ของเขา หรือ ของเรา??

เป็นเวลาหลายเดือนแล้ว ที่ใจเพียรพยายามในการตามเก็บที่รองแก้วจากสถานที่ต่างๆ ที่ได้ไปเยือนในรัฐแห่งนี้ เพียงเพราะในหนหนึ่งใจเก็บที่รองแก้วจำนวนหนึ่งกลับมาบ้าน และถามเพื่อนฝูงบน facebook ว่ามีใครสะสมมันไหม
จนกระทั่ง พี่สาวคนหนึ่งที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยยังเป็นนักข่าวตอบกลับมาอย่างไม่รีรอว่าพี่เขาสะสมมันอยู่ และนั่นเป็นเหตุผลทำให้ใจมักจะหยิบกระดาษรองแก้วหลากหลายลวดลายกลับมาบ้านด้วยเสมอหากมีโอกาสพบเจอ

take away food อาหารสายด่วน

วัฒนธรรมการกินอย่างหนึ่งของฝรั่งที่แม้ใจจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่สักพักแล้ว ก็ยังอดรู้สึกขัดหูขัดตาเสียไม่ได้ พอๆ กับแม้จะทำงานอยู่ในร้านอาหาร แต่สุดท้ายก็ยังรู้สึกว่า…วัฒนธรรมการกินอย่างนี้มันผิดปกติจากที่เราเคยเห็นมาตลอดระยะเวลา 30 กว่าปีที่ผ่านมายิ่งนัก
โดยปกติแล้ว การเดินเข้าร้านอาหาร สั่งของที่อยากจะได้ นั่งกินแล้วก็จ่ายเงินเดินกลับบ้าน และหากคิดถึงคนที่บ้านหรืออยากจะพกไปนั่งกินที่บ้าน ก็สั่งกลับบ้านติดมือกลับไป คือสิ่งที่เราเคยชินเสมอมาสำหรับวัฒนธรรมการกินอาหารนอกบ้านของไทยเรา ขณะที่ฝรั่งออสเตรเลียเขามีวัฒนธรรมการกินที่ใกล้เคียงเราในประมาณหนึ่ง คือ ออกนอกบ้าน สั่งอาหาร นั่งทานแล้ว กลับบ้าน หากอยากได้กลับบ้านก็สั่งกลับเช่นเดียวกันกับบ้านเรา 

ตุ่นปากเป็ด

วันหนึ่งในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เราโผล่ไปที่ธนาคารหนึ่งในสองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศออสเตรเลีย โดยในมือมีเงินจำนวนหนึ่งที่จะฝากไปให้แม่ที่อยู่เมืองไทย เรารอจนธุระที่เราต้องการผ่านพ้นและเสร็จสิ้นเสียก่อน ก่อนที่จะตบท้ายด้วยการถามพนักงานธนาคารแห่งนั้นว่า “ฉันต้องการกระปุกออมสินตุ่นปากเป็ดตัวนั้น ฉันจะต้องทำอย่างไร” ถามไปก็พลางชี้นิ้วไปที่ตุ๊กตาตุ่นปากเป็ดอันเป็นสัตว์ประจำถิ่น ซึ่งตั้งอยู่บนโต๊ะของพนักงานต้อนรับเยื้องกับประตูทางเข้าของธนาคาร
ชายหนุ่มของใจหลงใหลได้ปลื้มกับตุ๊กตาตุ่นปากเป็ดอยู่นานพอสมควร ด้วยความที่มันอ้วนกลมสีน้ำตาลเข็มจัด ปากของตุ่นมีสีเหลืองยาวยื่นออกมา สีเดียวกับเท้าของมัน รวมกันแล้วเป็นสีประจำของธนาคารแห่งนี้ ตรงกลางลำตัวตุ่นมีปุ่มตัวเล็กๆ กลมๆ ลักษณะคล้ายคลึงกับรหัสตู้เซฟที่เห็นในทีวี ทำให้เขาอยากจะได้มันมาครอบครองอยู่นานพอสมควร

วันที่ดอกไม้บาน…จริงๆ

หลังจากที่เฝ้ารอคอยดอกไม้ที่เก็บเอามาจากหลังบ้าน เพราะไม่มีใครใส่ใจมาเก็บไว้ในความดูแลของตัวเองให้ออกดอกเบ่งบาน ล่าสุดดอกไม้ที่เลี้ยงดูปูเสื่อเอาไว้ ออกดอกสีชมพูงดงามอยู่ในกระถางมาร่วมสัปดาห์แล้ว
ดอกไม้สีชมพูก้านตรงดิ่งขึ้นไปยังที่สูง อยู่รวมตัวกันเป็นกระจุกตรงกลางกระถาง ปล่อยให้ใบสีเขียวล้อมรอบดอกไม้อยู่ในที่ที่ต่ำกว่า ดูแปลกตาสำหรับผู้มาเยือนในถิ่นของมันอย่างเรา

โอ้…โรตี

“โรตี” ในความทรงจำของใจ คือ แผ่นแป้งสดที่คนขายมักจะป้อนเป็นก้อนกลม ใส่ในโถหรือถังพลาสติกปิดผามิดชิด พอสั่งหนึ่งแผ่น เขาหรือเธอก็มักจะหยิบมันออกมาวางบนรถเข็นซึ่งมีแผ่นอะลูมิเนียมปูทับยาวทั้งคัน
เขาจะใช้น้ำหนักของส่วนมือติดกับข้อมือกดทับแป้งก้อนกลมนั้นให้คลี่ออก ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างจับแป้งแผ่นนั้นตวัดไปตวัดมา จนแป้งมีลักษณะเป็นแผ่นกว้างขนาดเท่าจานรองถ้วยกาแฟ ว่าแล้วก็แผ่แผ่นแป้งลงกลางกะทะแบนที่ฝังเอาไว้บนตัวรถเข็น ตักเนยลงผสมให้เป็นน้ำหล่อเลี้ยงให้โรตีสุกและหอมได้ที่

ตลกร้าย

 นอกเหนือจากข่าวคราว แฮรี่ คีเวลล์จะได้ใบแดงนัดปะทะกับกาน่า ในศึกนัดที่สองของการแข่งขันฟุตบอลโลกเมื่อหลายวันจะขึ้นหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์หลายฉบับแล้ว พักนี้ข่าวคราวที่ดูเหมือนคนที่นี่จะได้ยินกันบ่อยและหนาหูมาก ซึ่งใจก็เห็นว่ามันลงหนังสือพิมพ์อยู่หลายฉบับติดต่อกันหลายวันนั่นก็คือข่าวคราวศาลสั่งพิพากษาชายวัย 20 ปีให้จำคุกอันเนื่องมาจากการเป่าลูกโป่งจากหมากฝรั่งในศาล
เพื่อนร่วมงานของใจคนหนึ่งเริ่มต้นบทสนทนาและบอกเล่าข่าวคราวนี้ให้แก่ใจ  โดยเริ่มต้นด้วยประโยคที่ว่า “You know? somtimes it is a little bit funny. You have you read these news” ว่าแล้วเขาก็ยื่นหนังสือพิมพ์ Herald Sun ให้ใจอ่านข่าวที่กินพื้นที่หน้าหนังสือพิมพ์ไปเกือบครึ่ง

Chewable : มันเคี้ยวได้

สองสัปดาห์ก่อนหน้านี้ใจไม่สบายหนักเพราะต่อมทอนซิลเจ้ากรรมอักเสบ อาการไข้เป็นอยู่สองสามวัน ระดับความร้อนก็ลดลง ส่งผลให้ไข้หายไปด้วย แต่ว่าสำหรับอาการขี้มูกไหลย้อยแล้ว มันกลับอยู่นานกว่าไข้ ล่วงเลยไป 1 สัปดาห์แล้วมันก็ยังอยู่ทนยิ่งกว่าอะไร 
หลักตรรกะง่ายๆ ของชีวิตก็คือ เมื่อเราไม่สบายเราจะเห็นคุณค่าของตัวเองยิ่งขึ้น จะรู้สึกรักตัวเอง เพราะอยากจะหายไวๆ ไม่อยากหายใจไม่ออก เจ็บจมูกเพราะสั่งขี้มูกอยู่ตลอดเวลา แต่เมื่อหายเป็นไข้เราก็จะใช้ชีวิตแบบไม่สนใจไม่ห่วงมันว่าจะล้มป่วยไม่สบายลงเมื่อใด…เรียกว่า ไม่เห็นโลงศพเรามักจะไม่หลั่งน้ำตากันสักที

“สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ!!‏”

“สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ!!‏” ขึ้นจั่วหัวข้ออีเมล์มาแบบนี้ เป็นใครก็อยากจะคลิกเข้าไปอ่าน และอยากจะรู้ว่าเจ้าของอีเมล์ฉบับนั้นเป็นใครมาจากไหน แต่เมื่อได้คลิกเข้าไปชมก็พบว่าตัวเองถูกหลอกเข้าอย่างจัง…นี่มัน สแปมนี่หว่า….
ในช่วงหลายเดือนมานี้ ใจว่าพัฒนาการในการส่งอีเมล์สแปมมาถึงขีดสุดระดับหนึ่งเมื่อเทียบกับช่วงหลายปีที่ผ่านพ้น ในฐานะคนที่ใช้อีเมล์มานานเกินสิบปี ก็พอจะเห็นความเปลี่ยนแปลงทั้งหน้าตาและความหลากหลายในการส่งอีเมล์กันไปมาอยู่บ้าง และนั่นก็รวมถึงความพัฒนาการของสแปมที่ว่าด้วย
ความสำเร็จที่ใจถือว่ามาถึงขีดสุดช่วงหนึ่งของการส่งสแปมก็คือ ความสามารถในการเล็ดลอดสายตาของการดักจับไปอยู่ในกล่องอีเมล์เจ้าของได้เพิ่มขึ้น และอัตราการเพิ่มก็เป็นทวีคูณเสียจนน่าตกใจ

ขนมปังอบกับการเริ่มต้นในชีวิต

สำหรับนักศึกษาและคนไทยที่ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองนอกแล้ว หากว่าไม่ได้มีแม่บ้านตามมาทำอาหารหรือมีเงินหนาออกไปช็อปปิ้งหาของกินนอกบ้านได้ทุกวันแล้ว การทำอาหารเองถือว่าเป็นสิ่งที่แทบจะหลีกเลี่ยงไม่ได้เอาเสียเลย
หลายต่อหลายครั้งใจเคยได้รับรู้เรื่องราวจากเพื่อนฝูงและคนอื่นๆ ว่าต้องเปลี่ยนชีวิตไปไม่น้อยเมื่อมาอยู่เมืองนอก และความเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่หลวงอีกอย่างหนึ่งก็คือการที่ต้องลงมือทำอาหารเอง ทั้งๆ ที่อยู่เมืองไทย ทำได้อย่างมากก็ต้มบะหมี่ อย่าว่าแต่ไข่ต้มหรือไข่เจียว ก็ยังไม่เคยทำ
สำหรับคนที่มีพื้นฐานการทำอาหารมาบ้างก็จะโชคดีกว่าคนอื่นเขาที่ไม่ต้องใช้เวลาในการฝึกฝนกันมาก กรรมดีที่สะสมมาก็แค่ต่อยอดด้วยการศึกษาเมนูใหม่ๆ เท่านั้นเอง ตัวใจเองก็ไม่แตกต่างกับคนเหล่านั้นนัก พื้นฐานการทำอาหารที่มีเท่าหางอึ่ง ต้องพึ่งพรแสวงอีกแรง ถึงจะทำให้ชีวิตการกินนั้นเติมเต็มและสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

แหวนเงิน ยาสีฟัน และน้ำยาล้างจาน

หลังจากที่ปล่อยให้แหวนที่ร้อยเข้าที่สร้อยและห้อยเอาไว้ที่คอร่วมปีเปลี่ยนสี หม่นหมองมานาน วันนี้ใจก็สบโอกาสทำความสะอาดมันให้ใหม่เอี่ยมอ่องเหมือนเดิม
ใจไม่ค่อยเคยชินกับการทำความสะอาดแหวนมากนัก แหวนทองที่เคยใส่ก่อนหน้า ก็มีวิธีทำความสะอาดง่ายๆ แค่ใช้น้ำยาล้างจานขัดๆ ถูๆ พอให้มันไม่เลอะเทอะเปรอะเปื้อนและส่องแสงได้ดีขึ้นก็เป็นพอ

แต่สำหรับแหวนเงินที่มีสีหมองลงไม่ว่าจะด้วยคราบเหงื่อ สภาพอากาศและไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม ใจมักจะไม่ค่อยให้ความสำคัญกับมันมากนัก หลายต่อหลายครั้ง แหวนเงินที่ซื้อมาเองก็มักจะถูกทิ้งรางและหลงลืมมันไปในท้ายที่สุด  แต่…ยกเว้นแหวนวงนี้

น้ำไอโอดีน

มีบทสนทนาหนึ่งเกิดขึ้นระหว่างมื้ออาหารของใจกับชายหนุ่ม เนื้อหาใจความของการพูดคุยเป็นการพูดถึง “สารไอโอดีน” ที่มีอยู่ในอาหารที่เรากำลังตักมันเข้าปาก และนั่นนำมาซึ่งความทรงจำที่แอบหลบซ่อนอยู่ในมุมหนึ่งของหยักสมองน้อยๆ ของใจ
ในช่วงวัยเยาว์ของใจเต็มไปด้วยประสบการณ์ที่แปลกกว่าเพื่อนร่วมรุ่นที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวง … อย่างที่ใครเคยรู้ ใจเกิดมาพร้อมกับไดนาโมปั่นไฟ ไฟฟ้าไม่มี มีเพียงตะเกียงเจ้าพายุและไฟปั่นที่ใช้น้ำมันเติมเข้าไปเป็นอาหารของมันคือสิ่งที่ใจได้พบเจอเมื่อลืมตาขึ้นมา
สมัยหนึ่งของการเรียนชั้นประถมศึกษา นักเรียนทุกคนต้องเข้าแถวรอรับน้ำดื่มผสม “ไอโอดีน” หลังมื้ออาหารกลางวันเพื่อป้องกันโรคคอพอก ที่ระบาดหนักในเด็กนักเรียนที่เรียนในจังหวัดภาคเหนือตอนบน

หัดปีน

ความสุขเล็กๆ น้อยๆ อย่างหนึ่งของใจพักนี้คือการได้แอบดูเจ้าเหมียวสามตัวเล็กที่คลอดในบ้านเมื่อหลายเดือนก่อน แมวในวัยกำลังโตไม่เพียงแต่ทำอะไรแปลกๆ ที่ใจไม่เคยเห็นแต่ยังซนปีนป่ายโน่นนี้ ทำเอาเจ้าของใจหายใจคว่ำ นั่งก้นไม่ติดพื้นเลยทีเดียว
แต่ไหนแต่ไรมา บ้านของเราไม่มีแมวคลอดให้เห็นสักครา แม้แม่กับพ่อจะนิยมชมชอบการเลี้ยงแมวเป็นอย่างยิ่ง แต่แมวทุกตัวทั้งเพศผู้และเพศเมียมักจะถูกทำหมันตัดตอนความเป็นพ่อเป็นแม่เอาไว้ตั้งแต่แรก
ต่างจากแมวชุดนี้ ที่แม่กับพ่อยังไม่ทันได้ทำหมัน มันก็ทะลึ่งผสมพันธุ์กันในวัยเยาว์ กลายเป็น “แมวแก่แดด” และออกลูกให้เราอีกสามตัวเสียอย่างนั้น

ลอยกระทง

ข้างแม่น้ำโขงเต็มไปด้วยผู้คนจากทั่วทุกสารทิศ หัวดำหัวทองในช่วงเวลาปะปนกันไปเวลานี้ ต่างคนต่างรู้ดีว่า มาที่นี่ เพื่อทำในสิ่งเดียวกันนั่นก็คือ “ลอยกระทง” และ “ลอยโคม”
 ปีนี้ใจแอบตื่นเต้นไปกับเทศกาลลอยกระทงว่าปีไหนๆ นั่นอาจจะเป็นเพราะใจรู้สึกว่าเป็นเทศกาลเดียวที่ผ่านแวะมาทักทายในช่วงที่ใจยังอยู่ที่บ้านนอก ก่อนเดินทางไกล

ตั้งแต่เช้าแม่ปลุกให้มาทำกระทงเพื่อไปลอยในตัวอำเภอ ขอขมาแม่น้ำที่ได้ใช้ ล่วงเกิน และอธิษฐานให้มีความสุข ชาติหน้าก็ให้หน้าตาสวยงามแบบนี้ตลอดไป…555

โคมลอย

เมื่อหัวค่ำ เด็กข้างบ้านสี่ห้าชีวิตเดินผ่านรั้วหน้าบ้านไปกันเป็นขบวน ใจกับแม่ต่างหันไปมอง สายตาลอดรั้วตาข่ายหน้าบ้านอย่างพร้อมเพรียง เสียงแม่ตะโกนถามกลุ่มเด็กที่รู้จักมักจี่กันเป็นดิบดีว่า
“โคมลอยเหรอ ปล่อยเมื่อไร?”
“คืนนี้ป้า” เด็กสาวคนหนึ่งบ้านมีขอบรั้วติดกันกับใจตอบกลับแม่มา
“เมื่อคืนพี่น้ำค้างไม่ออกมาดูพวกหนูปล่อยโคมกันไปแล้วหนึ่งอัน” เธอไม่เลิกตัดพ้อต่อท้ายคำตอบที่โยนกลับมาให้แม่
“คืนนี้ปล่อยกี่โมงเรียกด้วยนะ” หนนี้บทสนทนาเป็นของใจบ้าง

หลักกิโลยักษ์

เพื่อนน้อยบอกใจว่าให้แวะเวียนไปถ่ายภาพหน้าร้านข้าวซอยน้ำหน้า ข้าวซอยที่มีเฉพาะที่อำเภอของเรา ก๋วยเตี๋ยวใส่เครื่องคล้ายๆ กับน้ำพริกอ่องแต่รสชาติเยี่ยมยอดกว่ามาก เพราะที่หน้าร้านข้าวซอยที่ว่ามีหลักกิโลยักษ์ที่ทางร้านเพิ่งจะสร้างมันเอาไว้ให้ผู้คนสังเกตได้ง่าย
น้อยบอกทางขับรถที่ลัดเลาะเข้าไปในซอย หาใช่ติดถนนใหญ่ในตัวอำเภอไม่… น้อยบอกว่าให้ขับไปเรื่อยๆ เห็นหลักกิโลยักษ์นั่นเมื่อไรก็ให้หยุด เจ้าหล่อนบอกมาแบบนี้ …
“ร้านป้าอ่อน” ไม่เป็นที่รู้จักสำหรับใจและเจ้าเอ๋ ลูกพี่ลูกน้องที่นิยมชมชอบข้าวซอยน้ำหน้าเหมือนกัน แต่เป็นร้านยอดฮิตติดอยู่ในหัวใจของน้อย เพื่อนสาวเจ้าของบริษัททัวร์ที่ลง lonely planet อยู่ในปัจจุบัน