อาจจะเป็นเพราะความสะดวกในการเดินทางไป South Melbourne Market ตัวตลาดอยู่ไม่ห่างจากใจกลางเมืองมากนัก ใจมักอาศัยรถไฟบนรางอย่าง tram สาย 96 ซึ่งเป็นทางเดียวกันกับที่จะเดินทางไปหาด St.Kilda ไปที่นั่นเสมอ

เมื่อรถไฟจอดที่สถานี ก็เดินขึ้นบันไดไม่กี่ขั้น เหนือทางรถไฟนั่น มีตลาด South Melbourne Market  ตลาดขนาดเล็กที่เปิดให้บริการมาตั้งแต่กว่า 140 ปี  นับเป็นตลาดที่เก่าแก่ที่สุดในบรรดาตลาดที่เปิดให้บริการในเมลเบิร์น

ตัวตลาดออกแบบมาให้เหมือนกับตลาดขายสินค้าท้องถิ่น ไม่ได้เน้นขายของฝากเกินครึ่งเหมือนอย่างที่ Queen Victoria Market เป็น ภายใต้หลังคาตลาดมีร้านค้าราว 130 กว่าร้าน สินค้าแต่ละร้าน มีตั้งแต่ผักผลไม้ประจำถิ่น ร้านขายเนื้อสัตว์ ไวน์ ดอกไม้ เสื้อผ้า สินค้าใช้ในครัวเรือน ร้านขายเครื่องประดับ ร้านขายต้นไม้ ไม่เว้นแม้กระทั่งร้านขายกาแฟ และร้านอาหารหลากประเภทที่ตั้งอยู่โดยรอบตัวตลาด

ตลาดเปิดทำการทุกวันยกเว้นวันจันทร์และอังคาร ชั้นบนของตัวตลาด แปรสภาพเป็นที่จอดรถสำหรับผู้มาจับจ่ายใช้สอยให้หลังอีกหลายสิบปีที่เปิดให้บริการตลาด แม้ตัวตลาดในส่วน A และ B นั้นจะมอดไหม้ไปกับเปลวเพลิงในเหตุเพลิงไหม้ในปีคศ.1980 แต่ทางตลาดก็ได้ปรับปรุงและสร้างส่วนที่ถูกทำลายนั้นขึ้นมาใหม่ให้เหมือนกับของเดิมมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพื่อนใจคนหนึ่งตั้งฉายาให้กับใจว่า “เจ้าแม่ตลาด South Melbourne Market “ เพราะไม่ว่าเมื่อใดที่วงสนทนามีการพูดคุยเรื่องตลาดในเมลเบิร์นขึ้นมา ใจมักจะหยิบยกเอาชื่อ South Melbourne Market   มาเอ่ยเสมอ

พอๆ กับที่เพื่อนฝูงมักจะรู้ว่า ใจเลือกที่จะไปที่ตลาดแห่งนี้เพียงเพื่อจะเดินเล่น ถ่ายรูปและซื้อถั่วกลับบ้าน

ใจว่าความสุขของคนเราไม่ได้มีซับซ้อนอะไรนัก เพียงแค่ได้กินอิ่ม นอนหลับ และเดินเล่นในตลาดที่ชื่นชอบเท่านั้นเอง

ปล.แวะไปชมภาพตลาดแห่งนี้ได้เพิ่มเติมที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157620263790828/ 

Related Post

• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• แวะกินวานิลลา สไลซ์ที่ Ouyen (0)
• Beechworth : เมืองเก่าที่ไม่เคยหลับใหล (3)
• เรื่องของน้องหมา เรื่องเล็กน้อยแต่มหาศาล… (1)
• ตามรอย Maldon (0)
• take away food อาหารสายด่วน (2)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)

ใจพอจะจำได้ว่า ปีหนึ่งของการทำงานเป็นนักข่าว บรรณาธิการโต๊ะข่าวหนังสือพิมพ์หัวธุรกิจที่ใจเคยทำงานอยู่ ตัดสินใจส่งใจไปทำข่าวที่มาเลเซียเป็นเวลาสามวัน ในช่วงเวลาว่างเว้นจากการทำข่าว ใจเดินออกจากโรงแรมเพียงลำพังนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินไปทัศนาตึกปิโตรนาส ตึกที่สูงที่สุดในมาเลเซีย และถ้าจำไม่ผิดดูเหมือนว่าปิโตรนาสเองก็ได้รับการขนานนามว่าเป็นตึกแฝดที่สูงที่สุดในโลกด้วยกระมัง

ในหนนั้นใจใช้ความพยายามถึงสองวันซ้อนในการเดินทางขึ้นไปยังจุดชมวิวของปิโตรนาส นั่นเป็นเพราะว่าตึกปิดทำการให้ขึ้นชมวิวในช่วงสี่โมงเย็นของทุกวัน ดังนั้นใจจึงใช้พยายามในวันที่สอง เดิมดุ่มๆ เข้าไปต่อคิวขึ้นชมวิวอีกครั้ง และอย่างที่เขาว่ากันไว้ “ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ทั่นั่น” นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของความหลงใหลได้ปลื้มกับการยืนอยู่บนตึกสูงแล้วมองสิ่งที่อยู่เบื้องล่าง

หลายปีต่อมา ใจใช้ความพยายามในการกางแผนที่อยู่กลางเกาะแมนฮัตตัน ทั้งๆ ที่ใครต่อใครก็รู้จักใครดีว่า “มันเป็นพวกชอบงงทิศอยู่เป็นประจำ” แต่เพื่อให้ถึงจุดหมายในการเยือนตึก Empire State ตึกที่สูงที่สุดในนิวยอร์ก ดังนั้น ใจจึงใช้ความพยายามอย่างไม่ลดละจนถึงตึกอย่างสวัสิดิภาพเสียเงินในกระเป๋าไปพันกว่าบาทเป็นค่าทางผ่าน เปิดกระเป๋าทุกซอก แกะโน้ตบุ๊กกางแล้วเปิดเครื่องให้พนักงานเอาเข้าไปตรวจในมุม  เพียงเพราะหวังอยากขึ้นชมวิวบนตึกสูงเท่านั้นเอง

หลายปีก่อนหน้าโน้น ตารางท่องเที่ยวของใจในสามรัฐใหญ่ของออสเตรเลีย ทั้งโกลด์โคสต์ ซิดนีย์ รวมถึงที่เมลเบิร์นแห่งนี้ มีตึกสูงที่สุดของแต่ละเมืองอยู่ในนั้นด้วย ในหนนี้ใจได้ค้นพบว่า ไม่เพียงแต่วิวที่ตึกสูงระฟ้ามอบกลับคืนมา แต่มันมีอะไรอีกหลายอย่างที่เราสามารถทำได้บนตึกสูงที่ว่า

ที่เมลเบิร์น ตึกสูงที่สุดของเมืองมีชื่อว่า “ยูเรก้า สกายเด็ค ทาวเวอร์” (Eureka Skydeck Tower) หากเงยหน้ามองจากเบื้องล่าง เราจะเห็นสีทองวับวาวอยู่บนยอดตึก ทองคำของแท้ไม่มีปลอมถูกฉาบเอาไว้บนยอดตึกคิดแล้วเป็นจำนวนหลายชั้น กลายเป็นสัญลักษณ์สำคัญของตัวตึกไปในตัว

ยิ่งเมื่อมองจากมุมด้านหน้า เพ่งสายตาตรงไปที่ตัวตึก เราจะเห็นรูปปั้นผึ้งสีทองหลายตัวติดอยู่ที่ตัวตึก ซึ่งต่อมาใจได้รับคำอธิบายจากผู้จัดการตึกที่ออกมาต้อนรับว่า ที่เมลเบิร์นมีกฎหมายที่ไม่เหมือนใคร ใครที่สร้างตึกต้องยอมรับเงื่อนไขว่าคุณจะต้องทำอะไรก็ได้ที่บ่งบอกถึงความเป็นศิลปะบนตัวตึก อะไรก็ได้ที่จะบอกว่า คุณทำให้มันเป็นศิลปะ เพราะเมืองแห่งนี้พยายามขายความเป็นศิลปะ เพื่อดึงดูดคนมาท่องเที่ยว เราจึงเห็นศิลปะ ปฏิมากรรม และอะไรต่อมิอะไรในเชิงศิลป์อยู่ทั่วทั้งเมืองเมลเบิร์นไปโดยปริยาย ไม่เว้นแม้แต่แผ่นไม้อัดธรรมดาๆ ที่เอาไว้กั้นสถานที่กำลังก่อสร้างตึก ก็ถูกละเลงด้วยสีสัน และลวดลายอย่างตั้งใจ และส่งผลให้ทางผ่านไม่ธรรมดาขึ้นมาในบัดดล

เมื่อตอนที่ใจไปถึง Eureka Skydeck Tower เพิ่งสร้างเสร็จได้เพียง 6 เดือนเท่านั้น (ไม่นับทุกวันนี้ที่เข้าเมืองเมื่อไรก็ได้เห็นตึกนี้ตลอดเวลา) ว่ากันว่าตึกสูงสุดของเมืองนี้ใช้เวลาก่อสร้างถึง 4 ปีกับอีก 2 เดือนเต็มๆ เพิ่งจะเปิดเปิดทำการเมื่อวันที่ 11 ตุลาคมปี 2006

Eureka Tower Pty Ltd เจ้าของตึก ตั้งใจจะให้เป็นตึกระฟ้าสำหรับการพักอาศัย และหวังจะให้ติดในอันดับ“The world’s tallest residential tower” หรือตึกที่พักอาศัยของมนุษยชาติที่ดันทะลึ่งสูงที่สุดในโลก

แผ่นประวัติของตัวตึกที่อยู่ในมือของใจบอกว่าบริษัทเจ้าของตึกใช้เงินในการก่อสร้างทั้งสิ้นราว 500 ล้านเหรียญออสเตรเลีย อีกทั้งลิฟต์ที่นี่ยังเป็นลิฟต์ที่ได้ชื่อว่าเร็วที่สุดในบรรดาตึกที่ตั้งอยู่ทางใต้ของออสเตรเลีย คำนวณความเร็วได้ที่ 9 เมตรต่อวินาที

ความสูงของตึกอยู่ที่ 300 เมตร ใช้กระจกติดรอบตึกกินพื้นที่ 40,000 ตารางเมตร โดย 10 ชั้นบนสุดของตึกเป็นกระจกที่เคลือบด้วยทองคำ 24 กะรัต โดยมี Fender Katsalidis Pty Ltd เป็นบริษัทรับออกแบบ และมี Grocon Constructions Pty Ltd เป็นคนก่อสร้าง สถิติการก่อสร้างตึกยังใช้คอนกรีต 110,000 ตัน น้ำหนักราว 200,000 ตัน มีบันได 3,680 มีชั้น 92 ชั้น หน้าต่างของตึกกินพื้นที่ถึง 52,000 ตารางเมตร

ชั้น 88 ของตึกถูกจัดบุด้วยไม้อายุราว 200 ปีเพื่อใช้เป็นสถานที่ให้ผู้คนรับชมวิวของเมลเบิร์น สองชั้นเกือบบนสุดของตึกคือ 90 และ 91 รองรับแรงลมที่พัดแรง หรือแม้แต่แผ่นดินไหว วิศวกรออกแบบให้มีการใส่แทงค์น้ำใหญ่ยักษ์ บรรจุน้ำด้านใน 300,000 ลิตร น้ำจะเลื่อนไปทางซ้ายขวาเพื่อทำให้ตึกไม่สั่นไปมา
ที่ชั้น 88 นอกจากจะต้อนรับนักท่องเที่ยวทั่วทุกมุมโลกแล้ว ยังมีของเล่นที่ทำให้ตึกสูงของเมลเบิร์นต่างจากคนอื่น เขาเรียกกันว่า “The Edge” ของเล่นเร้าใจนี้เป็นห้องกระจก 4 ด้าน ขนาดกว้างพอบรรจุคนได้สัก 20 คน ถูกติดตั้งอยู่บนรางไฮโดรลิก

หลักการสร้างความเร้าใจง่ายๆ ของห้อง The Edge นี่ก็คือ เมื่อนักท่องเที่ยวเอาข้าวของออกจากตัววางไว้ในล็อคเกอร์ เพื่อป้องกันของหล่นโดนพื้นกระจกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เจ้าหน้าที่จะเปิดประตูให้ทุกคนเข้าไปยืนอยู่ตามมุมห้อง ก่อนที่จะปิดประตูทำให้ตัวห้องมืดสนิท

ในชั่วไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น แสง สี และเสียง จะกระหน่ำ อำพรางให้ประหนึ่งว่าทุกคนกำลังอยู่ในห้องมืดและได้ยินแต่เสียงฟ้าร้อง ทันใดนั้นไฮโดรลิกจะทำหน้าที่ของมัน พาตัวห้องค่อยๆ เลื่อนออกจากตัวตึก ทันใดนั้นเสียงดังก็เร่งถึงขีดสุดเหมือนกระจกแตก ความมืดที่ปิดบังสายตาเราจากภายนอกเอาไว้ก็จางหาย กลายเป็นห้องกระจกทั้งหมดสว่างไสวจากแสงแดดข้างนอก ทำให้สายตาทั้งหมดมองเห็นว่าห้องนั่นยื่นออกจากตัวตึกเท้าสองคู่ยืนอยู่บนกระจกใส ที่ไร้อะไรกั้นอีกแล้วนอกจากนั้น

ใจเองยอมรับว่าไม่สามารถจัดประเภทตัวเองว่าอยู่ในกลุ่มกลัวความสูงหรือไม่ เพราะแม้จะรู้สึกตื่นเต้นและกลัวความสูงแต่ใจกลับโหยหาที่จะทดลองของเล่นที่อยู่บนที่สูงอยู่เสมอ รวมถึงในห้อง The Edge แห่งนี้ด้วย

หนหนึ่งใจไปปีนสะพานข้ามอ่าวซิดนีย์ ความสูงของสะพานทำให้มองเห็นอ่าวและเมืองที่อยู่เบื้องล่างได้ชัดเจน เจ้าหน้าที่ซึ่งทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยระหว่างการเดินเลาะขอบสะพานขึ้นไปยังจุดสูงสุดของสะพานเก่าแก่หลายสิบปีนั้นบอกว่า “ผมว่าคนที่กลัวและตื่นเต้นไปทุกครั้งที่ได้ปีนสะพานแบบนี้แหละจะสนุกกับมันมากที่สุด”

ใจเองเห็นว่ามันคงจะจริงอย่างที่ชายแก่ที่พาผู้คนปีนสะพานข้ามอ่าวเกินหนึ่งพันครั้งคนนี้พูดเอาไว้ เพราะหาก The Edge ไม่ได้ทำให้ผู้คนที่ไปเยือนตื่นเต้นเสียแล้ว ภาพของ Eureka Skydeck Tower ก็คงจะยังเป็นเพียงตึกสูงที่สุดที่ให้ผู้คนดูวิวได้รอบทิศของเมืองเพียงอย่างเดียว และไม่คงคุณค่าแก่การจดจำแม้แต่น้อย เพราะนี่กระมังทำให้ Eureka Skydeck Tower มีค่าที่จะเราควรจะยอมเสียเงินในกระเป๋าแลกกับการเยี่ยมชมสักครั้ง

Related Post

• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (4)
• ตามรอย Maldon (0)
• แวะกินวานิลลา สไลซ์ที่ Ouyen (0)
• Beechworth : เมืองเก่าที่ไม่เคยหลับใหล (3)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• เรื่องของน้องหมา เรื่องเล็กน้อยแต่มหาศาล… (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)

พาเหรดเพนกวินมีอยู่ที่เดียวบนเกาะเล็กๆ ที่เรียกว่า Phillip Island นักท่องเที่ยวสามารถเดินทางไปง่ายๆ ด้วยการขับรถจากใจกลางเมืองเมลเบิร์นเพียง 2 ชั่วโมงครึ่ง และมักจะหาทัวร์แบบไปเช้ากลับดึกง่ายมากๆ มีเอเยนซี่ทัวร์ใต้โรงแรมหรือในเมืองพาไปเที่ยวที่นี่อยู่เสมอ สนนราคาไม่ถึง 100 เหรียญสำหรับหนึ่งคนต่อการเดินทางหนึ่งวัน  เรียกได้ว่าเป็นทัวร์ภาคบังคับ มาเมลเบิร์นต้องไป มาเมลเบิร์นไม่ได้ไปดูเพนกวินถือว่ายังมาไม่ถึง เพราะหาดูได้ที่เดียวในโลกนี้ ว่ากันอย่างนั้น เหมือนกับฝรั่งไปประเทศไทย ไม่ได้ไปกรุงเทพฯ ภูเก็ต เชียงใหม่ ก็ไปไม่ถึงประเทศไทย

ทัวร์นิยมกันขนาดไหน สังเกตได้จากเอกสารแนะนำสถานที่ท่องเที่ยว ที่มีแม้กระทั่งภาษาไทย…

หนแรกที่ใจมาออสเตรเลีย ใจโดนไฟท์บังคับให้ไปนั่งดูเพนกวินหนึ่งหน สำหรับนักท่องเที่ยวหน้าใหม่ในเมลเบิร์นแล้ว มันช่างเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ผู้คนมากมายไปยืนรอดูเพนกวินเดินพาเหรด เมื่อผ่านมาตรวจบัตรเรียบร้อย พนักงานจะเปิดประตูให้ผู้คนเดินไปตามทางเดินไม้ทอดยาวไปถึงหาด

ผู้คนต้องปฏิบัติตามภาคบังคับของสถานที่ คือห้ามถ่ายรูปจากอุปกรณ์ทุกอย่างที่จะสามารถเก็บบันทึกภาพของเพนกวิน เจ้าหน้าที่ให้เหตุผลว่า จะมีผลต่อสุขภาพของเพนกวินโดยตรง เมื่อไปถึงหาดกว้างตรงหน้า จะมีอัธจรรย์ขนาดย่อมที่ฉาบด้วยปูนซีเมนต์ ทำเป็นที่นั่งตามขั้นบันไดเอาไว้ให้เราจับจองที่นั่งรอดูเพนกวิน

ประตูเพนกวินเปิดราวหกโมง แต่เพนกวินออกเดินทางลงทะเลว่ายน้ำไปเสียไกลเพื่อหาของกินตั้งแต่เช้าและกลับมาในยามย่ำค่ำพระอาทิตย์ตกดินราวทุ่มครึ่ง ใครไปก่อนก็นั่งรอกันไปเกินหนึ่งชั่วโมง ยิ่งเป็นหน้าหนาว เมลเบิร์นได้ชื่อว่าเป็นเมืองที่ลมพัดแรง ไม่เพียงแต่เราต้องนั่งท่ามกลางความเหน็บหนาวแต่ยังต้องนั่งท้าลมแรงกันพอสมควร

หนล่าสุดใจไปชมเพนกวินอีกครั้ง ด้วยความที่อยากจะเห็นเพนกวินเดินพาเหรดกันเป็นกลุ่มๆ ขึ้นจากหาดเข้าที่พักจำนวนมากเหมือนเช่นหนก่อน แต่ใจกลับเห็นเพนกวินเรียกว่านับตัวได้ ความเหน็บหนาวและลมที่พัดแรงทำเอาเราหอบความเซ็งกลับบ้านพอประมาณ โชคดีที่ก่อนหน้านั้นใช้เวลาไปกับ The Nobbies พอสมควรเลยรู้สึกว่าการไป Phillip island หนนี้ไม่เสียทีนัก

The Nobbies อยู่ห่างจากหาดที่เปิดให้ชมขบวนพาเหรดเพนกวินที่ว่าราว 5 นาที เป็นชื่อสถานที่สุดเขตแผ่นดินของเกาะนี้อีกด้านหนึ่ง เนินเขาไม่สูงนี้มีที่จอดรถกว้างขวาง มีอาคารสำนักงานขนาดย่อมเปิดให้อ่านข้อมูลเกี่ยวกับตัวเกาะแห่งนี้ มีทางเดินไม้ยาวลัดเลาะไปตามไหลเขา จนลงถึงด้านล่างเพื่อให้ชมทะเลได้รอบๆ ว่ากันว่า หากขับเรือเข้าทะเลห่างออกไปจากหาดฝั่งนี้อีกราว 2 กิโลเมตรเป็นที่ตั้งของ Seal Rocks เกาะหินเล็กๆ กลางทะเลอันเป็นบ้านของ  Fur Seals แมวน้ำขนาดยักษ์ที่อาศัยบนเกาะแห่งนี้โดยไร้ชีวิตของมนุษย์ผู้ใดรบกวน ดังนั้นที่ The Nobbies จึงมีบริการกล้องส่องทางไกลสำหรับใครที่อยากจะส่องมองแมวน้ำโดยไม่ต้องซื้อทัวร์ออกไปชมแมวน้ำ

อันที่จริงแล้ว The Nobbies ก็ไม่ได้มีอะไรมากนัก นอกจากสุดเขตแผ่นดินของ Phillip Island แต่อาจจะเพราะใจรู้สึกชื่นชอบ landscape ของที่นี่ เนินเขาเตี้ยๆ ที่มีหญ้าสีน้ำตาลอ่อนพริ้วไหวไปตามลม สร้างความประทับใจให้กับใจได้พอสมควร การได้ขับรถไปตามทางยาวและเห็นทะเลอยู่ตรงหน้าและสุดทางที่จะขับต่อไปแล้ว ทำให้ใจรู้สึกประทับใจขึ้นอีกประมาณหนึ่ง

 ขณะที่ข้างถนนเราสามารถแวะชมบรรยากาศของความเป็นทะเลได้ดี แต่ละจุดของย่านนั้น เต็มไปด้วยนักเล่นเซิร์ฟที่เราสามารถแวะชมความบันเทิงกลางทะเลได้แบบฟรีๆ ขณะที่บางทีก็จะโชคดีเห็นจิงโจ้กระโดดไปมาตามเนินหญ้าเหล่านั้นด้วย

ที่ The Nobbies ยังมีรังของนกเพนกวินพันธุ์จิ๋วพันธุ์เดียวกันกับที่ทัวร์พาเหรดพาไปชม เรียกได้ว่าเป็นบ้านหลังเล็กอีกหลังของเพนกวิน เราจะได้เห็นความงามของเพนกวินอีกแบบหนึ่ง โดยไม่ต้องรอพลบค่ำ เพนกวินอาบแดดกลางวัน เป็นภาพที่เราจะหาได้จาก The Nobbies

มาถึงตอนนี้ ใจเองก็ไม่ได้บอกว่า การไปชมพาเหรดเพนกวินนั้นจะไม่ดีเอาเสียเลย ความเป็นเอกลักษณ์ที่หาที่ไหนไม่ได้ ยังเป็นจุดขายที่ดีเสมอ เช่นเดียวกันกับ ประสบการณ์ที่เรายังไม่เคยมี ก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่เราต้องขวนขวายไขว้คว้าเอาไว้ และหากจะมาดูเพนกวินก็อย่าได้ลืมเหมาเอา The Nobbies เข้าไปด้วยอีกหนึ่ง ยิ่งผูกรวมเข้าด้วยกันยิ่งทำให้ Phillip Island น่าประทับใจขึ้นอีกมากนัก

Related Post

• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• ตามรอย Maldon (0)
• Albury : อีกเมืองที่กั้นระหว่างเราและนิวเซาท์เวลส์ (1)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)
• เล่าด้วยภาพ (3)
• ขอได้ แต่อย่าขอเยอะ (3)

ในช่วงหนึ่งปีครึ่งที่ผ่านมา ใจใช้เวลาไปกับการเดินทางด้วยรถยนต์มากกว่าสิ่งอื่นใด หลายต่อหลายครั้งการเดินทางของใจใช้เวลาการเดินทางด้วยรถยนต์ชนิดไปกลับเกิน 1500 กิโลเมตร หรืออาจจะมากกว่านั้นในระยะเพียงสามวัน ขณะที่บางเส้นทางเราขับรถกันเสียนานตั้งแต่เช้ายันเย็นเพียงแค่จะได้พักค้างคืน ณ ที่หมายเพียงค่ำคืนเดียวเท่านั้น

ใจมักจะวางกล้องดิจิตอลตัวเก่าเอาไว้ที่พักเท้าหน้ารถ เตรียมพร้อมเสมอสำหรับการหยิบขึ้นถ่ายภาพข้างทางนั้นไว้ บางครั้งภาพหลายภาพที่ได้ก็มักจะได้โดยที่แวะข้างทางเพียงสองสามนาที แวะจอดเติมน้ำมัน หรือแม้กระทั่งถ่ายภาพทั้งๆ ที่รถก็ยังวิ่งด้วยความเร็ว 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงก็ตามที

บางที อาจจะเพราะเราไม่ใช่ช่างภาพ ก็แค่มีกล้องและอยากจะได้ภาพ ทำให้หยิบมันขึ้นมาถ่ายง่ายๆ โดยไม่ต้องเสียเวลาคิดหรือตรองหาเหตุผลในการยกกล้องแต่ละครั้งมากนัก หลายต่อหลายครั้งก็ไม่ได้คาดหวังว่าภาพจะออกมาอันเดอร์ โอเวอร์ เอียง เบลอ หรือแม้แต่ครบองค์ประกอบนัก

เมื่อกลับมาถึงบ้านได้เปิดดูภาพเหล่านั้นอีกครั้ง ก็รับรู้ได้ว่า ระหว่างทางที่ผ่านไปยังจุดหมายนั้นได้พบเจออะไรบ้าง เปิดดูกี่ครั้งๆ ความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับภาพและการเดินทางในหนนั้นก็มักจะผุดขึ้นมาเสมอ

ในอัลบั้มภาพของใจมีภาพจำนวนมากที่ไม่รวมอยู่ในจุดหมายการเดินทางแต่ละครั้ง และหลายภาพก็เป็นอย่างที่บอก “บอกไม่ได้ว่าคือที่ใด” แต่ที่บอกได้แน่ๆ ก็คือ ใจชอบมันทุกภาพเลย แม้มันจะเป็นภาพ “ระหว่างทาง” ก็ตาม…

และนี่คือภาพระหว่างทางแค่เศษเสี้ยวเท่านั้นที่ใจมี…

Related Post

• เล่าด้วยภาพ (3)
• ใจกล้าหน้าด้าน = ภาพสวย (5)
• คลังภาพ (3)
• แอบมองผู้คน (4)

เราขับผ่าน Maldon เมืองเล็ก ที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงของรัฐวิคทอเรียอย่างเมลเบิร์นเพียง 2 ชั่วโมงนิดๆ อยู่หลายหน ตั้งแต่เราเดินทางข้ามรัฐไปนิวเซาท์เวลส์สองหนก่อนหน้า ไปเมืองแห่งดอกไม้เปลี่ยนสีหนก่อน และอีกหลายหนในช่วงสองปีมานี้ แต่กลับไม่ได้สนใจใยดี Maldon สักครั้ง ทั้งๆ ที่ก็รู้อยู่เต็มอกว่า Maldon ก็เป็นอีกเมืองเก่าในยุคตื่นทองของออสเตรเลียที่นักท่องเที่ยวให้ความสนใจอยู่เช่นกัน

จนกระทั่ง วันหยุดหนึ่งเดียวประจำสัปดาห์ของเราในช่วงกลางฤดูหนาวที่หนาวที่สุดในรอบ 16 ของรัฐ เราก็ออกจากบ้านในช่วงสาย ขับรถไปตามทางด่วนสายหลักของเมืองเมลเบิร์น ทะลุอุโมงค์หลักหนึ่งเดียวของเมือง  มุ่งหน้าออกนอกเมืองบนถนนที่ผ่านสนามบินประจำเมือง อันมุ่งหน้าไปยังอีกเมืองใหญ่ของรัฐ นั่นก็คือ Bendigo  โดยมีปลายทางอยู่ที่ Maldon

Maldon เป็นเมืองเล็กๆ ที่อยู่ห่างจากเมลเบิร์นราว 135 กิโลเมตร ถูกค้นพบโดยคนขาวชาวยุโรปตั้งแต่ยุคล่าอาณานิคม ในช่วงให้หลังในยุคตื่นท่องของออสเตรเลียทั่วทั้งประเทศ ที่ Maldon ก็เป็นอีกหนึ่งเมืองที่มีการค้นพบทองคำในอาณาบริเวณนี้ และถูกเหมารวมเข้าเป็นเขตที่เรียกว่า goldfield หรือทุ่งทองคำ ที่ครอบคลุมหลายพื้นที่ในรัฐนี้

เมืองเล็กๆ แห่งนี้ตื่นตัวอยู่ตลอดเวลากับทองคำตั้งแต่ปีค.ศ.1854 อุตสาหกรรมทองคำให้เมืองร่ำรวยเช่นเดียวกันกับอีกหลายเมืองก่อนหน้านี้ที่เราไปเยือนมา ทั้ง Ballarat  และ Bendigo  ตึกรามบ้านช่องของ Maldon ใหญ่โตเพราะความร่ำรวยจากเหมืองทองคำในยุคนั้น จนกระทั่งเริ่มเงียบเหงา ซบเซาลงในช่วงต้นศตวรรษที่ 20  เหมืองทองคำแห่งสุดท้ายของเมืองก็ได้ปิดตัวลงในปี 1926 

แต่ถึงจะอย่างนั้น ตำนานของการเป็นเมืองแห่งความร่ำรวยด้วยทองคำไม่ได้สูญหายไปไหน เมืองยังคงหลงเหลือความยิ่งใหญ่ให้เห็นจากตึกเก่าที่ได้รับการอนุรักษ์เอาไว้ตราบจนถึงทุกวันนี้ ผู้มาเยือนยังรู้สึกร่วมไปกับความยิ่งใหญ่ที่สืบทอดมาจากยุคโบราณได้ดียิ่ง

ในปี 1966 Maldon ยังได้รับการขนานนามว่าเป็น “Australia’s First Notable Town” โดย National Trust นั่นหมายถึงว่า Maldon ไม่เพียงแต่เป็นเพียงเมืองที่โดดเด่น แต่ยังน่าจดจำ ควรค่าแก่การไปเยือนยิ่งนัก

ในวันที่เราไปเยือน Maldon นั้น ฝนตกหนักในทันทีที่เราไปถึง ความหนาวที่มีอยู่แต่เดิมจึงเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว เราหนีเข้าไปหลบฝนในโรงแรมที่ให้ไออุ่นจากเตาผิงฝืนแท้ๆ จนเห็นเถ้าบินฟุ้งไปทั่วห้องรับแขก จนกระทั่งแดดในยามบ่ายสี่โมงออกมาเยือนในช่วงเวลาสั้นๆ เราจึงหันหลังให้โรงแรมเก่าๆ บนถนนเส้นหลักของเมือง และออกมาเดินรับความเหน็บหนาวกลาง Maldon

Maldon ก็เหมือนกับอีกหลายเมืองสวยๆ ในรัฐวิคทอเรีย ที่มีถนนเส้นหลักอยู่ใจกลางเมือง ถนนเส้นเดียวนี้จะขนาบไปด้วยตึกเก่าจำนวนมากเรียงติดกันเป็นแนวยาว ตึกเก่าที่ดำเนินกิจการร่วมสมัยตามยุคที่เราอาศัยอยู่ หรือ แปรสภาพไปตามกาลเวลา ข้างนอกเก่าแต่ข้างไหนใหม่ก็ไม่ปาน

นักท่องเที่ยวจะได้รับความสะดวกสบายในการเก็บภาพ เดินชมเมือง เพราะทุกอย่างจะถูกรวมไว้ที่ถนนสายหลัก หากจอดรถไว้ที่ปลายถนนด้านในด้านหนึ่ง ก็มุ่งหน้าเดินเป็นเส้นตรงไปจากฝั่งหนึ่ง วนกลับมาอีกฝั่งหนึ่งมาหารถที่จอดไว้ง่ายดายได้นัก

ตึกเก่าที่นี่มีหลากหลายประเภท ทั้งตึกแบบชั้นเดียว บ้านเก่าที่แทรกอยู่ระหว่างตึก ตึกสูงสองชั้น มีเลขที่ของปีที่สร้างตึกอยู่ด้านหน้าชัดเจน ขณะที่กิจการที่เจ้าของตึกให้บริการ เป็นทั้งที่ขายของฝาก ร้านขายเนื้อ โรงแรม ร้านขายเสื้อผ้า ร้านกาแฟ ร้านขายอาหารแบบซื้อกลับไปกินที่บ้าน แบบนั่งกินที่นั่น ร้านขายของเก่า ร้านขายของชำ ร้านไอศรีม แกลอรี่ ร้านขายช็อคโกแลต ขายขนมหวาน และอื่นๆ อีกมากมาย

ขณะที่ถนนสายรองก็จะยังประกอบไปด้วยสถานที่สำคัญทั้ง ที่ทำการไปรษณีย์ โบสถ์เก่า สวนสาธารณะประจำเมือง และพิพิธภัณฑ์ขนาดเล็ก ซึ่งมักจะเป็นอีกหนึ่งเอกลักษณ์ของเมืองเก่าในรัฐนี้

หลายต่อหลายหน เราออกเดินทางไกล เพื่อหวังจะชมความสวยงามของตึกเก่าตั้งตระหง่านตรงหน้า เมื่อเทียบกับเวลาและค่าใช้จ่ายแล้ว หลายคนคงจะหักลบแล้วดูไม่คุ้มเอาเสียเลย แต่สำหรับเราแล้ว พักหลังมานี้ เรากลับให้ความสำคัญกับการตระเวณชมเมืองเก่าทั่วทั้งรัฐ การเดินทางไกลหลายวันติดกัน เพียงเพื่อจะได้เห็นความเก่าแก่เพียงอย่างเดียวก็มักจะอยู่กำหนดการเดินทางของเราเสมอ

เราไม่หวังอะไรมากในการเดินทางออกนอกบ้านแต่ละครั้ง นอกจากความงามอย่างที่ควรจะเป็น ไม่ได้หวังจะเห็นผู้คนล้นหลามใจกลางเมืองที่เคยยิ่งใหญ่ ไม่หวังว่าจะเห็นร้านรวงเปิดทำการมากมาย ไม่ต้องการให้มีอะไรขายให้เราซื้อกลับบ้าน

Maldon ให้เราได้ครบถ้วน ในวันที่ฝนพรำ แม้ผู้คนจะไม่มากนัก ร้านค้าและกิจการบางอย่างไม่ทำการในวันจันทร์ ซึ่งเป็นวันที่เราไปถึง แต่เรากลับรู้สึกไม่ผิดหวังเลยแม้แต่น้อย อย่างน้อยเราก็เห็นความงามของ Maldon ที่สืบทอดมานานหลายช่วงอายุของคน

เราหวังเพียงอย่างเดียวเมื่อกลับมาถึงบ้าน หวังเพียงแค่ว่า “จะได้กลับไป Maldon อีกครั้ง” …ก็เท่านั้นเอง

ปล.แวะไปชมภาพอื่นๆ จากอัลบั้ม Maldon ได้ที่

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157627043979283/

หรือคลิกที่ภาพ

Related Post

• เยือนเมือง Clunes (1)
• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• แวะกินวานิลลา สไลซ์ที่ Ouyen (0)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• จาก Walhalla ถึงปาย…ในวันที่ใบไม้เปลี่ยนสี (2)
• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (4)
• The Nobbies (0)
• take away food อาหารสายด่วน (2)

จนกระทั่ง พี่สาวคนหนึ่งที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยยังเป็นนักข่าวตอบกลับมาอย่างไม่รีรอว่าพี่เขาสะสมมันอยู่ และนั่นเป็นเหตุผลทำให้ใจมักจะหยิบกระดาษรองแก้วหลากหลายลวดลายกลับมาบ้านด้วยเสมอหากมีโอกาสพบเจอ

แรกเริ่มเดิมทีแล้ว ใจตั้งใจเก็บมาเพื่อจะส่งให้พี่สาวผู้นี้อย่างจริงจัง ชายหนุ่มของใจก็มักะช่วยตามเก็บให้อีกแรงหนึ่ง หลายต่อหลายครั้งเราต้องเข้าขอที่รองแก้วของฝรั่งที่กำลังนั่งจิบเบียร์ไปพลางๆ แทงม้าไปพลาง เมื่อเขาอนุญาติเราก็หยิบใส่กระเป๋ามาเสียหลายอัน นานวันเข้า ยิ่งกว่านั้น หากมันวางอยู่บนโต๊ะ เพราะเขาใช้งานกันแล้ว เราก็จะเลือกแผ่นรองแก้วที่สะอาดและแห้งที่สุดใส่กระเป๋า เรียกว่า ขยันกันเก็บที่รองแก้วกันอยู่เสมอ

จนถึงวันนี้ ในกระถางต้นไม้สีเขียวที่ใจได้มาจาก IKEA ซึ่งปัจจุบันเปลี่ยนสภาพเอามาใส่ของกระจุกกระจิกในห้องนอน ก็เริ่มจะเต็มไปด้วยแผ่นกระดาษรองแก้วหลากหลายรูปแบบไปเสียแล้ว และดูเหมือนลวดลายแปลกตาของมันก็เพิ่มระดับไปเรื่อย ๆ พอๆ กับจำนวนของมันที่แออัดยัดเยียดกระถางเขียวตามไปด้วย

บางทีใจก็อดสงสัยเสียไม่ได้ว่า งานอดิเรกของใครบางคน กำลังจะยึดพื้นที่งานอดิเรกของเราไปเสียแล้ว แม้ความตั้งใจเดิมคือการส่งแผ่นรองแก้วกลับไปให้พี่สาวคนสวยที่เมืองไทยจะยังอยู่ แต่ความตั้งใจใหม่ที่แอบซ่อนอยู่ลึกๆ ก็คือการเก็บแผ่นรองแก้วอีกจำนวนหนึ่งเอาไว้ก็ตามมาด้วยเสียอย่างนั้น พอๆ กับชายหนุ่มของใจ ที่หลังๆ ก็เริ่มจะใส่ใจแผ่นรองแก้วมากกว่าใจเสียด้วยซ้ำ เขามักจะหยิบแผ่นรองแก้วกลับมาโดยที่ใจเองไม่รู้เสียซ้ำ

วันนี้ใจหยิบแผ่นรองแก้วจากโรงแรมใกล้ที่ทำงานมาอีกหลายอัน ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นแผ่นรองแก้วที่ใหญ่ที่สุดและแข็งแรงที่สุดเท่าที่เคยเก็บได้ ระหว่างที่ควักออกมาจากกระเป๋าและรวมเข้ากับแผ่นรองแก้วอีกหลายอันของเดิม หยิบกล้องมาถ่ายภาพเก็บไว้ ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจกับอากัปกิริยาของใจก็เปรยออกมาว่า

“สงสัยเราจะต้องเก็บแผ่นรองแก้วเสียแล้วบ้าง”

นั่นปะไร ตั้งใจจะเก็บให้เขา แต่เราก็จะเอาบ้าง…ว่าอย่างนั้น…

Random Posts

• นกนางนวล (0)
• มันนี่ (3)
• back to basic (13)
• เข้าไอซียู ภาคแรก (5)
• Beechworth : เมืองเก่าที่ไม่เคยหลับใหล (3)
• The Beast & the Beauty : หล่อน่ากลัว กะ ยัยตัวน่ารัก (2)
• FW: ผู้ชายที่ไม่ควรเสียเวลาด้วย (9)
• take away food อาหารสายด่วน (2)
• Daisy ….ล่าหัวใจ ยัยตัวร้าย …. (0)
• Port Fairy : ขอชมประภาคารอีกสักที (3)

โดยปกติแล้ว การเดินเข้าร้านอาหาร สั่งของที่อยากจะได้ นั่งกินแล้วก็จ่ายเงินเดินกลับบ้าน และหากคิดถึงคนที่บ้านหรืออยากจะพกไปนั่งกินที่บ้าน ก็สั่งกลับบ้านติดมือกลับไป คือสิ่งที่เราเคยชินเสมอมาสำหรับวัฒนธรรมการกินอาหารนอกบ้านของไทยเรา ขณะที่ฝรั่งออสเตรเลียเขามีวัฒนธรรมการกินที่ใกล้เคียงเราในประมาณหนึ่ง คือ ออกนอกบ้าน สั่งอาหาร นั่งทานแล้ว กลับบ้าน หากอยากได้กลับบ้านก็สั่งกลับเช่นเดียวกันกับบ้านเรา 

 แต่ความแตกต่างสุดขั้วที่ใจเรียกว่า “ขัดหูขัดตา” ก็คือ การโทรศัพท์สั่งอาหารผ่านเมนูอาหารที่เรียกว่า take away menu เลือกหมายเลขหรือชื่ออาหาร บอกจำนวนที่ต้องการ แล้วเดินทางมารับเองที่ร้านภายในเวลาที่ทางร้านแจ้งไป มาถึงอาหารจะตั้งรอเอาไว้ใต้ตู้ที่ทำความอบอุ่นให้กับอาหาร เจ้าของอาหารก็จ่ายเงิน แล้วถือถุงพลาสติกใส่อาหารที่สั่งไป…กลับบ้าน…จากไปพร้อมกับถุงพลาสติกนั่น…

Take away food กลายเป็นวัฒนธรรมการกินที่ฝังรากลึกแน่นหนา ยากยิ่งที่จะแก้ได้ที่นี่ ฝรั่งส่วนใหญ่มักจะใช้วิธีการนี้เสมอ ยกหูโทรศัพท์ สั่งอาหารและเดินทางมารับ ขี้เกียจกว่านั้นหน่อยก็นั่งรอให้พนักงานเดลิเวอรี่มาส่งหน้าบ้าน โดยคิดบวกค่าบริการในการจัดส่งเพิ่มเข้าไป อย่างหลังนี้เราจะเคยเห็นก็แต่แม็คโดนัลด์หรือฟ้าดฟู้ดบางอย่างเขาให้บริการกันเท่านั้น

สาเหตุสำคัญของความนิยมชมชอบวิธีการสั่งอาหารผ่านโทรศัพท์แล้วเดินทางมารับ คงไม่ได้อยู่ที่ความสะดวกสบาย ไม่ต้องเดินทางมานั่งรอ ย่นระยะเวลาการสั่งอาหารได้ดีเท่านั้น แต่เห็นจะเป็นเพราะราคาอาหารที่แตกต่างจากการ Dine in หรือ Eat in นั่งกินในร้านพอสมควร ทำให้ฝรั่งบางกลุ่มมักจะใช้วิธีการสั่งอาหารใส่กล่องแล้วไปนั่งกินเองที่บ้าน มากกว่าการเสียเงินจำนวนมากกว่านั่งกินในร้านแทน

อาหารร้อนๆ จะถูกบรรจุลงในกล่องพาสติกขนาดต่างๆ อันเป็นภาชนะสำคัญในบริการสั่งอาหารผ่านโทรศัพท์ กล่องสะอาดสะอ้านขนาดแตกต่างกันออกไปแล้วแต่ว่าจะใช้บรรจุอาหารประเภทใด ไม่เพียงแต่แข็งแรง แต่ยังมีฝาปิดมิดชิดกันทั้งอาหารหกเลอะเทอะได้เป็นอย่างดี ต้นทุนของภาชนะประเภทนี้ไม่ถูกนัก แต่ถึงจะอย่างนั้น ก็ไม่มีใครหรือเจ้าของร้านค้ารายไหนหลีกเลี่ยงที่จะใช้ภาชนะแบบนี้ได้ มันกลายเป็นอีกหนึ่งวัฒนธรรมการบรรจุอาหารของที่นี่อีกประการหนึ่ง ไม่ต่างอะไรกับที่บ้านเรามีถุงพลาสติกใสเอาไว้ใส่แกงร้อน นมเย็น ชาเย็น กลับบ้าน นั่นเอง 

วันหนึ่ง เมื่อไม่นานมานี้ ฝรั่งกระทานายหนึ่ง เดินเข้ามาในร้าน พร้อมกับชักชวนใจพูดคุยเรื่องราวการไปเยือนเมืองไทยในช่วงปีที่ผ่านพ้น เขาตกใจที่เห็นคนไทยเรานั่งกินอาหารข้างทาง ที่มีรถราวิ่งสวนไปมา พอๆ กับ การทอดปลาโดยไม่เอาก้างออก หรือแม้กระทั่ง เอาถุงพลาสติกใสใส่อาหารร้อนๆ พกพากลับบ้านตัวเอง

ใจได้ฟัง ก็แอบคิดอยู่ในใจ ฝรั่งนายนั้นหารู้ไม่ว่า เราคนไทยก็แปลกใจกับวิธีกินอาหารของเขาไม่น้อย นอกจากจะหาอะไรกินไม่ได้ในช่วงหลังห้าโมง เพราะทุกคนพากันเข้าบ้านปิดเงียบ มีเพียงร้านอาหารไม่กี่แห่งเปิดทำการเท่านั้น การสั่งอาหารผ่านโทรศัพท์ของเขา ก็แปลกสำหรับเราไม่เบา…..เพราะคิดในทางกลับกันแล้ว หากเป็นเราคงจะไม่ทำกัน….

Related Post

• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (4)
• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• ตามรอย Maldon (0)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• แวะกินวานิลลา สไลซ์ที่ Ouyen (0)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• เรื่องของน้องหมา เรื่องเล็กน้อยแต่มหาศาล… (1)
• จาก Walhalla ถึงปาย…ในวันที่ใบไม้เปลี่ยนสี (2)

ชายหนุ่มของใจหลงใหลได้ปลื้มกับตุ๊กตาตุ่นปากเป็ดอยู่นานพอสมควร ด้วยความที่มันอ้วนกลมสีน้ำตาลเข็มจัด ปากของตุ่นมีสีเหลืองยาวยื่นออกมา สีเดียวกับเท้าของมัน รวมกันแล้วเป็นสีประจำของธนาคารแห่งนี้ ตรงกลางลำตัวตุ่นมีปุ่มตัวเล็กๆ กลมๆ ลักษณะคล้ายคลึงกับรหัสตู้เซฟที่เห็นในทีวี ทำให้เขาอยากจะได้มันมาครอบครองอยู่นานพอสมควร

นานจนทนไม่ไหวยิงคำถามกับพนักงานธนาคารด้วยตนเองในวันนี้…

พนักงานคนเดิมยิ้มที่มุมปาก ก่อนตอบคำถามกลับมาว่า “คุณต้องเปิดบัญชีธนาคารสำหรับเด็ก” เราเองก็ไม่หยุดที่จะถามต่อ “ฉันยังไม่มีลูก แล้วหากฉันอยากจะได้จะต้องทำอย่างไร”
คำตอบที่ได้หลังจากนั้นก็คือ ไม่มีข้อยกเว้นใด นั่นหมายถึงเราต้องมีเด็กหรือมีลูกมาเปิดบัญชีสำหรับเด็กเท่านั้น ถึงจะได้ตุ่นกลับบ้านไปหนึ่งตัว

เราสองคนเดินออกมาจากธนาคารด้วยความผิดหวังปนเสียหัวพอสมควร ตุ่นปากเป็ดก็เหมือนของบางอย่าง ที่แม้เราจะมีเงินเราก็ยังซื้อมันไม่ได้ เราจะได้ก็ต่อเมื่อเราผ่านเงื่อนไขอะไรสักอย่าง แล้วถึงจะได้มันมาครอบครอง แต่เงื่อนไขนั้นนอกจากจะไม่ง่าย แต่ยังใช้เวลานาน และกลายเป็นปัญหาโลกแตกเสียด้วยซ้ำ

เราขุ่นเคืองในอารมณ์เพราะตุ่นมาหลายวัน เจอใครเขาก็อดเล่าเรื่องราวของตุ่นเสียไม่ได้ โดยเฉพาะชายหนุ่มดูผิดหวังไม่น้อยกับการอดได้ตุ่นมาหยอดเงินเหรียญที่บ้าน

วันหนึ่ง….เราแวะไปที่ธนาคารเดิมอีกหน แต่คนละสาขากับหนก่อนหน้า อันเนื่องมาจากธุระปะปังหลายประการที่เราจะต้องทำกับธนาคารแห่งนั้น ทั้งเรื่องส่วนตัว ส่วนของบ้านที่อาศัย และเกี่ยวกับรถยนต์ที่เราขับอยู่ทุกวัน เมื่อเราหมดธุรกรรมทั้งหมด หนนี้ชายหนุ่มยิงคำถามเดิมอีกครั้ง แต่เป็นการถามคำถามพนักงานธนาคารคนไทยที่อาศัยอยู่ที่นี่นานพอจนเปลี่ยนสัญชาติและมีตำแหน่งที่ดีในธนาคารแห่งนี้พอประมาณ

“ผมอยากจะได้ตุ่นตัวนั้นครับ ผมจะต้องทำอย่างไร” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ชี้นิ้วไปที่ตุ่นแบบเดิมแต่ตั้งบนเคาน์เตอร์ต่างสาขา หนนี้ดูเขาไม่ลดละความพยายามเอาเสียเลย พนักงานใจดีลุกหายไปหลายนาที ก่อนกลับมาพร้อมกับกล่องสีขาวล้วนสองกล่องในมือของเจ้าหล่อน

ชายหนุ่มดูตื่นเต้นมาก คิดดูอีกที คงจะดีใจยิ่งกว่าการได้ iPad2 มาครอบครองเสียอีก เขารีบยกมือไหว้ขอบคุณพนักงานใจดีที่หยิบยื่นและให้โอกาสเขาได้ครอบครองตุ่นปากเป็ดสองตัวนั้นอย่างไม่ลังเล

วันนั้นเราจึงกลับมาพร้อมตุ่น ที่ทุกวันนี้ตั้งอยู่ในห้องนอนของเรา ชายหนุ่มพยายามหย่อนเหรียญทองเท่านั้น เพื่อใช้ไปกับการท่องเที่ยวในวันหยุดยาวของเราในช่วงสิ้นปี ปล่อยให้กระปุกออมสินหมูของธนาคารคู่แข่ง ทำหน้าที่เก็บเหรียญเงินสำหรับฝากในบัญชีฝากออมทรัพย์ประจำเพียงอย่างเดียว

มาถึงตอนนี้แล้ว ใจเชื่อว่า ของบางอย่าง ถึงจะไม่มีราคามากนัก แต่บางครั้งมันกลับมีคุณค่าทางจิตใจสำหรับใครบางคนยิ่งนัก ของรักและของชอบของเราแต่ละคนไม่เหมือนกัน และเมื่อเราได้มันมา ไม่ว่าจะทางใด มันก็จะกลายเป็นของหวงของเราไปในที่สุดนั่นเอง….

ตุ่นปากเป็ดก็เช่นกัน…..ไม่เพียงแต่เป็นของรัก แต่เขายังหวงยิ่งนัก จนถึงตอนนี้ไม่รู้เพราะมันน่ารัก ได้มายาก หรือเพราะมันมีเหรียญทองอยู่ในนั้นก็ไม่รู้ …

Random Posts

• ใบไม้เปลี่ยน ใจไม่เปลี่ยน… (2)
• Vivi Café (5)
• ถนนสมาคม (0)
• April snow….รักเดียวใจเดียวหรืออะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้??? (0)
• แมวใหม่ (6)
• ยางลบปากกา (3)
• พระหน้ารถ (1)
• South Melbourne Market (1)
• อัพเดต (2)
• สวรรค์นักพ่น (6)

อันที่จริงแล้ว เมลเบิร์นยังไม่เข้าหน้าหนาวอย่างเต็มตัว ฝรั่งเขาเรียกหน้านี้ว่าฤดูใบไม้ร่วง มันเป็นช่วงเวลาที่ใบไม้บนต้นเริ่มเบื่อที่จะติดกับกิ่งก้าน พาลเปลี่ยนสี และร่วงหล่นลงบนพื้นกันเป็นทิวแถว ใจเองแม้จะไม่ชอบความเหน็บหนาวที่กำลังคืบคลานเข้ามาเยือน แต่ก็ยอมรับว่า ฤดูกาลนี้ ถือเป็นฤดูกาลที่ทำให้ชีวิตรู้สึกเต็มไปด้วยสีสันมากที่สุด

การได้เฝ้ามองต้นไม้ที่เต็มไปด้วยใบพุ่มหนา เพราะเพิ่งผ่านพ้นฤดูร้อนที่รับแดดให้ใบไม้ได้ผลิบานเต็มที่ จนกระทั่งเปลี่ยนสี และร่วงหล่นเหลือแต่กิ่งก้าน เป็นอะไรที่ทำให้รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของชีวิตได้ดียิ่งนัก

ใจเฝ้ามองต้นไม้ข้างบ้านที่ผลิบานเขียวสด จนกลายมาเป็นสีเหลืองปนแดง เริ่มร่วงหล่นจนถึงขีดสุดทุกวี่ทุกวัน …

จนถึงฤดูหนาวนี้ ใจเองก็อยู่ที่นี่มาจะครบปีครึ่งแล้ว ไม่นับรวมกับช่วงปีกลายที่หนีมาใช้ชีวิตที่นี่ได้ครึ่งปี และหนีกลับไปพักกายที่บ้านอีกราวครึ่งปี…หนาวนี้จึงรู้สึกได้ว่าไม่เพียงแต่จะแก่ขึ้น แต่ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตมีหลายประการเหลือเกิน อย่างน้อยก็คือ ชีวิตที่นิ่งๆ เรียบๆ ไม่หวือหวาเหมือนเดิมอีกต่อไป

ใจทำงานหนักขึ้นกว่าเดิม แต่ก่อนเคยทำงานบ้าง พักบ้าง ตามประสา แต่หนนี้กลายเป็นว่าทำงาน 6 วัน พักหนึ่งวัน จะไปไหนต้องลาล่วงหน้า การกลับบ้านคือการลายาว และเดินทางกลับบ้านหลายสัปดาห์แทนที่จะกลับตอนไหนก็ได้เหมือนแต่ก่อน การทำงานที่หนักขึ้นหมายถึงรายได้ที่เพิ่มขึ้น นำมาซึ่งข้าวของที่อยากจะได้ หรือข้าวของที่ไม่เคยจะซื้อได้มาก่อน

แม้จะแอบคิดถึงหน้าที่การงานแบบเดิมๆ บ้าง แต่บางทีชีวิตแบบนี้ก็ทำให้สบายใจไปอีกแบบ ความไม่วุ่นวายในเมืองหลวง กลายเป็นความสุขอันใหญ่หลวงที่เราถามหาที่ไหนไม่ได้ หากเราไม่ได้เลือกที่จะออกห่างจากมันมาเสียเอง

เวลาว่างของใจ กลายเป็นเวลาพักผ่อน หาของกิน นอนหลับ และนั่งจดจ่ออยู่กับความเคลื่อนไหวของเพื่อนฝูงที่เมืองไทยผ่าน facebook แทนที่จะอยู่กับหน้าบล็อกของตัวเองเหมือนแต่ก่อน บางทีใจก็รู้สึกได้ว่า ตัวเองไม่ขยันและขาดวินัยไปพอสมควร แต่ให้ตายเหอะ ใจก็ยังตั้งหน้าแรกของอินเตอร์เน็ตเป็นหน้าบล็อกของตัวเอง และแอบมานั่งดูโน่นดูนี่ไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่ได้เขียนอะไรลงไปเลยแม้แต่น้อย

มีหลายคนแวะเวียนมาไถ่ถามยังสบายดีไหม ทำไมห่างหายกันไป แม้จะหาข้ออ้างไม่ได้ แต่ก็มีคำตอบให้ได้ว่า “ไม่ได้หายไปไหน สบายบ้าง ไม่สบายบ้างสลับกันไป แม้จะไม่ได้เขียนอะไรลงไปเลย แต่นั่นไม่ได้หมายถึงว่าจะไม่กลับมาเขียนอะไรอีกเลย” … ขาดวินัยไปบ้าง แต่หวังว่าจะให้อภัยกัน

คิดถึงข้อเขียนของตัวเองเสมอ และเมื่อใดที่ไม่เผลอเรอก็หวังว่าจะได้พบเจอข้อเขียนของตัวเองเร็วๆ นี้… แน่นอน

Random Posts

• เวลาของใจในเช้าวันเสาร์ (8)
• BridgeClimb (1)
• อ้วน (10)
• ว่าด้วยเรื่องรูป…กังหันลม (3)
• ยามฟ้าใกล้ไร้แสง (6)
• เคเอฟซีฮ่องกง (0)
• ต้นไม้ (2)
• Twilight …แวมไพร์ที่ไม่เพียงแค่หล่อ…แต่ยังโรแมนติก (4)
• Oz Jet Boating (1)
• เที่ยวสวนลองกอง (1)

ต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่า ในระยะหลังมานี้ ใจมักเป็นนักเดินทางที่ไม่ค่อยมีระบบแบบแผนในการเดินทางมากนัก เราเพียงแค่มีปัจจัยพื้นฐานสำคัญ คือ “อยากจะออกไปนอกบ้านไกลๆ” บวกเพิ่มด้วยความ “เบื่อสถานที่ใกล้ๆ” เราเลยทำเพียงการเติมน้ำมันให้เต็มถัง มีเสื้อผ้าจำนวนหนึ่งและเงินในกระเป๋าพอที่จะใช้ได้กันสองคนในจำนวนวันที่เรามีให้กับการเดินทาง

ใจมักทำหน้าที่หาที่เที่ยว และมักจะเป็นการหาที่เที่ยวแบบก่อนเวลาออกเดินทางเพียงไม่กี่ชั่วโมง เรียกง่าย ๆ ได้ว่า “ตัดสินใจวินาทีสุดท้าย” กันเลยทีเดียว เราจึงไม่มีข้อมูลเรื่องที่เที่ยวมากนัก และจะทำความรู้จักกับมันระหว่างการเดินทางไปเรื่อยๆ เช่นเดียวกันกับ Albury ที่เรารู้แต่เพียงว่าติดกับเมืองเป้าหมายที่เราอยากจะไป และอยู่ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตรเท่านั้นเอง

เมื่อเรามาถึง Albury เราขับรถวนไปรอบเมือง ชมความเป็นไปโดยรอบ และมักเป็นกิจกรรมที่เราทำมันเสมอเมื่อไปเยือนเมืองใหม่แต่ละหน เราวนไปมาก่อนพาตัวเองขึ้นมาอยู่บนยอดเขาอันเป็นที่ตั้งของ Albury War Memorial ซึ่งเราสามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองได้โดยรอบ

สำหรับ Albury แล้ว  ถือว่าเป็นหัวเมืองใหญ่แห่งหนึ่งของรัฐนิวเซาท์เวลส์ ตั้งอยู่ขนาบข้างของทางหลวงแผ่นดินอย่าง Hume Highway  ที่ตัดผ่านจากวิคทอเรียทะลุรัฐหลายรัฐ ไม่เพียงแค่นั้นยังเป็นเมืองที่มีพื้นที่มากเป็นอันดับสองของรัฐอีกด้วย

แต่ความกว้างใหญ่ไพศาลของหัวเมืองแห่งนี้ กับ สวนทางกับจำนวนประชากรที่อาศัยอยู่โดยรอบ ที่ระบุเอาไว้เพียงครึ่งครึ่งแสนเท่านั้น การเดินทางไปมาสะดวก สำหรับคนซิดนีย์หากจะมาเยือนที่นี่ก็ต้องขับรถกันไกลเกือบ 600 กิโลเมตร ขณะที่จากตัวเมืองเมลเบิร์นก็เพียง 300 กิโลเมตรเท่านั้น

เราใช้เวลาไปกับยอดเขาอยู่พอประมาณ ก่อนขับรถวนหาที่พักสำหรับค่ำคืนนี้ที่ Albury ….

ในช่วงสายของวันรุ่งขึ้น เราเดินทางไปเยือนสถานีรถไฟประจำเมือง สถานีรถไฟ Albury เป็นสถานีหลักที่รถไฟระหว่างรัฐจะทำการแวะพักเพื่อส่งและรับผู้โดยสารในเวลาเดียวกัน สถานีรถไฟใหญ่ยักษ์ ที่มีชานชาลาสีเหลืองอ่อน เหมือนชานชาลาสถานีรถไฟหัวหินก็ไม่ปาน เพียงแต่ว่าขนาดใหญ่ต่างกันนัก หากจะเทียบกันจริงๆ

แสงแดดอ่อนๆ พาเคลิบเคลิ้มไปกับชานชาลาแห่งนี้ เก้าอี้สีน้ำเงิน ทำให้รู้สึกได้ว่ามันเข้ากันเหลือเกินกับชานชาลาสีเหลือง และอิฐสีส้มเกือบแดงที่มีแสงแดดส่องกระทบในยามนี้

อันที่จริงแล้ว Albury ยังมีสถานที่ให้แวะชมอีกหลายแห่ง รวมถึง Lake Hume และผับรูปร่างแปลกตาที่ต้องขับออกนอกเมืองไปอีกราว 4 กิโลเมตร ผับที่ได้ชื่อว่า มีสถาปัตยกรรมในการออกแบบได้ “น่าชม” ซึ่งเราก็ไม่พลาดเดินทางไปชมมาแล้ว ก่อนตะวันจะตกดินในวันก่อนหน้า ไม่นับรวมกับตึกเก่าๆ อีกหลายแห่งในเขตธุรกิจกลางเมืองของ Albury

สำหรับเราแล้ว Albury อาจจะไม่สวยงามเท่ากับเมืองก่อนหน้า ที่รายล้อม Albury เอาไว้ ทั้ง  Rutherglen, Beechworth และ Yackandandah ที่เราล้วนแล้วแต่ไปเยือนมาครบถ้วนหมดแล้ว

แต่ Albury ก็สวยงามในแบบฉบับของการเป็นเมืองท่าและเมืองกั้นกว้างระหว่างสองรัฐ เส้นทางรถไฟที่ตัดผ่าเมืองออกออกเป็นสองข้าง ทำให้ภูมิศาสตร์ออกเมืองดูแปลกตา การขึ้นไปบนยอดเขาแล้วมองลงมาชม Albury ทำให้เห็นการวางผังเมืองที่ดีมาตลอดระยะเวลาหลายร้อยปีตั้งแต่สมัยอังกฤษเข้ามายึดถืออาณานิคมออสเตรเลียเอาไว้

พอๆ กับการเป็นเมืองที่สะอาดสะอ้าน หาอะไรก็ได้ง่ายๆ เพราะถนนสายหลักของเมืองเป็นเส้นตรงดิ่งนั่นเอง

เราลาจาก Albury ในช่วงเที่ยง ก่อนขับรถทางไกลมุ่งหน้ากลับเมลเบิร์นก่อนตะวันจะตกดิน เรามีน้ำมันเต็มถังเหมือนขามา และหวังว่า หนหน้าจะขับมาแวะ Albury เพื่อไปยังจุดหมายปลายทางที่ไกลยิ่งกว่านี้….

ปล. แวะไปชมภาพ Albury เพิ่มเติมได้ที่อัลบั้มภาพของใจ

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157625452230140/

Related Post

• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• The Nobbies (0)
• ตามรอย Maldon (0)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Beechworth : เมืองเก่าที่ไม่เคยหลับใหล (3)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)
• เล่าด้วยภาพ (3)

ความพยายามค้นหาที่เที่ยวภายในรัฐของเรามาถึงขีดสุด หลังจากเดินทางไปหลายๆ ที่และพบว่า การเดินทางไปยังสถานที่ท่องเที่ยวในระยะเดินทางแบบไปกลับนั้นเริ่มหดหายเข้าไปทุกที การตัดสินใจไปค้างคืนในที่ๆ ไม่สามารถขับรถไปกลับได้ หรืออยู่ห่างไกลออกไปในระยะหลายร้อยกิโลเมตร จึงเป็นทางเลือกใหม่ที่เราจำเป็นต้องทำมากขึ้น

หลายเดือนก่อน เราอาศัยวันหยุดประจำรัฐระยะสั้นเพื่อเดินทางไปเยือนเมือง Wentworth เมืองในเขตของรัฐนิวเซาท์เวลส์ เมืองเล็กๆ ที่อยู่ติดกับเมือง Mildura ในเขตของรัฐวิคทอเรียที่ใจอาศัยอยู่ ซึ่งถูกตั้งชื่อตาม  William Charles Wentworth ผู้ค้นพบ

Wentworth ยังเป็นที่รู้จักเมืองที่คนส่วนใหญ่รู้จักดีว่าเป็นจุดบรรจบระหว่างแม่น้ำสำคัญสองสาย นั่นคือ แม่น้ำ   Darling และแม่น้ำ Murray และการเป็นที่ตั้งของแหล่งเหมืองชื่อดังอย่าง Broken Hill  ตัวเมืองไม่ใหญ่นัก ประชากรอยู่กระจัดกระจายโดยทั่วราว 8,000 รายเท่านั้น

ผู้ที่เดินทางมาจากซิดนีย์ รัฐเดียวกัน ต้องตั้งใจขับรถมาที่นี่โดยเฉพาะ ระยะทางวัดจากซิดนีย์ถึง Wentworth ไกลถึง1,075  กิโลเมตร ห่างจากตัวเมืองเมลเบิร์นราว 585 กิโลเมตรเลยทีเดียว ตอกย้ำว่าทำไมใจถึงรู้สึกว่ามันไกลเหลือเกิน ยิ่งเมื่อบวกกับสภาพการเดินทางที่เป็นเส้นตรงยาวเหยียดไม่ค่อยมีทางเลี้ยว ทำให้ความคิดว่ามันไกลเพิ่มระดับขึ้นหลายเท่าตัว

นอกเหนือจากนักท่องเที่ยวจะใช้เวลาส่วนหนึ่งไปกับการล่องเรือบนแม่น้ำทั้งสองสายที่ไหลมาบรรจบกันที่เมืองนี้แล้ว ส่วนใหญ่ยังใช้เวลาไปกับการเยี่ยมไร่องุ่น ไร่ผลไม้ และการชมดอกไม้ป่า…..

ต้องยอมรับว่า ใจตั้งใจไป Wentworth ด้วยเหตุผลเดียวคือความต้องการไปเห็นดอกไม้ป่าของ Wentworth ที่จะบานในฤดูกาลเฉพาะเท่านั้น นั่นคือฤดูใบไม้ผลิ ระยะเวลาจำกัดในช่วงไม่กี่วันในเดือนตุลาคมของทุกปี นอกเหนือจากนั้นใจเริ่มเชื่อแล้วว่า ยิ่งเราอายุมากขึ้น เราใช้เหตุผลไม่มากนักในการออกเดินทางท่องเที่ยว เรียกได้ว่าเหตุผลเพียงน้อยนิดก็ทำให้เราออกเดินทางได้….เพียงเพราะเรามีความต้องการออกเดินทางอยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

เมื่อขับรถไปถึง Mildura อันเป็นเมืองที่ติดกับ Wentworth แล้ว การเดินทางไป Wentworth ก็ไม่ยากเย็นนัก การพึ่งพาแผนที่และเจ้าหน้าที่จากศูนย์แนะนำการท่องเที่ยวของรัฐที่ตั้งใจกลางเมือง Mildura ช่วยเราได้มาก พอๆ กับจีพีเอสที่เปรียบเสมือนเป็นหัวใจของนักเดินทางอย่างพวกเรา

รอบๆ Wentworth จะมีดอกไม้ป่าที่ว่าบานอยู่บนพื้นหญ้ากว้างโดยทั่ว เราสามารถมองเห็นดอกไม้ที่ว่าได้โดยไม่ต้องเสียเวลาเดินเข้าป่า ดอกไม้เล็กๆ สีชมพูอมม่วงเบ่งบานรับแสงแดดแรงกล้าในฤดูกาลนี้ ทำให้ผู้มาเยือนอดทอดสายตามองถึงสิ่งที่เราไม่เคยเห็นมาก่อนเสียไม่ได้ แต่ถึงจะอย่างนั้น เราก็เพิ่งจะมารู้ตัวในภายหลังว่า ดอกไม้งามย่อมซ่อนไปด้วยความโหดร้ายบางประการ

แมงมุมมักจะชักใยอยู่ใต้พุ่มดอกไม้เตี้ยๆ นั้น ทำให้ผู้มาเยือนต้องคอยระวังพอสมควร อย่างน้อยก็เพราะพิษของแมงมุมที่ออสเตรเลีย ทำอันตรายได้มากกว่าแมงมุมในเมืองไทย ที่ใจเคยจับด้วยมือและใช้มันเป็นเหยื่อตกปลาอยู่เสมอในวัยเยาว์

การตั้งใจไปเยือน Wentworth เพื่อดูดอกไม้ป่า ดูเหมือนบรรลุความต้องใจแรกเริ่ม เราเห็นดอกไม้ และรูปที่ได้จาก Wentworth ก็เห็นจะมีแต่รูปดอกไม้แทบทั้งหมด…..จริงๆ

แวะไปชมภาพต่อได้ในอัลบั้มของใจได้ที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157625105352406/

หรือคลิกที่ภาพ

Related Post

• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (4)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• ตามรอย Maldon (0)
• แวะกินวานิลลา สไลซ์ที่ Ouyen (0)
• Beechworth : เมืองเก่าที่ไม่เคยหลับใหล (3)
• เรื่องของน้องหมา เรื่องเล็กน้อยแต่มหาศาล… (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)

ใจไม่รู้จักชื่อของ Ouyen มาก่อนเลย จนกระทั่งรถของเราขับผ่านระหว่างการเดินทางไกลจากเมลเบิร์นไป Mildura สายตาปะทะกับ Ouyen ในช่วงขาไป แต่โอกาสที่จะแวะเวียนเมืองในช่วงขาไปยากเย็นนัก เพราะระยะทางการเดินทางจากเมลเบิร์นถึง Mildura ที่อาศัย Calder Highway ช่างยาวไกลนัก เราต้องเร่งทำเวลาให้ไปถึงที่หมายก่อนมืด อย่างน้อยก็เพราะเราอยากเห็นสภาพของเมือง และมองหาที่พักก่อนที่เราจะมองไม่เห็นอะไรเลย

เมื่อวันกลับเมลเบิร์นมาถึง เราจึงถือโอกาสแวะที่ Ouyen อย่างที่ตั้งใจไว้ และเพื่อพักรถที่วิ่งมาหลายร้อยกิโลเมตรแล้ว

นักเดินทางอย่างเรารับรู้ดีว่า เส้นทางระหว่างเมืองนี้ไม่ค่อยมีอะไรให้เราได้แวะนัก เส้นทางการเดินรถไป Mildura เป็นเส้นตรงยาว แห้งแล้ง กันดาร พื้นที่ส่วนมากถูกใช้ไปกับการปลูกข้าวสาลี และต้นคาโนล่า ที่ใช้ผลิตน้ำมันพืช ดังนั้นแถบนี้จึงกลายเป็นสถานที่แบบที่รัฐเรียกว่า “rural” หรือชนบท มีสถานที่ท่องเที่ยวไม่มากนักที่คั่นระหว่างกลางของความกันดารนั้นอยู่ ดังนั้นเราต้องยอมรับเงื่อนไขว่า หากเราจะไป Mildura เราก็จะเห็น Mildura และอีกไม่กี่เมืองนักระหว่างทาง นั่นหมายรวมถึง Ouyen หนึ่งเมืองน้อยระหว่างทางด้วย

ในวันที่เรามาถึง Ouyen กำลังก้าวเข้าสู่ช่วงปลายของฤดูใบไม้ผลิ มุ่งหน้าสู่ฤดูร้อนในอีกไม่กี่วันข้างหน้า  แดดแรงกล้าของช่วงรอยต่อระหว่างฤดูกาล แผดเผาทั้งตัวอาคาร และผู้มาเยือนอย่างเรา แต่ดอกไม้บางชนิดกลับผลิบานตามแบบฉบับของฤดูกาลเหล่านี้

ความแปลกประหลาดของเมืองที่ใจอาศัยอยู่อย่างหนึ่งก็คือ ไม่ว่าจะหน้าไหนจะมีดอกไม้เฉพาะฤดูกาลเบ่งบานรับสภาพภูมิอากาศในช่วงนั้นให้เราได้เห็น สีของใบไม้จะเปลี่ยนไปในแต่ละช่วง และนั่นเป็นที่มาของการแบ่งฤดูกาลที่มีฤดูใบไม้ผลิ ใบไม้ร่วงตามมาด้วย เราจึงมีโอกาสได้เห็นดอกไม้งดงามในทุกๆช่วงเวลา เห็นใบไม้สีเหลือง เปลี่ยนเป็นแดงและเขียวจัดจ้านบาดสายตาอยู่เสมอ

เมื่อเรามาถึง Ouyen เราใช้เวลาไปกับการล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำสาธารณะสักพัก ก่อนเดินยืดเส้นยืดสายในตัวเมืองเล็กๆ แห่งนี้กันต่อ หากใครมีโอกาสมาเยือนที่นี่ จะพบความจริงอย่างหนึ่งว่า ไม่ว่าจะหมู่บ้านไหน มักจะมีส่วนของที่พักอาศัย ส่วนที่เรียกว่า ใจกลางเมืองหรือ Town Center แบ่งแยกกันชัดเจน ดังนั้นแทบทุกเมืองจะมีป้ายให้นักเดินทางได้เห็นว่า Town Center อยู่ตรงส่วนไหน

ในตัวเมืองของ Ouyen มีที่ทำการไปรษณีย์ประจำเมือง เราแวะไปส่งไปรษณียบัตรกลับบ้าน อันกลายเป็นกิจกรรมประจำตัวและเมื่อมันมาถึงบ้านมันก็กลายเป็นของสะสมของเราไปเสียแล้ว

นอกเหนือจากนี้ยังมีร้านอาหาร ร้านขายเสื้อผ้า ที่พลาดไม่ได้คือร้านเบเกอรี่ ที่มีวานิลลา สไลซ์ วางขายอยู่ในตู้กระจกใสนั้น

อันที่จริงแล้ว เราไม่ได้อยากจะกินเบเกอรี่ในวันที่แดดแรงอย่างนี้สักเท่าไร แต่เป็นเพราะภาพและข้อความที่แปะเอาไว้ที่ด้านหน้าร้าน บอกสรรพคุณว่าที่นี่มีวานิลลา สไลซ์สุดอร่อย เราจึงตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปในร้าน และมองหาขนมที่ว่าทดลองกินสักชิ้น

เมื่อได้ลิ้มลอง ก็อดที่จะคล้อยตามความเห็นที่เขาว่าเสียไม่ได้ วานิลลา ลไลซ์เป็นขนมหวานที่กรอบนอก นุ่มใน ด้านในเป็นครีมสีไข่นวลผ่อง เมื่อกัดลงเราพบความกรอบ และความนุ่มของใส้ ใจไม่ค่อยรู้จักขนมชนิดนี้มากนัก อาจจะเป็นเพราะไม่ค่อยเบเกอรี่ หรือขนมจำพวกอบนัก ดังนั้นจึงไม่ค่อยจะใส่ใจขนมประเภทนี้สักเท่าไร จนกระทั่งมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ขนมหวานแบบอบกรอบในเตาอบ จึงกลายอาหารที่อยู่ในชีวิตประจำวันอย่างหลีกเลี่ยงได้ และหมายถึงวานิลลา ลไลซ์ด้วย

วานิลลา ลไลซ์ จาก Ouyen จะแตกต่างกว่าคนอื่นเขาก็ตรงที่ ปีที่แล้วได้รับรางวัลที่เรียกว่า THE GREAT AUSTRALIAN VANILLA SLICE TRIUMPH  2010 ดังนั้น การได้แวะ Ouyen แล้วกินวานิลลา สไลซ์ของที่นี่จึงเป็นความบังเอิญที่เหนือการคาดฝันสำหรับเราไม่น้อย

เรื่องราวของวานิลลา สไลซ์ที่ Ouyen เปรียบเสมือนข้อพิสูจน์ความจริงในคำพูดที่ชายหนุ่มของใจเคยบอกเอาไว้ “เราไม่ได้สนใจว่าจุดหมายการเดินทางของเราจะเป็นอย่างไรไม่ใช่หรือ เราสนใจแต่เพียงว่าระหว่างทางเราได้เจออะไรบ้างต่างหาก” …. เห็นจะจริงอย่างที่เขาว่า

 ปล. แวะชมภาพ OuYen ได้ที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157625105222860/

หรือคลิกที่ภาพ

Related Post

• เยือนเมือง Clunes (1)
• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (4)
• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• ตามรอย Maldon (0)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• take away food อาหารสายด่วน (2)
• Beechworth : เมืองเก่าที่ไม่เคยหลับใหล (3)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• เรื่องของน้องหมา เรื่องเล็กน้อยแต่มหาศาล… (1)

ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตหลายประการ ทำให้ใจต้องปรับเปลี่ยนทั้งวิธีคิด มุมมอง รวมไปถึงวิธีการใช้ชีวิตเรียกกันง่ายๆ ได้ง่าย เปลี่ยนทุกกระเบียดนิ้วเริ่มตั้งแต่ลมหายใจและเท้าที่ก้าว หากใครจะจดจำตัวหนังสือของใจได้ จะพบถึงความเปลี่ยนแปลงไปได้แม้กระทั่งในตัวหนังสือเหล่านี้

แต่ไหนแต่ไรมา เรื่องราวที่ถูกถ่ายทอดจากปลายนิ้วของใจ มักเป็นเรื่องเล็กน้อย เริ่มไต่ระดับจาก หมาที่นอนข้างทาง เลยยาวไปถึงความรู้รอบตัว และเรื่องราวนอกบ้านที่ใจออกไปเผชิญทุกวัน แต่เป็นเพราะใจไม่ได้อยู่ในที่ที่เดิมอีกต่อไปแล้ว ดังนั้น วิธีการถ่ายทอดเรื่องราวในชีวิตจึงเปลี่ยนตามไปด้วยอย่างปฏิเสธไม่ได้ ดังนั้นหากใครถามหาเรื่องราวเดิมๆ ใจคงจะตอบได้ง่ายๆ ว่า “เห็นทีจะไม่ได้” ใจยังไม่เลิกขีดเขียน แต่มันไม่เหมือนเดิมเท่านั้นเอง รวมถึงที่เที่ยวด้วย ที่มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกเช่นกัน

ใจต้องมองหาที่เที่ยวที่เหมาะสมกับเวลาที่จำกัด ที่ๆ เราสามารถขับรถไปใกล้ๆ บ้านแบบไปกลับภายในหนึ่งวัน หรือสองวันที่เราไปแวะค้างคืนได้ และที่สำคัญ บางทีมันจะกลายเป็นที่เที่ยวในเมลเบิร์นไปเสียหมดนั่นเอง และแม้ชีวิตจะถูกจำกัดหลายประการ แต่ใจก็ยังไม่เลิกที่จะเขียนและเลิกเที่ยว….

มีหลายที่ที่ใจเขียนถึงไปแล้ว แต่ยังไม่ถึงคราวของ Yackandandah สักที ทั้งๆ ที่มันเป็นหนึ่งในสถานที่ที่ใจอยากจะไปตามหามากที่สุดที่หนึ่งในบรรดาหลายๆ สถานที่ที่อยากจะไป…

Yackandandah เป็นหนึ่งที่ตั้งอยู่ในทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมลเบิร์น รัฐวิคทอเรียแนะนำเอาไว้ว่าให้ไปตามหา หนึ่งในเมืองเล็กที่ใครก็ต้องตั้งใจไปหากมีเวลา ใครที่ชอบบรรยากาศเมืองที่เก่าแก่ มีถนนสองเลนส์เล็กๆ มีรถขับผ่านไม่มากนัก ทั้งเมืองมีร้านขายของชำไม่มาก แต่มีสถานที่งามๆ ให้ตามหา ใจว่า Yackandandah ก็ดูจะเป็นหนึ่งเมืองที่ควรจะไป แม้จะเทียบกับ Beechworth ซึ่งใจเคยเขียนถึงก่อนหน้า ที่เก่าแก่กว่าและงดงามกว่าไม่ได้ แต่ Yackandandah ก็อยู่ไม่ไกลจาก Beechworth นัก ดังนั้นนักเดินทางมักจะพ่วงเอาทั้งสองเมืองให้กลายเป็นเส้นทางการท่องเที่ยวเดียวกันเสมอ

Yackandandah ก็คล้าย ๆ กับเมืองเก่าในระแวกนี้ เติบโตและหวือหวาในช่วงยุคตื่นทองของออสเตรเลีย มีการเปิดที่ทำการไปรณษณีย์ อันเป็นสัญลักษณ์ของการติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอก พอๆ กับสถานที่สำคัญทางราชการ โดยเฉพาะ ธนาคาร

ปัจจุบัน Yackandandah เป็นเมืองแห่งผลไม้ อุตสาหกรรมนม และเป็นหนึ่งในผู้ผลิตแจมผลไม้ชื่อดังของเมลเบิร์น หากใครมีโอกาสไปเดินตามซูเปอร์มาร์เก็ตยักษ์ใหญ่ของที่นี่ จะเห็นว่ามีแจมผลไม้หลายชนิดวางขายในฐานะที่ผลิตมาจาก Yackandandah ด้วย

เมืองเล็กๆ Yackandandah ติดอันดับเมืองที่น่าเที่ยวที่รัฐแนะนำเอาไว้ในเว็บไซต์ท่องเที่ยวประจำรัฐ ด้วยการที่เป็นเมืองเล็ก ร้านค้าและตึกเก่ายังคงครบถ้วน เมืองเล็กแห่งนี้ยังมีพิพิธภัณฑ์ประจำเมืองเล็กๆ บนถนนเส้นหลักของเมืองด้วย

ในวันที่ใจไปเยือน Yackandandah เป็นวันที่ใจเดินทางไปเยือนอีกหลายเมืองที่น่าหลงใหลในยุคตื่นทอง เริ่มตั้งแต่ Beechworth , Chilthern และอีกหลายเมืองที่ต้องใช้เวลาขับรถพอสมควร เราขับรถผ่านเส้นทางหลักที่มุ่งหน้าข้ามรัฐไปหาซิดนีย์ เส้นทางต้องทะลุผ่านเมืองหลวงของวิคทอเรีย คือเมลเบิร์น รถจะผ่าน Hume Highway อันเป็นทางหลวงหลักที่จะวิ่งไปยังรัฐนิวเซาท์เวลส์ ทางแยกจาก Hume Highway มุ่งหน้ามา Yackandandah หาไม่ยาก แต่นั่นหมายถึงว่าคุณต้องขับผ่านเมลเบิร์นมาแล้วราวเกือบสามร้อยกิโลเมตร

ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าและค่าน้ำมันที่หายไป ไม่อาจจะทำให้เราเสียดายได้ เพราะอย่างน้อย เราก็ไม่ได้ต้องการความศิวิไลในเมืองเหล่านั้น เราเพียงแต่พิศมัยในตึกเก่า ความเงียบงันในแบบฉบับที่หายากในเมืองไทย ดังนั้น Yackandandah จึงเป็นเมืองที่ความหมายสำหรับใจไม่น้อย

ใจใช้เวลาที่ Yackandandah พอประมาณ กล้องเก่ายังทำงานได้ดี มันตอบสนองต่อสายตาที่มองเห็นสิ่งรอบข้างเป็นภาพงดงาม ใจถ่ายภาพตึเก่า ต้นไม้นิ่งๆ ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ และพาตัวเองไปยืนอยู่หน้าประตีสีสดตัดกับสีเสื้อของตัวเอง

ความสุขเล็กๆ ของการได้ไปเยือนที่ใหม่ๆ การพร้อมๆ กับความสุขที่ได้เก็บรูปไปพร้อมๆ กัน …. Yackandandah ต้อนรับผู้มาเยือนอย่างใจดียิ่งนัก สมกับการรอคอย และสมกับที่อยากจะไปเยือน

นานมาแล้วที่รอคอยที่จะทำความรู้จักกับ Yackandandah และวันนี้ก็ได้ตอบใครเสียทีว่า ใจกับ Yackandandah รู้จักกันแล้ว….

แวะไปชมภาพที่นี่ได้ในอัลบั้มของใจ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157625326950923/ 

หรือคลิกที่ภาพ

Random Posts

• ของเขา หรือ ของเรา?? (1)
• You’re still the one (4)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว : ภาคขึ้นเขา (2)
• น้ำก๊อกในขวดใส (7)
• เรื่องจริง เรื่องหลอกตอนที่ 1 (1)
• น้ำไอโอดีน (6)
• สลักไว้บนต้นไผ่ (1)
• “เป๊ปซี่กรีน” เมื่อสีของเป๊ปซี่ไม่ได้ดำเพียงอย่างเดียว (11)
• ไปสเปน? (2)
• บังเอิญ (4)

หลายวันมานี้ ใจยังละล้าละลังว่าจะเดินทางย้อนกลับจากเมืองหนองเขียว เพื่อกลับมาทางเดิม และหาวิธีต่อรถไปยังเมืองพงสาลี เหนือสุดของลาว หรือว่าจะล้มแผนการเดินทางเพื่อเดินทางกับเรือจากหนองเขียวไปยังหลวงพระบาง และเดินทางกลับประเทศไทยดีไหม

อย่างที่บอกเอาไว้ นั่นเป็นเพราะว่า เวลาการเดินทางกลับมาเมืองไทยหนนี้ค่อนข้างจำกัดนัก ใจไม่สามารถใช้เวลาได้อย่างเต็มที่ทั้งในไทยและลาว นั่นเป็นเพราะมีกำหนดกลับออสเตรเลียในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แต่ทว่าใจกลับหนีจากบ้านออกมาเที่ยวลาวร่วมครึ่งสัปดาห์เข้าไปแล้ว

และเมื่อมาถึงหนองเขียว ความเมื่อยล้าจากการเดินป่าที่ดำเนินต่อเนื่องมาจากเมืองสิงห์ ก็ทำให้ใจตัดสินใจล้มแผนการเดินทางไปยังเมืองพงสาลีในท้ายที่สุด และเดินทางไปกับกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวอิตาลีด้วยทางเรือจากเมืองหนองเขียวจนถึงเมืองหลวงพระบางในวันถัดมา

แม้รถของเราจะออกจากหนองเขียวตั้งแต่เช้าตรู่ แต่เป็นเพราะเส้นทางที่ไม่เป็นใจเอาเสียเลย ถนนที่มุ่งหน้าทั้งจากหลวงน้ำทาเข้าเมืองหลวง และจากเมืองหลวงมุ่งหน้ากลับห้วยทราย แขวงบ่อแก้ว อยู่ในระหว่างการก่อสร้างทางลาดยางใหม่ ขณะที่การก่อสร้างก็ไม่ได้เอื้ออำนวยให้นักเดินทางเดินทางให้สะดวกใจ ระยะทางเพียงไม่กี่สิบกิโลเมตร เราต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงการเดินทาง

พลขับรถตู้โดยสารของเรา ต้องเปลี่ยนยางเส้นใหญ่และเปลี่ยนอุปกรณ์หลายชิ้นของรถในทุกๆ  6 เดือน เพราะถนนที่ขรุขระทำมาซึ่งการกระแทกอยู่ตลอดเวลา แต่ถึงจะอย่างนั้น ผู้โดยสารแทบทั้งหมดของเรา ยังใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการหลับทั้งๆ ที่รถก็ไม่ได้ขับนิ่งๆ สักเท่าไร

เรามาถึงหนองเขียวเมื่อฟ้าเริ่มมืดแล้ว การจองห้องพักไว้ล่วงหน้าแล้ว ทำให้เราไม่ค่อยกังวลนักกับการหาที่หลับนอนในค่ำคืนนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ใจเองก็ไม่ได้รู้สึกกังวลกับการมาเยือนที่หนองเขียวในเวลาที่ฟ้ามืด นั่นเป็นเพราะนี่เป็นหนที่สองของการมาเยือนแล้ว ความคุ้นเคยในสภาพเมืองเล็กๆ ทำให้ตัดปัญหาว่าเราจะหาอะไรกินไม่ได้แม้จะมองไม่ค่อยเห็นอะไรข้างทางเลย

หนองเขียวไม่ค่อยคึกคักนัก แต่นักท่องเที่ยวหลายคนก็จดจำสภาพของหนองเขียวได้ดี นั่นเป็นเพราะลักษณะของเมืองเล็กที่ถูกแบ่งกั้นกลางด้วยสะพานข้ามแม้น้ำอูใหญ่ยักษ์ ขณะที่โอบล้อมด้วยภูเขายักษ์ เมื่อยืนทอดสายตาอยู่บนสะพานจะเห็นว่าแม่น้ำอูลับหายสายตาไปพร้อมกับเหลื่อมเขาไปด้วย

นักท่องเที่ยวเพียงบางส่วนเท่านั้นที่จะลงทุนมานอนที่นี่ เพราะหลายคนมักจะฝากชีวิตไว้กับ “เมืองงอย” เมืองที่เคยใช้ชื่อร่วมกันกับหนองเขียว เพียงแค่แบ่งส่วนแบ่งคำว่า “เหนือ” และ “ใต้” ไปคนละอย่างเท่านั้นเอง

เมืองงอย เป็นเมืองติดแม่น้ำอูเหมือนกับเมืองหนองเขียว หากว่าใครล่องแม่น้ำอูมาจากทางเหนือ โดยเฉพาะเมืองขวา ติดกับพงสาลี ก็มักจะต้องผ่านเมืองงอยก่อนเสมอ ขณะที่แม่น้ำอูที่ต่อยาวไปถึงแม่น้ำโขงที่เรียกว่า “ปากแม่น้ำอู” จนถึงหลวงพระบาง ก็จะต้องผ่านทั้งเมืองงอยและเมืองหนองเขียวด้วยนั่นเอง

หนองเขียวเงียบกว่าเมืองงอยอย่างเห็นได้ชัด ที่พักก็ดูจะแตกต่างกับเมืองงอยพอสมควร แต่กิจกรรมหลายอย่างมักจะเกิดขึ้นที่เมืองงอย นักท่องเที่ยวมักจะล่องเรือย้อนกระแสน้ำขึ้นมาที่เมืองงอยเป็นเวลาร่วมชั่วโมง เพื่อซื้อทัวร์เดินป่า และเข้าถ้ำที่เมืองงอย และดูเหมือนเราจะเป็นหนึ่งในนักท่องเที่ยวที่ทำแบบนั้น

กิจกรรมเข้าถ้ำที่เมืองงอยไม่มีอะไรมาก เราต้องเดินออกจากหมู่บ้านไปหลายกิโลเมตร ก็เป็นอันจบกิจกรรม เพียงแต่ว่ากิจกรรมที่เริ่มตั้งแต่ 9 โมงเช้ากลับจบลงในเวลา 6 โมงเย็น นั่นเป็นเพราะเราใช้เวลาที่เหลือไปกับการเสียเงินเดิน….อีกครั้ง

ในวันนี้ นักท่องเที่ยวชาวอิตาลี ยังเสียเงินไปกับกิจกรรมเดินอีกรอบ และนั่นทำให้เราต้องยอมเสียเงินทดลองเดินไปพร้อมกันกับพวกเขา เราเดินต่อจากถ้ำ ทะลุผ่านเส้นทางเล็กๆ ที่ไม่ใช่ทางรถ เดินผ่านแม้น้ำที่สูงเพียงแค่หัวเข่า ก่อนเดินผ่านทุ่งนาที่เต็มไปด้วยควาย ซึ่งหาได้ยากแล้วในบ้านเรา แต่ยังหาได้ง่ายนักที่ลาว

ทุ่งนาที่ตอนนี้ไม่มีรวงข้วง หลงเหลือเพียงแต่ตอข้าวที่เป็นอาหารชั้นเลิศของวัวและควายระแวกนี้ การเดินตามไกด์ท้องถิ่น แบบรู้เป้าหมายว่าอยู่ที่หมู่บ้านชาวเขาข้างหน้า แต่กลับไม่รู้ว่าเราจะใช้เวลานานเท่าไร เหมือนเช่นการเดินป่าที่ผ่านมาในเมืองสิงห์ ทำให้ขาทั้งสองข้างของใจปวดระบมยิ่งขึ้น ความเมื่อยล้าทับถมเป็นสองเท่าจากเมื่อวันก่อน เช่นกันกับความขี้เกียจและไม่อยากเดินที่เพิ่มระดับเป็นทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ

เราเดินผ่านเรื่อยไปตามคันนายาวเป็นทิวแถว นักท่องเที่ยวหลายคนเดินสวนทางกลับหมู่บ้าน ต่างกันกับเราที่กำลังมุ่งหน้าไปยังเส้นทางเดิมของพวกเขา

ใจและเพื่อนร่วมเดินทางเดินผ่านมาจนถึงจุดที่มีความสำคัญกับความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับเมืองงอย นั่นเป็นจุดหนึ่งก่อนถึงหมู่บ้าน เราพบเห็นคนกลุ่มหนึ่งในชุดสีกากี กำลังถืออุปกรณ์อย่างหนึ่งเดินวนอยู่ทั่วทุ่งนาในบริเวณนั้น ขณะที่รอบตัวพวกเขาและรอบข้างพวกเราก็เต็มไปด้วยเส้นสีเหลืองดำที่กลายเป็นเขตกั้น “วัตถุระเบิด”

ในเวลาต่อมา เราถึงได้รับทราบว่า การเดินที่ปลอดภัยที่สุดในพื้นที่เหล่านี้คือ การเดินบนคันนา นั่นเป็นเพราะเมื่อไม่นานมานี้ ชาวบ้านที่ทำนาได้ขุดพบระเบิดที่ยังทำงานแม้จะถูกปล่อยแบบปูพรมตั้งแต่สมัยสงครามเวียดนามเมื่อหลายสิบปีก่อน เมื่อแจ้งทางรัฐบาล เจ้าหน้าที่ในชุดสีกากีที่เราได้พบจึงเดินทางเข้ามาในพื้นที่เพื่อตรวจหาระเบิดและทำลายทิ้งไป

แม้จะนึกกลัวอยู่พอสมควร แต่การอารมณ์ของในใจในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับอารมณ์ร่วมของผู้ประท้วงทางการเมือง ว่ากันว่า ม็อบจะไม่เกิดหากไม่ได้มีการยั่วยุทางอารมณ์ของผู้ที่มีความคิดเห็นไปในทางเดียวกัน ความรุนแรงของอารมณ์แบบเดียวกันจะเพิ่มระดับสูงขึ้น เมื่อมีการพูดถึงประเด็นความคิดเห็นเดียวกัน เราจะทำในแบบเดียวกัน และมุ่งหน้าไปยังจุดหมายเดียวกัน…เช่นเดียวกันกับใจ เมื่อเพื่อนร่วมเดินทางยังยืนยันจะเดินเพราะไม่เห็นว่าจะไม่ปลอดภัยตรงไหน นั่นหมายถึงว่า ใจยังต้องเดินหน้าไปยังเส้นทางระเบิดต่อไป

เราเดินไปยังหมู่บ้านข้างหน้าที่แม้จะเคยชินกับนักท่องเที่ยว แต่พวกเขากลับไม่ค่อยจะสนใจการไปเยือนของพวกเรานัก กิจกรรมส่วนตัวในหมู่บ้านแบบปิดยังคงดำเนินต่อไป หาใช่ใส่ใจกับสายตาผู้มาเยือนอย่างเราสักเท่าไร

ใจเดินวนไปรอบหมู่บ้าน ใช้เวลาไปกับการถ่ายภาพเท่าที่จะทำได้ เพราะแบตเตอรี่เริ่มอ่อนล้าลงไปทุกที หลายปีมานี้ ใจยังใช้แบตเตอรี่ก้อนเก่า ยังไม่มีทีท่าว่าจะซื้อเพิ่ม ทำให้การเดินทางหลายหนต้องเสียอารมณ์เพราะแบตเตอรี่กล้องมักหมดตอนที่เห็นภาพงามๆ เสมอ…..

ใจตัดสินใจจะไม่เดินทางต่อไปยังหมู่บ้านข้างหน้า ขณะที่เพื่อนสาวก็เห็นไปในทางเดียวกัน ฟ้าเริ่มอ่อนแสงลง เราเมื่อยล้า หิวข้าว และแบตเตอรี่กล้องก็ใกล้หมด เราปล่อยให้ชาวอิตาลีที่บ้าพลังเดินทางไปยังหมู่บ้านถัดไป หันหลังให้หมู่บ้านนั้น เดินทางกลับมาทางเดิม ผ่านฝูงควาย วัว และดงระเบิด กลับมาลดระดับความหิวที่จุดเริ่มต้นเดิม

อาทิตย์เริ่มจะอัสดงแล้ว ท้องใจอิ่ม แบตเตอรี่กล้องหมดเกลี้ยง แต่ภาพที่ได้กลับมาจากการเดินวันนี้เต็มไปด้วยหน้าคนอย่างที่ต้องการ…เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้า เราก็อาศัยเรือลำเดิมกลับมายังเมืองหนองเขียว ใจเชื่อเหลือเกินว่า ความเมื่อยล้าทั้งหมดจะจบลงที่เมืองหนองเขียว พรุ่งนี้เราจะเดินทางด้วยเรือไปยังหลวงพระบางกันอีกทั้งวัน ชีวิตจะเติบโตหนึ่งวันเต็มบนเรือล่องแม่น้ำอู จนถึงเมืองหลวง …. ที่นั่นเราจะไม่ต้องเดินป่าฝ่าดงระเบิดกันอีกแล้ว….

แวะไปดูภาพทั้งหมดของเมืองงอยได้ที่
http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157625929885883/

หรือคลิกที่ภาพ

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ได้เวลา (9)
• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)

ใจไม่เคยมาเยือนเมืองสิงห์ เขตของหลวงน้ำทา ทางเหนือของลาว นั่นคือความจริง เพราะแม้จะเดินทางข้ามไปฝั่งลาวอยู่พอสมควร แต่กลับไม่รู้จักเมืองนี้ จนเมื่อเพื่อนสาวผู้นำทางบอกว่าเป็นเมืองที่ฝรั่งเขามักจะไปเดินป่ากันมากขึ้น

ฝรั่งหลายคนดั้นด้นนั่งรถฝ่าถนนลูกรังที่รอคอยการแก้ไขร่วมหลายชั่วโมง เพื่อที่จะมานอนอยู่โยงที่เมืองอันเป็นรอยต่อระหว่างประเทศลาวและจีนเพื่อหวังจะได้เดินป่าที่เขาว่า….มักจะต้องทำเมื่อมาเยือนถึงเมืองนี้

อันที่จริงแล้ว ใจสารภาพว่าแม้จะเป็นผู้ชอบการเดินทาง เรียกได้ว่า การเดินทางคือยาบำบัดความเบื่อหน่ายได้อย่างดีเยี่ยม การได้ไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก เป็นความสุขอันประเสิรฐนักของการเดินทาง แต่ถึงจะอย่างนั้น ใจกลับไม่เสน่หาการเดินป่าสักเท่าไร ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลเรื่องอายุที่เกินครึ่งชีวิตเข้าไปแล้ว การเหนื่อยหอบที่ไม่ค่อยชอบนัก และความรู้สึกที่มักจะทำให้เราอดทนรอจนกว่าจะถึงจุดหมาย เราไปได้ไม่เร็วและไม่ไกลนัก นอกเสียจากเราต้องวิ่งมากกว่าเดิน …ล้วนแล้วแต่ทำใจไม่ชอบการเดิน

แต่ถึงจะมีเหตุร้อยแปด ใจก็ต้องเสียเงินเกือบหนึ่งพันบาท ไปกับการเดินป่าที่เมืองสิงห์ในวันรุ่งเช้าที่ตื่น

สำหรับใครที่ไปเมืองสิงห์มาแล้ว คงจะพบเห็นบริการนำพาเดินป่าตามโรงแรมและบ้านพักที่เปิดให้บริการ รวมไปถึงบริการของหน่วยงานการท่องเที่ยวประจำเมืองสิงห์ที่อยู่บนถนนเส้นหลักของเมือง การเดินป่าจำเป็นต้องมีไกด์มืออาชีพ….อย่างน้อยก็เรื่องเส้นทาง ที่จะไม่ทำให้เราหลงและพลัดกับคนในกลุ่มได้ และนั่นหมายถึงว่าเราต้องเสียเงินจำนวนหนึ่งไปกับค่าแรงของคนนำทางพอสมควร

ในเช้าวันที่เราเดินป่า สมาชิกตื่นมารวมตัวกันที่ลานกลางที่พักอย่างพร้อมหน้า ก่อนแบกเป้ขึ้นบ่าขึ้นรถโดยสารขนาดเล็กที่จะพาเราไปปล่อยลงตรงจุดเริ่มต้นของการเดิน

เมืองสิงห์ดูไม่เงียบอย่างที่ควรจะเป็น เมืองในยามเช้ากลับดูคึกคักด้วยเสียงรถรา ผู้คนและไก่ขัน รถของเราฝ่าเมืองออกมาเรื่อยๆ บนถนนสองเลนส์ที่มีหมอกปกคลุมมองไม่เห็นอะไรเบื้องหน้า ก่อนที่รถจะพ้นโค้งตรงหน้า แดดก็มาเยือนเราในครานั้นเอง

ใจถอดเสื้อกันหนาวที่แบกมาด้วยฝากไว้กับคนขับรถ เพราะเมื่อเห็นแสงแดดก็พอจะเดาได้ว่า ไม่เพียงแต่อีกหลายนาทีข้างหน้าใจจะร้อน แต่แน่นอนว่าใจจะต้องแบกเสื้อที่หนักอึ้งไปด้วยตลอดทาง

คณะของเราข้ามถนนไปยังฝั่งตรงกันข้าม ปีนผ่านรั้วไม้ไผ่เตี้ยๆ ที่มีเหล็กลวดหนามกั้นไว้ด้วยไม่สูงนัก เดินขึ้นเขาไม่สูงสักเท่าไร ก่อนจะเริ่มเห็นทางเดินเล็กๆ ที่พาดขึ้นเนินเขาตลอดทาง ไกด์บอกว่าเราจะเดินไปอีกหลายกิโลเมตร จนกว่าจะถึงน้ำตกอันเป็นจุดหมายที่พักในการทานอาหารมื้อกลางวัน ที่พวกเขาแบกขึ้นป่ามาให้พวกเราด้วย ถือเป็นบริการอย่างหนึ่งที่แลกกับเงินค่าจ้างที่เราจ่ายให้

เราเดินกันอยู่นานพอสมควร แวะตามจุดลาดชันเป็นระยะ นักท่องเที่ยวชาวอิตาลีร่วมทริปหลายคนแวะพ่นยากันแมลงพอๆ กับเราชาวคณะไทยที่ก็เริ่มหันมาใส่ใจยุงที่อาจจะชุกชุมมากขึ้นเมื่อเราเดินเข้าป่ากันอย่างจริงจัง

มาถึงตอนนี้ใจจำไม่ได้ว่าตัวเองมาเดินได้สักกี่กิโลเมตรแล้ว รับรู้แต่เพียงว่า กว่าเราจะเดิน เดิน และเดินมาถึงน้ำตกสูงที่ยามนี้ไร้น้ำเพราะอยู่ในหน้าแล้ง ก็ปาเข้าไปเที่ยงกว่า ขณะที่เราเริ่มเดินกันตั้งแต่แปดโมงเช้า…..

น้ำตกที่เราพักไม่เพียงแต่เราต้องปีนลงเส้นทางเล็กๆ ที่เหมาะแค่เพียงหนึ่งคนเดิน เส้นทางลาดชันทั้งขาลงและขาขึ้นแล้ว แต่เล่นทำเอาเราเหนื่อยหอบกันเป็นทิวแถว

เราแวะทานข้าวที่น้ำตกนั้นอยู่ร่วมชั่วโมง ก่อนเดินยาวอยู่โยงกันในป่านานพอสมควร เราแวะพักกันเป็นระยะ  ขณะที่เราก็ไถ่ถามไกด์ชายและไกด์สาวชาวลาวที่พูดภาษาอังกฤษได้ดีไม่ใช่น้อยอยู่เป็นระยะเช่นกันว่า “เมื่อไรจะถึง”

ไกด์ตอบเป็นนัย “อีกสิบห้านาที” แต่เรากลับเดินผ่านทางเส้นรกไปด้วยต้นไม้ ฝ่าเขาลูกแล้วลูกเล่า เดินผ่านแนวเขา สันเขาลูกหนึ่งไปยังอีกลูกหนึ่ง แวะชมวิวภูเขาสูงที่ไกด์บอกว่าเป็นรอยต่อของลาวที่ต่อกับจีนอยู่สักพัก จนกระทั่ง…..พ้นแนวปลูกต้นยางพารา ไกด์ก็บอกว่าเรากำลังมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านชาวเขากันแล้ว

ใจจำได้ถนัดว่าเรานัดหมายกันในช่วงเช้าก่อนเดินป่าในเวลาเจ็ดโมงสามสิบนาที ขณะที่เราเริ่มต้นการเดินทางอยู่ที่แปดโมงเช้า ขณะที่เรามาถึงหมู่บ้านชาวเขาเป้าหมายในเวลา 4 โมงเย็น…. นี่เป็นการเดินทางที่ทรหดอีกรายการหนึ่ง ไม่นับรายการที่ใจเริ่มเดินเท้าจากหมู่บ้านในเขตของเมืองซาปา ทางเหนือของเวียดนามในช่วงเก้าโมงเช้า และอยู่โยงจนเดินป่าเสร็จในเวลาสี่โมงเย็น…

ไม่เพียงแค่นั้น เรายังเดินเท้าจากหมู่บ้านหนึ่งไปยังอีกหมู่บ้านหนึ่งที่อยู่ติดกัน เสร็จภารกิจการเดินอันแสนรันทดในช่วงหกโมงเย็น….

การเดินวันนั้นแม้ใจจะได้ภาพหน้าคนอย่างที่ใจหวัง แต่ต้องยอมรับว่าการเสียเงินไปเดินเป็นเวลาหลายชั่วโมงนั้น ทำให้เท้าและขาของใจระบมติดต่อกันยาวนานอีกหลายวันนับจากนั้นเลยทีเดียว…

การไปเมืองสิงห์ไม่ได้มีค่าในความทรงจำเพียงแค่เป็นเมืองใหม่ที่ใจไม่เคยไปเยือน แต่ยังเป็นเมืองที่ใจยอมเสียเงินไปเดินให้ปวดขาด้วยในเวลาเดียวกัน…..

แวะไปชมภาพในชุดของเมืองสิงห์ได้ที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157626055028446/
หรือคลิกที่ภาพ

Related Post

• กลับบ้าน…ลาว (0)
• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 4 : ริมทางที่เมืองหลา (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 3 : แวะอุดมไซ (4)
• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)