จนกระทั่ง พี่สาวคนหนึ่งที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยยังเป็นนักข่าวตอบกลับมาอย่างไม่รีรอว่าพี่เขาสะสมมันอยู่ และนั่นเป็นเหตุผลทำให้ใจมักจะหยิบกระดาษรองแก้วหลากหลายลวดลายกลับมาบ้านด้วยเสมอหากมีโอกาสพบเจอ

แรกเริ่มเดิมทีแล้ว ใจตั้งใจเก็บมาเพื่อจะส่งให้พี่สาวผู้นี้อย่างจริงจัง ชายหนุ่มของใจก็มักะช่วยตามเก็บให้อีกแรงหนึ่ง หลายต่อหลายครั้งเราต้องเข้าขอที่รองแก้วของฝรั่งที่กำลังนั่งจิบเบียร์ไปพลางๆ แทงม้าไปพลาง เมื่อเขาอนุญาติเราก็หยิบใส่กระเป๋ามาเสียหลายอัน นานวันเข้า ยิ่งกว่านั้น หากมันวางอยู่บนโต๊ะ เพราะเขาใช้งานกันแล้ว เราก็จะเลือกแผ่นรองแก้วที่สะอาดและแห้งที่สุดใส่กระเป๋า เรียกว่า ขยันกันเก็บที่รองแก้วกันอยู่เสมอ

จนถึงวันนี้ ในกระถางต้นไม้สีเขียวที่ใจได้มาจาก IKEA ซึ่งปัจจุบันเปลี่ยนสภาพเอามาใส่ของกระจุกกระจิกในห้องนอน ก็เริ่มจะเต็มไปด้วยแผ่นกระดาษรองแก้วหลากหลายรูปแบบไปเสียแล้ว และดูเหมือนลวดลายแปลกตาของมันก็เพิ่มระดับไปเรื่อย ๆ พอๆ กับจำนวนของมันที่แออัดยัดเยียดกระถางเขียวตามไปด้วย

บางทีใจก็อดสงสัยเสียไม่ได้ว่า งานอดิเรกของใครบางคน กำลังจะยึดพื้นที่งานอดิเรกของเราไปเสียแล้ว แม้ความตั้งใจเดิมคือการส่งแผ่นรองแก้วกลับไปให้พี่สาวคนสวยที่เมืองไทยจะยังอยู่ แต่ความตั้งใจใหม่ที่แอบซ่อนอยู่ลึกๆ ก็คือการเก็บแผ่นรองแก้วอีกจำนวนหนึ่งเอาไว้ก็ตามมาด้วยเสียอย่างนั้น พอๆ กับชายหนุ่มของใจ ที่หลังๆ ก็เริ่มจะใส่ใจแผ่นรองแก้วมากกว่าใจเสียด้วยซ้ำ เขามักจะหยิบแผ่นรองแก้วกลับมาโดยที่ใจเองไม่รู้เสียซ้ำ

วันนี้ใจหยิบแผ่นรองแก้วจากโรงแรมใกล้ที่ทำงานมาอีกหลายอัน ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นแผ่นรองแก้วที่ใหญ่ที่สุดและแข็งแรงที่สุดเท่าที่เคยเก็บได้ ระหว่างที่ควักออกมาจากกระเป๋าและรวมเข้ากับแผ่นรองแก้วอีกหลายอันของเดิม หยิบกล้องมาถ่ายภาพเก็บไว้ ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจกับอากัปกิริยาของใจก็เปรยออกมาว่า

“สงสัยเราจะต้องเก็บแผ่นรองแก้วเสียแล้วบ้าง”

นั่นปะไร ตั้งใจจะเก็บให้เขา แต่เราก็จะเอาบ้าง…ว่าอย่างนั้น…

Random Posts

• ผมสั้น ผมยาว (6)
• ท่องลาวเหนือตอน 3 : แวะอุดมไซ (4)
• กาเมร่า เต่ายักษ์พิทักษ์โลก (2)
• กล้องตัวเดิม (4)
• ผู้ว่าฯ พาเที่ยว : เกี่ยวอะไรกับใจ? (4)
• มันนี่ (3)
• เขียนไม่ออก? (2)
• โรงภาษีร้อยชักสาม (1)
• Kyneton : เมืองที่ไม่ได้เป็นแค่ทางผ่าน (1)
• เรื่องเล่าจากห้วยทราย (4)

โดยปกติแล้ว การเดินเข้าร้านอาหาร สั่งของที่อยากจะได้ นั่งกินแล้วก็จ่ายเงินเดินกลับบ้าน และหากคิดถึงคนที่บ้านหรืออยากจะพกไปนั่งกินที่บ้าน ก็สั่งกลับบ้านติดมือกลับไป คือสิ่งที่เราเคยชินเสมอมาสำหรับวัฒนธรรมการกินอาหารนอกบ้านของไทยเรา ขณะที่ฝรั่งออสเตรเลียเขามีวัฒนธรรมการกินที่ใกล้เคียงเราในประมาณหนึ่ง คือ ออกนอกบ้าน สั่งอาหาร นั่งทานแล้ว กลับบ้าน หากอยากได้กลับบ้านก็สั่งกลับเช่นเดียวกันกับบ้านเรา 

 แต่ความแตกต่างสุดขั้วที่ใจเรียกว่า “ขัดหูขัดตา” ก็คือ การโทรศัพท์สั่งอาหารผ่านเมนูอาหารที่เรียกว่า take away menu เลือกหมายเลขหรือชื่ออาหาร บอกจำนวนที่ต้องการ แล้วเดินทางมารับเองที่ร้านภายในเวลาที่ทางร้านแจ้งไป มาถึงอาหารจะตั้งรอเอาไว้ใต้ตู้ที่ทำความอบอุ่นให้กับอาหาร เจ้าของอาหารก็จ่ายเงิน แล้วถือถุงพลาสติกใส่อาหารที่สั่งไป…กลับบ้าน…จากไปพร้อมกับถุงพลาสติกนั่น…

Take away food กลายเป็นวัฒนธรรมการกินที่ฝังรากลึกแน่นหนา ยากยิ่งที่จะแก้ได้ที่นี่ ฝรั่งส่วนใหญ่มักจะใช้วิธีการนี้เสมอ ยกหูโทรศัพท์ สั่งอาหารและเดินทางมารับ ขี้เกียจกว่านั้นหน่อยก็นั่งรอให้พนักงานเดลิเวอรี่มาส่งหน้าบ้าน โดยคิดบวกค่าบริการในการจัดส่งเพิ่มเข้าไป อย่างหลังนี้เราจะเคยเห็นก็แต่แม็คโดนัลด์หรือฟ้าดฟู้ดบางอย่างเขาให้บริการกันเท่านั้น

สาเหตุสำคัญของความนิยมชมชอบวิธีการสั่งอาหารผ่านโทรศัพท์แล้วเดินทางมารับ คงไม่ได้อยู่ที่ความสะดวกสบาย ไม่ต้องเดินทางมานั่งรอ ย่นระยะเวลาการสั่งอาหารได้ดีเท่านั้น แต่เห็นจะเป็นเพราะราคาอาหารที่แตกต่างจากการ Dine in หรือ Eat in นั่งกินในร้านพอสมควร ทำให้ฝรั่งบางกลุ่มมักจะใช้วิธีการสั่งอาหารใส่กล่องแล้วไปนั่งกินเองที่บ้าน มากกว่าการเสียเงินจำนวนมากกว่านั่งกินในร้านแทน

อาหารร้อนๆ จะถูกบรรจุลงในกล่องพาสติกขนาดต่างๆ อันเป็นภาชนะสำคัญในบริการสั่งอาหารผ่านโทรศัพท์ กล่องสะอาดสะอ้านขนาดแตกต่างกันออกไปแล้วแต่ว่าจะใช้บรรจุอาหารประเภทใด ไม่เพียงแต่แข็งแรง แต่ยังมีฝาปิดมิดชิดกันทั้งอาหารหกเลอะเทอะได้เป็นอย่างดี ต้นทุนของภาชนะประเภทนี้ไม่ถูกนัก แต่ถึงจะอย่างนั้น ก็ไม่มีใครหรือเจ้าของร้านค้ารายไหนหลีกเลี่ยงที่จะใช้ภาชนะแบบนี้ได้ มันกลายเป็นอีกหนึ่งวัฒนธรรมการบรรจุอาหารของที่นี่อีกประการหนึ่ง ไม่ต่างอะไรกับที่บ้านเรามีถุงพลาสติกใสเอาไว้ใส่แกงร้อน นมเย็น ชาเย็น กลับบ้าน นั่นเอง 

วันหนึ่ง เมื่อไม่นานมานี้ ฝรั่งกระทานายหนึ่ง เดินเข้ามาในร้าน พร้อมกับชักชวนใจพูดคุยเรื่องราวการไปเยือนเมืองไทยในช่วงปีที่ผ่านพ้น เขาตกใจที่เห็นคนไทยเรานั่งกินอาหารข้างทาง ที่มีรถราวิ่งสวนไปมา พอๆ กับ การทอดปลาโดยไม่เอาก้างออก หรือแม้กระทั่ง เอาถุงพลาสติกใสใส่อาหารร้อนๆ พกพากลับบ้านตัวเอง

ใจได้ฟัง ก็แอบคิดอยู่ในใจ ฝรั่งนายนั้นหารู้ไม่ว่า เราคนไทยก็แปลกใจกับวิธีกินอาหารของเขาไม่น้อย นอกจากจะหาอะไรกินไม่ได้ในช่วงหลังห้าโมง เพราะทุกคนพากันเข้าบ้านปิดเงียบ มีเพียงร้านอาหารไม่กี่แห่งเปิดทำการเท่านั้น การสั่งอาหารผ่านโทรศัพท์ของเขา ก็แปลกสำหรับเราไม่เบา…..เพราะคิดในทางกลับกันแล้ว หากเป็นเราคงจะไม่ทำกัน….

Related Post

• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (0)
• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• ตามรอย Maldon (0)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• แวะกินวานิลลา สไลซ์ที่ Ouyen (0)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• เรื่องของน้องหมา เรื่องเล็กน้อยแต่มหาศาล… (1)
• จาก Walhalla ถึงปาย…ในวันที่ใบไม้เปลี่ยนสี (2)

ชายหนุ่มของใจหลงใหลได้ปลื้มกับตุ๊กตาตุ่นปากเป็ดอยู่นานพอสมควร ด้วยความที่มันอ้วนกลมสีน้ำตาลเข็มจัด ปากของตุ่นมีสีเหลืองยาวยื่นออกมา สีเดียวกับเท้าของมัน รวมกันแล้วเป็นสีประจำของธนาคารแห่งนี้ ตรงกลางลำตัวตุ่นมีปุ่มตัวเล็กๆ กลมๆ ลักษณะคล้ายคลึงกับรหัสตู้เซฟที่เห็นในทีวี ทำให้เขาอยากจะได้มันมาครอบครองอยู่นานพอสมควร

นานจนทนไม่ไหวยิงคำถามกับพนักงานธนาคารด้วยตนเองในวันนี้…

พนักงานคนเดิมยิ้มที่มุมปาก ก่อนตอบคำถามกลับมาว่า “คุณต้องเปิดบัญชีธนาคารสำหรับเด็ก” เราเองก็ไม่หยุดที่จะถามต่อ “ฉันยังไม่มีลูก แล้วหากฉันอยากจะได้จะต้องทำอย่างไร”
คำตอบที่ได้หลังจากนั้นก็คือ ไม่มีข้อยกเว้นใด นั่นหมายถึงเราต้องมีเด็กหรือมีลูกมาเปิดบัญชีสำหรับเด็กเท่านั้น ถึงจะได้ตุ่นกลับบ้านไปหนึ่งตัว

เราสองคนเดินออกมาจากธนาคารด้วยความผิดหวังปนเสียหัวพอสมควร ตุ่นปากเป็ดก็เหมือนของบางอย่าง ที่แม้เราจะมีเงินเราก็ยังซื้อมันไม่ได้ เราจะได้ก็ต่อเมื่อเราผ่านเงื่อนไขอะไรสักอย่าง แล้วถึงจะได้มันมาครอบครอง แต่เงื่อนไขนั้นนอกจากจะไม่ง่าย แต่ยังใช้เวลานาน และกลายเป็นปัญหาโลกแตกเสียด้วยซ้ำ

เราขุ่นเคืองในอารมณ์เพราะตุ่นมาหลายวัน เจอใครเขาก็อดเล่าเรื่องราวของตุ่นเสียไม่ได้ โดยเฉพาะชายหนุ่มดูผิดหวังไม่น้อยกับการอดได้ตุ่นมาหยอดเงินเหรียญที่บ้าน

วันหนึ่ง….เราแวะไปที่ธนาคารเดิมอีกหน แต่คนละสาขากับหนก่อนหน้า อันเนื่องมาจากธุระปะปังหลายประการที่เราจะต้องทำกับธนาคารแห่งนั้น ทั้งเรื่องส่วนตัว ส่วนของบ้านที่อาศัย และเกี่ยวกับรถยนต์ที่เราขับอยู่ทุกวัน เมื่อเราหมดธุรกรรมทั้งหมด หนนี้ชายหนุ่มยิงคำถามเดิมอีกครั้ง แต่เป็นการถามคำถามพนักงานธนาคารคนไทยที่อาศัยอยู่ที่นี่นานพอจนเปลี่ยนสัญชาติและมีตำแหน่งที่ดีในธนาคารแห่งนี้พอประมาณ

“ผมอยากจะได้ตุ่นตัวนั้นครับ ผมจะต้องทำอย่างไร” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ชี้นิ้วไปที่ตุ่นแบบเดิมแต่ตั้งบนเคาน์เตอร์ต่างสาขา หนนี้ดูเขาไม่ลดละความพยายามเอาเสียเลย พนักงานใจดีลุกหายไปหลายนาที ก่อนกลับมาพร้อมกับกล่องสีขาวล้วนสองกล่องในมือของเจ้าหล่อน

ชายหนุ่มดูตื่นเต้นมาก คิดดูอีกที คงจะดีใจยิ่งกว่าการได้ iPad2 มาครอบครองเสียอีก เขารีบยกมือไหว้ขอบคุณพนักงานใจดีที่หยิบยื่นและให้โอกาสเขาได้ครอบครองตุ่นปากเป็ดสองตัวนั้นอย่างไม่ลังเล

วันนั้นเราจึงกลับมาพร้อมตุ่น ที่ทุกวันนี้ตั้งอยู่ในห้องนอนของเรา ชายหนุ่มพยายามหย่อนเหรียญทองเท่านั้น เพื่อใช้ไปกับการท่องเที่ยวในวันหยุดยาวของเราในช่วงสิ้นปี ปล่อยให้กระปุกออมสินหมูของธนาคารคู่แข่ง ทำหน้าที่เก็บเหรียญเงินสำหรับฝากในบัญชีฝากออมทรัพย์ประจำเพียงอย่างเดียว

มาถึงตอนนี้แล้ว ใจเชื่อว่า ของบางอย่าง ถึงจะไม่มีราคามากนัก แต่บางครั้งมันกลับมีคุณค่าทางจิตใจสำหรับใครบางคนยิ่งนัก ของรักและของชอบของเราแต่ละคนไม่เหมือนกัน และเมื่อเราได้มันมา ไม่ว่าจะทางใด มันก็จะกลายเป็นของหวงของเราไปในที่สุดนั่นเอง….

ตุ่นปากเป็ดก็เช่นกัน…..ไม่เพียงแต่เป็นของรัก แต่เขายังหวงยิ่งนัก จนถึงตอนนี้ไม่รู้เพราะมันน่ารัก ได้มายาก หรือเพราะมันมีเหรียญทองอยู่ในนั้นก็ไม่รู้ …

Random Posts

• ใบโสด (17)
• Kyneton : เมืองที่ไม่ได้เป็นแค่ทางผ่าน (1)
• เก้าอี้ (3)
• China Planet: ว่าด้วยเรื่องประชากรจีนทั่วโลก (5)
• Twilight …แวมไพร์ที่ไม่เพียงแค่หล่อ…แต่ยังโรแมนติก (4)
• Albury : อีกเมืองที่กั้นระหว่างเราและนิวเซาท์เวลส์ (1)
• เหนื่อยล้าแต่เติบโต (4)
• หลักกิโลยักษ์ (5)
• “ปลวก” (0)
• มุมใหม่ในสถานที่เดิม (5)

ดอกไม้สีชมพูก้านตรงดิ่งขึ้นไปยังที่สูง อยู่รวมตัวกันเป็นกระจุกตรงกลางกระถาง ปล่อยให้ใบสีเขียวล้อมรอบดอกไม้อยู่ในที่ที่ต่ำกว่า ดูแปลกตาสำหรับผู้มาเยือนในถิ่นของมันอย่างเรา

แม้ใจจะไม่ชอบไม้ดอกนัก เมื่อเทียบกับไม้ใบแล้ว ใจมักจะเลือกซื้อไม้ใบมาเลี้ยงเสมอ เมื่อครั้งอยู่เมืองไทย แต่พอได้เห็นดอกไม้ในกระถางออกดอกแบบนี้ก็รู้สึกดีกับไม้ประเภทดอกขึ้นมาในระดับหนึ่ง และแอบหวังว่า รายได้ที่หาได้ในอนาคตจะถูกแบ่งปันไปสรรหาต้นไม้ของท้องถิ่นนี้มาสร้างความสุขเล็กๆ น้อยๆ ให้กับจิตใจ

อย่างที่สัญญาเอาไว้ ว่าจะแวะเวียนเอารูปมาแปะเอาไว้ หากดอกไม้ที่เก็บมาออกดอกงดงาม และ….ใจก็รักษาสัญญาอย่างที่เคยบอกเอาไว้

ดอกไม้จะงดงามแค่ไหน….ใจก็ยังยืนว่า….คนเลี้ยงงามกว่า (555)

Related Post

• วันดอกไม้บาน (1)
• ถอยหลังเพื่อต้นไม้ต้นนั้น… (8)

เขาจะใช้น้ำหนักของส่วนมือติดกับข้อมือกดทับแป้งก้อนกลมนั้นให้คลี่ออก ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างจับแป้งแผ่นนั้นตวัดไปตวัดมา จนแป้งมีลักษณะเป็นแผ่นกว้างขนาดเท่าจานรองถ้วยกาแฟ ว่าแล้วก็แผ่แผ่นแป้งลงกลางกะทะแบนที่ฝังเอาไว้บนตัวรถเข็น ตักเนยลงผสมให้เป็นน้ำหล่อเลี้ยงให้โรตีสุกและหอมได้ที่

หากเราสั่งแบบไร้ไข่ โรตีแผ่นนั้นก็จะถูกตักขึ้นพักน้ำมันและเนยก่อนโรยน้ำตาลหรือนมข้น แต่หากว่าเราสั่งแบบพิเศษใส่ไข่ ไข่ไก่หนึ่งฟองจะถูกตอกและตีใส่แป้งนั้นขณะที่กำลังวางอยู่บนกะทะร้อน ก่อนถูกโรยด้วยน้ำตาลและนมเช่นกันในเวลาต่อมา

โรตีแบบแป้งพิสดาร ตามกาลเวลาและความคิดสร้างสรรค์ของคนขายในยุคไฮเทค ก็คือ โรตีใส่กล้วยหอม ใส่ไส้สารพัดจะใส่ ทั้งแยมผลไม้ ช็อคโกแลต และอื่นๆ อีกมากมาย อันเป็นการเพิ่มมูลค่าให้กับราคาโรตีได้เป็นอย่างดี

เอกลักษณ์เฉพาะตัวอีกอย่างหนึ่งของโรตีที่ใจจำได้ก็คือ การห่อในกระดาษที่ด้านในเคลือบมันเหมือนกระดาษห่อบะหมี่แห้งร้านอาแปะ เขาจะม้วนโรตีเป็นแผ่นกลม พับปลายกระดาษทั้งสองข้างเข้าหากัน เวลาเราจะทานก็ฉีกกระดาษด้านหนึ่งออก ใช้มือจับอีกด้านหนึ่งไม่เลอะเทอะ เปรอะเปือนแต่อย่างใด

เหนือสิ่งอื่นใดก็คือ โรตี มีแขกเป็นผู้รับเหมาสัมปะทานแบบกลายๆ โรตีของแท้ต้องเป็นคนแขกขาย…

ขณะที่โรตีที่เมลเบิร์น เป็นโรตีจากดินแดนภารตะของแท้ ด้วยความที่เป็นเมืองแห่งความหลากหลาย หรือ เมืองอินเตอร์เนชั่นแนลอย่างที่ใจเข้าใจเสมอมา คุณจะเห็นมนุษย์หลากหลายสัญชาติอยู่รวมกันได้อย่างแปลกสายตากว่าบ้านเรา ที่คนต่างชาติมักกลายเป็นผู้มาเยือนชั่วคราว ขณะที่ผู้ที่มีหน้าตาหลากหลาย อาจเป็นคนมาเยือนและถือสัญชาติออสเตรเลียเสียอย่างนั้น

ร้านอาหารไทยหลายแห่งขายโรตี หรือ roti bread ให้กับฝรั่ง และคนไทยด้วยกัน roti กลายเป็นเมนูอีกอย่างหนึ่งที่ฝรั่งมักถามหาหากเข้าไปในร้านอาหารไทย ทั้งๆ ที่มันเป็นโรตีของอินเดียวแต่ใจเองก็ไม่ค่อยจะเข้าใจว่าทำไมฝรั่งถึงคิดว่ามันจะมีขายเสมอในร้านอาหารไทย นอกเหนือจากมีขายในร้านอาหารอินเดียเป็นปกติ

อาจจะเป็นเพราะในร้านอาหารไทยในเมลเบิร์นมีเมนูจำพวก แกงกระหรี่ ทั้งแกงเขียวหวาน มัสมั่น พะแนง แกงแดง (แกงเผ็ด) ให้บริการอยู่ด้วย และโดยมากแกงกระหรี่ก็มักจะนิยมกินกับโรตี แบบฉีกโรตีแล้วจิ้มกับแกงกะหรี่ก็เป็นได้

เพียงแต่ว่า โรตีที่ใจรู้จักที่นี่ไม่เหมือนโรตีที่บ้านเรา แป้งสดที่ถูกคลี่หรือตีเป็นแผ่นกลมบางอยู่แล้ว เจ้าของจะบรรจุแป้งด้วยการประกบแผ่นพลาสติกทั้งสองข้างของแผ่นแป้งเอาไว้ หลังจากนั้นก็จัดการเอาแช่แข็งรักษารูปร่างของแป้งเอาไว้

หากเราซื้อมาเราก็จะแช่แข็งมันไว้ตลอดอายุการรับประทานที่ระบุไว้ ถึงเวลาอยากทานก็จะเอามันใส่กะทะร้อน ฉีดน้ำมันใส่เล็กน้อยลงกะทะหรือไม่ใส่ก็ได้แล้วแต่ใจชอบ หลังจากนั้นยืนรอให้แป้งโดนความร้อนจนพองออกและเริ่มส่งกลิ่นหอม สีเปลี่ยนไปเป็นเกือบไหม้ แต่ไม่ไหม้

พลิกแป้งอีกด้านหนึ่งขึ้นมา ให้มันโดนความร้อนด้วยเช่นกัน ก่อนมันจะพองออกเหมือนด้านก่อนหน้า เมื่อแป้งพองและสีได้ที่ก็ตักใส่จาน ตัดมันออกเป็นชิ้นๆ กินกับแกงกะหรี่ กินเปล่าๆ หรือราดนมข้น ขณะที่ในร้านอาหารก็มักจะเสิร์ฟกับน้ำจิ้มสะเต๊ะหรือ peanut sauce (เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า satay sauce)

เช้านี้ ใจเปิดตู้เย็น หยิบแป้งโรตีออกมาวางบนกะทะร้อน แล้วก็นั่งพิจารณาโรตีที่กำลังพองอยู่ในกะทะร้อนๆ อย่างตั้งใจ….. นี่คือสิ่งใหม่ๆ ในชีวิตที่เราได้พบเจอ นอกเหนือจากเรื่องสถานที่ และสภาพอากาศที่แตกต่างจากบ้านเราอย่างชัดเจน ก็ยังมีโรตีให้เราได้เรียนรู้และรู้จักมันด้วย

โรตีก็เหมือนชีวิต บางทีเราก็มักจะมีอะไรใหม่ๆ ให้ได้ลิ้มลองเสมอ….. ลูกสาวเจ้าของร้านอาหารไทยที่ใจทำงานอยู่พูดประโยคหนึ่งกับใจวานนี้ ซึ่งเข้ากันกับเรื่องที่ใจเขียนในตอนนี้ได้ดี

เธอบอกว่า “แม่บอกว่า ทำอะไรได้ก็ทำ ทำอะไรไม่ได้ก็ไม่ต้องทำ ดีกว่า…ไม่ได้ทำอะไรเลย”  เหมือนจะจริง …. แม้จะไม่เกี่ยวอะไรกับโรตี แต่ใจก็มันเข้ากันดี….

Random Posts

• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว : ภาคขึ้นเขา (2)
• จากนักข่าวมาเป็นนักเสิร์ฟ…ภาคแรก (1)
• ภาพจากเชียงของ (5)
• ไปเมาที่งานดอง ตอน 2 แต่งต้องเมา (3)
• Vintage Collection (17)
• เที่ยวตลาดคลองสวน 100 ปี (0)
• เล่าด้วยภาพ (3)
• น้ำไอโอดีน (6)
• ใบไม้เปลี่ยน ใจไม่เปลี่ยน… (2)
• ฟ้าเป็นฟ้า (4)

เพื่อนร่วมงานของใจคนหนึ่งเริ่มต้นบทสนทนาและบอกเล่าข่าวคราวนี้ให้แก่ใจ  โดยเริ่มต้นด้วยประโยคที่ว่า “You know? somtimes it is a little bit funny. You have you read these news” ว่าแล้วเขาก็ยื่นหนังสือพิมพ์ Herald Sun ให้ใจอ่านข่าวที่กินพื้นที่หน้าหนังสือพิมพ์ไปเกือบครึ่ง

โฉมหน้ากระทาชายที่ว่าจากหนังสือพิมพ์ Herald Sun

รูปภาพของชายที่ไว้เคราพอประปรายรอบคาง มีเนื้อหาข่าวที่กล่าวถึงเจ้าของภาพว่า กระทาชาย Mirza Zukanic ช่างทาสีฝึกงานวัย 20 ปีต้องจดจำเรื่องราวที่เหมือนจะขำแต่เข้าข่ายตลกร้าย เพราะถูกพิพากษาให้จำคุกถึง 30 วันในข้อหาท้าทายและไม่ให้ความเคารพต่อเจ้าพนักงาน หลังจากที่เขาจงใจที่จะเป่าลูกโป่งต่อหน้าผู้พิพากษาในศาล

แต่ไม่นานหลังจากที่ถูกพิพากษา ทนายของเขาก็ยื่นของอุทธรณ์และศาลสูงสุดก็อนุญาติให้ประกันตัวเขาออกมา และนั่นก็ตามมาด้วยเสียงพิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักจากนักวิชาการ นักวิจารณ์และผู้ที่อยู่ในแวดวงกฎหมายของเมลเบิร์น หลายคนก็ออกมาวิพากษ์วิจารณ์การพิพากษานี้อย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะกลุ่มขวาจัดที่ไม่เห็นด้วย ทำให้ไม่แปลกเลยที่เราจะเห็นข่าวคราวเกี่ยวกับ “Bubble gum boy” ปรากฎอยู่ในหน้าหนังสือหลายวันซ้อน

Hubba Bubba หมากฝรั่งที่ชายหนุ่มบอกว่าเขาเคี้ยวมันมาตลอดจนกระทั่งถูกสั่งจำคุก

บางคนให้ข้อติติงว่า “การปรับน่าจะเป็นทางออกที่ดี และการจำคุกแก่ผู้เยาว์สำหรับในกรณีเช่นนี้น่าจะเป็นหนทางสุดท้ายเสียด้วยซ้ำ”

ข่าวใน Herald Sun ยังระบุด้วยว่า  Zukanic  ให้สัมภาษณ์ว่า “เขาแค่เป่ามันออกมา ลูกโป่งไม่ได้แตกและทำให้เกิดเสียงแต่อย่างใด” ซึ่งขัดแย้งกับหมายจับที่ระบุว่า Zukanic นั้นมีพฤติกรรมทำลายข้าวของแบบที่ฝรั่งเรียกว่า  “scandalised”  และยังท้าทายเจ้าพนักงาน เขาจงใจที่จะมองหน้าผู้พิพากษาแล้วก็เป่าลูกโป่งจากหมากฝรั่งออกมา

พอใจอ่านข่าวจบ ใจก็อดคิดเห็นด้วยกับเพื่อนร่วมงานของใจเสียไม่ได้ บางทีชีวิตที่นี่ก็มีอะไรให้ตลกอยู่เหมือนกัน…เพียงแต่เรื่องนี้อ่านแล้วรู้สึกว่า “ตลกร้าย” พิกล….

Random Posts

• “mX” : หนังสือพิมพ์ฟรีที่ออสเตรเลีย (4)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว : ภาคขึ้นเขา (2)
• Port Fairy : ขอชมประภาคารอีกสักที (3)
• wall paper ของใจ (11)
• Sunny Ridge กับ สตอบอรี่ลูกยักษ์ (1)
• City of Greater Bendigo (8)
• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• เวลาที่ดีที่สุดที่ฉันเคยมี (5)
• back to school (2)
• แมงกะพรุน (5)

หลักตรรกะง่ายๆ ของชีวิตก็คือ เมื่อเราไม่สบายเราจะเห็นคุณค่าของตัวเองยิ่งขึ้น จะรู้สึกรักตัวเอง เพราะอยากจะหายไวๆ ไม่อยากหายใจไม่ออก เจ็บจมูกเพราะสั่งขี้มูกอยู่ตลอดเวลา แต่เมื่อหายเป็นไข้เราก็จะใช้ชีวิตแบบไม่สนใจไม่ห่วงมันว่าจะล้มป่วยไม่สบายลงเมื่อใด…เรียกว่า ไม่เห็นโลงศพเรามักจะไม่หลั่งน้ำตากันสักที

เมื่อหายเป็นไข้ ใจก็ตัดสินใจจะระมัดระวังยิ่งกว่าเคย อาการไข้ที่นี่หายยาก ยิ่งถ้าต้องใช้ชีวิตแบบหนาวๆ เหมือนอยู่ในตู้เย็นมากกว่า 8 เดือน ร้อนเพียงไม่กี่เดือนต่อปี ยิ่งจะใช้ชีวิตได้ลำบากมากกว่าเมืองไทยนัก

วันหนึ่งของสัปดาห์หลังจากหายไข้ ใจเดินเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อหาซื้อวิตามินซีแบบที่ช่วยป้องกันหรือทุเลาอาการไข้หวัดได้ แม้เราจะกินผัก กินผลไม้ แต่ความไม่สม่ำเสมอทำให้ร่างกายเราได้รับวิตามินซีไม่เพียงพอ และวิตามินซีนี่เองช่วยป้องกันหวัดได้ดียิ่งนัก

วันนั้นใจหยิบ BIO C วิตามินซีขนาด 500 mg ในกระป๋องสีส้มขาวยี่ห้อ Blackmores ที่ผลิตในประเทศ ในกระป๋องระบุจำนวน 200 เม็ด และเขียนตัวใหญ่เป้งว่า “Cold Relief” สนนราคาที่ 29 เหรียญออสเตรเลีย

ใจอ่านวิธีการรับประทานระบุว่า หากเป็นวัยผู้ใหญ่รับประทานพร้อมกับมื้ออาหารวันละ 1 เม็ด หรือ 2 เม็ดในวันที่เป็นหวัด เพื่อทุเลาอาการและทำให้หายไว้ขึ้น  เมื่อทราบเช่นนั้นใจก็ไม่รีรอเปิดฝากระป๋องที่ปิดมิดชิดเป็นอย่างดี ยื่นวิตามินซี 1 เม็ดขนาดเท่าหัวแม่มือบางๆ ให้กับชายหนุ่มกลืน

ชายหนุ่มรับวิตามินซีเข้าปาก แต่กลับกัดและเคี้ยวก่อนจะดื่มน้ำตามลงไป ใจออกแนวโวยวายว่าทำไมถึงเคี้ยวยา เพราะว่า ยาบางประเภทระบุเอาไว้ว่า ถ้าเคี้ยวประสิทธิภาพของมันก็จะลดลง เขาไม่โต้เถียง เพียงแต่บอกว่า “กลืนได้ยังไงเม็ดมันใหญ่มาก”

เช้าวันรุ่งขึ้นใจทดลองทานวิตามินซีบ้าง 1 เม็ด ใจหยิบวิตามินเม็ดสีส้มเม็ดใหญ่เท่าถ่านนาฬิกาข้อมือเข้าปาก งับเอาไว้นิ่งๆ ก่อนกระดกน้ำในขวดตาม และใช้ความพยายามจะกลืนมันพร้อมกับน้ำ ยากลิ้งไปทางกระพุ้งแก้มซ้ายที ขวาที กว่าจะรู้ตัวอีกทีใจก็อิ่มน้ำ แต่ยายังนอนนิ่งอยู่บนลิ้นใจ ให้ความรู้สึกเหมือนสมัยเด็กๆ ที่แม่บังคับให้กลืนข้าวเหนียวปั้นใหญ่แบบไม่มีน้ำตาม เพราะก้างปลาทูดันทะลึ่งไปติดคอ ใจพยายามกลืนมันอยู่นานแต่ก็ข้าวเหนียวก็ไม่ยอมลงไปในคอสักที

มาถึงตอนนี้ ใจก็รู้ซึ้งถึงสิ่งที่ชายหนุ่มของใจทำลงไปเมื่อค่ำวานนี้ เม็ดวิตามินมันใหญ่เสียจนไม่สามารถกลืนลงคอได้ ใจอมวิตามินซีจนมันเริ่มละลาย จนทนไม่ไหว ต้องตัดสินใจกัดและเคี้ยวมันเสียแหลกก่อนกลืนลงคอได้อย่างไม่ยากเย็นอะไร

เมื่อกลืนวิตามินได้สำเร็จ ใจก็เดินกลับมาที่ห้อง มองกระป๋องวิตามินด้วยความสงสัย พาลนึกในใจ “ทำไมมันออกแบบวิตามินเม็ดใหญ่นัก (ฟะ)?” เมื่อหยิบกระป๋องของมันขึ้นมาดู โธ่ถังกะละมังหม้อหุงข้าว เขาเขียนตัวใหญ่เท่ากับยี่ห้อหน้ากระป๋องเสียด้วยซ้ำ “Chewable”

วิตามินซีมันเป็นแบบเคี้ยวได้ แล้วเราจะกลืนมันทำไม….ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกของตัวเองอย่างไร แต่เขาว่า ง.งูมักจะมาก่อน ฉ.ฉิ่งเสมอ เห็นจะจริง อย่างที่เขาว่า….

Random Posts

• Beechworth : เมืองเก่าที่ไม่เคยหลับใหล (3)
• บทเรียนสอนใจเรื่อง “อุลตร้าแมนคิง” (1)
• รวมเพลงเพราะ (2)
• เสียงเห่าเราไม่เหมือนกัน… (1)
• เก้าอี้ (3)
• ชวนกิน Falafel (0)
• ถ่ายรูป (1)
• My Girl & I (0)
• ทำแล้ว (8)
• “Luge” ที่โอ๊กแลนด์ (4)

ในช่วงหลายเดือนมานี้ ใจว่าพัฒนาการในการส่งอีเมล์สแปมมาถึงขีดสุดระดับหนึ่งเมื่อเทียบกับช่วงหลายปีที่ผ่านพ้น ในฐานะคนที่ใช้อีเมล์มานานเกินสิบปี ก็พอจะเห็นความเปลี่ยนแปลงทั้งหน้าตาและความหลากหลายในการส่งอีเมล์กันไปมาอยู่บ้าง และนั่นก็รวมถึงความพัฒนาการของสแปมที่ว่าด้วย

ความสำเร็จที่ใจถือว่ามาถึงขีดสุดช่วงหนึ่งของการส่งสแปมก็คือ ความสามารถในการเล็ดลอดสายตาของการดักจับไปอยู่ในกล่องอีเมล์เจ้าของได้เพิ่มขึ้น และอัตราการเพิ่มก็เป็นทวีคูณเสียจนน่าตกใจ

แม้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้  ใจว่าระบบการดักกรองสแปมของผู้ให้บริการอีเมล์ฟรีไม่คิดค่าใช้จ่ายนั้นดีมากๆ ถึงขนาดป้อนข้อมูลเป็นคำๆ ที่กลุ่มผู้ส่งสแปมมักจะสรรหามาใช้เข้าไปในระบบ แล้วก็ยกทั้งโขยงอีเมล์สแปมที่ใช้คำเหล่านั้นเข้าไปอยู่ในกล่อง Spam โดยเฉพาะก็ตาม แต่ผู้ที่คิดค้นสแปมก็มีมันสมอง รอยหยักที่เต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ไม่แพ้กัน

คำหลายคำ ประโยคหลายประโยค รวมถึงวิธีการส่ง วิธีการตั้งชื่อหัวข้อ ไม่เว้นแม้กระทั่งชื่อผู้ส่งก็ถูกคิดค้นเพื่อสามารถหลบพ้นข้อหาผู้ส่งสแปมและส่งเข้าคุกกล่อง Spam ได้ดีเป็นเลิศ นานวันเลยเถิดมีจำนวนการส่งที่เพิ่มวิธีคืน รอดพ้นสายตาของนักดักสแปมได้ดียิ่งนัก โดยเฉพาะสแปมจำพวกเชื้อเชิญให้ทำมาหากินผ่านอินเตอร์เน็ต แบบนั่งเช็คอีเมล์อยู่บ้านก็อาจจะรวยในพริบตาได้โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

และนี่คือตัวอย่างของหัวข้ออีเมล์สแปมที่ใจยกนิ้วโป้งนิ้วใหญ่ๆให้เลยว่าเป็นเลิศทางด้านความคิดสร้างสรรค์ และมันก็นอนแน่นิ่งอยู่ในกล่องอีเมล์ของใจได้อย่างสบายใจเฉิบ

โอกาสทอง!!! รวย…ก่อนโลกแตก‏ , FW: เล่นเน็ต อยู่บ้าน หาเงิน‏, เปิดมุมมองใหม่กับการหารายได้บนอินเทอร์เน็ต‏, ท่อง net ทั้งที หาเงินใช้ด้วยดีกว่าค่ะ..‏,  เรื่องดีดีเเบบนี้ก็มีด้วย‏, ก็แค่…อยากแชร์ !!‏ , แบบนี้ก็มีเอามั้ย!!!‏, แพนเค้ก……..‏, FW: **ทางเลือกใหม่ของคนไทย………………..‏, งาน‏, FW: น้องฝน นักศึกษาปี 4 ม.รังสิต ก็แค่อยาก”แชร์”‏, FW: รู้เรื่องนี้มั้ย!!.‏, FW: การใช้ชีวิตของคนรุ่นใหม่ เกียวกับการใช้ ” Internet‏, พิสูจน์แล้ว กับ ผลลัพธ์มหัศจรรย์จาก 40 ล้านคนทั่วโลก แล้วคุณพิสูจน์หรือยัง……..!!!!‏, กุ๊กกิ๊กค่ะ…‏ , FW: เจ๋ง. .มากๆ‏

แรกๆ ใจเองยอมรับแต่โดยดีว่า เผลอเชื่อเสียสนิทใจว่า อีเมล์บางฉบับที่ได้รับนั้นส่งมาจากเพื่อนฝูงหรือใครบางคนที่อาจจะอยากคุยและทำความรู้จักกับใจก็เป็นได้ ยิ่งหัวข้อบางอันก็ชักล่อลวงเป็นบ่วงให้เราเข้าไปชดใช้กรรมได้ดีเสียจริงๆ พอคลิกเข้าไปพบเจอข้อความที่ทำเอาใจก็อดอึ้งกับคนคิดไปด้วย

“คิดได้ยังไง” น่าจะเป็นคำที่ยกให้กับคนส่ง เล่นเอาคำจำพวกที่คนเห็นแล้วอดคลิกมาล่อ เรียกได้ว่าเห็นเป็นคลิกว่ากันอย่างนั้น เราต้องใช้เวลากันอยู่สักพักถึงจะเรียนรู้ได้ว่า นั่นเป็นสแปม….แต่ก็พลั้งเผลอถูกหลอกกันเป็นระยะๆ โดยเฉพาะประโยคๆ นี้

“สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ!!‏”

ทำเอาใจพลาดไปหลายหนเลยทีเดียว….

จนถึงตอนนี้ ใจเองเริ่มเหน็ดเหนื่อยกับการส่งมันเข้าไปอยู่ในถังขยะด้วยมือของตัวเอง หลังๆ ชักจะ ปล่อย และ ละเลยให้มันนอนหลับพุงป่องอยู่ในกล่องอีเมล์เสียอย่างนั้น แค่มองแล้วผ่านเลยไป ไม่สนใจ  ไม่ทำอะไรกับมันสักอย่าง เมื่อเวลานานสะสมจำนวนวันเข้า ก็ส่งผลให้กล่องอีเมล์ขาเข้าของใจเต็มไปด้วยข้อความที่ชักชวนหารายได้แค่ใช้ปลายนิ้วคลิกอย่างเสียไม่ได้

วันนี้แวะเวียนเข้าไปอ่านข้อความในกล่องอีเมล์ของตัวเองอีกหน ก็โดนหลอกอีกจนได้กับไม้ตายแบบเดิมๆ ทั้งๆ ที่เคยพบเจอมาแล้วก็ยังโดนหลอกด้วยชื่อผู้ส่งคนใหม่อีกจนได้

ใจใช้เวลานั่งมองอีเมล์เหล่านี้เป็นเวลานานหลายนาที นั่งนิ่งและครุ่นคิดไปเสียไกลว่า “มันคงจะดี…ถ้าคนส่ง เหนื่อยกับสิ่งที่กำลังทำอยู่…และเลิกทำมันเสียที”

บอกตรงๆ ว่า ใจเองไม่คาดหวังว่าให้โปรแกรมเมอร์คิดค้นโปรแกรมดักสแปมให้ได้เลยแม้แต่น้อย แต่ใจกลับคาดหวังอยู่ลึกๆ ว่า กลุ่มคนส่งสแปมจะเหน็ดเหนื่อยเลิกส่งกันไปเอง…หวังไว้แบบนั้นจริงๆ…อย่างน้อยก็เลิกอยากจะรู้จักกับใจเสียที…เป็นสแปมแบบนี้ไม่มีใครอยากจะคุ้นเคยด้วยเลย คอนเฟิร์ม !!

Related Post

• FW: ผู้ชายที่ไม่ควรเสียเวลาด้วย (9)

หลายต่อหลายครั้งใจเคยได้รับรู้เรื่องราวจากเพื่อนฝูงและคนอื่นๆ ว่าต้องเปลี่ยนชีวิตไปไม่น้อยเมื่อมาอยู่เมืองนอก และความเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่หลวงอีกอย่างหนึ่งก็คือการที่ต้องลงมือทำอาหารเอง ทั้งๆ ที่อยู่เมืองไทย ทำได้อย่างมากก็ต้มบะหมี่ อย่าว่าแต่ไข่ต้มหรือไข่เจียว ก็ยังไม่เคยทำ

สำหรับคนที่มีพื้นฐานการทำอาหารมาบ้างก็จะโชคดีกว่าคนอื่นเขาที่ไม่ต้องใช้เวลาในการฝึกฝนกันมาก กรรมดีที่สะสมมาก็แค่ต่อยอดด้วยการศึกษาเมนูใหม่ๆ เท่านั้นเอง ตัวใจเองก็ไม่แตกต่างกับคนเหล่านั้นนัก พื้นฐานการทำอาหารที่มีเท่าหางอึ่ง ต้องพึ่งพรแสวงอีกแรง ถึงจะทำให้ชีวิตการกินนั้นเติมเต็มและสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

หลังๆ ใจ มักจะเปิดเมนูอาหารในอินเตอร์เน็ต และเลียนแบบเมนูไกลบ้านเหล่านั้น การที่ไม่มีของทุกอย่างครบสมบูรณ์เหมือนกับที่เมืองไทย ทำให้ต้องใช้วิธีดัดแปลงการปรุงพอสมควร และต้องอาศัยความคิดสร้างสรรค์ไม่ใช่น้อย

หลายปีก่อนหน้า ใจเสียเงินหลายบาทไปลงเรียนทำขนมอบย่านสาธร ใจกลับบ้านมาพร้อมกับวิธีการทำ แต่ไม่ได้ลงมือทำเองจนกระทั่งหลงลืมมันไปในที่สุด และการมาใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างประเทศ ทำให้ใจเริ่มต้นลงมือทำขนมอบเหล่านั้นอีกครั้ง ในระยะแรกของมือใหม่หัดทำขนม ใจเพิ่งจะทำเค้กกล้วยหอมได้สำเร็จ แบบเป็นบ้างไม่เป็นบ้าง แต่ก็มีคนชมว่ามันอร่อยและหายจ้อยไปทุกครั้งที่อบและวางไว้บนเคาน์เตอร์ในครัว

ใจและชายหนุ่มลงทุนไปเลือกซื้อเครื่องผสมแป้งแบบมือถือกันที่ร้านอุปกรณ์ไฟฟ้า และได้มันมาอยู่ในมือเพื่อใช้ทำขนมเค้กกันอยู่เนืองๆ

วันก่อน ชายหนุ่มของใจตื่นมาแต่เช้า เดินเข้าครัวตั้งใจทำขนมปังอบเนยให้ใจกินก่อนอาหารมือเช้า แต่เป็นเพราะหนุ่มเจ้าเอาขนมปังเข้าเตาอบไม่นานนัก ขนมปังเลยกรอบได้ไม่นาน พอวางทิ้งไว้ก็กลับกลายเป็นขนมปังที่ไม่กรอบอีกต่อไป

วันนี้ใจเลยทดลองทำแบบเขาบ้าง ใจหยิบขนมปังโฮลวีทในตู้เย็นมาทาเนย โรยด้วยน้ำตาล หั่นเป็นชิ้นๆ แผ่นหนึ่งได้ราว 6 ชิ้นเล็ก หลังจากนั้นก็เอาเข้าเตาอบ อบด้วยไฟอ่อนๆ เหมือนอบเค้กกล้วยหอม ใช้ไฟขนาดกลาง อุณหภูมิราว 200 องศา

นั่งรอให้ขนมกรอบเหลือง เหมือนจะใช้เวลาเกิน 10 นาที ดึงออกมาวางให้เย็น สักพักขนมปังทาเนยก่อนหน้าก็กลายเป็นขนมปังอบเนยกรอบกรุบสมใจหมาย

สำหรับมือใหม่หัดใช้เตาอบแล้ว ใจถือว่าเมนูขนมปังอบเนยน่าจะช่วยได้ไม่น้อย ได้ทดลองใช้เตาอบ และได้กินขนมปังอบเนยอร่อยๆ ด้วยความภาคภูมิใจในตัวเองด้วยอีกต่างหาก

มาถึงตอนนี้ ใจเชื่อได้ว่าเรื่องราวข้างบนนี้มันบอกอะไรบางอย่างให้กับใจ… ใจยังยืนเสมอว่า บางทีการเปลี่ยนที่นั่งมักจะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในชีวิตเสมอ แต่คนบางคนมักจะเลือกนั่งอยู่ตรงที่เดิมเสมอ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลที่เกรงกลัวกับการเปลี่ยนแปลง กลัวผลที่จะตามมา และไม่อยากเผชิญหน้ากับการเปลี่ยนแปลง เพราะรู้ว่าตัวเองจะต้องเจออะไรบ้าง ……..ทั้งๆ ที่มันควรจะเปลี่ยนแปลง

เด็กนักเรียนหลายคนคงจะเหน็ดเหนื่อยกับการทำอาหารในระยะเริ่มต้น แต่เมื่อใดที่เวลาผ่านพ้น เด็กคนนั้นจะกลายเป็นคนที่มีฝีมือการทำงานติดตัวกลับบ้านไป … ตราบใดที่เริ่มต้น ก็มักจะเห็นผลของการลงมือทำเสมอ แต่ตราบใดที่ยังไม่เคยจะเริ่มต้น ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับชีวิตเลย….

พูดถึงไข่เจียว ไข่ต้ม ตามมาด้วยขนมอบ ไม่รู้ว่ามาจบลงด้วยปรัชญาชีวิตได้อย่างไรเหมือนกัน….

Random Posts

• เรื่องจริง เรื่องหลอกตอนที่ 1 (1)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• เคเอฟซีฮ่องกง (0)
• มันนี่ (3)
• นกนางนวล (0)
• เรื่องเล่าจากห้วยทราย (4)
• เที่ยวตลาดคลองสวน 100 ปี (0)
• Vintage Collection (17)
• ฉันชอบกระดานโต้ทราย (0)
• The Scarlet : บูติกโฮเต็ลสีแดง (2)

ใจไม่ค่อยเคยชินกับการทำความสะอาดแหวนมากนัก แหวนทองที่เคยใส่ก่อนหน้า ก็มีวิธีทำความสะอาดง่ายๆ แค่ใช้น้ำยาล้างจานขัดๆ ถูๆ พอให้มันไม่เลอะเทอะเปรอะเปื้อนและส่องแสงได้ดีขึ้นก็เป็นพอ

แต่สำหรับแหวนเงินที่มีสีหมองลงไม่ว่าจะด้วยคราบเหงื่อ สภาพอากาศและไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม ใจมักจะไม่ค่อยให้ความสำคัญกับมันมากนัก หลายต่อหลายครั้ง แหวนเงินที่ซื้อมาเองก็มักจะถูกทิ้งรางและหลงลืมมันไปในท้ายที่สุด  แต่…ยกเว้นแหวนวงนี้

แหวนเงินที่มันห้อยคอใจอยู่เสมอในรอบปีที่ผ่านมา พอเห็นว่ามีคนเริ่มทักว่าสีมันเปลี่ยน แตกต่างกับสีแหวนทองคำขาวอีกวงที่ห้อยคออยู่ด้วยกัน ใจก็เริ่มหาวิธีที่จะทำให้มันกลับมาสดใสเหมือนเดิม

ใจเข้าไปอ่านวิธีการทำให้สีของแหวนเงินกลับมาสดใสในเว็บไซต์ค้นหาข้อมูล ก็พบว่า มีหลายคน มีปัญหาปวดหัวจิต เจ็บหัวใจ เช่นเดียวกันกับใจหลายคน  และก็มีคนใจดีมาเฉลยคำตอบให้กับคำถามอย่างไม่รีรอ

บ้างก็บอกว่าให้เดินไปซื้อน้ำยาขัดเงินราคาไม่เกินพันที่ร้านขายเครื่องเงินทั่วไป หรือไม่ก็ให้เอายางลบลบรอยนั้นออกไปเรื่อยๆ

ใจอ่านไปเรื่อยๆ เห็นว่าคำตอบส่วนใหญ่เน้นหนักไปกับการใช้ “ยาสีฟัน” และ “น้ำยาล้างจาน” (หลายคนเจาะจงใช้คำว่า ซันไลท์ แทนคำว่าน้ำยาล้างจาน)
ใจจึงตัดสินใจที่จะทดลองใช้วิธีนี้อย่างใครเขาบ้าง

ใจใช้ยาสีฟันดาร์ลี่ ขัดสีฉวีวันแหวนเงินวงเก่า ขัดไปขัดมาสักพัก สีที่หมองคล้ำก็เริ่มหายไป หลังจากนั้นใจก็เอาแหวนและสร้อยเงินของใจแช่ในน้ำยาล้างจานที่มีส่วนผสมของเลมอน ใช้ผ้าขัดเบาๆ ไปรอบๆ วงแหวน ล้างด้วยน้ำอุ่น เช็ดให้แห้ง แล้วเอามาส่องดู….

แม้จะมีร่องรอยตามประสาที่ผ่านการใช้งานมานานร่วมปี แต่สีของเงินก็ควรจะสดใสอย่างที่ควรจะเป็น

มาถึงตอนนี้ก็เชื่อได้ว่า “ยาสีฟัน” ทำได้มากกว่าการทำความสะอาดฟันเพียงอย่างเดียว และน้ำยาล้างจานก็ไม่ได้มีไว้แค่ล้างถ้วย ล้างจานอีกต่อไป…แต่มันยังใช้ขัดเงินที่สีหม่นหมอง ให้กลับมาผ่องใสได้เหมือนเดิมอีกด้วย…

Related Post

• ยาสีฟันขัดก้น (8)

ในช่วงวัยเยาว์ของใจเต็มไปด้วยประสบการณ์ที่แปลกกว่าเพื่อนร่วมรุ่นที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวง … อย่างที่ใครเคยรู้ ใจเกิดมาพร้อมกับไดนาโมปั่นไฟ ไฟฟ้าไม่มี มีเพียงตะเกียงเจ้าพายุและไฟปั่นที่ใช้น้ำมันเติมเข้าไปเป็นอาหารของมันคือสิ่งที่ใจได้พบเจอเมื่อลืมตาขึ้นมา

สมัยหนึ่งของการเรียนชั้นประถมศึกษา นักเรียนทุกคนต้องเข้าแถวรอรับน้ำดื่มผสม “ไอโอดีน” หลังมื้ออาหารกลางวันเพื่อป้องกันโรคคอพอก ที่ระบาดหนักในเด็กนักเรียนที่เรียนในจังหวัดภาคเหนือตอนบน

และนั่น…คือ “ไอโอดีน” ในความทรงจำของใจ

ใจไม่ค่อยมีโอกาสได้ทานอาหารทะเลที่ใครเขาว่ามีสารไอโอดีนผสมอยู่เป็นจำนวนมาก พอๆ กับเกลือไอโอดีนก็ยังไม่เป็นที่รู้จักในเวลานั้น และอย่าได้คิดถึงไข่ผสมสารไอโอดีนเลย ใจเองก็ไม่ได้รู้จักมันเลยสักนิด

มีเพียงน้ำเปล่าหยอดสารไอโอดีนในถังน้ำคูลเลอร์แบบมีก๊อกอยู่ด้านหน้าเท่านั้นที่ใจรู้จักว่าไอโอดีนคืออะไร

หลังมื้ออาหารกลางวัน เราทุกคนจะต่อแถวยาวเหยียดรอรับน้ำดื่มในแก้วที่คุณครูเปิดใส่แก้วพลาสติกและดื่มมันเข้าไปในร่างกายเพื่อป้องกันโรคคอพอก นั่นคือกิจวัตรของนักเรียนในโรงเรียนประถมศึกษาบ้านเกิดของใจ พอๆ กับการต่อคิวรับน้ำยาฆ่าเหาบนหัวที่นักเรียนหญิงทุกคนต้องรับมันจากคุณครู

ถ้าให้ใจเดา ใจว่าถังคูลเลอร์ผสมไอโอดีนคงจะหายไปจากโรงเรียนบ้านเก่าของใจไปแล้ว เด็กนักเรียนคงมีโอกาสได้รู้จักไอโอดีนจากที่อื่น ทั้งไข่ อาหารทะเล ไม่เว้นแม้กระทั่งในบะหมี่สำเร็จรูป

บทสรุปตอนท้ายของการสนทนาเรื่องไอโอดีนของเราไม่ได้จบตรงที่ประโยคที่ว่า “โอ้..เจ๋งจริง” หรือว่า “มีแบบนี้ด้วยหรือ?” แต่มันกลับลงท้ายด้วยประโยคที่ว่า

“บ้านนอกจัง….”

เห็นจะจริงอย่างนั้น เรื่องน้ำไอโอดีนนี่ทำให้ใจเข้าใจอย่างลึกซึ้งจริงๆ ว่าตัวเองเกิดที่บ้านนอกของแท้จริงๆ

Random Posts

• Look left and Look right (1)
• ชวนกิน Falafel (0)
• ใจกล้าหน้าด้าน = ภาพสวย (5)
• เวลาของใจในเช้าวันเสาร์ (8)
• ว่าด้วยเรื่องรูป…กังหันลม (3)
• Beechworth : เมืองเก่าที่ไม่เคยหลับใหล (3)
• city of Melbourne (5)
• ความทรงจำของฉันกับวัน ANZAC Day (1)
• โอ้…น้ำส้มสายชู (1)
• โคมลอย (3)

แต่ไหนแต่ไรมา บ้านของเราไม่มีแมวคลอดให้เห็นสักครา แม้แม่กับพ่อจะนิยมชมชอบการเลี้ยงแมวเป็นอย่างยิ่ง แต่แมวทุกตัวทั้งเพศผู้และเพศเมียมักจะถูกทำหมันตัดตอนความเป็นพ่อเป็นแม่เอาไว้ตั้งแต่แรก

ต่างจากแมวชุดนี้ ที่แม่กับพ่อยังไม่ทันได้ทำหมัน มันก็ทะลึ่งผสมพันธุ์กันในวัยเยาว์ กลายเป็น “แมวแก่แดด” และออกลูกให้เราอีกสามตัวเสียอย่างนั้น

ก่อนแมวจะคลอด เราพนันกันว่ามันจะให้ลูกหลานเรากี่ตัว พอๆ กับแอบเป็นห่วงว่าแมวตัวใหม่นั้นจะทำให้เรามีภาระเพิ่มขึ้นจากแมว 4 ตัวเดิมหรือไม่

แต่พอแม่ของมันคลอดให้ลูกแมวที่ถอดแบบแม่มาหนึ่งและพ่ออีกสองตัว เราก็ไม่ทันได้คิดมากเรื่องความลำบากในการเลี้ยงแมวที่เพิ่มขึ้น แต่กลับแย่งกันตั้งชื่อแมว แม่ตั้งชื่อที่หวังจะเรียกเงิน เรียกทองเข้าบ้าน ขณะที่ใจไม่สนใจเรื่องเงินเรื่องทอง อยากได้ชื่อ ข้าวเหนียว ข้าวจ้าวและข้าวก่ำ สุดท้ายตอนนี้ความเห็นไม่ลงรอย แมวเลยยังไม่มีชื่อ

หลายวันก่อนใจกลับมาจากการเดินทางยาวนานเกินครึ่งเดือน เมื่อกลับมาถึงบ้าน แม่เอ่ยปากว่า จะยกแมวให้ป้าคนหนึ่งที่อยากได้แมวไปจับหนูที่บ้าน ใจเห็นแววตาแม่กึ่งอยากเก็บ กึ่งอยากให้ ตัดสินใจไม่ถูก เมื่อเอ่ยปากบอกว่า “อย่าให้เขาเลย” แม่ก็รีบคว้าโอกาสนั้นเอาไว้ในมือโดยไม่เถียงอะไรสักคำ

ตอนนี้เราเลยมีสมาชิกอยู่ในบ้านถาวรเป็นแมว 7 ตัวที่คิดว่าแม่ก็คงจะไม่ให้ใคร และทุกตัวจะถูกทำหมันป้องกันจำนวนประชากรแมวเพิ่มเติมในอนาคต

แมวเหมียวสามตัวกำลังซนได้ที่ รุ่นพี่คนหนึ่งบอกว่าวัยนี้กำลังหัดปีน ซึ่งใจก็เห็นว่าคงจะจริงอย่างที่เขาบอกเอาไว้ หลายวันมานี้ แมวน้อยเริ่มปีนต้นไม้ให้เห็น

เราเองก็เอาแต่แอบมองความเป็นไปของพวกมันทั้งสาม ตัวหนึ่งปีนได้ อีกตัวเลยปีนตาม ตัวเหมือนแม่ไม่สามารถปีนได้ พอขาลงมันเลือกลงในท่าทางที่ไม่เหมือนกัน ตัวหนึ่งหันหน้าลง อีกคนหันก้นถอยลงทีละน้อย คนดูคอยเอาใจช่วยกันอยู่ห่างๆ พอๆ กับคอยลุ้นว่ามันจะทำได้หรือไม่

แมวก็เหมือนคน เมื่อตัวเล็กก็หัดปีน และเรียนรู้วิธีการลงจากสิ่งที่ปีน หากมันโตขึ้นมันคงจะปีนได้ไวและเก่งยิ่งขึ้น เขาว่าแมวจะไม่กลัวว่าตัวเองจะตก เพราะได้เรียนรู้แล้วว่าจะลงมันอย่างไร และมันเกิดมาเพื่อปีนป่ายอย่างแท้จริง…

ใจว่า แมวจะไม่เหมือนคนก็ตรงนี้ ตรงที่ คนเรามักลืมไปว่าเราไม่ได้เกิดมาเพื่อปีนป่ายไปที่ที่สูงได้เก่งเหมือนแมว เราจะต้องระวังว่ามัน และระลึกเอาไว้เสมอว่า เราจะต้องลงมาที่พื้นไม่ว่าวันใดก็วันหนึ่ง อย่าได้หลงลืมว่าเรายืนอยู่ที่พื้นดีกว่าอยู่บนต้นไม้..และเราปีนไม่เก่งแบบแมว

ปล. จบแบบนี้ค่อยเป็นตัวเองหน่อย ขึ้นเรื่องแมว จบเรื่องอะไรก็ไม่รู้…นี่แหละคนชื่อ “ใจ”

Related Post

• หมากับแมว (4)
• แมวของบ้าน (7)

 ปีนี้ใจแอบตื่นเต้นไปกับเทศกาลลอยกระทงว่าปีไหนๆ นั่นอาจจะเป็นเพราะใจรู้สึกว่าเป็นเทศกาลเดียวที่ผ่านแวะมาทักทายในช่วงที่ใจยังอยู่ที่บ้านนอก ก่อนเดินทางไกล

ตั้งแต่เช้าแม่ปลุกให้มาทำกระทงเพื่อไปลอยในตัวอำเภอ ขอขมาแม่น้ำที่ได้ใช้ ล่วงเกิน และอธิษฐานให้มีความสุข ชาติหน้าก็ให้หน้าตาสวยงามแบบนี้ตลอดไป…555

ไม่เพียงแต่เพราะว่าอยากจะลอยกระทง แต่การที่ใจนั่งรอเทศกาลนี้ให้วนมาถึง นั่นเป็นเพราะใจรอที่จะได้ถ่ายรูปโคมลอย ที่หลังๆ เป็นที่นิยมของผู้คนมากกว่าลอยกระทงลงน้ำเสียอีก น้อยเพื่อนสาวของใจ หนึ่งในสมาชิกเครือข่ายท่องเที่ยวเชียงของ ตัวตั้งตัวตีผลักดันให้มีกิจกรรมลอยโคมนับพันดวงข้างแม่น้ำโขงทุกเทศกาลลอยกระทง บอกข่าวคราวนี้มาอยู่หลายสัปดาห์ ก่อนที่ใจจะควักเงินไม่กี่บาทช่วยซื้อโคมไปสิบอัน รวมกับคนอื่นๆ ที่ช่วยเหลือกันซื้อโคมอีก 999 ดวง

ในค่ำคืนนั้น ผู้คนเป็นจำนวนมาก ทั้งไทยและฝรั่ง จะได้รับโคมแบบแจกฟรี เพื่อร่วมปล่อยมันในช่วงเวลาสามทุ่มของวันลอยกระทง ฝรั่งหลายคน งงๆ ทำไมแจกฟรี พอๆ กับงงว่ามันมีไว้เพื่อทำอะไร

บ้างก็ว่าปล่อยให้งาม บ้างก็ว่าเพราะว่าเอาไว้อธิษฐาน บางคนก็อธิบายไปว่า เพราะปล่อยให้ทุกข์โศกของตนเองลอยละล่องไปบนฟ้า … ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด เก่า ใหม่ ในเวลานี้ไม่สำคัญเท่ากับความสนุกสนานที่อยู่ตรงหน้าเสียแล้ว…

สามทุ่มตรง หลังจากที่รับโคมและยืนรอกันอยู่สักพัก พลุสามนัดถูกจุดขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าให้ทุกคนเริ่มจุดดวงไฟที่ใต้ในโคมนั่น ก่อนที่จะปล่อยร่วมกันทีละดวง สองดวง สามดวง ….จนสว่างทั่วท้องฟ้า หลายคนอดรนทนไม่ไหว ปล่อยโคมเร็วไป ควันยังไม่มาก ก๊าซยังไม่พอที่จะผลักให้โคมพุ่งขึ้นท้องฟ้า โคมก็จะร่วงหล่นตรงหน้า ต้องวิ่งเอากลับมายืนรอให้มันพอจะปล่อยได้กันใหม่

เด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่ง ไม่ได้สนใจที่จะรับโคมไปจุดด้วยตนเอง แต่พวกเขารวมตัวกันอยู่เหนือลม ห่วงจากผู้คนหลายร้อยนั่นอยู่หลายช่วงตัว คอยรับโคมที่ร่วงหล่นเพราะบินขึ้นไม่ไหว จับมันมารอให้ก๊าซเต็มโคมพอประมาณ แล้วก็ปล่อยให้ความทุกข์ของคนก่อนหน้าขึ้นสู่ท้องฟ้า ลอยไปไหนต่อไหน ไม่กลับมา….เมื่อโคมลอยขึ้น ก็ปรบมือหัวเราชอบใจกับภารกิจของตัวเอง

ดูไปดูมา ใจก็ว่าเหมือนยอดมนุษย์ ว่าแล้วใจก็รีบรุดวิ่งไปยังจุดที่เด็กชายเหล่านี้ยืน บอกว่า….

“น้องรอพี่ก่อน ขอถ่ายรูปหน่อย”

ใจเดินวนไปเรื่อยๆ ขอเขาถ่ายรูปไปทั่ว ก้มๆ เงย ๆ คุกเข่ากับพื้น เพื่อให้เห็นเท้าของคนยืนปล่อยโคมอยู่นานร่วมชั่วโมง  จนกระทั่งโคมถูกปล่อยกันไปจนหมด ใจเพิ่งมารู้สึกว่า…ยังไม่ได้ปล่อยโคมกับเขาสักดวง

ใจกลับบ้านมาพร้อมกับภาพจำนวนหนึ่ง ในตอนหลังก็ส่งมันต่อไปให้เพื่อน ที่ขอเอาไปรวมกับช่างภาพคนอื่นๆ เพื่อใช้โปรโมทและสรุปงานของกิจกรรมเครือข่ายท่องเที่ยวเชียงของกันต่อไป

ก่อนส่งรูปให้เพื่อน ก็ไม่รีรอที่จะออกตัวก่อน ..รูปใจไม่เหมือนใคร เพราะว่าใจถ่ายในแบบที่ใจถนัด ที่สำคัญ กล้องไม่ได้คุณภาพสูงที่จะถ่ายได้ยอดเยี่ยม รูปโคมลอยบนท้องฟ้านับร้อย ใจก็เก็บได้น้อย เพราะคอยแต่สนใจโคมบนพื้นและในมือของผู้คน

แม้จะแอบคิดอยู่ในใจว่า ผู้คนจะรอเทศกาลลอยกระทงเพราะอยากจะลอยโคมกันไหม เพราะดูเหมือนว่ามันจะมาพร้อมๆ กันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ พอๆ กับความห่วงใยเพราะกลัวไฟไหม้เพราะโคมลอยไปตกบนหลังคาบ้านใคร….ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น แต่ดูเหมือนใครๆ ก็ยังให้ความสนใจเทศกาลลอยกระทงที่มีโคมลอยกันอยู่ตลอดเวลา รวมถึงตัวใจที่มีโอกาสได้ถ่ายรูปเทศกาลลอยโคมเป็นหนแรกเช่นกัน

บางที ใจก็ดีใจ ที่ตัวเองได้ทำอะไรเป็นครั้งแรก ใจว่าความรู้สึกนั้นมันแปลกในอก…เราจะไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนั้นจะเป็นอย่างไร จนกว่าจะได้ลงมือทดลองทำ เช่นเดียวกันเราจะมีโอกาสได้ทำมันอีกไหม และเมื่อไรที่จะได้ทำ มันจะเป็นคำถามที่ตามมาเป็นเงา และแม้ผลแห่งการกระทำจะไม่ได้ดั่งใจไปเสียหมด แต่สุดท้ายแล้วใจก็ยังเชื่อเสมอว่า …ได้ลองผิดลองถูก ได้ลงมือทำ ก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเสียเลย…

คนบางคนนั่งกลัวอยู่เสมอว่าจะลองทำอะไรครั้งแรก แต่คนบางคนกลับออกเดินทางค้นหา … ครั้งแรก…ในชีวิตของตัวเองอยู่ตลอดเวลา

ขึ้นต้นด้วยลอยกระทง ตรงกลางเป็นโคมลอย ลงท้ายเป็นเรื่องอะไรก็ไม่รู้…. หนีกันไปดื้อๆ แบบนี้อยู่เรื่อยแหละ

แวะไปดูภาพกล้องกระป๋องของใจเก็บภาพโคมลอยทั้งหมดได้ที่

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157622725249486/

Related Post

• โคมลอย (3)

“โคมลอยเหรอ ปล่อยเมื่อไร?”

“คืนนี้ป้า” เด็กสาวคนหนึ่งบ้านมีขอบรั้วติดกันกับใจตอบกลับแม่มา

“เมื่อคืนพี่น้ำค้างไม่ออกมาดูพวกหนูปล่อยโคมกันไปแล้วหนึ่งอัน” เธอไม่เลิกตัดพ้อต่อท้ายคำตอบที่โยนกลับมาให้แม่

“คืนนี้ปล่อยกี่โมงเรียกด้วยนะ” หนนี้บทสนทนาเป็นของใจบ้าง

เวลาผ่านไปนานร่วมชั่วโมง ระหว่างที่กำลังเคี้ยวหมูปิ้งกับน้ำพริกข่าที่แม่ยกมาให้ถึงหน้าคอมพิวเตอร์ เด็กหนุ่มเด็กสาววัยกำลังเติบโตก็เรียกใจให้ออกไปดูโคมลอยฝีมือของพวกเขา

หลายวันมานี้ใจเองขลุกอยู่แต่หน้าคอมพิวเตอร์ จนทั้งแม่และพี่สาวเริ่มบ่น อารมณ์คนขี้เกียจเข้าสิงใจอย่างจัง ผ้าก็ไม่ยอมซักเอง ข้าวก็มีคนเอามาให้ถึงหน้าคอมพิวเตอร์ วันก่อนแม่เผลอประชดใจว่า “ต้มไข่เป็นไหม??” จนใจชักจะคิดถึงการกลับมาใช้ชีวิตแบบเดิมก่อนหน้านี้

กลับไปเป็นคนในวงการหนังสือเหมือนเดิม ใช้เงินที่หามาได้ไปกับการเดินทางท่องเที่ยว เก็บเกี่ยวประสบการณ์ไปเรื่อยๆ … แบบนี้จะดีไหม???แต่ก็นั่นแหละ คิดแค่นั้นก่อน ใจออกจากบ้านไปดูโคมลอยของเขากันดีกว่า

โคมไฟกระดาษว่าวสีเขียวลูกโต ฝีมือของเด็กผู้ชายที่อยู่บ้านหลังถัดไป และเด็กผู้หญิงที่อยู่บ้านใกล้ๆ กันกำลังจะถูกปล่อย

ใจจำได้ว่าใจเคยทำโคมลอยแบบนี้ด้วยตนเองหนเดียวในชีวิต ชั้นเรียนวิชาแคมป์ปิ้งที่เลือกเป็นวิชาเสริมในช่วงมหาวิทยาลัย อาจารย์ยกพลนักศึกษาจากสองสถาบันที่เคยเป็นหนึ่งเดียวคือ มศว.ประสานมิตรและมศว.บูรพา ซึ่งปัจจุบันแยกออกไปเป็นม.บูรพาเดี่ยวๆ ไม่เกี่ยวกับมศว. อีกต่อไป

แต่ด้วยเพราะความเป็นพี่เป็นน้องเคยเกี่ยวดองกัน วิชาแคมป์ปิ้งอาจารย์จึงให้นักศึกษาทั้งสองสถาบันร่วมเดินทางไปต่างจังหวัดด้วยกัน เราเหมารถไฟหลายโบกี้ยัดนักศึกษาหลายร้อยคนเข้าไปในแต่ละที่นั่ง แม้จะถูกแบ่งกลุ่มแล้วแต่เราก็ยังแอบสลับที่นั่งมายัดกันในตู้เดียวกันตามความต้องการ

รถไฟชั้นสามเดินทางผ่านหลายสถานี เก้าอี้ไม้ของการไฟไม่ทำหน้าที่ของมันได้ดีนัก เพราะเราต่างก็รู้ว่าเราจะปวดก้นกันทันทีหากนั่งรถไฟแบบนี้

จุดหมายปลายทางคือเชียงใหม่ แต่จุดเริ่มต้นคือกรุงเทพฯ ดูเหมือนไม่ใช่ระยะทางใกล้ๆ แต่เราในฐานะนักศึกษาในเวลานั้นกลับไม่ได้มองมันเป็นอุปสรรค สิ่งที่อยู่ข้างหน้าคือความสนุกสนานในแบบที่เราไม่เคยเจอมาก่อน

เราเสียเงินกันคนละสองร้อยกว่าบาท อาจารย์เลี้ยงอาหารเราทุกมื้อ เราเดินทางด้วยรถไฟ ไปถึงที่หมายมีรถเมล์หลายคันมารอรับเราที่นั่น

รถเมล์ลัดเลาะไปตามถนนสายหางดง ทะลุไปถึงจอมทองก่อนเลี้ยวตัดไปที่แม่แจ่มอันเป็นที่พักค้างแรมของพวกเราหลายร้อยชีวิต

กิจกรรมแคมป์ปิ้งมีทั้งกางเต้นท์นอนร่วมกันระหว่างนักศึกษาต่างสถาบัน เล่นเกม ล่องแพแม่น้ำแม่แจ่ม ทำอาหาร กิจกรรมงานวัด มีทั้งปาเป้า รำวง และไฮโล ก่อนที่รุ่งเช้าเราจะเอาเงินที่ได้จากการเล่นเกมมอบให้กับพระที่วัดที่นิมนต์มาให้พรกันถึงค่าย และหนึ่งในกิจกรรมที่น่าสนใจนั่นก็คือการทดลองทำโคมลอยและปล่อยมันสู่ท้องฟ้า พร้อมๆ กัน

บางทีจุดเริ่มต้นเพียงนิดน้อย ช่วยติดชะนวนความทรงจำได้อย่างมหาศาล และนั่นทำให้เรารู้สึกดีได้อย่างน่าประหลาดใจ

น้องผู้ชายคนหนึ่งใช้ไฟแช็คจุดชะนวนหรือไต้ที่อยู่ในโคมลอย ก่อนไฟจะลุกส่องสว่างกลางถนนที่มืดมิดหน้าบ้านของพวกเรา

ขณะที่คนอื่นๆ ช่วยกันจับโคมให้พองออกอย่างเต็มที่ หลักการทำงานของโคมลอยไม่ซับซ้อน ลมร้อน ควัน ทำให้เกิดก๊าซก่อนจะส่งผลให้โคมนั้นพองออกเหมือนบอลลูนขนาดจิ๋ว ลอยละลิ่วสู่ท้องฟ้า ชะนวนที่ติดไฟตลอดเวลาส่องสว่างลอดกระดาษบาง ทำให้โคมลอยละล่องพร้อมแสงสว่างนวลๆ ตลอดเวลา

เมื่อโคมเริ่มพองเต็มที่ เด็กอีกคนก็ทำหน้าที่จุดปะทัดที่ห้อยพ่วงท้ายเอาไว้กับโคม ….โคมลอยขึ้นไปแล้ว ปะทัดส่งเสียงดังเสียจนมันนี่ หมาปั๊กของใจเห่าระงมด้วยความตกใจ

ปะทัดแบบให้แสงและสี ค่อยๆ ปะทุขึ้นพร้อมๆ กัน โคมไฟลอยไปติดสายไฟหน้าบ้านใจเล็กน้อย ก่อนเด็กน้อยจะกระโดดกระทุ้งให้มันพ้นสายไฟ และลอยขึ้นไปสู่ฟ้าที่ไม่มืดเหมือนอย่างหลายวันก่อนหน้า

พระจันทร์ใกล้จะเต็มดวงรับเทศกาลลอยกระทง คอยส่องสว่างให้สายตาของเรามองเห็นโคมลอยได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

พวกเราต่างยืนมองโคมลอยไปจนลับตา เสียงเด็กคนหนึ่งบอกว่า

“พรุ่งนี้เราปล่อยอีกเนาะ”

โคมลอยไปแล้ว แต่ว่าทำไมความคิดบางอย่างของใจถึงไม่ลอยไปกับโคมนะ…..พรุ่งนี้ก็จะปล่อยโคมกันอีกรอบ ใจตั้งใจว่าจะหอบเอาความคิดที่ทำให้จิตใจรุ่มร้อนซ่อนไว้ใต้โคมและปล่อยให้มันลอยละล่องไปบนฟ้าพร้อมกับโคมเสียที…

Related Post

• ลอยกระทง (4)

น้อยบอกทางขับรถที่ลัดเลาะเข้าไปในซอย หาใช่ติดถนนใหญ่ในตัวอำเภอไม่… น้อยบอกว่าให้ขับไปเรื่อยๆ เห็นหลักกิโลยักษ์นั่นเมื่อไรก็ให้หยุด เจ้าหล่อนบอกมาแบบนี้ …

“ร้านป้าอ่อน” ไม่เป็นที่รู้จักสำหรับใจและเจ้าเอ๋ ลูกพี่ลูกน้องที่นิยมชมชอบข้าวซอยน้ำหน้าเหมือนกัน แต่เป็นร้านยอดฮิตติดอยู่ในหัวใจของน้อย เพื่อนสาวเจ้าของบริษัททัวร์ที่ลง lonely planet อยู่ในปัจจุบัน

ร้านเล็กๆ ในซอย เปลี่ยนแปลงสภาพไปกลายเป็นร้านขนาดใหญ่กว่าเดิม กว้างขวาง โอ่โถง สะอาดและน่านั่งกว่าเดิม ใจสั่งเส้นเล็กใส่น้ำหน้าและชาเย็นหนึ่งแก้วตามคำแนะนำของเพื่อน

อันที่จริง ใจไม่ได้หิวมากพอที่จะเอาอะไรส่งลงไปในท้อง แต่หลายต่อหลายครั้ง ใจพบว่าใจลงทุนเข้าร้านบางร้านเพียงเพราะอยากจะถ่ายรูป สละเงินหลายบาทเพื่อที่จะได้ของบางชิ้นติดมือมาถ่ายภาพ และยอมที่จะทุ่มทุนสร้างเพียงเพราะอยากจะได้ภาพที่ต้องการกลับมา….

และนี่ก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้น ทั้งๆ ที่รู้ว่าแม่ทำกับข้าวรออยู่ที่บ้าน แต่ใจกลับเลือกที่จะสั่งข้าวซอยน้ำหน้ามานั่งทาน เพราะอยากจะถ่ายภาพแค่หลักกิโลเมตรที่หน้าร้าน

หลังเลิกก้มหน้าก้มตาอยู่กับชามข้าวซอยนั่น ใจก็ใช้มุขขอถ่ายภาพอีกตามเคย

ลูกสาวเจ้าของร้านใจดีบอกกับใจว่า

“ถ่ายได้เลยเจ๊า จะถ่ายในร้านก็ได้เน่อ บ่อหวง”

ระหว่างที่ใจถ่ายภาพสาวเจ้าคนเดิมก็มายืนอยู่ข้างๆ พร้อมกับถามว่า

“ถ่ายรูปคู่หื้อบ๋อ”

“บ่อเป็นหยั๋งเจ๊า” ใจตอบกลับไปแบบนั้น

ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประโยคคำถามถึงที่มาของคำว่า ลาภ 7-11 บนหลักกิโลนั่น และได้คำตอบกลับมาว่า มันมาจากคำว่า โชคลาภ ตามด้วยเลขวันและเลขเดือนเกิดของเจ้าของร้าน …ไม่มีอะไรซับซ้อนนอกเหนือจากสิ่งนี้อีกแล้ว

นี่ถือเป็นหลักกิโลยักษ์แห่งแรกในอำเภอของเราก็เห็นจะได้ ใจยังไม่เห็นหลักกิโลที่ไหนสูงท่วมหัวของใจแบบนี้อีกแล้ว

หลักกิโลยักษ์เป็นองค์ประกอบภาพยอดฮิตที่ใครหลายคนชื่นชอบกันมาก อย่างน้อยก็เพราะอยากจะยืนคู่ เอามือชี้เพื่อบอกใครต่อใครว่ามาถึงที่นี่แล้ว ไม่ก็อยากให้ตัวเองยืนประกบคู่หลักกิโล และวัดไซต์กันเห็นๆ ใครใหญ่กว่ากัน

หากใครจะเคยผ่านไปอำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอนก็คงเคยได้แวะพักผ่อนที่ร้านกาแฟชื่อดังที่นั่นอยู่บ้าง ที่นั่นก็มีหลักกิโลเมตรตั้งโดดเด่นอวดสายตานักเดินทางอยู่ และใจก็เชื่อว่ามันเป็นหนึ่งในหลักกิโลที่ผู้คนแวะเวียนไปยืนประกบคู่ถ่ายรูปด้วยมากที่สุดแห่งหนึ่ง

หากใครสะสมภาพยืนกับหลักกิโลยักษ์ ใจก็แนะนำให้ไปที่ลำปาง ที่นั่นมีหลักกิโลใหญ่เท่ากับตึกสองสามชั้นที่ลำปาง เอาไว้บอกว่าเส้นทางนี้เป็นเส้นทางของประตูสู่อินโดจีน…นั่นก็สวยดีเหมือนกัน

ว่าแล้ว ใจก็เลยถือโอกาสเอาหลักกิโลเมตรที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอของใจมาฝากกันด้วย …แวะเวียนมาแถวนี้ก็ให้แวะไปถ่ายรูปคู่กับหลักกิโลนี้ด้วยก็ดี…ยินดีแนะนำบอกเส้นทางไม่คิดค่าบริการ

Random Posts

• ราวตากผ้าออสซี่ (4)
• โฆษณาบนรถบัส (2)
• ความสำคัญของทางผ่าน (4)
• พิซซ่าญี่ปุ่น (6)
• อบผ้า (2)
• คำเตือนของ Warren Buffet (7)
• โอ้…โรตี (2)
• ผักชี ผักกาดในกระถางน้อย (1)
• You’re still the one (4)
• กล้องตัวเดิม (4)