Tip & Trick
ขนมปังอบกับการเริ่มต้นในชีวิต
สำหรับนักศึกษาและคนไทยที่ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองนอกแล้ว หากว่าไม่ได้มีแม่บ้านตามมาทำอาหารหรือมีเงินหนาออกไปช็อปปิ้งหาของกินนอกบ้านได้ทุกวันแล้ว การทำอาหารเองถือว่าเป็นสิ่งที่แทบจะหลีกเลี่ยงไม่ได้เอาเสียเลย
หลายต่อหลายครั้งใจเคยได้รับรู้เรื่องราวจากเพื่อนฝูงและคนอื่นๆ ว่าต้องเปลี่ยนชีวิตไปไม่น้อยเมื่อมาอยู่เมืองนอก และความเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่หลวงอีกอย่างหนึ่งก็คือการที่ต้องลงมือทำอาหารเอง ทั้งๆ ที่อยู่เมืองไทย ทำได้อย่างมากก็ต้มบะหมี่ อย่าว่าแต่ไข่ต้มหรือไข่เจียว ก็ยังไม่เคยทำ
สำหรับคนที่มีพื้นฐานการทำอาหารมาบ้างก็จะโชคดีกว่าคนอื่นเขาที่ไม่ต้องใช้เวลาในการฝึกฝนกันมาก กรรมดีที่สะสมมาก็แค่ต่อยอดด้วยการศึกษาเมนูใหม่ๆ เท่านั้นเอง ตัวใจเองก็ไม่แตกต่างกับคนเหล่านั้นนัก พื้นฐานการทำอาหารที่มีเท่าหางอึ่ง ต้องพึ่งพรแสวงอีกแรง ถึงจะทำให้ชีวิตการกินนั้นเติมเต็มและสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น
ใจกล้าหน้าด้าน = ภาพสวย
ข้อความต่อไปนี้ใจจะเขียนเพื่อตอบโจทย์ของใครบางคนที่เคยถามไถ่ใจเอาไว้ใน comment หลังจากที่พยายามจะตอบใน comment แต่ดูเหมือนเนื้อที่มันจะน้อยเกินไปที่จะตอบให้ครบถ้วนจำนวนความที่อยากจะบอกออกไป
คำถามที่ว่า “สงสัยมานานว่าใจถ่ายรูปคนในระยะใกล้ได้อย่างไร?”
ใจเองไม่ใช่ช่างภาพมืออาชีพ ใจเองยังวัดแสงไม่รู้เรื่อง อย่างมากก็แค่โหมดอัตโมมัติยกแล้วถ่ายไม่ได้สนใจอะไรนอกเหนือจากภาพที่อยู่ตรงหน้า ใจถ่ายมันมาเป็นจำนวนมาก และเลือกภาพที่ใจคิดว่าโดนใจที่สุดเอามานั่งดู…
ยาสีฟันขัดก้น
วันนี้ขอมาแปลก ใจขอเล่าเรื่องทะลึ่งตึงตังแต่เป็นเหมือนความรู้รอบตัวกันสักหน่อย เป็นเพราะวันก่อนเจ้าเอ๋กลับมาจากที่ทำงานแล้วเล่าเรื่องน่าสนใจและปนทะลึ่งเอาไว้พอสมควร
ตั้งแต่มาที่นี่ พวกเราก็รู้ดีว่า ห้องน้ำทุกที่ที่นี่ไม่มี “สายฉีดก้น” แต่กลับมีแต่ทิชชูอยู่เต็มไปหมด หลายคนบอกว่านี่เป็นนโยบายประหยัดน้ำ เพราะในอีกไม่นานข้างหน้าเมลเบิร์นกำลังจะประสบปัญหาขาดน้ำอย่างหนัก ปัญหาเรื่องน้ำรุนแรงถึงขนาดเป็นปัญหาระดับชาติ ใจอ่านข่าวเจอว่าที่นี่มีรัฐมนตรีน้ำโดยเฉพาะ (หากอ่านไม่ผิดไป)
กดยึกยือแล้ว…แต่ยังใช้ไทยไม่ได้
ไม่ได้อยากทำให้ภาษาไทยวิบัติแต่อย่างใด
แต่เป็นเพราะว่าคนใช้คอมพิวเตอร์มักจะเรียก
แป้นเปลี่ยนภาษา “~” ซึ่งจริงๆ แล้วมีชื่อเรียกกันทางการว่า “Grave Accent” ว่า “ยึกยือ”
และดูเหมือนจะเรียกหนักข้อเข้า ไม่ค่อยมีใครใช้ Grave Accent สักเท่าไร
ได้ยินแต่ “ยึกยือ” อยู่ตลอด
นอกจากนี้…ใจก็ไม่ได้อยากจะเอามะพร้าวห้าวมาขายสวนด้วย
เพียงแต่เชื่อว่า ยังมีอีกหลายคนที่ไม่รู้ว่า
เวลากดเจ้ายึกยือแล้ว ทำไมแป้นคีย์บอร์ดยังเปลี่ยนมาใช้ภาษาไทยไม่ได้อีก
และก็ไม่รู้จะทำยังไงกับมันดี..ชีวิตนี้เลยเศร้า ภาษาอังกฤษก็ไม่เก่ง งูๆ ปลาๆ กันไป
© 2008 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
Recent Comments