ใจพอจะจำได้ว่า ปีหนึ่งของการทำงานเป็นนักข่าว บรรณาธิการโต๊ะข่าวหนังสือพิมพ์หัวธุรกิจที่ใจเคยทำงานอยู่ ตัดสินใจส่งใจไปทำข่าวที่มาเลเซียเป็นเวลาสามวัน ในช่วงเวลาว่างเว้นจากการทำข่าว ใจเดินออกจากโรงแรมเพียงลำพังนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินไปทัศนาตึกปิโตรนาส ตึกที่สูงที่สุดในมาเลเซีย และถ้าจำไม่ผิดดูเหมือนว่าปิโตรนาสเองก็ได้รับการขนานนามว่าเป็นตึกแฝดที่สูงที่สุดในโลกด้วยกระมัง

ในหนนั้นใจใช้ความพยายามถึงสองวันซ้อนในการเดินทางขึ้นไปยังจุดชมวิวของปิโตรนาส นั่นเป็นเพราะว่าตึกปิดทำการให้ขึ้นชมวิวในช่วงสี่โมงเย็นของทุกวัน ดังนั้นใจจึงใช้พยายามในวันที่สอง เดิมดุ่มๆ เข้าไปต่อคิวขึ้นชมวิวอีกครั้ง และอย่างที่เขาว่ากันไว้ “ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ทั่นั่น” นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของความหลงใหลได้ปลื้มกับการยืนอยู่บนตึกสูงแล้วมองสิ่งที่อยู่เบื้องล่าง

หลายปีต่อมา ใจใช้ความพยายามในการกางแผนที่อยู่กลางเกาะแมนฮัตตัน ทั้งๆ ที่ใครต่อใครก็รู้จักใครดีว่า “มันเป็นพวกชอบงงทิศอยู่เป็นประจำ” แต่เพื่อให้ถึงจุดหมายในการเยือนตึก Empire State ตึกที่สูงที่สุดในนิวยอร์ก ดังนั้น ใจจึงใช้ความพยายามอย่างไม่ลดละจนถึงตึกอย่างสวัสิดิภาพเสียเงินในกระเป๋าไปพันกว่าบาทเป็นค่าทางผ่าน เปิดกระเป๋าทุกซอก แกะโน้ตบุ๊กกางแล้วเปิดเครื่องให้พนักงานเอาเข้าไปตรวจในมุม  เพียงเพราะหวังอยากขึ้นชมวิวบนตึกสูงเท่านั้นเอง

หลายปีก่อนหน้าโน้น ตารางท่องเที่ยวของใจในสามรัฐใหญ่ของออสเตรเลีย ทั้งโกลด์โคสต์ ซิดนีย์ รวมถึงที่เมลเบิร์นแห่งนี้ มีตึกสูงที่สุดของแต่ละเมืองอยู่ในนั้นด้วย ในหนนี้ใจได้ค้นพบว่า ไม่เพียงแต่วิวที่ตึกสูงระฟ้ามอบกลับคืนมา แต่มันมีอะไรอีกหลายอย่างที่เราสามารถทำได้บนตึกสูงที่ว่า

ที่เมลเบิร์น ตึกสูงที่สุดของเมืองมีชื่อว่า “ยูเรก้า สกายเด็ค ทาวเวอร์” (Eureka Skydeck Tower) หากเงยหน้ามองจากเบื้องล่าง เราจะเห็นสีทองวับวาวอยู่บนยอดตึก ทองคำของแท้ไม่มีปลอมถูกฉาบเอาไว้บนยอดตึกคิดแล้วเป็นจำนวนหลายชั้น กลายเป็นสัญลักษณ์สำคัญของตัวตึกไปในตัว

ยิ่งเมื่อมองจากมุมด้านหน้า เพ่งสายตาตรงไปที่ตัวตึก เราจะเห็นรูปปั้นผึ้งสีทองหลายตัวติดอยู่ที่ตัวตึก ซึ่งต่อมาใจได้รับคำอธิบายจากผู้จัดการตึกที่ออกมาต้อนรับว่า ที่เมลเบิร์นมีกฎหมายที่ไม่เหมือนใคร ใครที่สร้างตึกต้องยอมรับเงื่อนไขว่าคุณจะต้องทำอะไรก็ได้ที่บ่งบอกถึงความเป็นศิลปะบนตัวตึก อะไรก็ได้ที่จะบอกว่า คุณทำให้มันเป็นศิลปะ เพราะเมืองแห่งนี้พยายามขายความเป็นศิลปะ เพื่อดึงดูดคนมาท่องเที่ยว เราจึงเห็นศิลปะ ปฏิมากรรม และอะไรต่อมิอะไรในเชิงศิลป์อยู่ทั่วทั้งเมืองเมลเบิร์นไปโดยปริยาย ไม่เว้นแม้แต่แผ่นไม้อัดธรรมดาๆ ที่เอาไว้กั้นสถานที่กำลังก่อสร้างตึก ก็ถูกละเลงด้วยสีสัน และลวดลายอย่างตั้งใจ และส่งผลให้ทางผ่านไม่ธรรมดาขึ้นมาในบัดดล

เมื่อตอนที่ใจไปถึง Eureka Skydeck Tower เพิ่งสร้างเสร็จได้เพียง 6 เดือนเท่านั้น (ไม่นับทุกวันนี้ที่เข้าเมืองเมื่อไรก็ได้เห็นตึกนี้ตลอดเวลา) ว่ากันว่าตึกสูงสุดของเมืองนี้ใช้เวลาก่อสร้างถึง 4 ปีกับอีก 2 เดือนเต็มๆ เพิ่งจะเปิดเปิดทำการเมื่อวันที่ 11 ตุลาคมปี 2006

Eureka Tower Pty Ltd เจ้าของตึก ตั้งใจจะให้เป็นตึกระฟ้าสำหรับการพักอาศัย และหวังจะให้ติดในอันดับ“The world’s tallest residential tower” หรือตึกที่พักอาศัยของมนุษยชาติที่ดันทะลึ่งสูงที่สุดในโลก

แผ่นประวัติของตัวตึกที่อยู่ในมือของใจบอกว่าบริษัทเจ้าของตึกใช้เงินในการก่อสร้างทั้งสิ้นราว 500 ล้านเหรียญออสเตรเลีย อีกทั้งลิฟต์ที่นี่ยังเป็นลิฟต์ที่ได้ชื่อว่าเร็วที่สุดในบรรดาตึกที่ตั้งอยู่ทางใต้ของออสเตรเลีย คำนวณความเร็วได้ที่ 9 เมตรต่อวินาที

ความสูงของตึกอยู่ที่ 300 เมตร ใช้กระจกติดรอบตึกกินพื้นที่ 40,000 ตารางเมตร โดย 10 ชั้นบนสุดของตึกเป็นกระจกที่เคลือบด้วยทองคำ 24 กะรัต โดยมี Fender Katsalidis Pty Ltd เป็นบริษัทรับออกแบบ และมี Grocon Constructions Pty Ltd เป็นคนก่อสร้าง สถิติการก่อสร้างตึกยังใช้คอนกรีต 110,000 ตัน น้ำหนักราว 200,000 ตัน มีบันได 3,680 มีชั้น 92 ชั้น หน้าต่างของตึกกินพื้นที่ถึง 52,000 ตารางเมตร

ชั้น 88 ของตึกถูกจัดบุด้วยไม้อายุราว 200 ปีเพื่อใช้เป็นสถานที่ให้ผู้คนรับชมวิวของเมลเบิร์น สองชั้นเกือบบนสุดของตึกคือ 90 และ 91 รองรับแรงลมที่พัดแรง หรือแม้แต่แผ่นดินไหว วิศวกรออกแบบให้มีการใส่แทงค์น้ำใหญ่ยักษ์ บรรจุน้ำด้านใน 300,000 ลิตร น้ำจะเลื่อนไปทางซ้ายขวาเพื่อทำให้ตึกไม่สั่นไปมา
ที่ชั้น 88 นอกจากจะต้อนรับนักท่องเที่ยวทั่วทุกมุมโลกแล้ว ยังมีของเล่นที่ทำให้ตึกสูงของเมลเบิร์นต่างจากคนอื่น เขาเรียกกันว่า “The Edge” ของเล่นเร้าใจนี้เป็นห้องกระจก 4 ด้าน ขนาดกว้างพอบรรจุคนได้สัก 20 คน ถูกติดตั้งอยู่บนรางไฮโดรลิก

หลักการสร้างความเร้าใจง่ายๆ ของห้อง The Edge นี่ก็คือ เมื่อนักท่องเที่ยวเอาข้าวของออกจากตัววางไว้ในล็อคเกอร์ เพื่อป้องกันของหล่นโดนพื้นกระจกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เจ้าหน้าที่จะเปิดประตูให้ทุกคนเข้าไปยืนอยู่ตามมุมห้อง ก่อนที่จะปิดประตูทำให้ตัวห้องมืดสนิท

ในชั่วไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น แสง สี และเสียง จะกระหน่ำ อำพรางให้ประหนึ่งว่าทุกคนกำลังอยู่ในห้องมืดและได้ยินแต่เสียงฟ้าร้อง ทันใดนั้นไฮโดรลิกจะทำหน้าที่ของมัน พาตัวห้องค่อยๆ เลื่อนออกจากตัวตึก ทันใดนั้นเสียงดังก็เร่งถึงขีดสุดเหมือนกระจกแตก ความมืดที่ปิดบังสายตาเราจากภายนอกเอาไว้ก็จางหาย กลายเป็นห้องกระจกทั้งหมดสว่างไสวจากแสงแดดข้างนอก ทำให้สายตาทั้งหมดมองเห็นว่าห้องนั่นยื่นออกจากตัวตึกเท้าสองคู่ยืนอยู่บนกระจกใส ที่ไร้อะไรกั้นอีกแล้วนอกจากนั้น

ใจเองยอมรับว่าไม่สามารถจัดประเภทตัวเองว่าอยู่ในกลุ่มกลัวความสูงหรือไม่ เพราะแม้จะรู้สึกตื่นเต้นและกลัวความสูงแต่ใจกลับโหยหาที่จะทดลองของเล่นที่อยู่บนที่สูงอยู่เสมอ รวมถึงในห้อง The Edge แห่งนี้ด้วย

หนหนึ่งใจไปปีนสะพานข้ามอ่าวซิดนีย์ ความสูงของสะพานทำให้มองเห็นอ่าวและเมืองที่อยู่เบื้องล่างได้ชัดเจน เจ้าหน้าที่ซึ่งทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยระหว่างการเดินเลาะขอบสะพานขึ้นไปยังจุดสูงสุดของสะพานเก่าแก่หลายสิบปีนั้นบอกว่า “ผมว่าคนที่กลัวและตื่นเต้นไปทุกครั้งที่ได้ปีนสะพานแบบนี้แหละจะสนุกกับมันมากที่สุด”

ใจเองเห็นว่ามันคงจะจริงอย่างที่ชายแก่ที่พาผู้คนปีนสะพานข้ามอ่าวเกินหนึ่งพันครั้งคนนี้พูดเอาไว้ เพราะหาก The Edge ไม่ได้ทำให้ผู้คนที่ไปเยือนตื่นเต้นเสียแล้ว ภาพของ Eureka Skydeck Tower ก็คงจะยังเป็นเพียงตึกสูงที่สุดที่ให้ผู้คนดูวิวได้รอบทิศของเมืองเพียงอย่างเดียว และไม่คงคุณค่าแก่การจดจำแม้แต่น้อย เพราะนี่กระมังทำให้ Eureka Skydeck Tower มีค่าที่จะเราควรจะยอมเสียเงินในกระเป๋าแลกกับการเยี่ยมชมสักครั้ง

Related Post

• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (0)
• ตามรอย Maldon (0)
• แวะกินวานิลลา สไลซ์ที่ Ouyen (0)
• Beechworth : เมืองเก่าที่ไม่เคยหลับใหล (3)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• เรื่องของน้องหมา เรื่องเล็กน้อยแต่มหาศาล… (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)

พาเหรดเพนกวินมีอยู่ที่เดียวบนเกาะเล็กๆ ที่เรียกว่า Phillip Island นักท่องเที่ยวสามารถเดินทางไปง่ายๆ ด้วยการขับรถจากใจกลางเมืองเมลเบิร์นเพียง 2 ชั่วโมงครึ่ง และมักจะหาทัวร์แบบไปเช้ากลับดึกง่ายมากๆ มีเอเยนซี่ทัวร์ใต้โรงแรมหรือในเมืองพาไปเที่ยวที่นี่อยู่เสมอ สนนราคาไม่ถึง 100 เหรียญสำหรับหนึ่งคนต่อการเดินทางหนึ่งวัน  เรียกได้ว่าเป็นทัวร์ภาคบังคับ มาเมลเบิร์นต้องไป มาเมลเบิร์นไม่ได้ไปดูเพนกวินถือว่ายังมาไม่ถึง เพราะหาดูได้ที่เดียวในโลกนี้ ว่ากันอย่างนั้น เหมือนกับฝรั่งไปประเทศไทย ไม่ได้ไปกรุงเทพฯ ภูเก็ต เชียงใหม่ ก็ไปไม่ถึงประเทศไทย

ทัวร์นิยมกันขนาดไหน สังเกตได้จากเอกสารแนะนำสถานที่ท่องเที่ยว ที่มีแม้กระทั่งภาษาไทย…

หนแรกที่ใจมาออสเตรเลีย ใจโดนไฟท์บังคับให้ไปนั่งดูเพนกวินหนึ่งหน สำหรับนักท่องเที่ยวหน้าใหม่ในเมลเบิร์นแล้ว มันช่างเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ผู้คนมากมายไปยืนรอดูเพนกวินเดินพาเหรด เมื่อผ่านมาตรวจบัตรเรียบร้อย พนักงานจะเปิดประตูให้ผู้คนเดินไปตามทางเดินไม้ทอดยาวไปถึงหาด

ผู้คนต้องปฏิบัติตามภาคบังคับของสถานที่ คือห้ามถ่ายรูปจากอุปกรณ์ทุกอย่างที่จะสามารถเก็บบันทึกภาพของเพนกวิน เจ้าหน้าที่ให้เหตุผลว่า จะมีผลต่อสุขภาพของเพนกวินโดยตรง เมื่อไปถึงหาดกว้างตรงหน้า จะมีอัธจรรย์ขนาดย่อมที่ฉาบด้วยปูนซีเมนต์ ทำเป็นที่นั่งตามขั้นบันไดเอาไว้ให้เราจับจองที่นั่งรอดูเพนกวิน

ประตูเพนกวินเปิดราวหกโมง แต่เพนกวินออกเดินทางลงทะเลว่ายน้ำไปเสียไกลเพื่อหาของกินตั้งแต่เช้าและกลับมาในยามย่ำค่ำพระอาทิตย์ตกดินราวทุ่มครึ่ง ใครไปก่อนก็นั่งรอกันไปเกินหนึ่งชั่วโมง ยิ่งเป็นหน้าหนาว เมลเบิร์นได้ชื่อว่าเป็นเมืองที่ลมพัดแรง ไม่เพียงแต่เราต้องนั่งท่ามกลางความเหน็บหนาวแต่ยังต้องนั่งท้าลมแรงกันพอสมควร

หนล่าสุดใจไปชมเพนกวินอีกครั้ง ด้วยความที่อยากจะเห็นเพนกวินเดินพาเหรดกันเป็นกลุ่มๆ ขึ้นจากหาดเข้าที่พักจำนวนมากเหมือนเช่นหนก่อน แต่ใจกลับเห็นเพนกวินเรียกว่านับตัวได้ ความเหน็บหนาวและลมที่พัดแรงทำเอาเราหอบความเซ็งกลับบ้านพอประมาณ โชคดีที่ก่อนหน้านั้นใช้เวลาไปกับ The Nobbies พอสมควรเลยรู้สึกว่าการไป Phillip island หนนี้ไม่เสียทีนัก

The Nobbies อยู่ห่างจากหาดที่เปิดให้ชมขบวนพาเหรดเพนกวินที่ว่าราว 5 นาที เป็นชื่อสถานที่สุดเขตแผ่นดินของเกาะนี้อีกด้านหนึ่ง เนินเขาไม่สูงนี้มีที่จอดรถกว้างขวาง มีอาคารสำนักงานขนาดย่อมเปิดให้อ่านข้อมูลเกี่ยวกับตัวเกาะแห่งนี้ มีทางเดินไม้ยาวลัดเลาะไปตามไหลเขา จนลงถึงด้านล่างเพื่อให้ชมทะเลได้รอบๆ ว่ากันว่า หากขับเรือเข้าทะเลห่างออกไปจากหาดฝั่งนี้อีกราว 2 กิโลเมตรเป็นที่ตั้งของ Seal Rocks เกาะหินเล็กๆ กลางทะเลอันเป็นบ้านของ  Fur Seals แมวน้ำขนาดยักษ์ที่อาศัยบนเกาะแห่งนี้โดยไร้ชีวิตของมนุษย์ผู้ใดรบกวน ดังนั้นที่ The Nobbies จึงมีบริการกล้องส่องทางไกลสำหรับใครที่อยากจะส่องมองแมวน้ำโดยไม่ต้องซื้อทัวร์ออกไปชมแมวน้ำ

อันที่จริงแล้ว The Nobbies ก็ไม่ได้มีอะไรมากนัก นอกจากสุดเขตแผ่นดินของ Phillip Island แต่อาจจะเพราะใจรู้สึกชื่นชอบ landscape ของที่นี่ เนินเขาเตี้ยๆ ที่มีหญ้าสีน้ำตาลอ่อนพริ้วไหวไปตามลม สร้างความประทับใจให้กับใจได้พอสมควร การได้ขับรถไปตามทางยาวและเห็นทะเลอยู่ตรงหน้าและสุดทางที่จะขับต่อไปแล้ว ทำให้ใจรู้สึกประทับใจขึ้นอีกประมาณหนึ่ง

 ขณะที่ข้างถนนเราสามารถแวะชมบรรยากาศของความเป็นทะเลได้ดี แต่ละจุดของย่านนั้น เต็มไปด้วยนักเล่นเซิร์ฟที่เราสามารถแวะชมความบันเทิงกลางทะเลได้แบบฟรีๆ ขณะที่บางทีก็จะโชคดีเห็นจิงโจ้กระโดดไปมาตามเนินหญ้าเหล่านั้นด้วย

ที่ The Nobbies ยังมีรังของนกเพนกวินพันธุ์จิ๋วพันธุ์เดียวกันกับที่ทัวร์พาเหรดพาไปชม เรียกได้ว่าเป็นบ้านหลังเล็กอีกหลังของเพนกวิน เราจะได้เห็นความงามของเพนกวินอีกแบบหนึ่ง โดยไม่ต้องรอพลบค่ำ เพนกวินอาบแดดกลางวัน เป็นภาพที่เราจะหาได้จาก The Nobbies

มาถึงตอนนี้ ใจเองก็ไม่ได้บอกว่า การไปชมพาเหรดเพนกวินนั้นจะไม่ดีเอาเสียเลย ความเป็นเอกลักษณ์ที่หาที่ไหนไม่ได้ ยังเป็นจุดขายที่ดีเสมอ เช่นเดียวกันกับ ประสบการณ์ที่เรายังไม่เคยมี ก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่เราต้องขวนขวายไขว้คว้าเอาไว้ และหากจะมาดูเพนกวินก็อย่าได้ลืมเหมาเอา The Nobbies เข้าไปด้วยอีกหนึ่ง ยิ่งผูกรวมเข้าด้วยกันยิ่งทำให้ Phillip Island น่าประทับใจขึ้นอีกมากนัก

Related Post

• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• ตามรอย Maldon (0)
• Albury : อีกเมืองที่กั้นระหว่างเราและนิวเซาท์เวลส์ (1)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)
• เล่าด้วยภาพ (3)
• ขอได้ แต่อย่าขอเยอะ (3)

เราขับผ่าน Maldon เมืองเล็ก ที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงของรัฐวิคทอเรียอย่างเมลเบิร์นเพียง 2 ชั่วโมงนิดๆ อยู่หลายหน ตั้งแต่เราเดินทางข้ามรัฐไปนิวเซาท์เวลส์สองหนก่อนหน้า ไปเมืองแห่งดอกไม้เปลี่ยนสีหนก่อน และอีกหลายหนในช่วงสองปีมานี้ แต่กลับไม่ได้สนใจใยดี Maldon สักครั้ง ทั้งๆ ที่ก็รู้อยู่เต็มอกว่า Maldon ก็เป็นอีกเมืองเก่าในยุคตื่นทองของออสเตรเลียที่นักท่องเที่ยวให้ความสนใจอยู่เช่นกัน

จนกระทั่ง วันหยุดหนึ่งเดียวประจำสัปดาห์ของเราในช่วงกลางฤดูหนาวที่หนาวที่สุดในรอบ 16 ของรัฐ เราก็ออกจากบ้านในช่วงสาย ขับรถไปตามทางด่วนสายหลักของเมืองเมลเบิร์น ทะลุอุโมงค์หลักหนึ่งเดียวของเมือง  มุ่งหน้าออกนอกเมืองบนถนนที่ผ่านสนามบินประจำเมือง อันมุ่งหน้าไปยังอีกเมืองใหญ่ของรัฐ นั่นก็คือ Bendigo  โดยมีปลายทางอยู่ที่ Maldon

Maldon เป็นเมืองเล็กๆ ที่อยู่ห่างจากเมลเบิร์นราว 135 กิโลเมตร ถูกค้นพบโดยคนขาวชาวยุโรปตั้งแต่ยุคล่าอาณานิคม ในช่วงให้หลังในยุคตื่นท่องของออสเตรเลียทั่วทั้งประเทศ ที่ Maldon ก็เป็นอีกหนึ่งเมืองที่มีการค้นพบทองคำในอาณาบริเวณนี้ และถูกเหมารวมเข้าเป็นเขตที่เรียกว่า goldfield หรือทุ่งทองคำ ที่ครอบคลุมหลายพื้นที่ในรัฐนี้

เมืองเล็กๆ แห่งนี้ตื่นตัวอยู่ตลอดเวลากับทองคำตั้งแต่ปีค.ศ.1854 อุตสาหกรรมทองคำให้เมืองร่ำรวยเช่นเดียวกันกับอีกหลายเมืองก่อนหน้านี้ที่เราไปเยือนมา ทั้ง Ballarat  และ Bendigo  ตึกรามบ้านช่องของ Maldon ใหญ่โตเพราะความร่ำรวยจากเหมืองทองคำในยุคนั้น จนกระทั่งเริ่มเงียบเหงา ซบเซาลงในช่วงต้นศตวรรษที่ 20  เหมืองทองคำแห่งสุดท้ายของเมืองก็ได้ปิดตัวลงในปี 1926 

แต่ถึงจะอย่างนั้น ตำนานของการเป็นเมืองแห่งความร่ำรวยด้วยทองคำไม่ได้สูญหายไปไหน เมืองยังคงหลงเหลือความยิ่งใหญ่ให้เห็นจากตึกเก่าที่ได้รับการอนุรักษ์เอาไว้ตราบจนถึงทุกวันนี้ ผู้มาเยือนยังรู้สึกร่วมไปกับความยิ่งใหญ่ที่สืบทอดมาจากยุคโบราณได้ดียิ่ง

ในปี 1966 Maldon ยังได้รับการขนานนามว่าเป็น “Australia’s First Notable Town” โดย National Trust นั่นหมายถึงว่า Maldon ไม่เพียงแต่เป็นเพียงเมืองที่โดดเด่น แต่ยังน่าจดจำ ควรค่าแก่การไปเยือนยิ่งนัก

ในวันที่เราไปเยือน Maldon นั้น ฝนตกหนักในทันทีที่เราไปถึง ความหนาวที่มีอยู่แต่เดิมจึงเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว เราหนีเข้าไปหลบฝนในโรงแรมที่ให้ไออุ่นจากเตาผิงฝืนแท้ๆ จนเห็นเถ้าบินฟุ้งไปทั่วห้องรับแขก จนกระทั่งแดดในยามบ่ายสี่โมงออกมาเยือนในช่วงเวลาสั้นๆ เราจึงหันหลังให้โรงแรมเก่าๆ บนถนนเส้นหลักของเมือง และออกมาเดินรับความเหน็บหนาวกลาง Maldon

Maldon ก็เหมือนกับอีกหลายเมืองสวยๆ ในรัฐวิคทอเรีย ที่มีถนนเส้นหลักอยู่ใจกลางเมือง ถนนเส้นเดียวนี้จะขนาบไปด้วยตึกเก่าจำนวนมากเรียงติดกันเป็นแนวยาว ตึกเก่าที่ดำเนินกิจการร่วมสมัยตามยุคที่เราอาศัยอยู่ หรือ แปรสภาพไปตามกาลเวลา ข้างนอกเก่าแต่ข้างไหนใหม่ก็ไม่ปาน

นักท่องเที่ยวจะได้รับความสะดวกสบายในการเก็บภาพ เดินชมเมือง เพราะทุกอย่างจะถูกรวมไว้ที่ถนนสายหลัก หากจอดรถไว้ที่ปลายถนนด้านในด้านหนึ่ง ก็มุ่งหน้าเดินเป็นเส้นตรงไปจากฝั่งหนึ่ง วนกลับมาอีกฝั่งหนึ่งมาหารถที่จอดไว้ง่ายดายได้นัก

ตึกเก่าที่นี่มีหลากหลายประเภท ทั้งตึกแบบชั้นเดียว บ้านเก่าที่แทรกอยู่ระหว่างตึก ตึกสูงสองชั้น มีเลขที่ของปีที่สร้างตึกอยู่ด้านหน้าชัดเจน ขณะที่กิจการที่เจ้าของตึกให้บริการ เป็นทั้งที่ขายของฝาก ร้านขายเนื้อ โรงแรม ร้านขายเสื้อผ้า ร้านกาแฟ ร้านขายอาหารแบบซื้อกลับไปกินที่บ้าน แบบนั่งกินที่นั่น ร้านขายของเก่า ร้านขายของชำ ร้านไอศรีม แกลอรี่ ร้านขายช็อคโกแลต ขายขนมหวาน และอื่นๆ อีกมากมาย

ขณะที่ถนนสายรองก็จะยังประกอบไปด้วยสถานที่สำคัญทั้ง ที่ทำการไปรษณีย์ โบสถ์เก่า สวนสาธารณะประจำเมือง และพิพิธภัณฑ์ขนาดเล็ก ซึ่งมักจะเป็นอีกหนึ่งเอกลักษณ์ของเมืองเก่าในรัฐนี้

หลายต่อหลายหน เราออกเดินทางไกล เพื่อหวังจะชมความสวยงามของตึกเก่าตั้งตระหง่านตรงหน้า เมื่อเทียบกับเวลาและค่าใช้จ่ายแล้ว หลายคนคงจะหักลบแล้วดูไม่คุ้มเอาเสียเลย แต่สำหรับเราแล้ว พักหลังมานี้ เรากลับให้ความสำคัญกับการตระเวณชมเมืองเก่าทั่วทั้งรัฐ การเดินทางไกลหลายวันติดกัน เพียงเพื่อจะได้เห็นความเก่าแก่เพียงอย่างเดียวก็มักจะอยู่กำหนดการเดินทางของเราเสมอ

เราไม่หวังอะไรมากในการเดินทางออกนอกบ้านแต่ละครั้ง นอกจากความงามอย่างที่ควรจะเป็น ไม่ได้หวังจะเห็นผู้คนล้นหลามใจกลางเมืองที่เคยยิ่งใหญ่ ไม่หวังว่าจะเห็นร้านรวงเปิดทำการมากมาย ไม่ต้องการให้มีอะไรขายให้เราซื้อกลับบ้าน

Maldon ให้เราได้ครบถ้วน ในวันที่ฝนพรำ แม้ผู้คนจะไม่มากนัก ร้านค้าและกิจการบางอย่างไม่ทำการในวันจันทร์ ซึ่งเป็นวันที่เราไปถึง แต่เรากลับรู้สึกไม่ผิดหวังเลยแม้แต่น้อย อย่างน้อยเราก็เห็นความงามของ Maldon ที่สืบทอดมานานหลายช่วงอายุของคน

เราหวังเพียงอย่างเดียวเมื่อกลับมาถึงบ้าน หวังเพียงแค่ว่า “จะได้กลับไป Maldon อีกครั้ง” …ก็เท่านั้นเอง

ปล.แวะไปชมภาพอื่นๆ จากอัลบั้ม Maldon ได้ที่

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157627043979283/

หรือคลิกที่ภาพ

Related Post

• เยือนเมือง Clunes (1)
• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• แวะกินวานิลลา สไลซ์ที่ Ouyen (0)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• จาก Walhalla ถึงปาย…ในวันที่ใบไม้เปลี่ยนสี (2)
• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (0)
• The Nobbies (0)
• take away food อาหารสายด่วน (2)

ต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่า ในระยะหลังมานี้ ใจมักเป็นนักเดินทางที่ไม่ค่อยมีระบบแบบแผนในการเดินทางมากนัก เราเพียงแค่มีปัจจัยพื้นฐานสำคัญ คือ “อยากจะออกไปนอกบ้านไกลๆ” บวกเพิ่มด้วยความ “เบื่อสถานที่ใกล้ๆ” เราเลยทำเพียงการเติมน้ำมันให้เต็มถัง มีเสื้อผ้าจำนวนหนึ่งและเงินในกระเป๋าพอที่จะใช้ได้กันสองคนในจำนวนวันที่เรามีให้กับการเดินทาง

ใจมักทำหน้าที่หาที่เที่ยว และมักจะเป็นการหาที่เที่ยวแบบก่อนเวลาออกเดินทางเพียงไม่กี่ชั่วโมง เรียกง่าย ๆ ได้ว่า “ตัดสินใจวินาทีสุดท้าย” กันเลยทีเดียว เราจึงไม่มีข้อมูลเรื่องที่เที่ยวมากนัก และจะทำความรู้จักกับมันระหว่างการเดินทางไปเรื่อยๆ เช่นเดียวกันกับ Albury ที่เรารู้แต่เพียงว่าติดกับเมืองเป้าหมายที่เราอยากจะไป และอยู่ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตรเท่านั้นเอง

เมื่อเรามาถึง Albury เราขับรถวนไปรอบเมือง ชมความเป็นไปโดยรอบ และมักเป็นกิจกรรมที่เราทำมันเสมอเมื่อไปเยือนเมืองใหม่แต่ละหน เราวนไปมาก่อนพาตัวเองขึ้นมาอยู่บนยอดเขาอันเป็นที่ตั้งของ Albury War Memorial ซึ่งเราสามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองได้โดยรอบ

สำหรับ Albury แล้ว  ถือว่าเป็นหัวเมืองใหญ่แห่งหนึ่งของรัฐนิวเซาท์เวลส์ ตั้งอยู่ขนาบข้างของทางหลวงแผ่นดินอย่าง Hume Highway  ที่ตัดผ่านจากวิคทอเรียทะลุรัฐหลายรัฐ ไม่เพียงแค่นั้นยังเป็นเมืองที่มีพื้นที่มากเป็นอันดับสองของรัฐอีกด้วย

แต่ความกว้างใหญ่ไพศาลของหัวเมืองแห่งนี้ กับ สวนทางกับจำนวนประชากรที่อาศัยอยู่โดยรอบ ที่ระบุเอาไว้เพียงครึ่งครึ่งแสนเท่านั้น การเดินทางไปมาสะดวก สำหรับคนซิดนีย์หากจะมาเยือนที่นี่ก็ต้องขับรถกันไกลเกือบ 600 กิโลเมตร ขณะที่จากตัวเมืองเมลเบิร์นก็เพียง 300 กิโลเมตรเท่านั้น

เราใช้เวลาไปกับยอดเขาอยู่พอประมาณ ก่อนขับรถวนหาที่พักสำหรับค่ำคืนนี้ที่ Albury ….

ในช่วงสายของวันรุ่งขึ้น เราเดินทางไปเยือนสถานีรถไฟประจำเมือง สถานีรถไฟ Albury เป็นสถานีหลักที่รถไฟระหว่างรัฐจะทำการแวะพักเพื่อส่งและรับผู้โดยสารในเวลาเดียวกัน สถานีรถไฟใหญ่ยักษ์ ที่มีชานชาลาสีเหลืองอ่อน เหมือนชานชาลาสถานีรถไฟหัวหินก็ไม่ปาน เพียงแต่ว่าขนาดใหญ่ต่างกันนัก หากจะเทียบกันจริงๆ

แสงแดดอ่อนๆ พาเคลิบเคลิ้มไปกับชานชาลาแห่งนี้ เก้าอี้สีน้ำเงิน ทำให้รู้สึกได้ว่ามันเข้ากันเหลือเกินกับชานชาลาสีเหลือง และอิฐสีส้มเกือบแดงที่มีแสงแดดส่องกระทบในยามนี้

อันที่จริงแล้ว Albury ยังมีสถานที่ให้แวะชมอีกหลายแห่ง รวมถึง Lake Hume และผับรูปร่างแปลกตาที่ต้องขับออกนอกเมืองไปอีกราว 4 กิโลเมตร ผับที่ได้ชื่อว่า มีสถาปัตยกรรมในการออกแบบได้ “น่าชม” ซึ่งเราก็ไม่พลาดเดินทางไปชมมาแล้ว ก่อนตะวันจะตกดินในวันก่อนหน้า ไม่นับรวมกับตึกเก่าๆ อีกหลายแห่งในเขตธุรกิจกลางเมืองของ Albury

สำหรับเราแล้ว Albury อาจจะไม่สวยงามเท่ากับเมืองก่อนหน้า ที่รายล้อม Albury เอาไว้ ทั้ง  Rutherglen, Beechworth และ Yackandandah ที่เราล้วนแล้วแต่ไปเยือนมาครบถ้วนหมดแล้ว

แต่ Albury ก็สวยงามในแบบฉบับของการเป็นเมืองท่าและเมืองกั้นกว้างระหว่างสองรัฐ เส้นทางรถไฟที่ตัดผ่าเมืองออกออกเป็นสองข้าง ทำให้ภูมิศาสตร์ออกเมืองดูแปลกตา การขึ้นไปบนยอดเขาแล้วมองลงมาชม Albury ทำให้เห็นการวางผังเมืองที่ดีมาตลอดระยะเวลาหลายร้อยปีตั้งแต่สมัยอังกฤษเข้ามายึดถืออาณานิคมออสเตรเลียเอาไว้

พอๆ กับการเป็นเมืองที่สะอาดสะอ้าน หาอะไรก็ได้ง่ายๆ เพราะถนนสายหลักของเมืองเป็นเส้นตรงดิ่งนั่นเอง

เราลาจาก Albury ในช่วงเที่ยง ก่อนขับรถทางไกลมุ่งหน้ากลับเมลเบิร์นก่อนตะวันจะตกดิน เรามีน้ำมันเต็มถังเหมือนขามา และหวังว่า หนหน้าจะขับมาแวะ Albury เพื่อไปยังจุดหมายปลายทางที่ไกลยิ่งกว่านี้….

ปล. แวะไปชมภาพ Albury เพิ่มเติมได้ที่อัลบั้มภาพของใจ

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157625452230140/

Related Post

• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• The Nobbies (0)
• ตามรอย Maldon (0)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Beechworth : เมืองเก่าที่ไม่เคยหลับใหล (3)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)
• เล่าด้วยภาพ (3)

ความพยายามค้นหาที่เที่ยวภายในรัฐของเรามาถึงขีดสุด หลังจากเดินทางไปหลายๆ ที่และพบว่า การเดินทางไปยังสถานที่ท่องเที่ยวในระยะเดินทางแบบไปกลับนั้นเริ่มหดหายเข้าไปทุกที การตัดสินใจไปค้างคืนในที่ๆ ไม่สามารถขับรถไปกลับได้ หรืออยู่ห่างไกลออกไปในระยะหลายร้อยกิโลเมตร จึงเป็นทางเลือกใหม่ที่เราจำเป็นต้องทำมากขึ้น

หลายเดือนก่อน เราอาศัยวันหยุดประจำรัฐระยะสั้นเพื่อเดินทางไปเยือนเมือง Wentworth เมืองในเขตของรัฐนิวเซาท์เวลส์ เมืองเล็กๆ ที่อยู่ติดกับเมือง Mildura ในเขตของรัฐวิคทอเรียที่ใจอาศัยอยู่ ซึ่งถูกตั้งชื่อตาม  William Charles Wentworth ผู้ค้นพบ

Wentworth ยังเป็นที่รู้จักเมืองที่คนส่วนใหญ่รู้จักดีว่าเป็นจุดบรรจบระหว่างแม่น้ำสำคัญสองสาย นั่นคือ แม่น้ำ   Darling และแม่น้ำ Murray และการเป็นที่ตั้งของแหล่งเหมืองชื่อดังอย่าง Broken Hill  ตัวเมืองไม่ใหญ่นัก ประชากรอยู่กระจัดกระจายโดยทั่วราว 8,000 รายเท่านั้น

ผู้ที่เดินทางมาจากซิดนีย์ รัฐเดียวกัน ต้องตั้งใจขับรถมาที่นี่โดยเฉพาะ ระยะทางวัดจากซิดนีย์ถึง Wentworth ไกลถึง1,075  กิโลเมตร ห่างจากตัวเมืองเมลเบิร์นราว 585 กิโลเมตรเลยทีเดียว ตอกย้ำว่าทำไมใจถึงรู้สึกว่ามันไกลเหลือเกิน ยิ่งเมื่อบวกกับสภาพการเดินทางที่เป็นเส้นตรงยาวเหยียดไม่ค่อยมีทางเลี้ยว ทำให้ความคิดว่ามันไกลเพิ่มระดับขึ้นหลายเท่าตัว

นอกเหนือจากนักท่องเที่ยวจะใช้เวลาส่วนหนึ่งไปกับการล่องเรือบนแม่น้ำทั้งสองสายที่ไหลมาบรรจบกันที่เมืองนี้แล้ว ส่วนใหญ่ยังใช้เวลาไปกับการเยี่ยมไร่องุ่น ไร่ผลไม้ และการชมดอกไม้ป่า…..

ต้องยอมรับว่า ใจตั้งใจไป Wentworth ด้วยเหตุผลเดียวคือความต้องการไปเห็นดอกไม้ป่าของ Wentworth ที่จะบานในฤดูกาลเฉพาะเท่านั้น นั่นคือฤดูใบไม้ผลิ ระยะเวลาจำกัดในช่วงไม่กี่วันในเดือนตุลาคมของทุกปี นอกเหนือจากนั้นใจเริ่มเชื่อแล้วว่า ยิ่งเราอายุมากขึ้น เราใช้เหตุผลไม่มากนักในการออกเดินทางท่องเที่ยว เรียกได้ว่าเหตุผลเพียงน้อยนิดก็ทำให้เราออกเดินทางได้….เพียงเพราะเรามีความต้องการออกเดินทางอยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

เมื่อขับรถไปถึง Mildura อันเป็นเมืองที่ติดกับ Wentworth แล้ว การเดินทางไป Wentworth ก็ไม่ยากเย็นนัก การพึ่งพาแผนที่และเจ้าหน้าที่จากศูนย์แนะนำการท่องเที่ยวของรัฐที่ตั้งใจกลางเมือง Mildura ช่วยเราได้มาก พอๆ กับจีพีเอสที่เปรียบเสมือนเป็นหัวใจของนักเดินทางอย่างพวกเรา

รอบๆ Wentworth จะมีดอกไม้ป่าที่ว่าบานอยู่บนพื้นหญ้ากว้างโดยทั่ว เราสามารถมองเห็นดอกไม้ที่ว่าได้โดยไม่ต้องเสียเวลาเดินเข้าป่า ดอกไม้เล็กๆ สีชมพูอมม่วงเบ่งบานรับแสงแดดแรงกล้าในฤดูกาลนี้ ทำให้ผู้มาเยือนอดทอดสายตามองถึงสิ่งที่เราไม่เคยเห็นมาก่อนเสียไม่ได้ แต่ถึงจะอย่างนั้น เราก็เพิ่งจะมารู้ตัวในภายหลังว่า ดอกไม้งามย่อมซ่อนไปด้วยความโหดร้ายบางประการ

แมงมุมมักจะชักใยอยู่ใต้พุ่มดอกไม้เตี้ยๆ นั้น ทำให้ผู้มาเยือนต้องคอยระวังพอสมควร อย่างน้อยก็เพราะพิษของแมงมุมที่ออสเตรเลีย ทำอันตรายได้มากกว่าแมงมุมในเมืองไทย ที่ใจเคยจับด้วยมือและใช้มันเป็นเหยื่อตกปลาอยู่เสมอในวัยเยาว์

การตั้งใจไปเยือน Wentworth เพื่อดูดอกไม้ป่า ดูเหมือนบรรลุความต้องใจแรกเริ่ม เราเห็นดอกไม้ และรูปที่ได้จาก Wentworth ก็เห็นจะมีแต่รูปดอกไม้แทบทั้งหมด…..จริงๆ

แวะไปชมภาพต่อได้ในอัลบั้มของใจได้ที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157625105352406/

หรือคลิกที่ภาพ

Related Post

• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (0)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• ตามรอย Maldon (0)
• แวะกินวานิลลา สไลซ์ที่ Ouyen (0)
• Beechworth : เมืองเก่าที่ไม่เคยหลับใหล (3)
• เรื่องของน้องหมา เรื่องเล็กน้อยแต่มหาศาล… (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)

ใจไม่รู้จักชื่อของ Ouyen มาก่อนเลย จนกระทั่งรถของเราขับผ่านระหว่างการเดินทางไกลจากเมลเบิร์นไป Mildura สายตาปะทะกับ Ouyen ในช่วงขาไป แต่โอกาสที่จะแวะเวียนเมืองในช่วงขาไปยากเย็นนัก เพราะระยะทางการเดินทางจากเมลเบิร์นถึง Mildura ที่อาศัย Calder Highway ช่างยาวไกลนัก เราต้องเร่งทำเวลาให้ไปถึงที่หมายก่อนมืด อย่างน้อยก็เพราะเราอยากเห็นสภาพของเมือง และมองหาที่พักก่อนที่เราจะมองไม่เห็นอะไรเลย

เมื่อวันกลับเมลเบิร์นมาถึง เราจึงถือโอกาสแวะที่ Ouyen อย่างที่ตั้งใจไว้ และเพื่อพักรถที่วิ่งมาหลายร้อยกิโลเมตรแล้ว

นักเดินทางอย่างเรารับรู้ดีว่า เส้นทางระหว่างเมืองนี้ไม่ค่อยมีอะไรให้เราได้แวะนัก เส้นทางการเดินรถไป Mildura เป็นเส้นตรงยาว แห้งแล้ง กันดาร พื้นที่ส่วนมากถูกใช้ไปกับการปลูกข้าวสาลี และต้นคาโนล่า ที่ใช้ผลิตน้ำมันพืช ดังนั้นแถบนี้จึงกลายเป็นสถานที่แบบที่รัฐเรียกว่า “rural” หรือชนบท มีสถานที่ท่องเที่ยวไม่มากนักที่คั่นระหว่างกลางของความกันดารนั้นอยู่ ดังนั้นเราต้องยอมรับเงื่อนไขว่า หากเราจะไป Mildura เราก็จะเห็น Mildura และอีกไม่กี่เมืองนักระหว่างทาง นั่นหมายรวมถึง Ouyen หนึ่งเมืองน้อยระหว่างทางด้วย

ในวันที่เรามาถึง Ouyen กำลังก้าวเข้าสู่ช่วงปลายของฤดูใบไม้ผลิ มุ่งหน้าสู่ฤดูร้อนในอีกไม่กี่วันข้างหน้า  แดดแรงกล้าของช่วงรอยต่อระหว่างฤดูกาล แผดเผาทั้งตัวอาคาร และผู้มาเยือนอย่างเรา แต่ดอกไม้บางชนิดกลับผลิบานตามแบบฉบับของฤดูกาลเหล่านี้

ความแปลกประหลาดของเมืองที่ใจอาศัยอยู่อย่างหนึ่งก็คือ ไม่ว่าจะหน้าไหนจะมีดอกไม้เฉพาะฤดูกาลเบ่งบานรับสภาพภูมิอากาศในช่วงนั้นให้เราได้เห็น สีของใบไม้จะเปลี่ยนไปในแต่ละช่วง และนั่นเป็นที่มาของการแบ่งฤดูกาลที่มีฤดูใบไม้ผลิ ใบไม้ร่วงตามมาด้วย เราจึงมีโอกาสได้เห็นดอกไม้งดงามในทุกๆช่วงเวลา เห็นใบไม้สีเหลือง เปลี่ยนเป็นแดงและเขียวจัดจ้านบาดสายตาอยู่เสมอ

เมื่อเรามาถึง Ouyen เราใช้เวลาไปกับการล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำสาธารณะสักพัก ก่อนเดินยืดเส้นยืดสายในตัวเมืองเล็กๆ แห่งนี้กันต่อ หากใครมีโอกาสมาเยือนที่นี่ จะพบความจริงอย่างหนึ่งว่า ไม่ว่าจะหมู่บ้านไหน มักจะมีส่วนของที่พักอาศัย ส่วนที่เรียกว่า ใจกลางเมืองหรือ Town Center แบ่งแยกกันชัดเจน ดังนั้นแทบทุกเมืองจะมีป้ายให้นักเดินทางได้เห็นว่า Town Center อยู่ตรงส่วนไหน

ในตัวเมืองของ Ouyen มีที่ทำการไปรษณีย์ประจำเมือง เราแวะไปส่งไปรษณียบัตรกลับบ้าน อันกลายเป็นกิจกรรมประจำตัวและเมื่อมันมาถึงบ้านมันก็กลายเป็นของสะสมของเราไปเสียแล้ว

นอกเหนือจากนี้ยังมีร้านอาหาร ร้านขายเสื้อผ้า ที่พลาดไม่ได้คือร้านเบเกอรี่ ที่มีวานิลลา สไลซ์ วางขายอยู่ในตู้กระจกใสนั้น

อันที่จริงแล้ว เราไม่ได้อยากจะกินเบเกอรี่ในวันที่แดดแรงอย่างนี้สักเท่าไร แต่เป็นเพราะภาพและข้อความที่แปะเอาไว้ที่ด้านหน้าร้าน บอกสรรพคุณว่าที่นี่มีวานิลลา สไลซ์สุดอร่อย เราจึงตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปในร้าน และมองหาขนมที่ว่าทดลองกินสักชิ้น

เมื่อได้ลิ้มลอง ก็อดที่จะคล้อยตามความเห็นที่เขาว่าเสียไม่ได้ วานิลลา ลไลซ์เป็นขนมหวานที่กรอบนอก นุ่มใน ด้านในเป็นครีมสีไข่นวลผ่อง เมื่อกัดลงเราพบความกรอบ และความนุ่มของใส้ ใจไม่ค่อยรู้จักขนมชนิดนี้มากนัก อาจจะเป็นเพราะไม่ค่อยเบเกอรี่ หรือขนมจำพวกอบนัก ดังนั้นจึงไม่ค่อยจะใส่ใจขนมประเภทนี้สักเท่าไร จนกระทั่งมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ขนมหวานแบบอบกรอบในเตาอบ จึงกลายอาหารที่อยู่ในชีวิตประจำวันอย่างหลีกเลี่ยงได้ และหมายถึงวานิลลา ลไลซ์ด้วย

วานิลลา ลไลซ์ จาก Ouyen จะแตกต่างกว่าคนอื่นเขาก็ตรงที่ ปีที่แล้วได้รับรางวัลที่เรียกว่า THE GREAT AUSTRALIAN VANILLA SLICE TRIUMPH  2010 ดังนั้น การได้แวะ Ouyen แล้วกินวานิลลา สไลซ์ของที่นี่จึงเป็นความบังเอิญที่เหนือการคาดฝันสำหรับเราไม่น้อย

เรื่องราวของวานิลลา สไลซ์ที่ Ouyen เปรียบเสมือนข้อพิสูจน์ความจริงในคำพูดที่ชายหนุ่มของใจเคยบอกเอาไว้ “เราไม่ได้สนใจว่าจุดหมายการเดินทางของเราจะเป็นอย่างไรไม่ใช่หรือ เราสนใจแต่เพียงว่าระหว่างทางเราได้เจออะไรบ้างต่างหาก” …. เห็นจะจริงอย่างที่เขาว่า

 ปล. แวะชมภาพ OuYen ได้ที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157625105222860/

หรือคลิกที่ภาพ

Related Post

• เยือนเมือง Clunes (1)
• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (0)
• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• ตามรอย Maldon (0)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• take away food อาหารสายด่วน (2)
• Beechworth : เมืองเก่าที่ไม่เคยหลับใหล (3)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• เรื่องของน้องหมา เรื่องเล็กน้อยแต่มหาศาล… (1)

ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตหลายประการ ทำให้ใจต้องปรับเปลี่ยนทั้งวิธีคิด มุมมอง รวมไปถึงวิธีการใช้ชีวิตเรียกกันง่ายๆ ได้ง่าย เปลี่ยนทุกกระเบียดนิ้วเริ่มตั้งแต่ลมหายใจและเท้าที่ก้าว หากใครจะจดจำตัวหนังสือของใจได้ จะพบถึงความเปลี่ยนแปลงไปได้แม้กระทั่งในตัวหนังสือเหล่านี้

แต่ไหนแต่ไรมา เรื่องราวที่ถูกถ่ายทอดจากปลายนิ้วของใจ มักเป็นเรื่องเล็กน้อย เริ่มไต่ระดับจาก หมาที่นอนข้างทาง เลยยาวไปถึงความรู้รอบตัว และเรื่องราวนอกบ้านที่ใจออกไปเผชิญทุกวัน แต่เป็นเพราะใจไม่ได้อยู่ในที่ที่เดิมอีกต่อไปแล้ว ดังนั้น วิธีการถ่ายทอดเรื่องราวในชีวิตจึงเปลี่ยนตามไปด้วยอย่างปฏิเสธไม่ได้ ดังนั้นหากใครถามหาเรื่องราวเดิมๆ ใจคงจะตอบได้ง่ายๆ ว่า “เห็นทีจะไม่ได้” ใจยังไม่เลิกขีดเขียน แต่มันไม่เหมือนเดิมเท่านั้นเอง รวมถึงที่เที่ยวด้วย ที่มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกเช่นกัน

ใจต้องมองหาที่เที่ยวที่เหมาะสมกับเวลาที่จำกัด ที่ๆ เราสามารถขับรถไปใกล้ๆ บ้านแบบไปกลับภายในหนึ่งวัน หรือสองวันที่เราไปแวะค้างคืนได้ และที่สำคัญ บางทีมันจะกลายเป็นที่เที่ยวในเมลเบิร์นไปเสียหมดนั่นเอง และแม้ชีวิตจะถูกจำกัดหลายประการ แต่ใจก็ยังไม่เลิกที่จะเขียนและเลิกเที่ยว….

มีหลายที่ที่ใจเขียนถึงไปแล้ว แต่ยังไม่ถึงคราวของ Yackandandah สักที ทั้งๆ ที่มันเป็นหนึ่งในสถานที่ที่ใจอยากจะไปตามหามากที่สุดที่หนึ่งในบรรดาหลายๆ สถานที่ที่อยากจะไป…

Yackandandah เป็นหนึ่งที่ตั้งอยู่ในทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมลเบิร์น รัฐวิคทอเรียแนะนำเอาไว้ว่าให้ไปตามหา หนึ่งในเมืองเล็กที่ใครก็ต้องตั้งใจไปหากมีเวลา ใครที่ชอบบรรยากาศเมืองที่เก่าแก่ มีถนนสองเลนส์เล็กๆ มีรถขับผ่านไม่มากนัก ทั้งเมืองมีร้านขายของชำไม่มาก แต่มีสถานที่งามๆ ให้ตามหา ใจว่า Yackandandah ก็ดูจะเป็นหนึ่งเมืองที่ควรจะไป แม้จะเทียบกับ Beechworth ซึ่งใจเคยเขียนถึงก่อนหน้า ที่เก่าแก่กว่าและงดงามกว่าไม่ได้ แต่ Yackandandah ก็อยู่ไม่ไกลจาก Beechworth นัก ดังนั้นนักเดินทางมักจะพ่วงเอาทั้งสองเมืองให้กลายเป็นเส้นทางการท่องเที่ยวเดียวกันเสมอ

Yackandandah ก็คล้าย ๆ กับเมืองเก่าในระแวกนี้ เติบโตและหวือหวาในช่วงยุคตื่นทองของออสเตรเลีย มีการเปิดที่ทำการไปรณษณีย์ อันเป็นสัญลักษณ์ของการติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอก พอๆ กับสถานที่สำคัญทางราชการ โดยเฉพาะ ธนาคาร

ปัจจุบัน Yackandandah เป็นเมืองแห่งผลไม้ อุตสาหกรรมนม และเป็นหนึ่งในผู้ผลิตแจมผลไม้ชื่อดังของเมลเบิร์น หากใครมีโอกาสไปเดินตามซูเปอร์มาร์เก็ตยักษ์ใหญ่ของที่นี่ จะเห็นว่ามีแจมผลไม้หลายชนิดวางขายในฐานะที่ผลิตมาจาก Yackandandah ด้วย

เมืองเล็กๆ Yackandandah ติดอันดับเมืองที่น่าเที่ยวที่รัฐแนะนำเอาไว้ในเว็บไซต์ท่องเที่ยวประจำรัฐ ด้วยการที่เป็นเมืองเล็ก ร้านค้าและตึกเก่ายังคงครบถ้วน เมืองเล็กแห่งนี้ยังมีพิพิธภัณฑ์ประจำเมืองเล็กๆ บนถนนเส้นหลักของเมืองด้วย

ในวันที่ใจไปเยือน Yackandandah เป็นวันที่ใจเดินทางไปเยือนอีกหลายเมืองที่น่าหลงใหลในยุคตื่นทอง เริ่มตั้งแต่ Beechworth , Chilthern และอีกหลายเมืองที่ต้องใช้เวลาขับรถพอสมควร เราขับรถผ่านเส้นทางหลักที่มุ่งหน้าข้ามรัฐไปหาซิดนีย์ เส้นทางต้องทะลุผ่านเมืองหลวงของวิคทอเรีย คือเมลเบิร์น รถจะผ่าน Hume Highway อันเป็นทางหลวงหลักที่จะวิ่งไปยังรัฐนิวเซาท์เวลส์ ทางแยกจาก Hume Highway มุ่งหน้ามา Yackandandah หาไม่ยาก แต่นั่นหมายถึงว่าคุณต้องขับผ่านเมลเบิร์นมาแล้วราวเกือบสามร้อยกิโลเมตร

ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าและค่าน้ำมันที่หายไป ไม่อาจจะทำให้เราเสียดายได้ เพราะอย่างน้อย เราก็ไม่ได้ต้องการความศิวิไลในเมืองเหล่านั้น เราเพียงแต่พิศมัยในตึกเก่า ความเงียบงันในแบบฉบับที่หายากในเมืองไทย ดังนั้น Yackandandah จึงเป็นเมืองที่ความหมายสำหรับใจไม่น้อย

ใจใช้เวลาที่ Yackandandah พอประมาณ กล้องเก่ายังทำงานได้ดี มันตอบสนองต่อสายตาที่มองเห็นสิ่งรอบข้างเป็นภาพงดงาม ใจถ่ายภาพตึเก่า ต้นไม้นิ่งๆ ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ และพาตัวเองไปยืนอยู่หน้าประตีสีสดตัดกับสีเสื้อของตัวเอง

ความสุขเล็กๆ ของการได้ไปเยือนที่ใหม่ๆ การพร้อมๆ กับความสุขที่ได้เก็บรูปไปพร้อมๆ กัน …. Yackandandah ต้อนรับผู้มาเยือนอย่างใจดียิ่งนัก สมกับการรอคอย และสมกับที่อยากจะไปเยือน

นานมาแล้วที่รอคอยที่จะทำความรู้จักกับ Yackandandah และวันนี้ก็ได้ตอบใครเสียทีว่า ใจกับ Yackandandah รู้จักกันแล้ว….

แวะไปชมภาพที่นี่ได้ในอัลบั้มของใจ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157625326950923/ 

หรือคลิกที่ภาพ

Random Posts

• วันนั้นที่ Queenscliff (1)
• ถนนสมาคม (0)
• จาก Walhalla ถึงปาย…ในวันที่ใบไม้เปลี่ยนสี (2)
• ต้นไม้ (2)
• home office ของแท้ (4)
• มวยสด (1)
• ชวนกิน Falafel (0)
• บ้าแทะเม็ดทานตะวัน (5)
• แมวของบ้าน (7)
• แวะ Myrniong เมืองข้างทาง (2)

หลายวันมานี้ ใจยังละล้าละลังว่าจะเดินทางย้อนกลับจากเมืองหนองเขียว เพื่อกลับมาทางเดิม และหาวิธีต่อรถไปยังเมืองพงสาลี เหนือสุดของลาว หรือว่าจะล้มแผนการเดินทางเพื่อเดินทางกับเรือจากหนองเขียวไปยังหลวงพระบาง และเดินทางกลับประเทศไทยดีไหม

อย่างที่บอกเอาไว้ นั่นเป็นเพราะว่า เวลาการเดินทางกลับมาเมืองไทยหนนี้ค่อนข้างจำกัดนัก ใจไม่สามารถใช้เวลาได้อย่างเต็มที่ทั้งในไทยและลาว นั่นเป็นเพราะมีกำหนดกลับออสเตรเลียในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แต่ทว่าใจกลับหนีจากบ้านออกมาเที่ยวลาวร่วมครึ่งสัปดาห์เข้าไปแล้ว

และเมื่อมาถึงหนองเขียว ความเมื่อยล้าจากการเดินป่าที่ดำเนินต่อเนื่องมาจากเมืองสิงห์ ก็ทำให้ใจตัดสินใจล้มแผนการเดินทางไปยังเมืองพงสาลีในท้ายที่สุด และเดินทางไปกับกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวอิตาลีด้วยทางเรือจากเมืองหนองเขียวจนถึงเมืองหลวงพระบางในวันถัดมา

แม้รถของเราจะออกจากหนองเขียวตั้งแต่เช้าตรู่ แต่เป็นเพราะเส้นทางที่ไม่เป็นใจเอาเสียเลย ถนนที่มุ่งหน้าทั้งจากหลวงน้ำทาเข้าเมืองหลวง และจากเมืองหลวงมุ่งหน้ากลับห้วยทราย แขวงบ่อแก้ว อยู่ในระหว่างการก่อสร้างทางลาดยางใหม่ ขณะที่การก่อสร้างก็ไม่ได้เอื้ออำนวยให้นักเดินทางเดินทางให้สะดวกใจ ระยะทางเพียงไม่กี่สิบกิโลเมตร เราต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงการเดินทาง

พลขับรถตู้โดยสารของเรา ต้องเปลี่ยนยางเส้นใหญ่และเปลี่ยนอุปกรณ์หลายชิ้นของรถในทุกๆ  6 เดือน เพราะถนนที่ขรุขระทำมาซึ่งการกระแทกอยู่ตลอดเวลา แต่ถึงจะอย่างนั้น ผู้โดยสารแทบทั้งหมดของเรา ยังใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการหลับทั้งๆ ที่รถก็ไม่ได้ขับนิ่งๆ สักเท่าไร

เรามาถึงหนองเขียวเมื่อฟ้าเริ่มมืดแล้ว การจองห้องพักไว้ล่วงหน้าแล้ว ทำให้เราไม่ค่อยกังวลนักกับการหาที่หลับนอนในค่ำคืนนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ใจเองก็ไม่ได้รู้สึกกังวลกับการมาเยือนที่หนองเขียวในเวลาที่ฟ้ามืด นั่นเป็นเพราะนี่เป็นหนที่สองของการมาเยือนแล้ว ความคุ้นเคยในสภาพเมืองเล็กๆ ทำให้ตัดปัญหาว่าเราจะหาอะไรกินไม่ได้แม้จะมองไม่ค่อยเห็นอะไรข้างทางเลย

หนองเขียวไม่ค่อยคึกคักนัก แต่นักท่องเที่ยวหลายคนก็จดจำสภาพของหนองเขียวได้ดี นั่นเป็นเพราะลักษณะของเมืองเล็กที่ถูกแบ่งกั้นกลางด้วยสะพานข้ามแม้น้ำอูใหญ่ยักษ์ ขณะที่โอบล้อมด้วยภูเขายักษ์ เมื่อยืนทอดสายตาอยู่บนสะพานจะเห็นว่าแม่น้ำอูลับหายสายตาไปพร้อมกับเหลื่อมเขาไปด้วย

นักท่องเที่ยวเพียงบางส่วนเท่านั้นที่จะลงทุนมานอนที่นี่ เพราะหลายคนมักจะฝากชีวิตไว้กับ “เมืองงอย” เมืองที่เคยใช้ชื่อร่วมกันกับหนองเขียว เพียงแค่แบ่งส่วนแบ่งคำว่า “เหนือ” และ “ใต้” ไปคนละอย่างเท่านั้นเอง

เมืองงอย เป็นเมืองติดแม่น้ำอูเหมือนกับเมืองหนองเขียว หากว่าใครล่องแม่น้ำอูมาจากทางเหนือ โดยเฉพาะเมืองขวา ติดกับพงสาลี ก็มักจะต้องผ่านเมืองงอยก่อนเสมอ ขณะที่แม่น้ำอูที่ต่อยาวไปถึงแม่น้ำโขงที่เรียกว่า “ปากแม่น้ำอู” จนถึงหลวงพระบาง ก็จะต้องผ่านทั้งเมืองงอยและเมืองหนองเขียวด้วยนั่นเอง

หนองเขียวเงียบกว่าเมืองงอยอย่างเห็นได้ชัด ที่พักก็ดูจะแตกต่างกับเมืองงอยพอสมควร แต่กิจกรรมหลายอย่างมักจะเกิดขึ้นที่เมืองงอย นักท่องเที่ยวมักจะล่องเรือย้อนกระแสน้ำขึ้นมาที่เมืองงอยเป็นเวลาร่วมชั่วโมง เพื่อซื้อทัวร์เดินป่า และเข้าถ้ำที่เมืองงอย และดูเหมือนเราจะเป็นหนึ่งในนักท่องเที่ยวที่ทำแบบนั้น

กิจกรรมเข้าถ้ำที่เมืองงอยไม่มีอะไรมาก เราต้องเดินออกจากหมู่บ้านไปหลายกิโลเมตร ก็เป็นอันจบกิจกรรม เพียงแต่ว่ากิจกรรมที่เริ่มตั้งแต่ 9 โมงเช้ากลับจบลงในเวลา 6 โมงเย็น นั่นเป็นเพราะเราใช้เวลาที่เหลือไปกับการเสียเงินเดิน….อีกครั้ง

ในวันนี้ นักท่องเที่ยวชาวอิตาลี ยังเสียเงินไปกับกิจกรรมเดินอีกรอบ และนั่นทำให้เราต้องยอมเสียเงินทดลองเดินไปพร้อมกันกับพวกเขา เราเดินต่อจากถ้ำ ทะลุผ่านเส้นทางเล็กๆ ที่ไม่ใช่ทางรถ เดินผ่านแม้น้ำที่สูงเพียงแค่หัวเข่า ก่อนเดินผ่านทุ่งนาที่เต็มไปด้วยควาย ซึ่งหาได้ยากแล้วในบ้านเรา แต่ยังหาได้ง่ายนักที่ลาว

ทุ่งนาที่ตอนนี้ไม่มีรวงข้วง หลงเหลือเพียงแต่ตอข้าวที่เป็นอาหารชั้นเลิศของวัวและควายระแวกนี้ การเดินตามไกด์ท้องถิ่น แบบรู้เป้าหมายว่าอยู่ที่หมู่บ้านชาวเขาข้างหน้า แต่กลับไม่รู้ว่าเราจะใช้เวลานานเท่าไร เหมือนเช่นการเดินป่าที่ผ่านมาในเมืองสิงห์ ทำให้ขาทั้งสองข้างของใจปวดระบมยิ่งขึ้น ความเมื่อยล้าทับถมเป็นสองเท่าจากเมื่อวันก่อน เช่นกันกับความขี้เกียจและไม่อยากเดินที่เพิ่มระดับเป็นทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ

เราเดินผ่านเรื่อยไปตามคันนายาวเป็นทิวแถว นักท่องเที่ยวหลายคนเดินสวนทางกลับหมู่บ้าน ต่างกันกับเราที่กำลังมุ่งหน้าไปยังเส้นทางเดิมของพวกเขา

ใจและเพื่อนร่วมเดินทางเดินผ่านมาจนถึงจุดที่มีความสำคัญกับความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับเมืองงอย นั่นเป็นจุดหนึ่งก่อนถึงหมู่บ้าน เราพบเห็นคนกลุ่มหนึ่งในชุดสีกากี กำลังถืออุปกรณ์อย่างหนึ่งเดินวนอยู่ทั่วทุ่งนาในบริเวณนั้น ขณะที่รอบตัวพวกเขาและรอบข้างพวกเราก็เต็มไปด้วยเส้นสีเหลืองดำที่กลายเป็นเขตกั้น “วัตถุระเบิด”

ในเวลาต่อมา เราถึงได้รับทราบว่า การเดินที่ปลอดภัยที่สุดในพื้นที่เหล่านี้คือ การเดินบนคันนา นั่นเป็นเพราะเมื่อไม่นานมานี้ ชาวบ้านที่ทำนาได้ขุดพบระเบิดที่ยังทำงานแม้จะถูกปล่อยแบบปูพรมตั้งแต่สมัยสงครามเวียดนามเมื่อหลายสิบปีก่อน เมื่อแจ้งทางรัฐบาล เจ้าหน้าที่ในชุดสีกากีที่เราได้พบจึงเดินทางเข้ามาในพื้นที่เพื่อตรวจหาระเบิดและทำลายทิ้งไป

แม้จะนึกกลัวอยู่พอสมควร แต่การอารมณ์ของในใจในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับอารมณ์ร่วมของผู้ประท้วงทางการเมือง ว่ากันว่า ม็อบจะไม่เกิดหากไม่ได้มีการยั่วยุทางอารมณ์ของผู้ที่มีความคิดเห็นไปในทางเดียวกัน ความรุนแรงของอารมณ์แบบเดียวกันจะเพิ่มระดับสูงขึ้น เมื่อมีการพูดถึงประเด็นความคิดเห็นเดียวกัน เราจะทำในแบบเดียวกัน และมุ่งหน้าไปยังจุดหมายเดียวกัน…เช่นเดียวกันกับใจ เมื่อเพื่อนร่วมเดินทางยังยืนยันจะเดินเพราะไม่เห็นว่าจะไม่ปลอดภัยตรงไหน นั่นหมายถึงว่า ใจยังต้องเดินหน้าไปยังเส้นทางระเบิดต่อไป

เราเดินไปยังหมู่บ้านข้างหน้าที่แม้จะเคยชินกับนักท่องเที่ยว แต่พวกเขากลับไม่ค่อยจะสนใจการไปเยือนของพวกเรานัก กิจกรรมส่วนตัวในหมู่บ้านแบบปิดยังคงดำเนินต่อไป หาใช่ใส่ใจกับสายตาผู้มาเยือนอย่างเราสักเท่าไร

ใจเดินวนไปรอบหมู่บ้าน ใช้เวลาไปกับการถ่ายภาพเท่าที่จะทำได้ เพราะแบตเตอรี่เริ่มอ่อนล้าลงไปทุกที หลายปีมานี้ ใจยังใช้แบตเตอรี่ก้อนเก่า ยังไม่มีทีท่าว่าจะซื้อเพิ่ม ทำให้การเดินทางหลายหนต้องเสียอารมณ์เพราะแบตเตอรี่กล้องมักหมดตอนที่เห็นภาพงามๆ เสมอ…..

ใจตัดสินใจจะไม่เดินทางต่อไปยังหมู่บ้านข้างหน้า ขณะที่เพื่อนสาวก็เห็นไปในทางเดียวกัน ฟ้าเริ่มอ่อนแสงลง เราเมื่อยล้า หิวข้าว และแบตเตอรี่กล้องก็ใกล้หมด เราปล่อยให้ชาวอิตาลีที่บ้าพลังเดินทางไปยังหมู่บ้านถัดไป หันหลังให้หมู่บ้านนั้น เดินทางกลับมาทางเดิม ผ่านฝูงควาย วัว และดงระเบิด กลับมาลดระดับความหิวที่จุดเริ่มต้นเดิม

อาทิตย์เริ่มจะอัสดงแล้ว ท้องใจอิ่ม แบตเตอรี่กล้องหมดเกลี้ยง แต่ภาพที่ได้กลับมาจากการเดินวันนี้เต็มไปด้วยหน้าคนอย่างที่ต้องการ…เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้า เราก็อาศัยเรือลำเดิมกลับมายังเมืองหนองเขียว ใจเชื่อเหลือเกินว่า ความเมื่อยล้าทั้งหมดจะจบลงที่เมืองหนองเขียว พรุ่งนี้เราจะเดินทางด้วยเรือไปยังหลวงพระบางกันอีกทั้งวัน ชีวิตจะเติบโตหนึ่งวันเต็มบนเรือล่องแม่น้ำอู จนถึงเมืองหลวง …. ที่นั่นเราจะไม่ต้องเดินป่าฝ่าดงระเบิดกันอีกแล้ว….

แวะไปดูภาพทั้งหมดของเมืองงอยได้ที่
http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157625929885883/

หรือคลิกที่ภาพ

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ได้เวลา (9)
• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)

ใจไม่เคยมาเยือนเมืองสิงห์ เขตของหลวงน้ำทา ทางเหนือของลาว นั่นคือความจริง เพราะแม้จะเดินทางข้ามไปฝั่งลาวอยู่พอสมควร แต่กลับไม่รู้จักเมืองนี้ จนเมื่อเพื่อนสาวผู้นำทางบอกว่าเป็นเมืองที่ฝรั่งเขามักจะไปเดินป่ากันมากขึ้น

ฝรั่งหลายคนดั้นด้นนั่งรถฝ่าถนนลูกรังที่รอคอยการแก้ไขร่วมหลายชั่วโมง เพื่อที่จะมานอนอยู่โยงที่เมืองอันเป็นรอยต่อระหว่างประเทศลาวและจีนเพื่อหวังจะได้เดินป่าที่เขาว่า….มักจะต้องทำเมื่อมาเยือนถึงเมืองนี้

อันที่จริงแล้ว ใจสารภาพว่าแม้จะเป็นผู้ชอบการเดินทาง เรียกได้ว่า การเดินทางคือยาบำบัดความเบื่อหน่ายได้อย่างดีเยี่ยม การได้ไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก เป็นความสุขอันประเสิรฐนักของการเดินทาง แต่ถึงจะอย่างนั้น ใจกลับไม่เสน่หาการเดินป่าสักเท่าไร ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลเรื่องอายุที่เกินครึ่งชีวิตเข้าไปแล้ว การเหนื่อยหอบที่ไม่ค่อยชอบนัก และความรู้สึกที่มักจะทำให้เราอดทนรอจนกว่าจะถึงจุดหมาย เราไปได้ไม่เร็วและไม่ไกลนัก นอกเสียจากเราต้องวิ่งมากกว่าเดิน …ล้วนแล้วแต่ทำใจไม่ชอบการเดิน

แต่ถึงจะมีเหตุร้อยแปด ใจก็ต้องเสียเงินเกือบหนึ่งพันบาท ไปกับการเดินป่าที่เมืองสิงห์ในวันรุ่งเช้าที่ตื่น

สำหรับใครที่ไปเมืองสิงห์มาแล้ว คงจะพบเห็นบริการนำพาเดินป่าตามโรงแรมและบ้านพักที่เปิดให้บริการ รวมไปถึงบริการของหน่วยงานการท่องเที่ยวประจำเมืองสิงห์ที่อยู่บนถนนเส้นหลักของเมือง การเดินป่าจำเป็นต้องมีไกด์มืออาชีพ….อย่างน้อยก็เรื่องเส้นทาง ที่จะไม่ทำให้เราหลงและพลัดกับคนในกลุ่มได้ และนั่นหมายถึงว่าเราต้องเสียเงินจำนวนหนึ่งไปกับค่าแรงของคนนำทางพอสมควร

ในเช้าวันที่เราเดินป่า สมาชิกตื่นมารวมตัวกันที่ลานกลางที่พักอย่างพร้อมหน้า ก่อนแบกเป้ขึ้นบ่าขึ้นรถโดยสารขนาดเล็กที่จะพาเราไปปล่อยลงตรงจุดเริ่มต้นของการเดิน

เมืองสิงห์ดูไม่เงียบอย่างที่ควรจะเป็น เมืองในยามเช้ากลับดูคึกคักด้วยเสียงรถรา ผู้คนและไก่ขัน รถของเราฝ่าเมืองออกมาเรื่อยๆ บนถนนสองเลนส์ที่มีหมอกปกคลุมมองไม่เห็นอะไรเบื้องหน้า ก่อนที่รถจะพ้นโค้งตรงหน้า แดดก็มาเยือนเราในครานั้นเอง

ใจถอดเสื้อกันหนาวที่แบกมาด้วยฝากไว้กับคนขับรถ เพราะเมื่อเห็นแสงแดดก็พอจะเดาได้ว่า ไม่เพียงแต่อีกหลายนาทีข้างหน้าใจจะร้อน แต่แน่นอนว่าใจจะต้องแบกเสื้อที่หนักอึ้งไปด้วยตลอดทาง

คณะของเราข้ามถนนไปยังฝั่งตรงกันข้าม ปีนผ่านรั้วไม้ไผ่เตี้ยๆ ที่มีเหล็กลวดหนามกั้นไว้ด้วยไม่สูงนัก เดินขึ้นเขาไม่สูงสักเท่าไร ก่อนจะเริ่มเห็นทางเดินเล็กๆ ที่พาดขึ้นเนินเขาตลอดทาง ไกด์บอกว่าเราจะเดินไปอีกหลายกิโลเมตร จนกว่าจะถึงน้ำตกอันเป็นจุดหมายที่พักในการทานอาหารมื้อกลางวัน ที่พวกเขาแบกขึ้นป่ามาให้พวกเราด้วย ถือเป็นบริการอย่างหนึ่งที่แลกกับเงินค่าจ้างที่เราจ่ายให้

เราเดินกันอยู่นานพอสมควร แวะตามจุดลาดชันเป็นระยะ นักท่องเที่ยวชาวอิตาลีร่วมทริปหลายคนแวะพ่นยากันแมลงพอๆ กับเราชาวคณะไทยที่ก็เริ่มหันมาใส่ใจยุงที่อาจจะชุกชุมมากขึ้นเมื่อเราเดินเข้าป่ากันอย่างจริงจัง

มาถึงตอนนี้ใจจำไม่ได้ว่าตัวเองมาเดินได้สักกี่กิโลเมตรแล้ว รับรู้แต่เพียงว่า กว่าเราจะเดิน เดิน และเดินมาถึงน้ำตกสูงที่ยามนี้ไร้น้ำเพราะอยู่ในหน้าแล้ง ก็ปาเข้าไปเที่ยงกว่า ขณะที่เราเริ่มเดินกันตั้งแต่แปดโมงเช้า…..

น้ำตกที่เราพักไม่เพียงแต่เราต้องปีนลงเส้นทางเล็กๆ ที่เหมาะแค่เพียงหนึ่งคนเดิน เส้นทางลาดชันทั้งขาลงและขาขึ้นแล้ว แต่เล่นทำเอาเราเหนื่อยหอบกันเป็นทิวแถว

เราแวะทานข้าวที่น้ำตกนั้นอยู่ร่วมชั่วโมง ก่อนเดินยาวอยู่โยงกันในป่านานพอสมควร เราแวะพักกันเป็นระยะ  ขณะที่เราก็ไถ่ถามไกด์ชายและไกด์สาวชาวลาวที่พูดภาษาอังกฤษได้ดีไม่ใช่น้อยอยู่เป็นระยะเช่นกันว่า “เมื่อไรจะถึง”

ไกด์ตอบเป็นนัย “อีกสิบห้านาที” แต่เรากลับเดินผ่านทางเส้นรกไปด้วยต้นไม้ ฝ่าเขาลูกแล้วลูกเล่า เดินผ่านแนวเขา สันเขาลูกหนึ่งไปยังอีกลูกหนึ่ง แวะชมวิวภูเขาสูงที่ไกด์บอกว่าเป็นรอยต่อของลาวที่ต่อกับจีนอยู่สักพัก จนกระทั่ง…..พ้นแนวปลูกต้นยางพารา ไกด์ก็บอกว่าเรากำลังมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านชาวเขากันแล้ว

ใจจำได้ถนัดว่าเรานัดหมายกันในช่วงเช้าก่อนเดินป่าในเวลาเจ็ดโมงสามสิบนาที ขณะที่เราเริ่มต้นการเดินทางอยู่ที่แปดโมงเช้า ขณะที่เรามาถึงหมู่บ้านชาวเขาเป้าหมายในเวลา 4 โมงเย็น…. นี่เป็นการเดินทางที่ทรหดอีกรายการหนึ่ง ไม่นับรายการที่ใจเริ่มเดินเท้าจากหมู่บ้านในเขตของเมืองซาปา ทางเหนือของเวียดนามในช่วงเก้าโมงเช้า และอยู่โยงจนเดินป่าเสร็จในเวลาสี่โมงเย็น…

ไม่เพียงแค่นั้น เรายังเดินเท้าจากหมู่บ้านหนึ่งไปยังอีกหมู่บ้านหนึ่งที่อยู่ติดกัน เสร็จภารกิจการเดินอันแสนรันทดในช่วงหกโมงเย็น….

การเดินวันนั้นแม้ใจจะได้ภาพหน้าคนอย่างที่ใจหวัง แต่ต้องยอมรับว่าการเสียเงินไปเดินเป็นเวลาหลายชั่วโมงนั้น ทำให้เท้าและขาของใจระบมติดต่อกันยาวนานอีกหลายวันนับจากนั้นเลยทีเดียว…

การไปเมืองสิงห์ไม่ได้มีค่าในความทรงจำเพียงแค่เป็นเมืองใหม่ที่ใจไม่เคยไปเยือน แต่ยังเป็นเมืองที่ใจยอมเสียเงินไปเดินให้ปวดขาด้วยในเวลาเดียวกัน…..

แวะไปชมภาพในชุดของเมืองสิงห์ได้ที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157626055028446/
หรือคลิกที่ภาพ

Related Post

• กลับบ้าน…ลาว (0)
• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 4 : ริมทางที่เมืองหลา (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 3 : แวะอุดมไซ (4)
• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด เบื่อการใช้ชีวิตอยู่กับที่ ในเมืองที่ทุกอย่าง เงียบและนิ่งสงบหลังห้าโมงเย็น หรือไม่ก็เพราะคิดถึงบ้าน ทำให้ใจต้องเสียเงินจำนวนหนึ่งไปกับการซื้อตั๋วเครื่องบินเพื่อเดินทางกลับเมืองไทย แต่เอาเข้าจริงๆ แล้ว ใจกับจดจ่ออยู่กับบ้านไม่ได้ เรียกว่า ยังหาเรื่องออกจากบ้านอยู่เนืองๆ

หลังจากที่ไหว้วานและลังเลอยู่หลายวัน ใจก็ตัดสินใจออกจากบ้านเพื่อเดินทางไปในเมืองลาวอีกครั้ง การเดินทางหนที่สามในรอบหนึ่งปีนี้ เป็นการเดินทางระยะสั้นเพียง 6 วันเท่านั้น เราเริ่มต้นจากจุดเดิม คือข้ามเรือที่อยู่ตรงกันข้ามกับอำเภอบ้านเกิดของพวกเรา เพียงแต่ว่าการเดินทางหนนี้เป็นการเดินทางอีกรูปแบบหนึ่งที่ใจยังไม่เคยทำ

ใจอาศัยติดสอยห้อยตามเพื่อนฝูงที่เป็นเจ้าของกิจการทัวร์ ไทยลาว ไปกับกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวอิตาลีที่ภายหลังเรายอมรับว่า กลุ่มคนเหล่านี้ไม่เพียงแต่เคี่ยวและเที่ยวแบบเหนียวเงินได้ใจคนไทยอย่างเราเป็นอันมาก

ในกลุ่มนักท่องเที่ยวจำนวน 11 คนที่เราร่วมเดินทงางไปด้วยนั้น มีนักท่องเที่ยวแบบที่เรียกว่า เรารวมตัวและรวมเงิน หลังจากนั้นก็หาคนกลางที่เรียกว่า tour leader เป็นคนจัดการธุระทุกประการทั้งการวางแผนท่องเที่ยว ติดต่อที่พัก บริษัททัวร์ รวมถึงการต่อรองเพื่อลดราคาทุกรูปแบบ

แม้จะเป็นนักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็ค หรือ แบกเป้ออกจากบ้านแล้วไปตายเอาดาบหน้า แต่กลุ่มเหล่านี้กลับหวังถึงความสบายในการเดินทางระดับหนึ่ง ทั้งหมดตัดสินใจติดต่อเพื่อนสาวของใจ เพื่อเป็นคนหารถตู้แบบเหมาเช่าคันมุ่งหน้าจากชายแดดไทยลาว ทางอำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย เพื่อมีที่หมายหลายสถานที่

อันดับแรกการเดินทางจากห้วยทราย ชายแดนไทยฝั่งลาว มุ่งหน้าไปยังเมืองสิงห์ แขวงหลวงน้ำทา บนพื้นที่ของลาวตอนเหนือ ก่อนการเดินทางมุ่งหน้าจากที่นั่นไปยังเมืองหนองเขียว เขตหลวงพระบาง ซึ่งรถจะหมดระยะที่นี่ ก่อนปล่อยให้เพื่อนสาวของใจทำหน้าที่หาเรือเพื่อเหมาเช่าลำพาพวกเราทั้งหมดไปยังเมืองหลวงพระบาง ลาวตอนกลางอีกต่อหนึ่ง

ก่อนที่พวกเขาเหล่านั้นจะเดินทางจากเมืองหลวงไปยังวังเวียง และมุ่งออกที่นั่นเพื่อไปเยือนกัมพูชา อีกเมืองหนึ่งถัดไป

เพียงแต่ว่า แรกเริ่มเดิมทีแล้ว การเดินทางครั้งนี้ของใจและเพื่อนสาว มีกำหนดจะหยุดส่งพวกเราที่หนองเขียว ก่อนย้อนกลับมาที่อุดมไซ เพื่อหาทางไปให้ถึงพงสาลี เมืองเหนือสุดของลาว ที่ในรอบปีนี้ แม้ใจจะไปลาวแบบจริงจังมาแล้วสามหน แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ถึงพงสาลีสักที

ทว่า เอาเข้าจริงๆ แล้ว การเดินทางแบบเวลาจำกัด ไม่เหมาะกับใจนัก อาจจะเพราะยังห่วงว่าจะอยู่กับครอบครัวที่อุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางไกลกลับไปเยือนน้อยเกินไป และหากเลยเถิดอาจจะเกิดผลเสียกับการเดินทางกลับประเทศที่ใจกำลังพำนักอยู่ในปัจจุบันด้วยอีกต่างหาก

ดังนั้น เมื่อถึงเวลานั้น การเดินทางหนนี้จึงเรียกว่าผิดแผน และเสียความตั้งใจในระดับหนึ่ง…แต่การเที่ยวแบบผิดแผน หาใช่มีผลกับความตั้งใจที่จะถ่ายรูปบางอย่างติดมือกลับมาไม่

ใจตั้งเป้าหมายเอาไว้ว่า จะใช้เวลาห้าหกวันที่เดินทางนั้นไปกับการถ่ายภาพหน้าคนให้ได้มากที่สุด และจนถึงตอนนี้แล้ว ก็นับว่าไม่ผิดหวังกับการเดินทางที่ผิดแผนในหนนั้นเลยแม้แต่น้อย….——————————————

หลังจากเสียเวลาอยู่พอสมควร รถตู้สองคันที่นำพาผู้โดยสารสิบกว่าชีวิตก็เริ่มเดินทางออกจากที่หมาย เราขับผ่านตัวเมืองห้วยทราย แขวงบ่อแก้วที่เราคุ้นเคยมาตลอดระยะหลายปี อย่างน้อยก็เพราะเมืองนี้เป็นเมืองพี่เมืองน้องกับอำเภอบ้านเกิดของพวกเรา แม้จะถูกกั้นกลางด้วยแม่น้ำโขงก็ตามที

หลังจากที่ขับผ่านบ้านเรือนผู้คนมาไม่นานนัก หัวหน้าทัวร์ของนักท่องเที่ยวชาวอิตาลีก็ไหว้วานให้เราแวะจอดข้างทางเพื่อเก็บภาพชนเผ่าขมุที่ปลูกบ้านเรือนติดกับไหล่ทางที่ตัดใหม่ และกำลังถูกรื้อเสียใหม่ เพราะความเสียหายทั้งๆ ที่รัฐบาลเพิ่งเสียเงินไปกับการสร้างถนนเส้นนี้ได้ไม่ถึงสองปีนัก

รถแวะจอดข้างทางที่หมู่บ้านซอด (หรือสอด หากออกเสียงแบบไทย) รถปล่อยให้ผู้มาเยือนอย่างเราเดินวนเวียนอยู่ในหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยเด็กจำนวนหนึ่ง หญิงสาวที่เปลือยท่อนบนอาบน้ำร่วมกับเด็กน้อยในหมู่บ้าน อย่างไม่อายสายตาผู้ที่กำลังยืนมองอย่างเรา ซึ่งในภายหลังภาพแบบนี้จะเริ่มคุ้นชินกับสายตาของพวกเราตลอดการเดินทาง

นี่คือที่หมายแรกของการเดินทางเก็บภาพหน้าคนระหว่างการเดินทางหนนี้ ใจหยิบกล้องแคนนอนตระกูลจี รุ่น 9 หรือ G9 ออกจากกระเป๋าเดินทาง หยิบเลนส์ไวด์ราคาถูกที่ซื้อได้ในราคาเพียงพันกว่าบาทจากห้างฟอร์จูนบนสี่แยกพระรามเก้า ต่อเข้ากับตัวกล้องที่ถอดชิ้นส่วนที่ครอบฝาเลนส์กล้องเอาไว้แล้ว

หลายปีมาแล้วที่ใจใช้กล้องรุ่นนี้ จนรู้สึกตัวอีกที ฝุ่นก็เริ่มไปเติบโตในตัวเลนส์โดยที่เจ้าของอย่างใจไม่สามารถเอาอันออกมาเติบโตข้างนอกได้ แม้ความสามารถของกล้องรุ่นนี้จะมีมาก แต่การที่เป็นกล้องอัตโนมัติ การล้างฝุ่นออกจึงเป็นเรื่องที่ยังขัดกับความเป็นจริงนัก เราไม่สามารถทำได้เหมือนกล้องรุ่นใหญ่ที่นักถ่ายภาพมืออาชีพเขาใช้กันได้

แต่ถึงจะมีข้อจำกัดที่ทำให้เจ็บปวดหัวใจอยู่บ้าง แต่การเป็นนักถ่ายภาพมือสมัครเล่นอย่างใจ สุดท้ายการเลือกกล้องที่ตัวเองถนัดใช้ก็ยังเป็นสิ่งจำเป็นเสมอ และนั่นเป็นข้อสรุปที่ว่า ทำไมใจยังถือกล้องกระป๋องตัวเดิมมาเดินตุเลงถ่ายภาพอยู่ที่ลาวในเวลานี้

แดดออกแรงพอสมควร ในยามนี้ และดูเหมือนจะเป็นแดดแรงกล้าครั้งแรกในรอบปีที่ใจได้เจอ หลังจากหนีจากเมืองหนาวที่กำลังเข้าสู่หน้าร้อนอย่างเป็นทางการ

ใจเดินวนไปรอบๆ หมู่บ้านเล็กๆ นี้ ใจถอนหายใจไปกับแดดร้อนๆ ยามบ่ายเช่นนี้เป็นระยะๆ ก่อนเริ่มทำอารมณ์ให้เข้าที่ เตรียมรับมือกับความร้อนรุ่มที่อาจจะต้องเจอไปตลอดระยะเวลาหลายวันนับจากนี้

นี่เป็นสถานที่แรกที่ใจจะเริ่มเก็บภาพหน้าคนอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ ก่อนที่รถจะใช้เวลาไปแทบทั้งวันกลับการเสียเวลากับถนนที่พังตลอดทาง และหยุดจอดในยามย่ำค่ำที่เมืองสิงห์ เขตแขวงหลวงน้ำทา…..

บางทีการเดินทางก็แบบนี้ เรามักจะเสียเวลาไปกับการเดินทางในระดับหนึ่ง และส่วนหนึ่งใช้ไปกับการชื่นชมความงามของสถานที่ที่เราต้องการ…. หรือไม่จริง?

ปล. 1 หายไปเสียนาน แวะมาอีกทีก็มีแต่ภาพมาฝาก
ปล. 2 แวะไปดูภาพของทริปนี้ได้ที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157625929477715/

หรือคลิกที่รูป

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• เสียเงินเดินที่เมืองสิงห์ (0)
• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 4 : ริมทางที่เมืองหลา (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 3 : แวะอุดมไซ (4)
• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• ได้เวลา (9)
• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)
• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว : ภาคขึ้นเขา (2)

หลายคนแวะเวียนมาไถ่ถามใจว่า “หายไปไหน” ไม่ก็ “ไม่เขียนอะไรแล้วหรืออย่างไร” ไม่ก็ทักว่า “ยุ่งมากหรือใจ” ในความเป็นจริงแล้ว กิจกรรมในชีวิตของใจในช่วงนี้มีอะไรไม่มากนัก มันไม่ซับซ้อน พาลทำให้ปวดหัวเหมือนเช่นดังเก่าก่อน ใจเพียงแต่เข้านอนดึกเพราะมัวแต่สนใจดูถ่ายทอดสดเทนนิสออสเตรเลียน โอเพ่น ซึ่งกำลังอยู่ช่วงของการแข่งขันกันในเมืองที่ใจอาศัยอยู่ทุกวี่ทุกวัน

เมื่อตื่น ใจก็ออกจากบ้านไปทำงาน กลับบ้านในยามค่ำมืด อาบน้ำ ดูเทนนิส เข้านอน ตื่นเช้าและไปทำงาน กลับมาวนกันเช่นนั้น กิจกรรมที่แตกต่างออกไปเห็นจะเป็นช่วงเช้าวันเสาร์และอาทิตย์ ซึ่งไร้งานมาทำให้เร่งรีบตื่น เราอาจจะมีเวลาออกไปหาอะไรกินดีๆ นอกบ้าน

ขณะที่สมองซีกหนึ่งระหว่างสัปดาห์ก็ใช้ไปกับการคิดหาที่เที่ยวในวันจันทร์ ซึ่งเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์  เพียงแต่ว่า ใจใช้เวลาส่วนใหญ่ขลุกตัวอยู่บนหน้า facebook มากกว่าในหน้าเว็บไซต์ของตัวเอง และเมื่อจรดนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ ใจมีแต่เรื่องราวที่อยากจะบอกเล่า แต่กลับพิมพ์อะไรลงไปได้ไม่มากนัก

กลายเป็นว่าหลายเรื่องจึงค้างเติ่งอยู่ในสต๊อก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า การที่ใจไม่ได้เขียนอะไรลงไป จะทำให้ใจหยุดการเดินทางไปไหนมาด้วย…ผิดถนัดทีเดียว

ต่อจากทริปเดินทางไกลไปเยือนชายขอบรัฐนิวเซาท์เวลส์ และรัฐวิคทอเรีย ที่ Mildura แล้ว หลังจากนั้นไม่นาน ใจและชายหนุ่มก็เดินทางไปเยือน “Beechworth” เมืองหนึ่งใน Victoria’s High Country Region และหนึ่งในรายการเมืองเก่าที่รัฐวิคทอเรียแนะนำให้ไปเยือนให้ได้ในชีวิตนี้

หากใครติดตามเรื่องราวการเดินทางของใจคงจะรู้ดีกว่า ใจใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเดินทางท่องเที่ยวเพื่อเก็บรายละเอียดเมืองเก่าที่รัฐแนะนำเอาไว้ทั้งหมด และนั่นก็ใกล้จะหมดเข้าไปเต็มทีแล้ว

สำหรับ Beechworth แล้ว แม้เราจะตั้งใจออกจากบ้านเพื่อไปที่นั่น แต่ใจก็หมายมั่นตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่า ใจจะไม่พักค้างคืนที่นั่น แม้จะนั่งดูรูปที่คนอื่นเขาถ่ายมาแปะอวดเอาไว้ในอินเตอร์เน็ต และอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับเมืองเก่านี้มาชวนให้น่าไปมากเพียงใด แต่การที่เป็นเมืองเก่าที่เติบโตและมีชื่อเสียงมาตั้งแต่ยุคตื่นทอง ราวปี 1850 เก่ามากพอที่จะขึ้นชื่อเรื่องผีๆ ก็กลบความอยากพักค้างคืนเอาไว้เสียสิ้น

เราขับรถผ่านตัวเมืองเมลเบิร์นไปเรื่อยๆ มุ่งหน้าไปในทิศทางที่รถจะข้ามรัฐไปยังรัฐนิวเซาท์เวลส์ หรือมุ่งหน้าไปยังซิดนีย์นั่นเอง การขับรถไปที่นี่ไม่ยากเย็นเลย เมื่อรถมุ่งหน้าออกจากเมือง ก็เข้าสู่ถนนไฮเวย์เส้นใหญ่ แบ่งข้างระหว่างทางรถไปและรถกลับ สวนทางกันคนจะสองสามเลนส์เลยทีเดียว

ขับรถไม่ถึง 300 กิโลเมตร ราวๆ สี่ชั่วโมงนิดๆ เราก็ไปถึง Beechworth เมื่อรถของเราขับผ่านเมืองเล็กๆ ก็ทำให้เราเห็นสภาพเมืองที่เก่าแก่ได้ถนัดตายิ่งขึ้น ผู้คนมากมายยิ่งหนักในวันหยุดเช่นนี้ น้อยครั้งนักที่ใจจะเห็นบรรยากาศเช่นนี้ บรรยากาศที่เมืองเก่ายังเต็มไปด้วยตึกที่ทำการอยู่ และผู้คนก็ยังหนาตาเช่นเคย บางทีมันก็รู้สึกขัดตานิดๆ ที่เห็นเมืองเก่ามีคนแต่งตัวสมัยใหม่มาเดินเพ่นพ่านเต็มไปเสียหมด แต่ก็อดนึกชื่นชมไปในเวลาเดียวกันเสียไม่ได้

ใจพยายามจะบอกถึงข้อดีของรัฐที่ใจอาศัยอยู่เสมอมาว่า เขามักจะอนุรักษ์เมืองเก่าเอาไว้ได้อย่างน่าทึ่ง หากใครมาเยือนจะรับรู้ได้ดีกว่า เมืองเก่าๆ ในยุคสมัยที่ออสเตรเลียตื่นทองนั้นยังอยู่กันครบถ้วน พอๆ กับตึกเก่าที่หาได้ไม่ยากอะไรเลยที่รัฐนี้ เรียกว่าไปที่เมืองไหน เจอที่เมืองนั้น พิพิธภัณฑ์ประจำเมืองหรือหมู่บ้าน เป็นสิ่งที่เราหาได้ผิดจากบ้านเราเช่นกัน

เช่นเดียวกันกับที่ Beechworth ตึกเก่าที่เคยใช้ในสมัยตื่นทองยังอยู่ครบถ้วน นั่นยังผลให้ Beechworth ได้รับรางวัลที่เรียกว่า Australian Tidy Towns Awards สองปีซ้อนในช่วงสองปีที่ผ่านมา นักท่องเที่ยวทั่วสารทิศจึงเดินทางมาที่นี่เพื่อเห็นกับตาว่าทำไม Beechworth ถึงสมควรได้รับรางวัลนี้

ในหนหนึ่งใจจำได้ว่าสายการบินในประเทศจัดโปรแกรมพิเศษเพื่อชิงรางวัลเดินทางในประเทศ และหนึ่งในเมืองเล็กที่สายการบินมองรางวัล คือการเดินทางไปเยือนที่ Beechworth  ด้วย และหนนั้น ทำให้ใจจดจำมาตลอดว่า Beechworth  คงจะเป็นเมืองที่น่าสนใจไม่น้อย

ตามประวัติของเมืองแล้ว เมืองนี้เคยเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวอะบอริจิ้น อันเป็นชนเผ่าประจำประเทศออสเตรเลีย ก่อนเข้ามายึดถิ่นฐานและตั้งรกรากของสหราชอาณาจักร ตามบันทึกแล้วเมืองนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ Mayday Hills มาจนถึงช่วงปี 1853 ซึ่งทางการได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อ Beechworth อย่างเช่นทุกวันนี้ เมืองเคยเติบโตยิ่งนักในช่วงปี 1852–1867 ตั้งแต่มีการขุดพบทองหนแรกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ปี 1852 ปลายปีเดียวกันนั้น ผู้คนที่เต็มไปด้วยความหวังต่างก็หลั่งไหลมาขุดทองที่นี่จนมีปรากฎหลักฐานว่าในช่วงปีนั้น มีประชากรมาตั้งถิ่นฐานที่นี่มากถึง 8 พันกว่าคน ต่างจากกับการสำรวจประชากรล่าสุดของเมืองที่มีผู้คนอายุอยู่ราว 3 พันคนเท่านั้น

ว่ากันว่า มีผู้คนเดินทางมาจากยุโรป สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา และในฝั่งเอเชีย เพื่อร่วมค้นหาอัญมณีสีทองมาครอบครอง มีการรายงานว่าจนถึงปี 1867 มีการส่งออกทองจากเมืองเล็กๆ แห่งนี้มากถึงสี่ล้านออนซ์หรือกว่า 115 ตันเป็นมูลค่ามากกว่า 2 พันล้านดอลลาร์เลยทีเดียว

ความรุ่งเรืองของเมืองที่เต็มไปด้วยทองคำ ปรากฎดังเช่นหลายเมืองก่อนหน้าที่ใจเคยไปเยือน ทั้ง Ballarat , Walhalla และอีกหลายเมือง โดยเฉพาะสภาพบ้านเรือน และตึกที่ยังสภาพให้เห็นอยู่ตลอดสองข้างทางของถนนสายหลักของเมือง ว่ากันว่ามีกว่า 32 ตึกที่ได้รับการจดทะเบียนให้เป็นสมบัติของชาติ หรือ National Trust เรียกได้ว่ารื้อไม่ได้ ถอนไม่ได้ จะตกแต่งก็ได้รับการอนุญาตและดูแลจากทางรัฐอย่างเคร่งครัดนั่นเอง

หากเดินไปในเมืองเล็กๆ นี้จะเห็นมีทั้งศาล ห้องขังผู้ต้องหา มีที่ทำการไปรษณีย์ที่ยังเปิดให้บริการนักท่องเที่ยวส่งโทรเลขในราคาเพียง 2 ดอลลาร์  กลางถนนเส้นหลักมีร้านขายขนมหวานขึ้นชื่อของเมืองที่ตกแต่งได้น่ารักยิ่งนัก ติดกันเป็นร้านเบเกอรี่ยอดฮิตในย่านนี้

เมื่อขับรถออกจากตัวเมืองไปราว 4 กิโลเมตร ที่นี่ยังมีน้ำตก Woolshed Falls อันเป็นประจำเมือง ที่ใครไปก็ต้องไปเยือน

นอกเหนือจากนี้แล้ว การอยู่ Beechworth อยู่ติดกับเมืองเก่าข้างเคียงอีกหลายเมือง ทำให้เสน่ห์ของเมืองในย่านนี้เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว นั่นหมายถึงว่าการเดินทางในหนนั้นจะช่วยบอกเล่าเรื่องราวของการเป็นเมืองเก่าที่เต็มไปด้วยทองคำได้อย่างครบถ้วน การเดินทางจาก Beechworth ไปยังเมืองอื่นๆ อาทิ Yackandandah, Chiltern และ Rutherglen ด้วยระยะทางเพียงไม่กี่สิบนาที ทำให้ทริปการเดินทางเต็มไปด้วยความหมายยิ่งขึ้น

ใจเองก็ใช้เวลาไปกับการเดินทางในเมืองที่อยู่ติดกันจำนวนหนึ่ง และไม่บังเอิญเลยที่บางเมืองเหล่านั้นได้รับการแนะนำจากทางรัฐวิคทอเรียให้ไปเยือนด้วยเช่นกัน

นับจากทริปการเดินทางไปเยือน Beechworth  ในหนนั้น จนถึงวันนี้ก็ร่วมสองเดือนเข้าไปแล้ว แต่ความทรงจำเกี่ยวกับเมืองที่เต็มไปด้วยตึกเก่านี้ยังไม่ได้จางหายไปไหน หลายสิ่งหลายอย่างที่เราได้เห็นกับตาไม่สวยเท่ากับเราได้เก็บภาพมา อย่างน้อยก็เมื่อเห็นแสงแดดแรงกล้าในฤดูร้อนวันนี้ก็ทำให้อดนึกถึงแดดแรงเช่นเดียวกันที่  Beechworth เสียไม่ได้

นอกเหนือจากนั้นแล้ว เมื่อใจละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ กวาดตาไปที่ผนังห้องด้านหลังคอมพิวเตอร์ของตัวเองแล้ว ใจก็เห็นข้อความสั้นๆ บนแผ่นกระดาษสีขาวที่มีธงชาติออสเตรเลียแปะอยู่ที่หัวมุมขวาของกระดาษ ข้อความสั้นๆ เหล่านั้นระบุเวลาและใจความว่าเราส่งโทรเลขด้วยรหัส Morse มาจากที่ทำการไปรษณีย์ของ  Beechworth

จนถึงตอนนี้  Beechworth ยังอยู่ในความทรงจำ และแฝงอยู่ใต้แสงแดดจ้าแทบทุกวัน…

ปล. แวะไปชมภาพ Beechworth ต่อได้ในอัลบั้ม

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157625452147738/

Related Post

• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (0)
• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• Albury : อีกเมืองที่กั้นระหว่างเราและนิวเซาท์เวลส์ (1)
• แวะกินวานิลลา สไลซ์ที่ Ouyen (0)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• เรื่องของน้องหมา เรื่องเล็กน้อยแต่มหาศาล… (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)

หลังจากหมดเวลาที่เราใช้ไปกับการพักผ่อนอิริยาบท ผ่อนปรนความเมื่อยล้าตลอดการเดินทางทั้งวันที่ผ่านมา เราขยับตัวหิ้วข้าวของและกล้องดิจิตอล ตัดสินใจจะออกจากห้องในช่วงที่ตะวันยังอยู่บนฟ้า และมุ่งหน้าออกจากตัวเมือง Mildura เมืองชายขอบของรัฐวิคทอเรียไปราว 25 นาที เพื่อหวังจะได้ไปเห็นเมือง Went Worth เมืองเล็กๆ ของรัฐนิวเซาท์เวลส์ของออสเตรเลีย ซึ่งอยู่ติดกันนั้น และอย่างน้อยก็เพราะเรามีเวลาท่องเที่ยวในหนนี้เพียง 2 วันเท่านั้น เมื่อมีโอกาสเราก็อยากจะเก็บเกี่ยวสถานที่รายทางเอาไว้ก่อนที่จะพักผ่อนในยามค่ำคืนและถึงเวลาต้องเดินทางกลับในวันรุ่งขึ้น

แม้เราจะรู้ดีว่าการท่องเที่ยวแบบกระชั้นชิด กระทัดรัดแบบนี้ไม่ค่อยเหมาะสมนักการเดินทางไกลเกิน 7 ชั่วโมง แต่นั่นเป็นเพราะบางทีชีวิตเราก็มีทางเลือกน้อย เราต้องออกเดินทางท่องเที่ยวทันทีเมื่อมีโอกาส หากต้องรอเวลาที่เหมาะสม การสะสมแต้มการท่องเที่ยวของเราก็ลดน้อยถอยลงไปเรื่อยๆ ตามระยะเวลาที่ผ่านพ้นไป

สำหรับใครบางคนที่รอคอยเวลาที่จะออกเดินทางไกลนานๆ ที กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็รู้สึกว่า “สายเกินไป” เสียแล้ว และนั่นจะไม่เกิดขึ้นกับเรา เพราะยิ่งเราทำงานหนัก และมีภาระมากขึ้นเท่าไร เรากลับคิดว่าเราควรจะมีโอกาสได้ใช้เวลาไปกับชีวิตมากขึ้น เหมือนกับที่เจ้านายของเราบอกกับเราว่า

“ดีแล้ว Work hard , Play Hard” บางทีเราก็เห็นด้วยกับเขาอย่างเสียไม่ได้ เพราะในความเป็นจริงแล้ว เมื่อใดที่ต้องทำงานหนัก ยิ่งต้องกินดี และอยู่ดีเท่านั้น หาใช่ต้องลำบากไปกับทุกอย่างไปเสียหมด หรือไม่จริง??

วกกลับมาที่รถของเราที่วิ่งตรงออกจากโรงแรม 4 ดาวมีอ่างสปาในห้องที่เราแทบจะไม่ได้จับต้องของมันสักเท่าไร และมุ่งหน้าไปยัง Went Worth

อันที่จริงแล้ว Went Worth ไม่เพียงแต่สำคัญในแง่ของการเป็นเมืองที่เชื่อมระหว่างสองรัฐเข้าด้วยกันแล้ว แต่ยังเป็นเมืองที่นักเดินทางรู้จักดีเพราะเป็นเมืองที่แม่น้ำ Murry แม่น้ำที่กั้นสองรัฐเอาไว้ และแม่น้ำ Darling ไหลมาบรรจบกัน ทว่า สำหรับนักท่องเที่ยวอย่างเรา จุดหมายที่คาดหวังกลับไม่ได้อยู่ที่แม่น้ำสำคัญทั้งสองสาย เราขับรถไปบนถนน Silver City Highway  ผ่านตัวเมือง Went Worth ไปอีกราว 6 กิโลเมตร จนกระทั่งรถแบบขับเคลื่อน 4 ล้อพาเรามาจอดนิ่งในสถานที่ที่เรียกว่า “Perry Sandhills”

อาจจะเพราะเราเดินทางไกลไปยังที่นี่ในวันต้นสัปดาห์ หลายคนยังวุ่นวายอยู่กับงานและกองเอกสารตรงหน้า หรือไม่ก็เพราะสถานที่แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องมีเจ้าหน้าที่ดูแล ทำให้ทั้งพื้นที่กว้างของ Perry Sandhills มีเพียงนักท่องเที่ยวไม่กี่ชีวิต และเนินทรายสีส้มจัดที่กองสูงท่วมหัวเราหลายสิบเมตร และมีแต่เพียงเสียงลมพัดกลบความเงียบงันที่ปกคลุมไปโดยทั่ว

แต่ถึงจะอย่างนั้น เราก็รู้สึกว่า เราไม่ได้เหนื่อยเปล่ากับการดั้นด้นเดินทางไกลมาหลายร้อยกิโลเมตร ยาวนานติดต่อกันเกิน 7 ชั่วโมง เพราะเนินทรายสีส้มเมื่อส่องกระทบกับแสงแดดจัดเพราะสภาพอากาศที่แตกต่างจากเมืองหลวงอย่างชัดเจน ทำให้เราแสบตาและตกตะลึงกับภาพที่กล้องดิจิตอลบันทึกเอาไว้ไม่น้อย

ว่ากันว่า ที่นี่เป็นที่ชื่นชอบของบรรดาผู้ชื่นชอบงานศิลปะเป็นอย่างมาก หลายต่อหลายครั้ง Perry Sandhills ได้รับการคัดเลือกให้ไปอยู่ในซีรีส์ ภาพยนตร์ แผ่นป้ายโฆษณา และอีกหลายงานศิลปะ อาจจะเพราะเดินทางไม่ไกลนักเมื่อเทียบกับการเดินทางไปยังทะเลทรายของจริง นอกจากนี้เนินทรายสีส้มสามารถใช้แทนภาพของทะเลทรายที่แห้งแล้งได้ดีกว่าการเดินทางไปยังทะเลทรายที่แห้งแล้งและใช้ชีวิตได้ลำบากกว่า

ในเวลาเดียวกัน หากจะดูจากหลักฐานของนักโบราณคดีและนักภูมิศาสตร์แล้ว พื้นที่แถบนี้ก็มีความสำคัญในแง่ประวัติศาสตร์ไม่น้อย เพราะ Perry Sandhills มีอายุยาวนานมาตั้งแต่หลังยุค ice age หรือราว 40,000 ปีที่แล้ว การถับถมของทรายเกิดจากแรงลมหลายพันปีที่แล้ว เนินทรายสูงต่ำราว 20 เมตร เรียงรายกันไปทั่วอาณาบริเวณ  นักโบราณคดีหลายคนค้นพบโครงกระดูกของสัตว์ท้องถิ่นของออสเตรเลีย จำพวก จิงโจ้ นกอีมู สิงโต และวอมแบท ซึ่งหลังจากการมีการค้นพบก็ได้มีการย้ายไปตั้งโชว์ในพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นด้วย และสันนิษฐานกันว่า พื้นที่นี้เคยเป็นที่ตั้งจุดล่าสัตว์ของชนเผ่าอะบอริจิ้น ชนเผ่าท้องถิ่นของออสเตรเลียนั่นเอง

เมื่อรถจอดนิ่ง เราก็ใช้เวลาปีนป่ายอยู่บนเนินทราย หลบแสงแสบตา และหันหลังให้กับเม็ดทรายที่ลมพัดพาเอามาโดนหน้าอยู่เป็นระยะ ๆ เราใช้กล้องดิจิตอลบันทึกความทรงจำขนาดย่อมของเราเอาไว้ แกล้งทำเป็นว่าฉากหลังนั้นเป็นทะเลทรายที่ร้อนแรง และดูเหมือนเราจะไม่ผิดหวังกับสิ่งที่เราตั้งใจและสิ่งที่ Perry Sandhills ให้กับเราแม้แต่น้อย

เวลาผ่านล่วงเลยไปนาน จนนักท่องเที่ยวหายวับไปกับแรงลม มีเพียงเราสองคนและใครอีกหนึ่งคนที่อยู่ไกลลิบลี่ เราตัดสินใจหันหลังให้กับเนินทราย  ปล่อยให้มันถูกแรงลมพัดพาไปพลางๆ ทิ้งให้มันอยู่ในที่ที่มันเคยเป็นและเคยอยู่ ส่วนผู้มาเยือนอย่างเรา ก็โบกมือลาไปพร้อมๆ กับแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับไปให้ความสว่างยังอีกฟากฝั่งหนึ่งของโลกแทน…

 Perry Sandhills ยังงดงามในแบบฉบับของมันแบบที่เคยเป็นมาตลอดหลายหมื่นปีที่ผ่านพ้น และมันก็ยังงดงามอยู่ในความทรงจำและในภาพถ่ายที่เราเก็บมันกลับมาด้วยเช่นกัน…

ปล. แวะไปชมภาพอื่นๆ ในทริปการเดินทางหนนี้ได้ที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/

Related Post

• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (0)
• ตามรอย Maldon (0)
• แวะกินวานิลลา สไลซ์ที่ Ouyen (0)
• Beechworth : เมืองเก่าที่ไม่เคยหลับใหล (3)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• เรื่องของน้องหมา เรื่องเล็กน้อยแต่มหาศาล… (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)

เป็นเวลาหลายเดือนแล้วที่เราสองคนแทบไม่ได้เดินทางไปนอนค้างอ้างแรมนอกบ้าน การท่องเที่ยวแบบกระทัดรัด เช้าไปเย็นกลับ กลายเป็นกิจวัตรที่เรามักจะเลือกทำด้วยความจำเป็นอย่างเสียไม่ได้ แต่เป็นเพราะโอกาสพิเศษอย่างวันครบรอบปีเกิดปีที่ 33 ของใจ ทำให้เราตัดสินใจจะเสียเงินจำนวนหนึ่งไปกับการหยุดงานเพื่อเราจะได้เหน็ดเหนื่อยไปกับการเดินทางและออกไปค้นหาสิ่งที่เรายังไม่รู้ว่ามันคืออะไร

เราวางแผนกันล่วงหน้าเป็นสัปดาห์ เตรียมข้าวของสำหรับการเดินทางไกลหนนี้อย่างเป็นระบบ ทั้งของกิน หาข้อมูลสถานที่ที่จะไป และเตรียมเงินที่จะหมดไปกับการเติมน้ำมันให้เต็มถังตลอดการเดินทางไปยัง “Mildura” ที่ที่เป็นเป้าหมายของการเดินทางของเราในหนนี้

Mildura เป็นสถานที่ที่เราหวังจะไปเยือนตั้งแต่หลายเดือนที่แล้ว หลังจากวันหนึ่งเราสองคนเห็นรูปดอกไม้ป่าสีชมพูบานเบ่งอยู่ต้นไม้เขียวชะอุ่มในหนังสือแนะนำการท่องเที่ยวแบบแจกฟรีในสำนักงานการท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง และในครานั้นเองเราก็ตัดสินใจปักหมุดลงบนแผนที่ และหวังไว้ว่าเราจะได้ไปเห็นภาพนั้นกับตาตัวเองสักหน

เราไม่เคยรู้จักกับ Mildura มาก่อน สิ่งที่เรารู้เบื้องต้นคือมันไกลจากบ้านเราเกือบหนึ่งพันกิโลเมตร อยู่ติดขอบชายแดนระหว่างรัฐที่เราอาศัยกับรัฐนิวเซาท์เวลส์ และอะดิเลท และที่นั่นก็มีดอกไม้สีชมพูบานรอเราอยู่ในฤดูกาลดอกไม้ป่าบาน

อันที่จริงแล้วพื้นที่แถบนั้นควรจะเรียกเหมารวมว่า “Mildura Rural City” แปลง่ายๆ ก็คือ เมืองชนบทมิดูล่า ในพื้นที่แถบนั้นประกอบไปด้วยเมืองเล็กย่อยอีกหลายเมือง ขณะที่การติดกับชายขอบแดนทาง ทิศตะวันออกเฉียงใต้ หรือทิศหรดีของรัฐนิวเซาท์เวลส์ของ Mildura Rural City  และทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือหรือทิศพายัพของรัฐวิคทอเรีย ทำให้รัฐบาลตั้งชื่อเหมารวมสองถิ่นฐานนี้เข้าด้วยกันว่า “Sunraysia” และศูนย์กลางของพื้นที่ Sunraysia ก็คือ Mildura ซึ่งกินพื้นที่ราว 10 เปอร์เซ็นต์ ของรัฐวิคทอเรียด้วย

เราขับรถแล่นทาง Highway ที่ทอดยาวแทบจะไม่ต้องโค้งมากนัก เพราะรถวิ่งเป็นเส้นทางตรงเสียส่วนใหญ่ แดดร้อนแรงตรงกันข้ามกับพยากรณ์ในเว็บไซต์ที่ระบุว่าสองวันที่เราเดินทางนั้นทั่วทั้งพื้นที่จะมีฝนหล่นเทลงมาให้รถเราสะอาดสะอ้าน

เราแวะพักอยู่หลายจุดของการเดินทาง โดยเฉพาะเมืองเล็กๆ ตึกรามเก่าแก่ที่เรานิยมชมชอบมาตลอด อันที่จริงแล้ว หากใครเคยมาที่รัฐวิคทอเรียของออสเตรเลียแล้วคงจะพอทราบดีว่า ที่นี่เต็มไปด้วยความเก่าแก่และมนต์ขลังของความที่เคยเป็นเมืองขึ้นของชนชาวยุโรปยังคงอยู่ครบถ้วนไม่หายไปไหน

รัฐบาลยังคงอนุรักษ์เมืองเก่าเอาไว้ หลายเมืองของรัฐอยู่ภายใต้โครงการสนับสนุนของรัฐในฐานะของการเป็นเมืองเล็ก เมืองอันเป็นมรดกของชาติ และเมืองน่าท่องเที่ยว ตลอดการเดินทางเราพบปะเมืองแบบนั้นอยู่เสมอ รวมถึงเมือง Inglewood ใน London Shire และเมืองอื่นๆ ระหว่างการเดินทางมุ่งหน้าไปยัง Mildura

แต่ถึงจะอย่างนั้นเมื่อเทียบกับเส้นทางอื่นแล้ว เราเองก็ยอมรับว่า ถนนเส้นที่มุ่งหน้าไปยัง Mildura มีเมืองให้แวะน้อยเหลือเกิน เมืองเล็กเมืองหนึ่งอยู่ห่างกันเกิน 100 กิโลเมตร บางเส้นทางแทบจะไม่มีอะไรให้เรามองนอกไปเสียจากฟาร์มข้าวสาลี  ข้าวบาร์เล่ย์ ธัญพืชหลายชนิด รวมไปถึงต้น Mallee หนึ่งในสายพันธุ์ของยูคาลิปตัส และที่พลาดเสียไม่ได้คือสีเหลืองอร่ามของเนินเขาไร่ canola ซึ่งใช้ผลิตน้ำมันพืช

นั่นทำให้เราไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทางทอดยาวหลายร้อยกิโลเมตรถึงมีทางรถไฟเป็นเพื่อนเดินทางไปกับเราตลอดเวลา ขณะที่ไซโลข้าวยักษ์ความสูงเท่ากับตึกหลายชั้นก็ถูกสร้างคร่อมทางรถไฟตลอดเวลาเช่นกัน นั่นเป็นเพราะที่นี่เป็นหนึ่งในเมืองหลักๆ ที่ปลูกธัญพืชป้อนคนทั้งรัฐและประเทศนั่นเอง

เราแวะจอดเติมน้ำมันหลายรอบ แวะจอดยืดเส้นยืดสายผ่อนคลายอิริยาบทอยู่หลายตลบ ขณะที่เวลาของเราหายไปหนึ่งชั่วโมง เพราะในวันเดินทางของเราตรงกับวันเปลี่ยนเวลาของประเทศที่เรียกว่า Daylight Saving หนึ่งในนโยบายที่จะทำให้เรามีโอกาสได้พบเจอแดดมากขึ้นในฤดูกาลใบไม้ผลิและหน้าร้อนที่วนมาเยือนเราในปีนี้

การเดินทางในหนนั้นจึงทำให้เราไปถึงเป้าหมายช้ากว่ากำหนด 1 ชั่วโมงด้วยเหตุผลทางเทคนิคที่เราไม่มิอาจจะห้ามได้เลย

นาฬิกาบอกเวลาราว 4 โมงเย็น รถของเราแล่นผ่านไร่องุ่น และไร่ส้มอยู่ตลอดเวลา ใบองุ่นที่กำลังเปล่งสีเขียวอ่อนสะท้อนแสงแดดแสบตาเราเพิ่มขึ้น เราผ่านห้างยักษ์อย่าง Centro ซึ่งเราจะพบเห็นได้ไม่ยากในรัฐและประเทศนี้ ผ่านซูเปอร์มาร์เก็ตยักษ์ใหญ่ที่สุดของประเทศ ก่อนจะผ่านโรงแรมขนาด 4 ดาวหลายแห่ง ผ่านห้างร้านที่เราก็พบเห็นที่เมืองหลวงของรัฐ

Mildura ทำให้เราแปลกใจไม่น้อย อย่างน้อยก็เพราะความใหญ่โตของเมืองกว่าที่เราคาดคิดไว้ เพราะตลอดระยะทางเราพบเจอแต่เมืองที่เหมือนจะเป็นชนบทอย่างที่รัฐตั้งชื่อภูมิภาคแถบนี้เอาไว้ หรือไม่ก็เพราะมีไร่องุ่นทอดยาวสุดลูกหูลูกตาอย่ตรงหน้า ซึ่งเราเพิ่งจะรู้ในเวลาต่อมาว่า ที่นี่เป็นแหล่งผลิตองุ่นที่ใหญ่ที่สุดของรัฐ และเป็นแหล่งผลิตส้มด้วยเช่นกัน  และนั่นไม่ทำให้เราแปลกใจเลยว่าตลอดทางก่อนเข้าเมือง ทำไมถึงมีป้ายยักษ์ใหญ่ห้ามนำผลไม้ข้ามเขตมาที่นี่ เพราะผลไม้อาจจะทำพาเชื้อโรคและแมลงวัน แหลงหวี่ข้ามเขตมาทำลายสายพันธุ์องุ่นชั้นยอดของที่นี่ได้นั่นเอง

นอกเหนือจากไร่องุ่นงดงามตลอดทาง เมืองใหม่ที่เราหาอะไรก็ได้จากที่นี่ แคมป์จอดรถคาราวานหรือรถลากที่ผู้คนที่นี่นิยม และไร่ส้มแล้วในตัวเมือง Mildura ยามที่เราไปเยือนยังคราคร่ำไปด้วยผู้คน อาจจะเพราะวันที่เราไปถึง เทศกาลดนตรีลูกทุ่งหรือ Country Music Festival ซึ่งจัดขึ้นทุกช่วงของปลายเดือนกันยายนถึงต้นเดือนตุลาคมกำลังจะปิดตัวลงในเย็นย่ำวันนั้นพอดิบพอดี

เราเห็นฝรั่งสูงอายุหอบเก้าอี้ผ้าใบมานั่งผ่อนคลายอารมณ์อยู่ใต้ต้นไม้ในสวนสาธารณะที่เปิดทำการแสดงดนตรีฟรีหลายร้อยชีวิต หลายคนนอนแผ่อยู่บนหญ้าเขียวอ่อนจัด มีสุนัขนั่งอยู่บนตักและอยู่ข้างๆ คอยฟังดนตรีไปด้วย แดดแรง ลมพัดเบาๆ ฝรั่งเขานั่งฟังเพลงกัน ส่วนผู้มาเยือนอย่างเรายืนมองและหันหลังให้กับพวกเขา นับจากชั่วโมงนี้เรามีภารกิจเก็บเกี่ยวประสบการณ์จาก Mildura หลายประการ

อย่างน้อยก็คือการหาห้องนอน อาบน้ำให้ร่างกายสดชื่นเสียก่อน การเดินทางข้ามรัฐไปยังรัฐตรงกันข้ามที่อยู่ห่างไปราว 30 กิโลเมตร….ที่นั่นมีดอกไม้ป่าสีชมพูเบ่งบานกลางแสงแดดจ้ารอเราอยู่….

 ปล. แวะไปชมภาพในอัลบั้มระหว่างการเดินทางไปยัง Mildura และสถานที่อื่นๆ ในทริปนี้ได้ที่

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/

Related Post

• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• ตามรอย Maldon (0)
• Albury : อีกเมืองที่กั้นระหว่างเราและนิวเซาท์เวลส์ (1)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• จาก Walhalla ถึงปาย…ในวันที่ใบไม้เปลี่ยนสี (2)
• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (0)
• The Nobbies (0)
• take away food อาหารสายด่วน (2)

เมื่อแรกที่เห็น Clunes ในเว็บไซต์ที่ท่องเที่ยวของรัฐวิคทอเรีย เราใช้เวลาทำความรู้จักกับเมือง Clunes ทั้งอ่านประวัติ นั่งดูรูปและเส้นทางการเดินทางอยู่ไม่กี่นาที ก่อนที่เราจะตัดสินใจกันอย่างง่ายๆ ว่าวันหยุดหนึ่งวันต้นสัปดาห์ก่อนการทำงานในวันอื่นๆ ติดต่อกัน เราจะใช้มันไปอย่างคุ้มค่าที่ Clunes

เมื่อเช้าวันเดินทางมาถึง แดดออกแรงจ้าพอสมควรในช่วงสายของวัน และมันก็พอจะทำให้เราใจชื้นอยู่บ้างว่าการเดินทางไปท่องเที่ยวแบบไปกลับภายในวันเดียวคงจะไม่น่าเบื่อเพราะฝนพรำอยู่ตลอดเวลา แต่ถึงจะอย่างนั้น ในใจลึกๆ ของเราก็รู้ดีว่าสภาพอากาศที่รัฐวิคทอเรียแห่งนี้เลวร้ายแค่ไหน

เราไม่สามารถจะคาดเดาว่าในหนึ่งวันนั้นจะเจอกับอะไรบ้าง ในบางหนจะมีฝน ลมแรง แดด และความเหน็บหนาวมาผสมคละปนกันไป ขณะที่หน้าร้อนก็อาจจะร้อนจนผิวไหม้ ขณะที่ตอนสายๆ ฝนก็อาจจะเทลงมาทำให้ฉ่ำใจและหายวับไปกับสายลม ดังนั้น เราจึงเปลี่ยนใจเสียใหม่ว่า หากตั้งใจจะออกเดินทางไกลแล้ว ให้หลงลืมและทิ้งพยากรณ์อากาศเอาไว้ข้างหลัง  เรียกว่า หากไม่เลวร้ายถึงขนาดห้ามปรามเข้าเขตนั้นเพราะมีพายุหนักหนา พยากรณ์อากาศระบุว่าห้ามเด็ดขาด ก็ให้เดินทางกันได้เลย…

สำหรับเส้นทางการเดินทางจากบ้านเราไป Clunes นั้นไม่แปลกตาสำหรับเรานัก เราเคยใช้เส้นที่วิ่งทะลุผ่านเมืองหลวงเมลเบิร์น เข้าอุโมงค์หลัก และขึ้นสะพานใหญ่ที่สุดของเมืองอย่าง West Gate Bridge  ก่อนจะวิ่งไปในเส้นทางของ M80 Ring Road หรือ Western Ring Road และเป็นที่รู้จักกันในชื่อ Metropolitan Ring Road ถนนฟรีเวย์เส้นใหญ่ที่เชื่อมต่อเขตอื่นๆ ของเมืองหลายเส้น โดยเฉพาะแยกไปในเส้นทางของการเดินทางไปเมืองแห่งเหมืองทองสำคัญของรัฐอย่าง Ballarat อันเป็นเส้นทางเดียวกันกับการขับทะลุไปยัง Adelaide อีกรัฐหนึ่งของออสเตรเลียเพียงระยะทาง 700 กว่ากิโลเมตรเท่านั้น

เราขับเรื่อยไปตามทางที่จีพีเอสบอก เพราะถึงแม้จะเคยใช้เส้นทางนี้อยู่แล้วในการเดินทางมา Ballarat และเมืองแห่งน้ำแร่ของออสเตรเลียอย่าง Daylesford แต่จีพีเอสก็ยังจำเป็นในฐานะของการช่วยชี้แนะเส้นทางที่มีการเปลี่ยนเงื่อนไขการเดินรถอยู่ตลอดเวลา

เมื่อผ่าน Ballarat เมืองแห่งเหมืองทองที่เคยร่ำรวยสุดๆ เราต้องขับเลยมาอีกเป็นระยะทางราว 20 กว่ากิโลเมตร อันเป็นที่ตั้งของ Clunes กินระยะเวลานับจากตัวเมืองเมลเบิร์นมาก็เพียงหนึ่งชั่วโมงครึ่งเท่านั้น ก่อนถึงตัวเมือง Clunes นั้นถนนเริ่มคับแคบลงอย่างเห็นได้ชัด และฝนก็เทกระหน่ำลงอย่างมาอย่างหนัก เมื่อเราเข้าเขตตัวเมืองเล็กๆ ของ Clunes

รถเราขับเลยพ้นป้ายแสดงความต้อนรับการมาเยือนของแขกต่างถิ่น เรายังไม่เห็นอะไรน่าสนใจในตัวเองมากนัก จนกระทั่งรถเลี้ยวซ้ายเข้าเขต Town Center เราก็เห็นว่า Clunes น่าสนใจขึ้นมาในทันที

ถนนที่กว้างแปลกตากว่าปกติ พื้นไม่ได้ถูกลาดด้วยซีเมนต์หรือยางมะตอยอย่างที่ควรจะเป็น หากมองด้วยสายตาแล้ว ก็เหมือนกับถนนแถวบ้านนอกของเมืองไทย ดินสีแดงจะถูกบดและอัดแน่นเป็นแผ่นกว้าง ก่อนเททับด้วยกรวดเม็ดเล็กๆ ที่นานๆ ไปก็กลายเป็นแผ่นถนนกว้างใช้งานกันได้ปกติ

เราจอดรถที่หน้าร้านขายยา ซึ่งแปะป้ายที่ทำการไปรษณีย์ประจำเมืองด้วย ก่อนที่จะดับเครื่องและเดินเข้าไปหยิบโปสการ์ดสำหรับเขียนข้อความเล็กสั้นๆ ส่งกลับบ้านของเราเพื่อยืนยันว่าเราได้มาเยือน Clunes แล้วในวันนี้

โปสการ์ดแผ่นเล็กที่มีข้อความสั้น ๆ จะถูกส่งกลับมาที่บ้านของเราหลังทริปการเดินทางไกลเพียงแค่หนึ่งวันให้หลังเสมอ สิ่งนี้กลายเป็นกิจวัตรเล็กๆ ที่เราคิดค้นขึ้นมาระหว่างการเดินทางในพักหลังมานี้ อย่างน้อยก็เพื่อเอาไว้นั่งดูในยามแก่เฒ่าว่าเราได้เดินทางไปไหนมาบ้างในยามหนุ่มสาว และดูเหมือนวันนี้ Clunes ก็จะกลายเป็นอีกหนึ่งความทรงจำในการเดินทางของเราไปเสียแล้ว

ผู้คนที่ Clunes ไม่มากนัก เราสังเกตเห็นว่ามีกลุ่มคนที่พอจะเดาได้ว่าเป็นนักการเมืองท้องถิ่นและกลุ่มสื่อมวลชนจำนวนหนึ่งเดินขวักไขว่ไปมาในย่านนั้น และดูคึกคักกว่าผู้คนที่อาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่ขึ้นว่าเป็นเมืองแรกของรัฐที่ขึ้นทะเบียนว่ามีการค้นพบทองคำ และนั่นกลายเป็นที่มาของยุคตื่นทองของรัฐวิคทอเรียในยุคอดีต

หลังจากการสนทนากับพนักงานไปรษณีย์ โดยเฉพาะการสอบถามเส้นทางการเดินทางไปยังสถานที่ตั้งของ Wind Farm หรือกังหันลมผลิตพลังงานไฟฟ้าซึ่งเรามองเห็นได้จากไกลๆ ก่อนที่รถของวิ่งเข้า Clunes เราถึงได้รู้ว่า เรามาเที่ยวในวันหลังน้ำท่วมใหญ่ของย่านนี้

อาจจะเพราะเราปิดหู ปิดตาของตัวเองไม่ได้ดูข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์และโทรทัศน์หรือสองวันติด ทำให้เราไม่ล่วงรู้เลยว่า วันก่อนหน้า Clunes ไม่เพียงแต่มีฝนเทหล่นมาจากฟ้าอย่างหนัก แต่มันกลับเอ่อล่นเข้าท่วมบ้านของคนแถวนี้และทำให้ทางบางเส้นตัดขาดไปอีกด้วย

นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีมานี้ที่ Clunes ถูกน้ำท่วม อย่างเพียงกระนั้นเลย ดูเหมือนจะเป็นทุกขลาภของคนทั้งรัฐวิคทอเรียไปเสียแล้ว ทั้งๆ ที่รัฐวิคทอเรียเคยขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองวิบากกรรมที่ขาดน้ำใช้งานอยู่ทั้งปี การจำกัดการใช้น้ำในบางพื้นที่ของรัฐ มีหลายขั้นตอน ทั้งการจำกัดการรดน้ำต้นไม้ ล้างรถ และอะไรอีกหลายอย่าง เพราะฝนที่ตกไม่มาก และทิ้งช่วงอยู่เสมอ ทำให้รัฐมีนโยบายกักเก็บน้ำไว้ใช้ในยามหน้าแล้ง ขณะที่ผ่อนปรนในบางพื้นที่ที่มีน้ำจากแหล่งธรรมชาติอย่างเพียงพอ แต่ปีนี้ฝนกลับเทหนักกว่าปีไหนๆ ถึงขนาดที่พื้นที่แถบนี้ต้องท่วมหนัก และอีกหลายท้องถิ่นกลับจมอยู่ใต้บาดาลอยู่หลายวันในช่วงวันที่เราไปถึง Clunes นั่นเอง

แต่ถึงจะอย่างนั้น ผู้คนก็ยังใช้ชีวิตได้ปกติในวันที่เราไปถึง อาจจะเพราะที่ Clunes น้ำไม่ทำลายข้าวของมากนัก เหมือนกับหมู่บ้านอื่นๆ ที่รัฐประกาศเป็นเขตอันตรายและห้ามเข้า  ผู้คนยังออกมานั่งดื่มกาแฟในร้านคอฟฟี่ช็อปกลางเมืองกันอย่างสบายใจ ร้านค้ายังเปิดให้บริการกันอยู่บ้างตามอัตภาพมีเพียงบางร้านเท่านั้นที่ปิดทำการเพราะเป็นวันแรกของสัปดาห์และดูทีท่าว่าฝนจะเทลงมาหนักกว่าปกติไหม

ปกติแล้ว Clunes จะเป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวเพราะว่าเป็นเมืองที่ยังคงสภาพสถานที่จำพวก ตึกเก่าๆ บนถนนเส้นหลักของเมืองได้อย่างครบถ้วน อีกทั้งยังเป็นเมืองเล็ก ที่มีนักเขียน ช่างภาพมืออาชีพ ศิลปิน เข้ามาอาศัยอยู่เป็นอย่างมาก จนเป็นสถานที่จัดงานเทศกาลหนังสือประจำปี หรือ  Back to Booktown ซึ่งแต่ละปีจะมีนักเขียน นักพูด ศิลปิน ผู้ค้าหนังสือ ผู้พิมพ์ และผู้เกี่ยวข้องกับวงการหนังสือจากทั่วทุกมุมโลกมาร่วมงาน และถือเป็นงานเทศกาลหนังสือที่ใหญ่ที่สุดของออสเตรเลียอีกด้วย โดยงานนี้จะเริ่มต้นขึ้นในสุดสัปดาห์แรกของเดือนพฤษภาคมนั่นเอง

นอกจากนี้แล้ว การที่เป็นเมืองเก่าแก่ที่ดำรงความเป็นเมืองต้นกำเนิดของยุคตื่นทอง และตึกไม้ ตึกปูนเก่าที่ยังคงสภาพอย่างดีเยี่ยม ร้านค้าที่ตกแต่งในสไตล์แบบเก่าของชนชาวออสเตรเลีย รวมขายเนื้อสัตว์ ร้านขายหนังสือมือสอง และพิพิธภัณฑ์กลางเมืองที่โดดเด่นน่าค้นหา ทำให้ Clunes เข้าไปอยู่ฉากละคร และภาพยนตร์หลายเรื่องเลยทีเดียว

หลังจากใช้เวลาเดินวนไปทั่วเมืองเล็กๆ เก็บภาพที่อยากจะได้มาจนครบ เราก็ขับรถวนตัวเมืองอีกหนึ่งรอบ ก่อนพารถขึ้นเนินไปยังโบสถ์ของอเมริกันชน ที่มาตั้งเอาไว้บนเนินยอดสุดของตัวเมือง รถจอดแน่นิ่งที่หน้าทางเข้าโบสถ์เก่าแก่ที่สร้างมานานแล้ว เราถือวิสาสะเดินผ่านรั้วเหล็กเตี้ยที่เปิดทิ้งเอาไว้ เพื่อเข้าไปชมความงามของตัวโบสถ์ใกล้ๆ และก่อนที่จะตัดสินใจหันหลังให้โบสถ์เพื่อลาจากเมือง Clunes ไปในเวลาเดียวกัน

เสียงเรียกของยายผู้ซึ่งมีบ้านติดกันกับรั้วของโบสถ์ที่เราเห็นตั้งแต่แรกมาจอดรถหนแรกก็ทำให้เราหยุดชะงักก่อนจะฟังและจับใจความได้ว่า แกเชื้อเชิญให้เราเข้าไปชมความงามภายในโบสถ์ เพราะแกมีกุญแจโบสถ์อยู่ในมือ แม้จะละล้าละลังด้วยความเกรงใจ แต่เราก็ปฏิเสธน้ำใจที่เขาหยิบยื่นให้อย่างเสียไม่ได้

เราเดินตามคุณยายซึ่งเวลานี้สีผมเปลี่ยนไปเป็นสีขาวสว่างจ้าจนแสบตาเข้าไปในโบสถ์ เมื่อเสียบกุญแจและออกแรงผลัก ก็พบความงามที่ถูกซ่อนไว้ด้านใน จำพวกกระจกสี และระแนงไม้ที่ปิดทับกันฝนจากหลังคาอีกชั้น เราใช้เวลาไม่นาน ก่อนร่ำลามาด้วยความประทับใจ ในน้ำใจของคนเมือง Clunes

ตั้งแต่พนักงานไปรษณีย์ที่ช่วยเหลือเราเป็นอย่างดีในฐานะผู้แนะนำเส้นทางการเดินทางไปยังสถานที่อื่นๆ ให้กับเรา ชาวเมืองคนอื่นที่เสียเวลาให้กับเราในการถามเส้นทางจากพนักงานไปรษณีย์ผู้นั้น ไปจนถึงยายผู้มีสีผมขาวมากพอๆ กับน้ำใจของเขา

เราจากลา Clunes มาพร้อมกับความทรงจำที่ดี เมืองที่เต็มไปด้วยสถานที่ให้ยื่นถ่ายรูปงามๆ เมืองที่ถนนยังคงความงามเอาไว้ได้อย่างครบถ้วน พอๆ กับน้ำใจงามๆ ของคนจำนวนหนึ่งที่ชุ่มฉ่ำกว่าฝนที่เทกระหน่ำลงมาเสียอีก…..

ปล. แวะไปชมภาพของ Clunes ได้เพิ่มเติมได้ที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157624788015883/

หรือคลิกที่ภาพ

Related Post

• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (0)
• ตามรอย Maldon (0)
• แวะกินวานิลลา สไลซ์ที่ Ouyen (0)
• Beechworth : เมืองเก่าที่ไม่เคยหลับใหล (3)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• เรื่องของน้องหมา เรื่องเล็กน้อยแต่มหาศาล… (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)

รายงานข่าวเกี่ยวกับสภาพหิมะบนภูเขาซึ่งเป็นที่ตั้งของสกีรีสอร์ทหลายแห่งในออสเตรเลียซึ่งใจสมัครเป็นสมาชิกรับข่าวสารเอาไว้ใน Facebook บอกเช่นนั้น ทำให้ใจแทบไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทำไมใจถึงมีโอกาสได้เจอะเจอกับหิมะตกที่ Lake Mountain เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา

เมื่อเรามาถึงที่ Lake Mountain ภูเขาที่หิมะที่ใกล้ตัวเมืองเมลเบิร์นมากที่สุด โดยใช้ชั่วโมงการขับรถเพียง 2 ชั่วโมง เราคาดหวังว่าเราจะได้เห็นหิมะตกและหล่นลงบนหัวของเรา นั่นเป็นเพราะพยากรณ์อากาศบอกกับเราว่าฝนจะตกทั้งวันในแถบนี้ แต่ในอาณาบริเวณที่เต็มไปด้วยหิมะเช่นนี้ ฝนที่มีจะกลายสภาพเป็นหิมะไปโดยปริยาย

แต่เมื่อรถเข้าเขตของ Lake Mountain แดดกลับลอดผ่านช่องเล็กๆ ทะลุเมฆออกมากระทบกับพื้นถนนจนเราแสบตา แม้เราจะแอบผิดหวังเล็กๆ เพราะคิดว่าไม่ได้เห็นหิมะตก แต่เราก็ไม่นึกเสียใจกับอะไรใหม่ๆที่เราจะได้เจอจาก Lake Mountain

อย่างน้อยก็เพราะสภาพป่าที่ถูกไฟไหม้จากเหตุการณ์ Bush Fire ไฟไหม้ป่าครั้งรุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ของรัฐวิคทอเรียเมื่อปีกลาย ทำให้สภาพป่าแถวนี้ไม่ต่างอะไรกับตอตะโกยักษ์ยืนต้นได้ แต่มันกลับสวยงามในแบบที่มันเป็น ต้นไม้ขนาดใหญ่สีดำมะเมื่อมยืนต้นอยู่ท่ามกลางหิมะขาวโพลนสะอาดตา ดึงดูดสายตาให้กับเราไม่น้อย

เราจอดรถที่ลานจอดรถไม่กว้างนัก ผู้คนไม่ขวักไขว่เหมือน Mt.Buller ที่เราไปมา อาจจะเพราะว่าที่นี่ใกล้ไป ภูเขาไม่ชันและมีลานเล่นสกีหรือบอร์ดไม่ท้าทายเท่า Mt.Buller ทำให้ผู้คนไม่ค่อยมามากนัก ไม่ก็เพราะเป็นวันทำงานกลางสัปดาห์ ผู้คนเลยไม่หนาตาเท่าที่ควรจะเป็น

หลังจากให้ความอบอุ่นด้วยกาแฟแก้วร้อนในร้านคอฟฟี่ช็อปเพียงหนึ่งเดียวของที่นี่ แวะเช่ารองเท้าเดินหิมะสำหรับชายหนุ่ม เราก็เดินดุ่มๆ เข้าแนวป่าที่มีไว้ให้สำหรับผู้คนที่ใช้เวลาไปกับการเดินหิมะเพียงอย่างเดียว

โดยปกติแล้วกิจกรรมบนหิมะนอกเหนือจากเล่นสกี เล่นบอร์ด และอ่างกะทะพลาสติกที่ไถลลงจากที่สูงลงที่ต่ำซึ่งเรียกว่า Toboggan  แล้ว ก็เห็นจะมีการแบ่งแยกประเภทการเดินชมหิมะเพียงอย่างเดียวเอาไว้ด้วยเสร็จสรรพ

ที่ Mountain มีกิจกรรมหลักๆ ให้เล่นอยู่สามอย่างคือ สกี Toboggan  และเดินชมบรรยากาศรอบข้าง ซึ่งแต่ละจุดแบ่งแยกกันชัดเจน ที่เล่นสกีคือที่ที่เราจะไปเดินไม่ได้ และที่ที่เล่น Toboggan ก็จะทำอะไรไม่ได้เลยเช่นกัน

สำหรับทางเดินชมหิมะนั้นแยกออกจากจุดแต่ละจุด มันเป็นทางเล็กๆ ที่ไม่มีอะไรนอกจากต้นไม้ดำมืด และหิมะ ทางเล็กๆ ถูกทำสัญลักษณ์ตามต้นไม้ไปในแนวยาว พอๆ กับสภาพของทางเดินบนหิมะนั้นพอทำให้เห็นได้ว่าเป็นทางเดินไปข้างหน้า

ขณะที่เราเดินเข้าป่าไปนั้น เราไม่เห็นอะไรเลยนอกจากต้นไม้ดำเพราะฤทธิ์ของไฟฟ้าครั้งรุนแรงสาหัสของประเทศ และหิมะขาวที่ยังหนาอยู่ในช่วงนี้ หากเดินออกนอกแนวจุดทางเดิม เท้าเราก็จะจมด้วยความหนาของหิมะที่ไม่ถูกอัดแน่นเหมือนทางเดินที่เราเดินอยู่

บางทีอาจจะเพราะเราเหนื่อย เราเลยไม่รู้ว่าเราเดินไปได้ไกลเท่าไร การเดินที่ยากกว่าการเดินบนพื้นธรรมดาทำให้เราออกแรงมากกว่าปกติและเหนื่อยมากกว่าปกติเช่นกัน แม้เราจะเห็นป้ายบอกว่าจุดชมวิวทั้งภูเขาข้างหน้าอีกเกือบสองกิโลเมตร แต่เราก็เหนื่อยล้าจนกว่าจะเดินไปถึงจุดนั้นได้

เราหยุดอยู่ตรงใจกลางลานกว้าง พื้นที่กว้างไม่มีต้นไม้ขวางทางเหมือนอย่างที่เดินมา ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่เราก็คิดว่ามันเป็นลานกว้างที่สุดเท่าที่เคยเดินผ่านมา

ทันใดนั้น น้ำหยดหนึ่งก็พัดปลิวตามลมมาโดนที่แก้มระหว่างที่ใจกับชายหนุ่มคนรักยืนอยู่กลางหุบเขาที่เต็มไปด้วยหิมะ ทำให้ใจพูดกับเขาเป็นประโยคสั้นๆ ว่า “หิมะตกแล้ว”  ก่อนที่ไม่กี่วินาทีต่อมา หิมะก็เริ่มโปรยปรายไปทั่ว ความรู้สึกเสียดายก่อนหน้าหายไปในบัดดล มีแต่รอยยิ้มกลับมาระหว่างเราทั้งคู่

แม้อากาศจะเหน็บหนาวขึ้นเรื่อยๆ เพราะหิมะที่พัดโปรยลงมา แต่เรากลับเพลิดเพลินกับฝนหิมะอยู่เสียนาน

นี่เป็นครั้งแรกที่ใจได้มีโอกาสเห็นหิมะตก มันให้ความรู้สึกไม่ต่างอะไรกับการได้เห็นทะเลครั้งแรกตอนเข้าเรียนชั้นมหาวิทยาลัยแล้ว ในเวลานั้นใจไม่ทำอะไรนอกจากนั่งจ้องมองออกไปที่ทะเลและเก็บหอยกลับบ้าน หรือเอาน้ำทะเลใส่ขวดติดมือกลับบ้านไปด้วย

ใจแทบจะลืมความเจ็บป่วยจากไข้หวัดและพิษต่อมทอนซิลอักเสบไปเสียสิ้น ไข้แทบจะหายไปเพราะได้เห็นหิมะโปรยปรายลงมา และรู้สึกไม่เสียดายเลยที่ออกจากบ้านมาพร้อมกับอาการไข้ขึ้นในวันนี้ ยิ่งไปกว่านั้นแล้ว Lake Mountain ที่ดูไม่ดึงดูดสายตาผู้คนเท่าไรนัก กลับมีคุณค่าในความทรงจำของใจเสียยิ่งนักในเวลาเช่นนี้

Lake Mountain ดูงดงามขึ้นมาในทันทีที่หิมะโปรยปราย เราแทบไม่ต้องการอะไรเลย….แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้รู้สึกดีไปอีกนาน บางทีความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของคนเราก็ไม่เท่ากัน ปริมาตร ปริมาณ และขนาดของความสุขของแต่ละบุคคลมีดัชนีชี้วัดที่ผิดเพี้ยนไปแล้วแต่จะเลือก 

สำหรับใจแล้ว ความสุขในวันนี้ที่ Lake Mountain คือการได้เห็นหิมะตกมากกว่าการเล่นสกี แม้จะกลับบ้านพร้อมไข้ที่หนักขึ้นจนต้องลางานมานอนซมก็ตามที….. แต่ก็ยังแอบตื่นเต้นกับหิมะตกหลายวันก่อนไม่เลิกรา

Random Posts

• เบื้องหลังใครคนนั้น (3)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว: ภาคย้ายที่ยืน (6)
• โค้กมินิแคนกับการตลาดว่าด้วย “ขนาด” (6)
• ความทรงจำของฉันกับวัน ANZAC Day (1)
• มันนี่ (3)
• หนึ่งวันที่ Ballrat เมืองแห่งขุมทองเก่า ตอน 1 (1)
• เอ๋กับใจ ภาคสอง (2)
• ถนนสมาคม (0)
• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (0)
• บทเรียนสอนใจเรื่อง “อุลตร้าแมนคิง” (1)