่ถึงจะอย่างนั้น เมืองขวาก็หนาวขึ้นชื่อพอที่จะทำให้คุยกับคนลาวที่อยู่ในอาณาเขตที่ต่ำกว่าเช่น หลวงพระบาง ว่าเราไปเมืองขวามาแล้วและหนาวเพียงใด

ตลาดเช้าเล็กๆ ที่มุงด้วยสังกะสีกลางเมืองขวา เป็นที่นัดชุมนุมของแม่บ้าน และพ่อครัว ที่มาจับจ่ายใช้สอยกันตั้งแต่เช้ามืด ดังนั้น เราใจจึงไม่พลาดที่จะไปเก็บภาพ และหาของกินลงท้องก่อนที่วันนี้ทั้งวันจะต้องเดินทางจากที่นี่ไป

ผู้คนคราคร่ำยิ่งนักในเช้าวันนี้ หลังจากอิ่มท้องใจก็เดินไปเรื่อยๆ ทั่วเมือง แวะเวียนไปที่ทำการไปรษณีย์ส่งไปรษณียบัตรข้ามประเทศในราคาที่พอยอมรับได้ ก่อนเดินย้อนกลับและมองหาที่น่าสนใจกว่านี้

โดยปกติแล้ว หากใครเดินทางมาที่เมืองขวา รถโดยสารมักจะมาไม่ถึงตรงกลางชุมชน ที่ทำการขนส่งเล็กๆ อยู่ห่างเมืองออกไปเล็กน้อย ก่อนที่จะต้องเสียค่าบริการรถสองแถวเข้ามาที่เมืองขวา ตรงกลางลานที่รถจะจอดนี่เองดูเหมือนจะเป็นลานกว้าง ข้างๆ ลานเป็นที่ทำการของเจ้าหน้าทหารที่คอยดูแลความเป็นไปของเมือง เนื่องจากเมืองนี้อยู่ติดกับชายแดนเดียนเบียนฟูของประเทศเวียดนาม หากข้ามแม่น้ำไปและนั่งรถไปสักหลายอึดใจก็จะถึงเวียดนามทันที

ด้านหลังของที่ทำการทหาร มีถนนเดินขึ้นไปยังบ้านเรือนของชาวลาวที่ลาดชันพอสมควร มีบ้านอยู่หลายหลังด้านบน พอให้เราได้ยลความงามแบบระยะที่สูงกว่าได้อีก ขณะที่ด้านขวามือตรงกันข้ามกับที่ทำการทหาร มีซอยเล็กๆ เดินทะลุเข้าไป ด้านในจะเป็นบ้านคนอีกเล็กน้อย ก่อนจะเห็นสะพานเหล็กรุ่นเก่าที่เขาใช้งานกันมานาน

ใจยอมรับว่าใจไม่กล้าพอที่จะข้ามสะพานนั่นได้ สะพานเหล็กที่เห็นเหมือนสนิมเกาะ แม้จะรู้ว่าทนเท่าไร แต่ใจกลับกลัวความสูงที่มองเห็นเบื้องล่างเป็นแม่น้ำนั่นมากกว่า ขณะที่สะพานจะส่ายไปมาตามแรงเหวี่ยงที่เกิดจากการย่ำลงบนแผ่นเหล็กหนาของเท้าคน และแรงบดของรถมอเตอร์ไซค์ที่คนลาวใช้สัญจรข้ามระหว่างฝั่งแม่น้ำนั่นเอง

จากคำพูดของคนแถบนี้ สะพานคอนกรีตแห่งใหม่กำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง ซึ่งเราก็พอจะเห็นด้วยสายตาอยู่บ้าง สะพานใหม่จะทำให้ผู้คนข้ามแม่น้ำไปยังฝั่งที่จะไปเวียดนามได้ง่าย แทนที่จะใช้เรือขนานยนต์หรือเรือหางยาวขนคนข้ามไปมาอย่างเช่นทุกวันนี้ แต่ถึงจะอย่างนั้น ดูเหมือนสะพานเหล็กเก่าที่ยังอยู่ก็คงจะเป็นที่พึ่งของคนแถวนี้ไปอีกนาน

นอกเหนือจากตลาดเช้า และสะพานแล้ว สินค้าของจีนยังเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่นักท่องเที่ยวจะเห็นที่นี่ ร้านค้าหลายแห่งมีสินค้าของจีนวางขายอยู่ทั่ว บางทีก็ทำให้นึกกลัวเสียไม่ได้ อิทธิของจีนไม่ใช่เพียงเรื่องต้นทุน แต่หมายถึงการแผ่ขยายความเคยชินในการเสพย์สินค้าของจีนต่างหาก

ใจเดินเมืองขวาจนทั่ว เก็บภาพหลายมุมจนฉ่ำใจ ก็เดินกลับทางเดิมเข้าซอยที่ลัดเลาะกลับมาถึงห้องพักราคาร้อยกว่าบาทต่อหนึ่งคืน ห้องพักที่อยู่บนชั้นสองของตัวบ้านไม้หลังเก่า จากหน้าต่างของพักเราจะเห็นแม่น้ำและอีกฟากหนึ่งของแม่น้ำได้ชัดเจน  เสน่ห์ของห้องพักไม่ได้อยู่ที่ความสวยงามของวิวตรงหน้าเพียงอย่างเดียว แต่การที่ใจได้เดินลัดเลาะผ่านบ้านเรือของผู้คนซึ่งตั้งอยู่บนเนินชัน และลดหลั่นที่ต่ำลงมา ขึ้นๆ ลงๆ ทำให้รู้สึกว่ามีอะไรให้ทำมากกว่าการเดินผ่านป่าและต้นไม้ที่ขุดมาปลูกยามที่มันโตเต็มที่แล้ว

สายแล้ว ใจคว้ากระเป๋าลงจากเรือนพัก เดินมุ่งหน้ามายืนรอเรือที่เราจะเดินทางไปยังเมืองหนองเขียว เขตหลวงพระบางในวันนี้ เรือของรีสอร์ทหรูที่นักท่องเที่ยวเช่าเหมาเรือมาส่งที่นี่ และพลขับก็จะตีเปล่ากลับหนองเขียว แต่เป็นเพราะความสามารถของเพื่อนน้อยที่ช่างเจรจาเป็นภาษาลาวได้คล่อปรื๋อ เราเลยสามารถเหมาเรือลำนั้นกลับหนองเขียวได้ราคาที่ต่ำกว่าการเหมาเรือปกติ ว่ากันว่า จากที่นี่หากจะเดินทางไปหนองเขียวทางเรือ คุณจะต้องโดยสารเรือในราคาต่อหัว 100,000 กีบ แต่หากว่าผู้โดยสารนั่งไม่เต็มเรือ เรือลำเล็กก็จะให้คุณเหมาในราคา 1,000,000 กีบต่อลำ

แม้เราจะเหมาเรือได้ในราคาที่ต่ำแต่เรามีเงื่อนไขที่ไม่สามารถปฏิเสธได้จากพลขับเรือของเรา…นั่นก็คือ เราต้องแวะบ้านกับเขาระหว่างการเดินทาง นั่งรอเขาหาปลา จนกว่าจะเสร็จ เราถึงจะได้เดินทางต่อ นี่คือเงื่อนไขที่เราต้องเผชิญระหว่างการเดินทางทางน้ำทั้งวัน….

ของถูกมักจะมีเงื่อนไขเสมอ …. เห็นจะจริง

ปล. ตอนหน้าเราจะล่องเรือยาวทั้งวัน แวะหาปลา กินมาม่าต้มฟืน ก่อนถึงที่หมายในพลบค่ำที่หนองเขียว

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอน 4 : ริมทางที่เมืองหลา (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 3 : แวะอุดมไซ (3)
• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• ได้เวลา (9)
• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)
• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)
• ไปเมาที่งานดอง ภาคงานยังไม่เริ่ม (2)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว : ภาคขึ้นเขา (2)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว: ภาคย้ายที่ยืน (6)

ดูเหมือนว่า ประโยคนี้จะเหมาะสมกับการเดินทางในแบบฉบับของพวกเรามากที่สุด นั่นเป็นเพราะการที่ไม่มีแผนการเดินทางที่แน่นอน เราจึงรู้สึกผ่อนคลาย ไม่ถูกบังคับและเข้าข่ายเป็นทัวร์ลูกเป็ด ถือธง ใส่หมวกเดินตามไกด์เป็นเวลา แม้ในอีกแง่มุมหนึ่งมันจะทำให้เราไปถึงที่หมายแต่ละจุดได้ช้ากว่าเดิม แต่เราก็ได้เห็นอะไรเพิ่มเติมจากการแวะรายทางอยู่เสมอ

เช้าวันนี้ เพื่อนน้อยออกจากที่พักก่อนใคร เธอเรียกมอเตอร์ไซค์ไปยังท่ารถที่เราลงเมื่อช่วงบ่ายวานนี้ และบอกกับใจว่าเธอจะกับมาพร้อมกับข้อมูลเวลาการเดินรถของรถโดยสารที่จะมุ่งหน้าไปยังเมืองขวา แขวงพงสาลี ซึ่งเป็นจุดหมายของเราวันนี้

เมื่อน้อยกลับมาถึง เธอบอกว่า เราจะออกจากที่พัก ขึ้นรถสองแถวไปแวะไหว้พระที่หลา (La) ที่อยู่ห่างไปไม่ไกลนัก แวะไหว้พระสำคัญของแถบนี้ก่อนที่จะนั่งรอรถโดยสารไปเมืองขวาซึ่งจะผ่านที่เมืองหลาในเวลาไล่เลี่ยกันพอดี

แต่ทว่า พวกเราใช้เวลาไปกับการนั่งรอรถสองแถวที่จะไปเมืองหลานานกว่าที่คิด ผู้โดยสารจำนวนน้อยนิด ไม่ยั่วใจให้ชายเจ้าของรถออกเดินทางตามกำหนดเวลาได้ เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เราอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงเสนอที่จะซื้อที่นั่งที่เหลือให้เต็ม เพื่อให้รถได้ออกเร็วกว่าที่จะนั่งรอเวลาที่เนิ่นนาน  พาลจะทำให้เราพลาดรถโดยสารที่จะไปถึงเมืองหลาในเวลาที่เราตั้งใจได้

เมื่อมีการเสนอ จึงการตอบสนอง รถจึงค่อยๆ เลื่อนล้อออกไปตามเส้นทางที่คดเคี้ยว แต่ไม่สูงชัน ผู้โดยสารที่ร่วมเดินทางมีเด็กหนุ่มชาวลาวนั่งอยู่ท้ายรถ ชาวไทยอย่างเรานั่งปะปนไปทั่วรถอีกสี่ชีวิต ที่เหลือเป็นคุณยายใส่ผ้าซิ่นพร้อมด้วยสัมภาระจำนวนหนึ่ง

ใจถ่ายรูปยาย ก่อนส่งให้ยายชมจากหน้าจอกระจกกล้องแบบดิจิตอลที่เมื่อก่อนไม่เคยมี ยายเห็นหน้าตัวเองในนั้น พร้อมกับหัวเราะชอบใจ นี่คงเป็นอะไรที่แปลกใหม่สำหรับเขาเหล่านั้น ความรู้สึกตื่นเต้นกับการเห็นของใหม่ที่เราไม่เคยได้เห็นมาก่อนช่างน่าโหยหา แต่ว่า มันนานเท่าไรแล้วนะ ที่เราไม่เคยได้พบเจอกับมัน…

บทสนทนาตอนหนึ่งของใจกับยายเริ่มต้นขึ้นเมื่อเราต่างหยิบยื่นมิตรภาพให้แก่กันบนรถสองแถวคันนั้น

ใจ (เมื่อยื่นกล้องให้ยายชมภาพของตัวเองในนั้น) : สวยเนอะยาย
ยาย : สวยที่ไหน ผิวหนังเหี่ยวไปหมดแล้ว

ประโยคสั้นๆ แต่กินใจและให้ความหมายได้ดียิ่งนัก บางครั้งความงามก็หดหายไปกับการกาลเวลา ความสวยงามภายนอกหาจีรังไม่ ต่อให้งามบาดตาเพียงใด เมื่อถึงเวลา ทุกอย่างก็โรยราและร่วงลงสู่ดินในท้ายที่สุดนั่นเอง

บรรยากาศช่างเป็นใจสำหรับการเดินทางยิ่งนัก ในช่วงที่เราเริ่มต้นเดินทาง ฤดูหนาวกำลังย่างกรายเข้ามาเยือนลาวเหนือ ลมเย็นพัดโชยเข้ามา สายตาของใจจับจ้องไปทั้งสองข้างทาง อากาศในลาวช่างบริสุทธิ์ พอๆ กับผู้คนที่นี่ เขาถึงว่า “อยากเห็นเมืองไทยเมื่อ 30 ปีที่แล้วอย่างไรก็ให้ไปที่ลาว” ใจก็เห็นด้วยว่าจริงอย่างที่เขาบอกเอาไว้

เมื่อรถมาถึงที่หมาย พวกเราเป็นกลุ่มสุดท้ายที่โดยสารรถสองแถวคันนั้น คนขับเลี้ยวเข้าซอยในหมู่บ้าน ก่อนจะขึ้นเนินที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนาเตอะ ไม่เพียงแต่เนื้อตัวเลอะเทอะไปด้วยฝุ่น แต่ทำเอาเกือบสำลักฝุ่นกันเป็นทิวแถว

รถมาหยุดกลางเนิน ด้านขวามือเป็นบันไดไม่สูงนัก ทอดยาวขึ้นเนิน ด้านบนมองเห็นชัดเจนว่าเป็นประตูวัด เราหอบสัมภาระทั้งบนขึ้นไหล่และเดินขึ้นบันได มุ่งตรงสู่วัด ก่อนใช้เวลาเดินรูป ไหว้พระ และหันหลังให้วัด เดินลัดเลาะออกอีกประตูหนึ่ง เข้าสู่ตัวหมู่บ้านอีกฟากหนึ่งซึ่งติดกับคลองขนาดเล็ก

อันที่จริง เราอยากจะข้ามไปฝั่งตรงกันข้าม แต่ติดก็ตรงที่หามีสะพานให้เราข้ามไปฝั่งโน้นได้ไม่ สาวเจ้านางหนึ่งเดินผ่านมา เราถามไถ่จึงได้ความว่า เขาใช้เรือข้ามไปฝั่งตรงกันข้ามแทนสะพาน

เราเลิกล้มที่จะข้ามน้ำ หันมาเดินชมความงามของหมู่บ้าน และเดินผ่านถนนที่ทอดยาวไปยังถนนหลักที่รถสองแถวคันก่อนหน้าใช้ในการเดินทางมา อย่างน้อยก็เพราะเวลาที่รถโดยสารจะไปเมืองขวาใกล้ถึงเวลาจะผ่านมาทางนี้แล้วนั่นเอง

ใจแวะถ่ายรูปชาวบ้านกำลังตาก “ไค” หรือสาหร่ายน้ำจืด สาหร่ายสีเขียวที่ว่ากันว่า อยากจะกินของดีก็ต้องมาที่เมืองลาว น้ำที่ใส สะอาดและไหลอยู่ตลอดเวลา เป็นที่ที่อุดมไปด้วยไคเสมอ ชาวบ้านจะใช้มือสาวไคขึ้นมา ก่อนล้างอยู่หลายรอบเพื่อให้เศษดิน หิน และทรายออกไปให้หมด

ไคที่สะอาดและล้างจนหมดจดจะถูกนำมาแผ่เรียงเป็นแผ่นบนแตะไม้ไผ่ที่สานขัดกันดูงามตา ผึ่งแดดจนแห้ง เมื่อถึงเวลาจะกิน ไคจะถูกย่าง ผ่านไฟเบาๆ หรือ ทอดกรอบ ปรุงรสด้วยเกลือ หรืองาว่ากันไปแล้วแต่ความชอบ

ละจากไก เราก็ไปที่ถนนหลักอย่างที่ตั้งใจไว้ ระหว่างทาง เราสังเกตเห็นรีสอร์ทที่มีรั้วสูงกั้นไม่ให้เห็นด้านใน แต่เราสัมผัสได้ว่า ที่นี่ไม่ใช่ที่ของชาวบ้านเป็นแน่ อย่างน้อยก็ศิลปะในการออกแบบตัวอาคารเรือนไม้ที่สูงเลยรั้วพอให้เราเห็นจากด้านนอกได้ พอๆ กับต้นไม้ที่ถูกตกแต่งประดับประดาอย่างดี หรือไม่ก็เพราะมีการรดน้ำฝุ่นหนาหน้ารีสอร์ทเอาไว้เพื่อไม่ให้ฝุ่นคลุ้งไปทั่วอาณาบริเวณได้

น้อยเล่าให้เราฟังว่า อันที่จริงแล้ว เมืองหลา เคยเป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยว เพราะเคยเป็นแหล่งน้ำแร่ที่ขึ้นชื่อ ในเวลาต่อมา คนของรัฐให้สัมปะทานแก่ฝรั่ง สร้างรีสอร์ททับผืนดินที่เป็นแหล่งบ่อน้ำแร่สำคัญ ฝรั่งผู้นั้นได้ปรับปรุงที่ และเปลี่ยนวิถีของเส้นทางการเดินน้ำในคลองหลักของหมู่บ้าน

เราเองก็ตอบไม่ได้ว่า ชาวบ้านได้อะไรกับรีสอร์ทบ้าง แต่ที่พอจะเดาได้คือ ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตของคนแถบนี้คงจะแตกต่างไปพร้อมๆ กับสายน้ำที่ถูกเขาทำให้ต้องไหลไปอีกทางหนึ่งเป็นแน่

เมื่อเดินมาถึงถนนหลัก เราใช้เวลาไปกับการนั่งรอรถโดยสารอยู่พักใหญ่ และเมื่อก้าวเท้าขึ้นรถโดยสารคันที่จะมุ่งหน้าไปเมืองขวา เราก็ได้พบปะกับฝรั่งตาน้ำข้าวนายเดิมที่คืนก่อนหน้า อาสาพาพวกเราเข้าไปยังดิสโก้เทคอันเลื่องชื่อในเมืองอุดมไซด้วยตัวเขาเอง

ฝรั่งที่ข้ามน้ำข้ามทะเลเข้ามาทำงานในเมืองลาว กำลังจะเดินทางไปในเส้นทางเดียวกันกับเรา และเขาผู้นี้นี่เองที่จะแนะนำที่พักพิงในราคาย่อมเยาให้กับเราในค่ำคืนที่มืดมิดเพราะไร้แสงไฟ หรือ ไฟจักร ค่ำคืนนี้….

ค่ำคืนที่มีปีๆ หนึ่งมีคนไทยไปเยือนไม่ถึง 100 คน…. พบกันตอนหน้ากับเมืองขวา เมืองชายแดนเดียนเบียนฟู

ปล. แวะไปชมภาพการเดินทางในลาวเหนือได้ที่คลังภาพของใจได้เช่นเดิมที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157623207701337/

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 3 : แวะอุดมไซ (3)
• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• ได้เวลา (9)
• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)
• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)
• ไปเมาที่งานดอง ภาคงานยังไม่เริ่ม (2)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว : ภาคขึ้นเขา (2)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว: ภาคย้ายที่ยืน (6)

ดังนั้น การเดินทางของเราทั้งสี่ อันประกอบไปด้วยเพื่อนสาว ที่รู้จักกันมาตั้งแต่รุ่นแม่ของเราสองคน เพื่อนร่วมงานของสาวเจ้า และรุ่นน้องของเพื่อนร่วมงานเจ้าหล่อน จึงเป็นอย่างที่คาดคิดไว้ คือ ไม่สนใจเวลา และเปลี่ยนตารางกันได้ตลอดเวลา

เช่นเดียวกันกับ เช้าวันนี้ หลังจากที่ใช้เวลากับปากแบงกันข้ามคืน เราก็ตื่นไม่ทันรถโดยสารรอบเช้าที่ออกเดินทางไปอุดมไซ เราจึงต้องนั่งรอเพื่อจะโดยสารรถคันต่อไปอย่างปฏิเสธไม่ได้ ใจว่าการท่องเที่ยวโดยลาว หากไม่ได้ขับรถข้ามประเทศไปเอง สิ่งที่เราจะต้องพบเจอก็คือ เวลาครึ่งหนึ่ง จะหมดไปกับการนั่งเรือ ต่อรถ ต่อราคา เรียกได้ว่า เสียเวลาไปกับการเดินทางไปไม่น้อย นั่นคือ สิ่งที่เราต้องก้มหน้ายอมรับว่าจะต้องเจอะเจอกับมันหากคิดจะเดินทางข้ามไปเยือนถิ่นลาว

รถบัสโดยสารของลาวมักจะมีหน้าตาเหมือนรถตู้ขนาดที่ใหญ่กว่ารถตู้ที่รับส่งผู้โดยสารในบ้านเรา กระจกรอบคันรถจะบานใหญ่และกว้างกว่ากันมาก ไม่มีการติดฟิล์มกันแดดและผ้าม่านให้เสียเงินตรา เก้าอี้โดยสารจะเล็กและแคบกว่าปกติ  ขณะที่ เก้าอี้เสริม แบบเก้าอี้พลาสติกในร้านข้าวข้างทางเหมือนบ้านเรา จะถูกจัดเตรียมไว้ในกรณีที่มีผู้โดยสารมากกว่าจำนวนเก้าอี้นิ่มๆ

วันนี้ การเดินทางจากปากแบงมายังตัวแขวงอุดมไซนั้น มีผู้โดยสารร่วมเดินทางไปกับเราจนเต็มรถ เก้าอี้พลาสติกจึงถูกดึงมาวางเรียงตรงกลางทางเดิน ผู้สารที่หย่อนก้นลงต้องใช้มือข้างหนึ่งจับเบาะนิ่มที่อยู่ติดกันเมื่อรถโค้งไปตามทาง เผลอปล่อยมือเมื่อไรก็มีหล่นจากเก้าอี้ได้เมื่อนั้น นี่เป็นภาพที่ไม่มีให้เห็นที่บ้านเรา นอกเหนือจากไม่แบ่งให้กันนั่งแล้ว หลังๆ เราชักจะไม่ช่วยคนถือของแล้วด้วยเช่นกัน

รถต้องผ่านหลายจุด แวะพักข้างทางก็หายครั้ง ผู้โดยสารชาวลาวขึ้นรถมาพร้อมกับสัมภาระ จำพวกผ้าห่ม ข้าวสาร ของคาว ของแห้ง ลูกเด็กเล็กแดง และคนขับก็แวะ “เบ้า” ข้างทางกันหลายหน

คำศัพท์ง่ายๆ จำพวก “เบ้า” หรือ ฉี่ นั้นเป็นคำศัพท์ที่เราต้องเรียนรู้ไว้เป็นอย่างยิ่ง เพราะเมื่อใดที่ปวดท้องอยากจะถ่ายเบาหรือฉี่ขึ้นมา หากบอกคนขับว่า “อยากเบ้า” เขาก็จะจอดรถเข้าข้างทาง ให้เราวิ่งเข้าป่าละเมาะได้ทันที อย่าได้หวังจะฉี่ในปั้ม หรือรอจนถึงปลายทาง เพราะว่า ทางที่ลาดชัน อุดมไปด้วยโค้งจำนวนมาก การแวะเบ้ารายทางเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในลาว

เรานั่งรถกันเกินสามชั่วโมง รถของเราก็มาถึงอุดมไซในช่วงบ่ายคล้อย ชะรอยทำให้เราตกรถที่จะเดินทางไปเมืองขวา อันเป็นเมืองเป้าหมายที่เพื่อนสาวหมายมั่นปั้นมือว่า อย่างไรเสียก็ต้องไปเหยียบสักหนให้ได้

เราทำอะไรไม่ได้ เมื่อรถที่จะเดินทางไปเมืองขวานั้นเพิ่งจะออกเดินทางก่อนเรามาถึงที่สถานีขนส่งของอุดมไซไปได้ 5 นาทีเท่านั้น ครั้นนายท่าจะเรียกรถทั้งคันกลับมารับพวกเราเพียงสี่คนก็หาใช่จะทำได้ เราจึงตัดสินใจว่า ค่ำคืนนี้จะหาที่ซุกหัวนอนกันที่อุดมไซกันสักคืน แล้วค่อยว่ากันต่อกับการเดินทางในวันพรุ่งนี้

สำหรับอุดมไซ (Oudomxai) แล้วการเป็นเมืองแขวงที่แยกตัวออกจากแขวงหลวงพระบางมาได้ยังไม่ถึง 50 ปี และโอบล้อมหรือเชื่อมต่อเข้ากับแขวงสำคัญๆ อาทิ แขวงพงสาลี หลวงน้ำทา หรือแม้แต่หลวงพระบาง ทำให้อุดมไซ กลายเป็นเมืองท่าสำคัญในการขนส่งในระแวกของลาวเหนือ

นอกเหนือจากนี้แล้ว อุดมไซยังเป็นเมืองท่าสำคัญในการขนส่งขนและข้าวของจากจีน เข้าลาว จากลาวเข้าจีน  ที่สถานีขนส่งของอุดมไซ จึงกว้างกว่าสถานีขนส่งไหนๆ ในระแวกนี้ แถมยังมีรถโดยสารคันยักษ์ที่นั่งต่อผ่านไปยังจีนได้ทันที นอกจากนี้ตัวตึก อาคาร และสถานที่ค้าขายจำนวนมาก ยังถูกจับจองทำการค้าด้วยพ่อค้าแม่ขายชาวจีนที่อาศัยวิถีความสัมพันธ์ที่แนบแน่นระหว่างรัฐบาลข้ามถิ่นมาหากินเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง

ตัวอักษรภาษาจีนจำนวนมากมีให้เห็นที่เมืองนี้ พอๆ กับสินค้ายี่ห้อที่ผลิตจากจีนโดยเฉพาะ ก็วางกันเกลื่อนกลาดในตลาดกลางเมืองอุดมไซ  ที่นี่จึงไม่ได้เป็นหัวใจของการเดินทางย่านนี้เท่านั้น แต่ยังเป็นหัวใจสำคัญของการบุกตลาดลาวของจีนไปด้วย

หลังจากที่เราเดินเท้าเข้าไปถามราคาที่พักที่อยู่ห่างจากสถานีขนส่งของอุดมไซอยู่หลายที่ เราก็มาตกลงปลงใจกับที่พักสะอาดสะอ้านราคาสองร้อยกว่าบาทต่อคืน เราตัดสินใจวางกระเป๋า และเดินออกจากโรงแรม เพื่อหาอะไรลงท้องที่ตอนนี้ว่างเปล่าเสียนี่กระไร

เราเดินออกจากโรงแรมไปตามทาง แวะสนามฟุตบอลยืนดูผู้คนแข่งบอลซึ่งดูเหมือนจะเป็นนัดสำคัญพอควร ก่อนเดินต่อไปข้างหน้า ในเวลาเลิกงานเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่า ท้องถนนของอุดมไซเต็มไปด้วยรถรา และผู้คนที่มุ่งหน้าไปยังจุดหมาย หรือแม้แต่มุ่งหน้ากลับบ้านของตัวเอง

ฟ้าเริ่มโพล้เพล้เข้าไปทุกที ควันไฟที่สาวชาวจีน และ สาวชาวลาวใช้หุงหาอาหารเพื่อขายรายทางเริ่มมีให้เห็นกันมากขึ้น ในเพลานี้แหละ ภาพที่เห็นจะทำให้เราคิดถึงบ้าน และคิดถึงคนไกลได้จับใจ ไม่ว่าจะเดินทางไปที่ไหน เราก็จะคิดถึงบ้าน และคิดถึงคนที่เรารักเสมอ ต่อให้เดินทางไกลสักเท่าไร ที่ๆ เราจะใกล้กันที่สุดนั่นก็คือ “ความคิดถึง” นั่นเอง

เราเดินเลยจากโรงแรมไปจนถึงตลาดกลางเมือง ที่นี่มีสินค้าทุกอย่างจากจีนวางขาย ก่อนหยิบเอาถุงเท้าติดมือกลับมาเพื่อใช้งานกันคนละคู่สองคู่ และแวะซื้อไวน์อีกหนึ่งขวดติดมือกลับมา ก่อนจะหันหลังย้อนกลับมาทางเดิม และตัดสินใจที่จะนั่งจิบระหว่างทานข้าวมื้อเย็นในร้านอาหารลาวที่อยู่ตรงกันข้ามกับโรงแรม ทั้งๆ ที่เดินไปเสียไกลหลายร้อยเมตร

ไฟเริ่มดับมืดลงไปแล้ว แสงสว่างจากไฟฟ้าเริ่มเข้ามาแทนที่ เราอิ่มท้องกันแล้ว และวางแผนกันต่อว่า ค่ำคืนนี้เราจะพาตัวเองโลดแล่นไปกับเสียงเพลงของคนลาว มันจะเป็นที่ไหนเสียไม่ได้ หากไม่ใช่ “ดิสโก้เทค” ซึ่งที่นี่นอกจากจะมีเสียงเพลงของคนลาวแล้ว เราก็จะได้เห็นรูปแบบการเต้นแบบบัดสลบ หรือ การรำวงแบบลาว

ใจยอมรับว่า ตัวเองไม่เหมาะกับการสำเริงสำราญ ออกท่าทางบนลานเต้นรำอะไรพวกนี้นัก หนก่อนเคยข้ามโขงไปกับเพื่อนสาว เพื่อร่วมงานดอง หรืองานแต่งของชนชาวลาว ใจก็ไม่สามารถตอบสนองพี่น้องลาวด้วยการเต้นตามจังหวะเหมือนพวกเขาได้ ดังนั้นค่ำคืนที่อุดมไซนั้น ใจจึงได้แต่นั่งจิบเบียร์ลาวไปพลางๆ กับนั่งชมเพื่อนฝูงออกไปขยับแข้ง เขย่าขาบนฟลอร์เต้นรำกับสาวและหนุ่มชาวลาว แต่ถึงจะไม่ได้ออกไปเต้นรำกับใครเขา ใจก็อยากจะแนะนำเหลือเกินว่า หากมีโอกาสได้แวะพักนอนค้างคืนในลาวกันสักหน การเดินทางไปดิสโก้เทคของลาว เพื่อชมวัฒนธรรมการเต้นรำของลาวก็เป็นอะไรที่จำเป็นยิ่งนัก

บนฟลอร์เต้นรำนั่น หนุ่มสาวจะเต้นรำในท่าทางเดียวกัน จังหวะเพลงรำวงที่สนุกและเร้าใจในสไตล์ของชนชาติลาวจะถูกบรรเลงเอาใจนักเต้นรำโดยเฉพาะ ก่อนจะเว้นวรรคด้วยการเล่นเพลงฝรั่ง เพลงไทย สลับกันไป ก่อนกลับมาให้เราได้เต้นรำที่เรียกว่า บัดสลบกันอีกหน วนเวียนกันไป

มันน่าแปลกก็ตรงที่ ในดิสโก้เทคแห่งนี้เต็มไปด้วยหนุ่มสาวชาวลาวที่ใส่กางเกงยีนส์แทนผ้าซิ่นเหมือนอย่างช่วงกลางวัน หลายคนสั่งเครื่องดื่มมึนเมามาตั้งบนโต๊ะเพื่อดื่มกิน แต่เมื่อออกไปวาดลวดลายบนฟลอร์เต้นรำ ทุกคนกลับเต้นรำวงแบบดั้งเดิมที่ชนชาติเคยมีมาแต่นานนมได้แบบไม่ขัดเขิน สลับกับความเพลิดเพลินแบบสากลได้ด้วยเช่นกัน

ต่างกับชนชาติอย่างเรา ที่เมื่อต้องออกไปวาดลวดลายเต้นรำทีไร เพลงไทยก็หาว่าเชย เพลงฝรั่งเท่านั้นที่ถือเราต้องการ…. อย่างน้อยลาวก็ยังหลงเหลืออะไรอยู่บ้าง อย่างที่เราไม่เคยได้มันกลับมา

ปล. แวะไปชมภาพในทริปลาวทั้งหมดได้จากคลังภาพของใจที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157623207701337/

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 4 : ริมทางที่เมืองหลา (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)