แสงทองแห่งปีที่ “ปางอุ๋ง”

เช้าวันนั้น…..ฉันมองเห็นแสงแดดวิ่งผ่านม่านหมอกตกลงกระทบกับพื้นน้ำนิ่งไม่ไหวติง  ส่วนผสมทั้งหมดก่อให้เกิดแสงสีทองเรืองรองอยู่เบื้องหน้า ภาพทั้งหมดทำให้ความทุกข์ทั้งหมดที่รวบรวมติดตัวมาด้วยจากกรุงเทพฯ หายจนปลิดทิ้ง อย่างน้อยก็ช่วงนาทีนั้น นาทีที่ได้เห็นว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นสวยงามมากมายเพียงใด
เขาว่ากันว่าในแต่ละปีของชีวิตคนเราสิ่งหนึ่งที่ควรจะทำอย่างน้อยก็หนึ่งครั้งในปีนั้นๆ ก็คือ “การมีโอกาสได้นั่งดูพระอาทิตย์ตก และพระอาทิตย์ขึ้น” ฉันว่ามันเหมือนเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนักที่เราจะลงมือทำ แต่ก็ไม่เคยลงมือทำมันเลย ปล่อยให้เวลาล่วงเลยผ่านไปปีแล้วปีเล่า จนย่างเข้าวัยกลางคน คนอย่างฉันก็เพิ่งจะเห็นความสำคัญของการเดินทางไกลเพื่อมองหาที่นั่งชมตะวันลาลับขอบฟ้าและรอเวลาให้มันโผล่มาทักทายในเช้าวันรุ่งขึ้นแบบเต็มตาสักครั้ง

“ปาย” เปลี่ยน “คน” ก็เปลี่ยน

จนป่านนี้แล้วคงไม่ต้องบอกหรือแนะนำอะไรให้มากมายว่า “ปาย” คืออะไร เพราะใครๆ เขาก็รู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองแล้วว่าปายเป็นเมืองเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางขุนเขาและเงาไม้ของแม่ฮ่องสอน ปายกลายเป็น destination หรือจุดหมายปลายทางของใครหลายคนในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ จนเริ่มมีคนกังวลกันแล้วว่า ปายจะกลายเป็น “ตรอกข้าวสาร” ที่ดันทะลึ่งไปอยู่ที่แม่ฮ่องสอนแล้วหรือไม่…
ใจไม่เคยไปปายเลยแม้สักครั้งเดียว ชีวิตเคยย่างกรายไปขุนยวม แม่เสรียงและแม่ฮ่องสอนก็ตั้งนานนม จนแทบจะไม่หลงเหลือความทรงจำอะไรมากมายไปกว่า ฉากนั่งในห้องน้ำของตาแล้วเห็นตะกวดวิ่งผ่านบนหัวที่เป็นไม้ตารางเปิดโล่งให้เถาวัลย์พันไปมาเท่านั้นเอง ดังนั้นจึงบอกหรือเปรียบเทียบกับปายในช่วงก่อนหน้านี้ไม่ได้

ทุ่งทานตะวันในมุมมองของ “ใจ”

คืนก่อนหน้าที่รู้ว่าจะได้ไปทุ่งทานตะวัน ทำเอาใจนอนไม่ค่อยหลับ…. นี่มันตั้งเกือบ 10 ปีแล้วนะ ที่ใจไม่ได้ไปดูดอกทานตะวันเลย หลังจากครั้งนั้น…ครั้งที่นั่งรถไฟไปกับการรถไฟ เขาเอาพวกเราไปปล่อยตรงสันเขื่อน และภาพที่ถ่ายมาทั้งหมดก็หายไปกับฮาร์ดดิสก์คอมพิวเตอร์ที่พัง หลงเหลือเอาไว้แต่ภาพความทรงจำที่พอจะจำได้ว่า “เคยไป”

อันที่จริงใจเคยไปทุ่งทานตะวันขนาดย่อมที่เชียงรายกับพี่สาวเหมือนกัน แต่มันก็นานร่วม 3 ปีเห็นจะได้แล้ว ที่สำคัญมันไม่ใช่ทุ่งทานตะวันใหญ่ยักษ์เหมือนลพบุรี เหมือนกับที่ข้าวซอยต้องไปกินที่เชียงใหม่ จะกินไข่เค็มก็ต้องไปที่ไชยาโน่นกระมัง….แม้วอย่างใจเลยโหยหาการไปยืนอยู่ทุ่งทานตะวันยิ่งนัก

เที่ยวตลาดคลองสวน 100 ปี

เมื่อวันก่อนใจเห็นข่าวในทีวี เขาชักชวนให้คนไปเที่ยวที่ตลาดคลองสวน 100 ปีที่ฉะเชิงเทรา ใจก็อดนึกถึงทริปที่ตัวเองเคยไปที่นี่เสียไม่ได้ ว่าแล้วก็เปิดดูรูปในกรุ และนับจากนั้นความทรงจำเกี่ยวกับทริปในตลาดเก่าแก่เกินอายุแม่ พ่อ และปู่ย่าตายายก็เริ่มผุดขึ้น ชัดขึ้นๆ ….
 

มิวเซียมสยาม..พิพิธภัณฑ์ที่ช่วยบอกรากเหง้าของเรา

ปีนี้ทั้งปี ใจไปพิพิธภัณฑ์มาเยอะพอสมควร เฉพาะที่ออสเตรเลียประเทศเดียว ไปใจพิพิธภัณฑ์ไม่ต่ำกว่า 5 แห่ง แต่ละที่ไม่เล็กอย่างที่คิด เคยไปที่พิพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ในซิดนีย์ ไม่เพียงแต่ใหญ่ แต่ยังเป็นสถานที่ที่ใจประทับใจและชอบมากที่สุดในทุกๆ สถานที่ที่ได้ไปเยือนใน 3 เมืองใหญ่ของออสเตรเลียตลอดระยะเวลา 15 วันนั้น ใจเดินไปเกือบสองชั่วโมงยังดูของไม่ครบ ยังอดเสียดายที่มีเวลากับการเดินที่นี่น้อยไป
การไปพิพิธภัณฑ์ในออสเตรเลียในหันนั้น ทำให้ใจกลับมาพร้อมกับคำถามในใจว่า “ทำไมเมืองไทยไม่มีพิพิธภัณฑ์แบบนี้บ้าง”

ขนมหวานนี้เพื่อ…เธอ

วันนี้ที่บ้านต้องตื่นกันตั้งแต่เช้า หลังจากเมื่อวานไปจ่ายตลาดเพื่อรอไปเลี้ยงขนมหวานเด็กก่อนอนุบาล (แถวบ้านเรียกเด็กเล็ก) ถึง 3 โรงเรียน

หลายวันก่อนกลับบ้านนอก พี่อัดกับแหม่มให้เงินสมทบมาทำอาหารกลางวันให้เด็กๆ แต่เป็นเพราะว่าคุณครูประจำโรงเรียนบอกว่า อบต. ทำอาหารกลางวันให้เด็กๆ กินทุกวันแล้วเมื่อไม่นานมานี้ เด็กๆ อยากกินขนมหวาน ผลไม้ และอยากได้ขนมปังปี๊บใหญ่ๆ ให้เด็กไว้กินเวลาตื่นนอนมากกว่า เมื่อวานเย็น ใจกับแม่เลยออกจากบ้านเมื่อวานเย็น ซื้อแอปเปิ้ล แตงโม ชมพู่ และของสำหรับทำขนมหวานรวมมิตรให้เด็กๆ ได้กินกันวันนี้

แม้วไปหัวหิน

ใจไปหัวหินมาค่ะ
ให้ความรู้สึกเหมือนกับว่า
ไม่ได้ไปทะเล…แต่ไปเมืองหัวหิน
ฝรั่งก็ยังเยอะเหมือนเดิม
เดินตลาดหัวหินยามค่ำก็พบว่าคนไทยเยอะแยะไปเสียหมด
รถราก็เต็มท้องถนน
หัวหินช่วงนี้มีการก่อสร้างตึกสูงๆ เยอะมาก
หากใครผ่านไปผ่านมาจะเห็นเครนยักษ์บนหัวมากมายหลายที่
ที่พักแพงๆ เกิดใหม่ก็เพียบ
อาจจะเพราะว่าอยู่ห่างจากกทม. ไม่มากนัก
ขับรถไม่ไกล มีทะเลด้วย…ก็คงจะดีกว่าไปนอนค้างที่สวนสยาม

ค้างคาวแม่ไก่

นั่งเปิดดูรูปใน  external hardisk ของตัวเอง
หวังว่าจะลบรูปเก่าๆ ที่ถ่ายเอาไว้แล้วไม่ได้ใช้งานออกไปบ้าง
เพราะเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีแถบสีแดงเตือนว่าพื้นที่ฮาร์ดดิสก์เต็มเสียแล้ว
ดังนั้นสิ่งที่ต้องทำคือ back up เข้าไปอยู่ในแผ่นดีวีดีบ้าง ลบบ้างบางรูปที่ไม่จำเป็น
คลิกไปคลิกมาก็ได้เห็นรูปเก่าๆ ที่ไม่ได้เปิดดูเสียนาน
โดยเฉพาะรูปที่ถ่ายจากกล้องดิจิตอลตัวแรกๆ ที่มีโอกาสได้ใช้
หนึ่งในนั้นเป็นรูปที่ไปเที่ยวฉะเชิงเทรา
ถ่ายด้วยกล้องคาสิโอ ขนาด 2 ล้านพิกเซล ราคาเหยียบ 3 หมื่นบาท
เวลานั้นไฮโซมาก…แต่ตอนนี้ ในมือถือยังมีกล้อง 5 ล้านพิกเซลเข้าไปแล้วล่ะน้อออ

งานน้องหมา

วันนี้มีโอกาสไปงาน Pet Expo กับเพื่อนแอน
หลังจากวันก่อนเบี้ยวไม่ยอมไปด้วยแล้วหนนึง
วันนี้แอนเลยไปเดินในงานนี้กับรุ่นพี่
ส่วนใจก็ตรงรี่ตามไปทีหลัง
แม้ชื่องานจะบอกว่า เป็นงานแสดงสัตว์เลี้ยง
แต่เหมือนกับว่าในงานจะเต็มไปด้วยทุกเรื่องราวที่เกี่ยวกับน้องหมา
มากกว่าสัตว์ประเภทใดๆ ในโลกนี้
ใจเห็นแมว และกระต่ายอยู่แวบๆ แอบแซมๆ อยู่ในงานบ้าง
แต่ว่าทุกอย่างที่เห็น ชวนทำให้อยากเปลี่ยนชื่องานเป็น “งานน้องหมา” ไปเสียเลย

ฉันชอบกระดานโต้ทราย

สองสามวันนี้ใจจะทะยอยเอาของเล่นแผลงๆ มาฝากกัน
ดูว่าตอนไปออสเตรเลียเมื่อไม่นานมานี้
ใจไปเล่นเครื่องเล่นอะไรบ้างที่มันไม่มีที่เมืองไทย
หลังจากที่ติดค้างมานานนม หมักหมมจนเป็นออสเตรเลียดองเค็มกันเต็มที่แล้ว
ปล่อยให้คนทวงแล้วทวงอีก
หลายคนบอกว่านั่งดูภาพอย่างเดียว บอกว่าไม่เห็นภาพช่วยกรุณาบรรยายภาพด้วย
ใจเลยตั้งสติและลงมือตั้งใจเขียนเล่ากันสักที… เอาน่ะ มาช้าดีกว่าไม่มาใช่ไหมละ
 

โรงภาษีร้อยชักสาม

วันนี้ใจไปที่ “โรงภาษีร้อยชักสาม” มาหลังจากที่นั่งเรือผ่านไปทำงานที่นั่นยาวนานติดต่อกันหลายปี
แต่ก็ไม่มีโอกาสแวะเวียนเข้าไปดูของจริงถึงที่กันสักครั้ง…
โรงภาษีร้อยชักสาม หรือ โรงภาษีเก่า (custom house) หรือ อาคารศุลกสถาน ตั้งอยู่ที่ ถนนเจริญกรุง 36 เขตบางรัก
ที่ดินแปลงนี้เป็นเขตราชพัสดุซึ่งติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา แต่เดิมในสมัยรัชกาลที่ 5 ตึกนี้ทรงคุณค่าในฐานะของการเป็นโรงเก็บภาษี
ซึ่งรัชกาลที่ 5 ได้ทรงให้ย้ายโรงภาษีเก่าจากปากคลองผดุงกรุงเกษมให้มาอยู่ที่ตึกทรงคลาสสิกนี้

Par Club

ตั้งแต่จำความได้…ก็ไปเที่ยวผับ เทคกับเค้าไม่กี่หนในชีวิตนี้ ไปหนแรกก็ตอนสอบเอนทรานซ์ติด พี่สาวคนกลาง ให้รางวัลเป็นการพาไปผับที่เชียงใหม่
 
ครั้งที่สอง สาม สี่ และห้า ก็ไปกับเพื่อนที่มหาวิทยาลัย สมัยนั้นก็คงไม่พ้น  RCA กระมัง เพราะมันก็ใกล้ที่เรียนดีอ่ะเนาะ ไปทีไรก็มักจะกลับมาไม่สบายทุกที เพราะมันแพ้กลิ่นบุหรี่ และก็อยู่ดึก นอนดึกก็ล้มพับทุกครั้ง ที่สำคัญคือ โดนไล่กลับก่อนทุกที เพราะทำเอาเพื่อนๆ เปลือง นั่งกินแต่กับแกล้มและก็โค้ก …
 
หลังเรียนจบก็ไปไม่กี่หน ….ตามโอกาส งานบ้าง เพื่อนกลับมาจากต่างประเทศ หรือไปเลี้ยงกับพี่ๆ มั่ง ให้นับก็คงไม่ถึง 20 ครั้งมั้ง

ตัวก็ดำ ผื่นก็ขึ้น …

ศุกร์ เสาร์และอาทิตย์ที่ผ่านมาถือว่าเป็นการเดินทางไปท่องเที่ยวที่ไกลที่สุดอีกครั้ง…ไม่นับรวมไปต่างประเทศนะ เอาเฉพาะเดินทางในเมืองไทยเนาะ
เกาะเต่า เกาะนางยวน คือเป้าหมายของคนกรุ๊ปนึง..เรามุ่งหน้าออกจากสนามบินดอนเมืองในยามเช้าตรู่ของวันศุกร์ งานนี้มีตื่นกันตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นกันอีกครั้ง..ตีห้าสี่สิบ คือเวลานัดหมาย และขึ้นเครื่องตอนหกโมงครึ่งประมาณนั้น

ไป-กลับ ทำเหมือนนักธุรกิจ…

 เมื่อวันที่ 8 ที่ผ่านมาใจกับรุ่นพี่นักข่าวอีกคนมีโอกาสเดินทางไปร่วมงานแถลงข่าวที่กรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย เจ้าภาพ Asia Summit ที่กำลังเป็นข่าวอยู่ตอนนี้ หลังจากที่เว้นว่างในการเยี่ยมเยือนเมืองนี้มานานถึงกว่า 4 ปีเต็ม…
จริงๆ แล้วหากมีโอกาสก็อยากจะนอนที่นั่นสักหนึ่งคืนเพื่อสัมผัสบรรยากาศในเมืองอีกครั้ง แต่ว่า…เวลามันลงตัวเสียจน คนเชิญให้ตั๋วเราแบบไปแล้วก็กลับภายในวันนั้นเลย

เที่ยวบินระทึก…

หายหน้าไปหลายวัน จะไปไหนได้ นอกจากขี้เกียจอัพ Blog บวกกับต้องเดินทางไกล…คราวนี้ไปสิงคโปร์อีก 4 วันติด ไปจนไม่อยากจะไปแล้วสิงคโปร์เนี่ย มันทั้งเหนื่อย ทั้งล้า เหลือเกินช่วงนี้
ฝนที่สิงคโปร์ป่วนตลอดเวลา เดี๋ยวหยุดเดี๋ยวตก ไม่รู้คิดยังไง…อากาศมันเลยผิดปกติ บางทีก็ต้องเดินตากฝน ยิ่งวันกลับ เจอเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์อีก กลับมาถึงเมืองไทยเลยไม่สบายไปซะยังงั้น
เรื่องไม่พึงประสงค์ที่ว่านั้นทำเอาตกใจนิดๆ นี่เป็นครั้งแรกของการเดินทางไปต่างประเทศนับสิบหนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา