ในช่วงหนึ่งปีครึ่งที่ผ่านมา ใจใช้เวลาไปกับการเดินทางด้วยรถยนต์มากกว่าสิ่งอื่นใด หลายต่อหลายครั้งการเดินทางของใจใช้เวลาการเดินทางด้วยรถยนต์ชนิดไปกลับเกิน 1500 กิโลเมตร หรืออาจจะมากกว่านั้นในระยะเพียงสามวัน ขณะที่บางเส้นทางเราขับรถกันเสียนานตั้งแต่เช้ายันเย็นเพียงแค่จะได้พักค้างคืน ณ ที่หมายเพียงค่ำคืนเดียวเท่านั้น

ใจมักจะวางกล้องดิจิตอลตัวเก่าเอาไว้ที่พักเท้าหน้ารถ เตรียมพร้อมเสมอสำหรับการหยิบขึ้นถ่ายภาพข้างทางนั้นไว้ บางครั้งภาพหลายภาพที่ได้ก็มักจะได้โดยที่แวะข้างทางเพียงสองสามนาที แวะจอดเติมน้ำมัน หรือแม้กระทั่งถ่ายภาพทั้งๆ ที่รถก็ยังวิ่งด้วยความเร็ว 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงก็ตามที

บางที อาจจะเพราะเราไม่ใช่ช่างภาพ ก็แค่มีกล้องและอยากจะได้ภาพ ทำให้หยิบมันขึ้นมาถ่ายง่ายๆ โดยไม่ต้องเสียเวลาคิดหรือตรองหาเหตุผลในการยกกล้องแต่ละครั้งมากนัก หลายต่อหลายครั้งก็ไม่ได้คาดหวังว่าภาพจะออกมาอันเดอร์ โอเวอร์ เอียง เบลอ หรือแม้แต่ครบองค์ประกอบนัก

เมื่อกลับมาถึงบ้านได้เปิดดูภาพเหล่านั้นอีกครั้ง ก็รับรู้ได้ว่า ระหว่างทางที่ผ่านไปยังจุดหมายนั้นได้พบเจออะไรบ้าง เปิดดูกี่ครั้งๆ ความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับภาพและการเดินทางในหนนั้นก็มักจะผุดขึ้นมาเสมอ

ในอัลบั้มภาพของใจมีภาพจำนวนมากที่ไม่รวมอยู่ในจุดหมายการเดินทางแต่ละครั้ง และหลายภาพก็เป็นอย่างที่บอก “บอกไม่ได้ว่าคือที่ใด” แต่ที่บอกได้แน่ๆ ก็คือ ใจชอบมันทุกภาพเลย แม้มันจะเป็นภาพ “ระหว่างทาง” ก็ตาม…

และนี่คือภาพระหว่างทางแค่เศษเสี้ยวเท่านั้นที่ใจมี…

Related Post

• เล่าด้วยภาพ (3)
• ใจกล้าหน้าด้าน = ภาพสวย (5)
• คลังภาพ (3)
• แอบมองผู้คน (4)

ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตหลายประการ ทำให้ใจต้องปรับเปลี่ยนทั้งวิธีคิด มุมมอง รวมไปถึงวิธีการใช้ชีวิตเรียกกันง่ายๆ ได้ง่าย เปลี่ยนทุกกระเบียดนิ้วเริ่มตั้งแต่ลมหายใจและเท้าที่ก้าว หากใครจะจดจำตัวหนังสือของใจได้ จะพบถึงความเปลี่ยนแปลงไปได้แม้กระทั่งในตัวหนังสือเหล่านี้

แต่ไหนแต่ไรมา เรื่องราวที่ถูกถ่ายทอดจากปลายนิ้วของใจ มักเป็นเรื่องเล็กน้อย เริ่มไต่ระดับจาก หมาที่นอนข้างทาง เลยยาวไปถึงความรู้รอบตัว และเรื่องราวนอกบ้านที่ใจออกไปเผชิญทุกวัน แต่เป็นเพราะใจไม่ได้อยู่ในที่ที่เดิมอีกต่อไปแล้ว ดังนั้น วิธีการถ่ายทอดเรื่องราวในชีวิตจึงเปลี่ยนตามไปด้วยอย่างปฏิเสธไม่ได้ ดังนั้นหากใครถามหาเรื่องราวเดิมๆ ใจคงจะตอบได้ง่ายๆ ว่า “เห็นทีจะไม่ได้” ใจยังไม่เลิกขีดเขียน แต่มันไม่เหมือนเดิมเท่านั้นเอง รวมถึงที่เที่ยวด้วย ที่มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกเช่นกัน

ใจต้องมองหาที่เที่ยวที่เหมาะสมกับเวลาที่จำกัด ที่ๆ เราสามารถขับรถไปใกล้ๆ บ้านแบบไปกลับภายในหนึ่งวัน หรือสองวันที่เราไปแวะค้างคืนได้ และที่สำคัญ บางทีมันจะกลายเป็นที่เที่ยวในเมลเบิร์นไปเสียหมดนั่นเอง และแม้ชีวิตจะถูกจำกัดหลายประการ แต่ใจก็ยังไม่เลิกที่จะเขียนและเลิกเที่ยว….

มีหลายที่ที่ใจเขียนถึงไปแล้ว แต่ยังไม่ถึงคราวของ Yackandandah สักที ทั้งๆ ที่มันเป็นหนึ่งในสถานที่ที่ใจอยากจะไปตามหามากที่สุดที่หนึ่งในบรรดาหลายๆ สถานที่ที่อยากจะไป…

Yackandandah เป็นหนึ่งที่ตั้งอยู่ในทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมลเบิร์น รัฐวิคทอเรียแนะนำเอาไว้ว่าให้ไปตามหา หนึ่งในเมืองเล็กที่ใครก็ต้องตั้งใจไปหากมีเวลา ใครที่ชอบบรรยากาศเมืองที่เก่าแก่ มีถนนสองเลนส์เล็กๆ มีรถขับผ่านไม่มากนัก ทั้งเมืองมีร้านขายของชำไม่มาก แต่มีสถานที่งามๆ ให้ตามหา ใจว่า Yackandandah ก็ดูจะเป็นหนึ่งเมืองที่ควรจะไป แม้จะเทียบกับ Beechworth ซึ่งใจเคยเขียนถึงก่อนหน้า ที่เก่าแก่กว่าและงดงามกว่าไม่ได้ แต่ Yackandandah ก็อยู่ไม่ไกลจาก Beechworth นัก ดังนั้นนักเดินทางมักจะพ่วงเอาทั้งสองเมืองให้กลายเป็นเส้นทางการท่องเที่ยวเดียวกันเสมอ

Yackandandah ก็คล้าย ๆ กับเมืองเก่าในระแวกนี้ เติบโตและหวือหวาในช่วงยุคตื่นทองของออสเตรเลีย มีการเปิดที่ทำการไปรณษณีย์ อันเป็นสัญลักษณ์ของการติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอก พอๆ กับสถานที่สำคัญทางราชการ โดยเฉพาะ ธนาคาร

ปัจจุบัน Yackandandah เป็นเมืองแห่งผลไม้ อุตสาหกรรมนม และเป็นหนึ่งในผู้ผลิตแจมผลไม้ชื่อดังของเมลเบิร์น หากใครมีโอกาสไปเดินตามซูเปอร์มาร์เก็ตยักษ์ใหญ่ของที่นี่ จะเห็นว่ามีแจมผลไม้หลายชนิดวางขายในฐานะที่ผลิตมาจาก Yackandandah ด้วย

เมืองเล็กๆ Yackandandah ติดอันดับเมืองที่น่าเที่ยวที่รัฐแนะนำเอาไว้ในเว็บไซต์ท่องเที่ยวประจำรัฐ ด้วยการที่เป็นเมืองเล็ก ร้านค้าและตึกเก่ายังคงครบถ้วน เมืองเล็กแห่งนี้ยังมีพิพิธภัณฑ์ประจำเมืองเล็กๆ บนถนนเส้นหลักของเมืองด้วย

ในวันที่ใจไปเยือน Yackandandah เป็นวันที่ใจเดินทางไปเยือนอีกหลายเมืองที่น่าหลงใหลในยุคตื่นทอง เริ่มตั้งแต่ Beechworth , Chilthern และอีกหลายเมืองที่ต้องใช้เวลาขับรถพอสมควร เราขับรถผ่านเส้นทางหลักที่มุ่งหน้าข้ามรัฐไปหาซิดนีย์ เส้นทางต้องทะลุผ่านเมืองหลวงของวิคทอเรีย คือเมลเบิร์น รถจะผ่าน Hume Highway อันเป็นทางหลวงหลักที่จะวิ่งไปยังรัฐนิวเซาท์เวลส์ ทางแยกจาก Hume Highway มุ่งหน้ามา Yackandandah หาไม่ยาก แต่นั่นหมายถึงว่าคุณต้องขับผ่านเมลเบิร์นมาแล้วราวเกือบสามร้อยกิโลเมตร

ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าและค่าน้ำมันที่หายไป ไม่อาจจะทำให้เราเสียดายได้ เพราะอย่างน้อย เราก็ไม่ได้ต้องการความศิวิไลในเมืองเหล่านั้น เราเพียงแต่พิศมัยในตึกเก่า ความเงียบงันในแบบฉบับที่หายากในเมืองไทย ดังนั้น Yackandandah จึงเป็นเมืองที่ความหมายสำหรับใจไม่น้อย

ใจใช้เวลาที่ Yackandandah พอประมาณ กล้องเก่ายังทำงานได้ดี มันตอบสนองต่อสายตาที่มองเห็นสิ่งรอบข้างเป็นภาพงดงาม ใจถ่ายภาพตึเก่า ต้นไม้นิ่งๆ ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ และพาตัวเองไปยืนอยู่หน้าประตีสีสดตัดกับสีเสื้อของตัวเอง

ความสุขเล็กๆ ของการได้ไปเยือนที่ใหม่ๆ การพร้อมๆ กับความสุขที่ได้เก็บรูปไปพร้อมๆ กัน …. Yackandandah ต้อนรับผู้มาเยือนอย่างใจดียิ่งนัก สมกับการรอคอย และสมกับที่อยากจะไปเยือน

นานมาแล้วที่รอคอยที่จะทำความรู้จักกับ Yackandandah และวันนี้ก็ได้ตอบใครเสียทีว่า ใจกับ Yackandandah รู้จักกันแล้ว….

แวะไปชมภาพที่นี่ได้ในอัลบั้มของใจ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157625326950923/ 

หรือคลิกที่ภาพ

Random Posts

• back to basic (13)
• รูปงานแต่งหน้าหนาว (3)
• ตามรอย Maldon (0)
• มวยในงานวันวาเลนไทน์ (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ถ่ายรูป (1)
• Must Eat in Hong Kong ตอนที่ 1 (2)
• “สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ!!‏” (4)
• ลอยกระทง (4)
• มวยสด (1)

หลายวันมานี้ ใจยังละล้าละลังว่าจะเดินทางย้อนกลับจากเมืองหนองเขียว เพื่อกลับมาทางเดิม และหาวิธีต่อรถไปยังเมืองพงสาลี เหนือสุดของลาว หรือว่าจะล้มแผนการเดินทางเพื่อเดินทางกับเรือจากหนองเขียวไปยังหลวงพระบาง และเดินทางกลับประเทศไทยดีไหม

อย่างที่บอกเอาไว้ นั่นเป็นเพราะว่า เวลาการเดินทางกลับมาเมืองไทยหนนี้ค่อนข้างจำกัดนัก ใจไม่สามารถใช้เวลาได้อย่างเต็มที่ทั้งในไทยและลาว นั่นเป็นเพราะมีกำหนดกลับออสเตรเลียในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แต่ทว่าใจกลับหนีจากบ้านออกมาเที่ยวลาวร่วมครึ่งสัปดาห์เข้าไปแล้ว

และเมื่อมาถึงหนองเขียว ความเมื่อยล้าจากการเดินป่าที่ดำเนินต่อเนื่องมาจากเมืองสิงห์ ก็ทำให้ใจตัดสินใจล้มแผนการเดินทางไปยังเมืองพงสาลีในท้ายที่สุด และเดินทางไปกับกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวอิตาลีด้วยทางเรือจากเมืองหนองเขียวจนถึงเมืองหลวงพระบางในวันถัดมา

แม้รถของเราจะออกจากหนองเขียวตั้งแต่เช้าตรู่ แต่เป็นเพราะเส้นทางที่ไม่เป็นใจเอาเสียเลย ถนนที่มุ่งหน้าทั้งจากหลวงน้ำทาเข้าเมืองหลวง และจากเมืองหลวงมุ่งหน้ากลับห้วยทราย แขวงบ่อแก้ว อยู่ในระหว่างการก่อสร้างทางลาดยางใหม่ ขณะที่การก่อสร้างก็ไม่ได้เอื้ออำนวยให้นักเดินทางเดินทางให้สะดวกใจ ระยะทางเพียงไม่กี่สิบกิโลเมตร เราต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงการเดินทาง

พลขับรถตู้โดยสารของเรา ต้องเปลี่ยนยางเส้นใหญ่และเปลี่ยนอุปกรณ์หลายชิ้นของรถในทุกๆ  6 เดือน เพราะถนนที่ขรุขระทำมาซึ่งการกระแทกอยู่ตลอดเวลา แต่ถึงจะอย่างนั้น ผู้โดยสารแทบทั้งหมดของเรา ยังใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการหลับทั้งๆ ที่รถก็ไม่ได้ขับนิ่งๆ สักเท่าไร

เรามาถึงหนองเขียวเมื่อฟ้าเริ่มมืดแล้ว การจองห้องพักไว้ล่วงหน้าแล้ว ทำให้เราไม่ค่อยกังวลนักกับการหาที่หลับนอนในค่ำคืนนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ใจเองก็ไม่ได้รู้สึกกังวลกับการมาเยือนที่หนองเขียวในเวลาที่ฟ้ามืด นั่นเป็นเพราะนี่เป็นหนที่สองของการมาเยือนแล้ว ความคุ้นเคยในสภาพเมืองเล็กๆ ทำให้ตัดปัญหาว่าเราจะหาอะไรกินไม่ได้แม้จะมองไม่ค่อยเห็นอะไรข้างทางเลย

หนองเขียวไม่ค่อยคึกคักนัก แต่นักท่องเที่ยวหลายคนก็จดจำสภาพของหนองเขียวได้ดี นั่นเป็นเพราะลักษณะของเมืองเล็กที่ถูกแบ่งกั้นกลางด้วยสะพานข้ามแม้น้ำอูใหญ่ยักษ์ ขณะที่โอบล้อมด้วยภูเขายักษ์ เมื่อยืนทอดสายตาอยู่บนสะพานจะเห็นว่าแม่น้ำอูลับหายสายตาไปพร้อมกับเหลื่อมเขาไปด้วย

นักท่องเที่ยวเพียงบางส่วนเท่านั้นที่จะลงทุนมานอนที่นี่ เพราะหลายคนมักจะฝากชีวิตไว้กับ “เมืองงอย” เมืองที่เคยใช้ชื่อร่วมกันกับหนองเขียว เพียงแค่แบ่งส่วนแบ่งคำว่า “เหนือ” และ “ใต้” ไปคนละอย่างเท่านั้นเอง

เมืองงอย เป็นเมืองติดแม่น้ำอูเหมือนกับเมืองหนองเขียว หากว่าใครล่องแม่น้ำอูมาจากทางเหนือ โดยเฉพาะเมืองขวา ติดกับพงสาลี ก็มักจะต้องผ่านเมืองงอยก่อนเสมอ ขณะที่แม่น้ำอูที่ต่อยาวไปถึงแม่น้ำโขงที่เรียกว่า “ปากแม่น้ำอู” จนถึงหลวงพระบาง ก็จะต้องผ่านทั้งเมืองงอยและเมืองหนองเขียวด้วยนั่นเอง

หนองเขียวเงียบกว่าเมืองงอยอย่างเห็นได้ชัด ที่พักก็ดูจะแตกต่างกับเมืองงอยพอสมควร แต่กิจกรรมหลายอย่างมักจะเกิดขึ้นที่เมืองงอย นักท่องเที่ยวมักจะล่องเรือย้อนกระแสน้ำขึ้นมาที่เมืองงอยเป็นเวลาร่วมชั่วโมง เพื่อซื้อทัวร์เดินป่า และเข้าถ้ำที่เมืองงอย และดูเหมือนเราจะเป็นหนึ่งในนักท่องเที่ยวที่ทำแบบนั้น

กิจกรรมเข้าถ้ำที่เมืองงอยไม่มีอะไรมาก เราต้องเดินออกจากหมู่บ้านไปหลายกิโลเมตร ก็เป็นอันจบกิจกรรม เพียงแต่ว่ากิจกรรมที่เริ่มตั้งแต่ 9 โมงเช้ากลับจบลงในเวลา 6 โมงเย็น นั่นเป็นเพราะเราใช้เวลาที่เหลือไปกับการเสียเงินเดิน….อีกครั้ง

ในวันนี้ นักท่องเที่ยวชาวอิตาลี ยังเสียเงินไปกับกิจกรรมเดินอีกรอบ และนั่นทำให้เราต้องยอมเสียเงินทดลองเดินไปพร้อมกันกับพวกเขา เราเดินต่อจากถ้ำ ทะลุผ่านเส้นทางเล็กๆ ที่ไม่ใช่ทางรถ เดินผ่านแม้น้ำที่สูงเพียงแค่หัวเข่า ก่อนเดินผ่านทุ่งนาที่เต็มไปด้วยควาย ซึ่งหาได้ยากแล้วในบ้านเรา แต่ยังหาได้ง่ายนักที่ลาว

ทุ่งนาที่ตอนนี้ไม่มีรวงข้วง หลงเหลือเพียงแต่ตอข้าวที่เป็นอาหารชั้นเลิศของวัวและควายระแวกนี้ การเดินตามไกด์ท้องถิ่น แบบรู้เป้าหมายว่าอยู่ที่หมู่บ้านชาวเขาข้างหน้า แต่กลับไม่รู้ว่าเราจะใช้เวลานานเท่าไร เหมือนเช่นการเดินป่าที่ผ่านมาในเมืองสิงห์ ทำให้ขาทั้งสองข้างของใจปวดระบมยิ่งขึ้น ความเมื่อยล้าทับถมเป็นสองเท่าจากเมื่อวันก่อน เช่นกันกับความขี้เกียจและไม่อยากเดินที่เพิ่มระดับเป็นทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ

เราเดินผ่านเรื่อยไปตามคันนายาวเป็นทิวแถว นักท่องเที่ยวหลายคนเดินสวนทางกลับหมู่บ้าน ต่างกันกับเราที่กำลังมุ่งหน้าไปยังเส้นทางเดิมของพวกเขา

ใจและเพื่อนร่วมเดินทางเดินผ่านมาจนถึงจุดที่มีความสำคัญกับความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับเมืองงอย นั่นเป็นจุดหนึ่งก่อนถึงหมู่บ้าน เราพบเห็นคนกลุ่มหนึ่งในชุดสีกากี กำลังถืออุปกรณ์อย่างหนึ่งเดินวนอยู่ทั่วทุ่งนาในบริเวณนั้น ขณะที่รอบตัวพวกเขาและรอบข้างพวกเราก็เต็มไปด้วยเส้นสีเหลืองดำที่กลายเป็นเขตกั้น “วัตถุระเบิด”

ในเวลาต่อมา เราถึงได้รับทราบว่า การเดินที่ปลอดภัยที่สุดในพื้นที่เหล่านี้คือ การเดินบนคันนา นั่นเป็นเพราะเมื่อไม่นานมานี้ ชาวบ้านที่ทำนาได้ขุดพบระเบิดที่ยังทำงานแม้จะถูกปล่อยแบบปูพรมตั้งแต่สมัยสงครามเวียดนามเมื่อหลายสิบปีก่อน เมื่อแจ้งทางรัฐบาล เจ้าหน้าที่ในชุดสีกากีที่เราได้พบจึงเดินทางเข้ามาในพื้นที่เพื่อตรวจหาระเบิดและทำลายทิ้งไป

แม้จะนึกกลัวอยู่พอสมควร แต่การอารมณ์ของในใจในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับอารมณ์ร่วมของผู้ประท้วงทางการเมือง ว่ากันว่า ม็อบจะไม่เกิดหากไม่ได้มีการยั่วยุทางอารมณ์ของผู้ที่มีความคิดเห็นไปในทางเดียวกัน ความรุนแรงของอารมณ์แบบเดียวกันจะเพิ่มระดับสูงขึ้น เมื่อมีการพูดถึงประเด็นความคิดเห็นเดียวกัน เราจะทำในแบบเดียวกัน และมุ่งหน้าไปยังจุดหมายเดียวกัน…เช่นเดียวกันกับใจ เมื่อเพื่อนร่วมเดินทางยังยืนยันจะเดินเพราะไม่เห็นว่าจะไม่ปลอดภัยตรงไหน นั่นหมายถึงว่า ใจยังต้องเดินหน้าไปยังเส้นทางระเบิดต่อไป

เราเดินไปยังหมู่บ้านข้างหน้าที่แม้จะเคยชินกับนักท่องเที่ยว แต่พวกเขากลับไม่ค่อยจะสนใจการไปเยือนของพวกเรานัก กิจกรรมส่วนตัวในหมู่บ้านแบบปิดยังคงดำเนินต่อไป หาใช่ใส่ใจกับสายตาผู้มาเยือนอย่างเราสักเท่าไร

ใจเดินวนไปรอบหมู่บ้าน ใช้เวลาไปกับการถ่ายภาพเท่าที่จะทำได้ เพราะแบตเตอรี่เริ่มอ่อนล้าลงไปทุกที หลายปีมานี้ ใจยังใช้แบตเตอรี่ก้อนเก่า ยังไม่มีทีท่าว่าจะซื้อเพิ่ม ทำให้การเดินทางหลายหนต้องเสียอารมณ์เพราะแบตเตอรี่กล้องมักหมดตอนที่เห็นภาพงามๆ เสมอ…..

ใจตัดสินใจจะไม่เดินทางต่อไปยังหมู่บ้านข้างหน้า ขณะที่เพื่อนสาวก็เห็นไปในทางเดียวกัน ฟ้าเริ่มอ่อนแสงลง เราเมื่อยล้า หิวข้าว และแบตเตอรี่กล้องก็ใกล้หมด เราปล่อยให้ชาวอิตาลีที่บ้าพลังเดินทางไปยังหมู่บ้านถัดไป หันหลังให้หมู่บ้านนั้น เดินทางกลับมาทางเดิม ผ่านฝูงควาย วัว และดงระเบิด กลับมาลดระดับความหิวที่จุดเริ่มต้นเดิม

อาทิตย์เริ่มจะอัสดงแล้ว ท้องใจอิ่ม แบตเตอรี่กล้องหมดเกลี้ยง แต่ภาพที่ได้กลับมาจากการเดินวันนี้เต็มไปด้วยหน้าคนอย่างที่ต้องการ…เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้า เราก็อาศัยเรือลำเดิมกลับมายังเมืองหนองเขียว ใจเชื่อเหลือเกินว่า ความเมื่อยล้าทั้งหมดจะจบลงที่เมืองหนองเขียว พรุ่งนี้เราจะเดินทางด้วยเรือไปยังหลวงพระบางกันอีกทั้งวัน ชีวิตจะเติบโตหนึ่งวันเต็มบนเรือล่องแม่น้ำอู จนถึงเมืองหลวง …. ที่นั่นเราจะไม่ต้องเดินป่าฝ่าดงระเบิดกันอีกแล้ว….

แวะไปดูภาพทั้งหมดของเมืองงอยได้ที่
http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157625929885883/

หรือคลิกที่ภาพ

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ได้เวลา (9)
• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด เบื่อการใช้ชีวิตอยู่กับที่ ในเมืองที่ทุกอย่าง เงียบและนิ่งสงบหลังห้าโมงเย็น หรือไม่ก็เพราะคิดถึงบ้าน ทำให้ใจต้องเสียเงินจำนวนหนึ่งไปกับการซื้อตั๋วเครื่องบินเพื่อเดินทางกลับเมืองไทย แต่เอาเข้าจริงๆ แล้ว ใจกับจดจ่ออยู่กับบ้านไม่ได้ เรียกว่า ยังหาเรื่องออกจากบ้านอยู่เนืองๆ

หลังจากที่ไหว้วานและลังเลอยู่หลายวัน ใจก็ตัดสินใจออกจากบ้านเพื่อเดินทางไปในเมืองลาวอีกครั้ง การเดินทางหนที่สามในรอบหนึ่งปีนี้ เป็นการเดินทางระยะสั้นเพียง 6 วันเท่านั้น เราเริ่มต้นจากจุดเดิม คือข้ามเรือที่อยู่ตรงกันข้ามกับอำเภอบ้านเกิดของพวกเรา เพียงแต่ว่าการเดินทางหนนี้เป็นการเดินทางอีกรูปแบบหนึ่งที่ใจยังไม่เคยทำ

ใจอาศัยติดสอยห้อยตามเพื่อนฝูงที่เป็นเจ้าของกิจการทัวร์ ไทยลาว ไปกับกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวอิตาลีที่ภายหลังเรายอมรับว่า กลุ่มคนเหล่านี้ไม่เพียงแต่เคี่ยวและเที่ยวแบบเหนียวเงินได้ใจคนไทยอย่างเราเป็นอันมาก

ในกลุ่มนักท่องเที่ยวจำนวน 11 คนที่เราร่วมเดินทงางไปด้วยนั้น มีนักท่องเที่ยวแบบที่เรียกว่า เรารวมตัวและรวมเงิน หลังจากนั้นก็หาคนกลางที่เรียกว่า tour leader เป็นคนจัดการธุระทุกประการทั้งการวางแผนท่องเที่ยว ติดต่อที่พัก บริษัททัวร์ รวมถึงการต่อรองเพื่อลดราคาทุกรูปแบบ

แม้จะเป็นนักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็ค หรือ แบกเป้ออกจากบ้านแล้วไปตายเอาดาบหน้า แต่กลุ่มเหล่านี้กลับหวังถึงความสบายในการเดินทางระดับหนึ่ง ทั้งหมดตัดสินใจติดต่อเพื่อนสาวของใจ เพื่อเป็นคนหารถตู้แบบเหมาเช่าคันมุ่งหน้าจากชายแดดไทยลาว ทางอำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย เพื่อมีที่หมายหลายสถานที่

อันดับแรกการเดินทางจากห้วยทราย ชายแดนไทยฝั่งลาว มุ่งหน้าไปยังเมืองสิงห์ แขวงหลวงน้ำทา บนพื้นที่ของลาวตอนเหนือ ก่อนการเดินทางมุ่งหน้าจากที่นั่นไปยังเมืองหนองเขียว เขตหลวงพระบาง ซึ่งรถจะหมดระยะที่นี่ ก่อนปล่อยให้เพื่อนสาวของใจทำหน้าที่หาเรือเพื่อเหมาเช่าลำพาพวกเราทั้งหมดไปยังเมืองหลวงพระบาง ลาวตอนกลางอีกต่อหนึ่ง

ก่อนที่พวกเขาเหล่านั้นจะเดินทางจากเมืองหลวงไปยังวังเวียง และมุ่งออกที่นั่นเพื่อไปเยือนกัมพูชา อีกเมืองหนึ่งถัดไป

เพียงแต่ว่า แรกเริ่มเดิมทีแล้ว การเดินทางครั้งนี้ของใจและเพื่อนสาว มีกำหนดจะหยุดส่งพวกเราที่หนองเขียว ก่อนย้อนกลับมาที่อุดมไซ เพื่อหาทางไปให้ถึงพงสาลี เมืองเหนือสุดของลาว ที่ในรอบปีนี้ แม้ใจจะไปลาวแบบจริงจังมาแล้วสามหน แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ถึงพงสาลีสักที

ทว่า เอาเข้าจริงๆ แล้ว การเดินทางแบบเวลาจำกัด ไม่เหมาะกับใจนัก อาจจะเพราะยังห่วงว่าจะอยู่กับครอบครัวที่อุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางไกลกลับไปเยือนน้อยเกินไป และหากเลยเถิดอาจจะเกิดผลเสียกับการเดินทางกลับประเทศที่ใจกำลังพำนักอยู่ในปัจจุบันด้วยอีกต่างหาก

ดังนั้น เมื่อถึงเวลานั้น การเดินทางหนนี้จึงเรียกว่าผิดแผน และเสียความตั้งใจในระดับหนึ่ง…แต่การเที่ยวแบบผิดแผน หาใช่มีผลกับความตั้งใจที่จะถ่ายรูปบางอย่างติดมือกลับมาไม่

ใจตั้งเป้าหมายเอาไว้ว่า จะใช้เวลาห้าหกวันที่เดินทางนั้นไปกับการถ่ายภาพหน้าคนให้ได้มากที่สุด และจนถึงตอนนี้แล้ว ก็นับว่าไม่ผิดหวังกับการเดินทางที่ผิดแผนในหนนั้นเลยแม้แต่น้อย….——————————————

หลังจากเสียเวลาอยู่พอสมควร รถตู้สองคันที่นำพาผู้โดยสารสิบกว่าชีวิตก็เริ่มเดินทางออกจากที่หมาย เราขับผ่านตัวเมืองห้วยทราย แขวงบ่อแก้วที่เราคุ้นเคยมาตลอดระยะหลายปี อย่างน้อยก็เพราะเมืองนี้เป็นเมืองพี่เมืองน้องกับอำเภอบ้านเกิดของพวกเรา แม้จะถูกกั้นกลางด้วยแม่น้ำโขงก็ตามที

หลังจากที่ขับผ่านบ้านเรือนผู้คนมาไม่นานนัก หัวหน้าทัวร์ของนักท่องเที่ยวชาวอิตาลีก็ไหว้วานให้เราแวะจอดข้างทางเพื่อเก็บภาพชนเผ่าขมุที่ปลูกบ้านเรือนติดกับไหล่ทางที่ตัดใหม่ และกำลังถูกรื้อเสียใหม่ เพราะความเสียหายทั้งๆ ที่รัฐบาลเพิ่งเสียเงินไปกับการสร้างถนนเส้นนี้ได้ไม่ถึงสองปีนัก

รถแวะจอดข้างทางที่หมู่บ้านซอด (หรือสอด หากออกเสียงแบบไทย) รถปล่อยให้ผู้มาเยือนอย่างเราเดินวนเวียนอยู่ในหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยเด็กจำนวนหนึ่ง หญิงสาวที่เปลือยท่อนบนอาบน้ำร่วมกับเด็กน้อยในหมู่บ้าน อย่างไม่อายสายตาผู้ที่กำลังยืนมองอย่างเรา ซึ่งในภายหลังภาพแบบนี้จะเริ่มคุ้นชินกับสายตาของพวกเราตลอดการเดินทาง

นี่คือที่หมายแรกของการเดินทางเก็บภาพหน้าคนระหว่างการเดินทางหนนี้ ใจหยิบกล้องแคนนอนตระกูลจี รุ่น 9 หรือ G9 ออกจากกระเป๋าเดินทาง หยิบเลนส์ไวด์ราคาถูกที่ซื้อได้ในราคาเพียงพันกว่าบาทจากห้างฟอร์จูนบนสี่แยกพระรามเก้า ต่อเข้ากับตัวกล้องที่ถอดชิ้นส่วนที่ครอบฝาเลนส์กล้องเอาไว้แล้ว

หลายปีมาแล้วที่ใจใช้กล้องรุ่นนี้ จนรู้สึกตัวอีกที ฝุ่นก็เริ่มไปเติบโตในตัวเลนส์โดยที่เจ้าของอย่างใจไม่สามารถเอาอันออกมาเติบโตข้างนอกได้ แม้ความสามารถของกล้องรุ่นนี้จะมีมาก แต่การที่เป็นกล้องอัตโนมัติ การล้างฝุ่นออกจึงเป็นเรื่องที่ยังขัดกับความเป็นจริงนัก เราไม่สามารถทำได้เหมือนกล้องรุ่นใหญ่ที่นักถ่ายภาพมืออาชีพเขาใช้กันได้

แต่ถึงจะมีข้อจำกัดที่ทำให้เจ็บปวดหัวใจอยู่บ้าง แต่การเป็นนักถ่ายภาพมือสมัครเล่นอย่างใจ สุดท้ายการเลือกกล้องที่ตัวเองถนัดใช้ก็ยังเป็นสิ่งจำเป็นเสมอ และนั่นเป็นข้อสรุปที่ว่า ทำไมใจยังถือกล้องกระป๋องตัวเดิมมาเดินตุเลงถ่ายภาพอยู่ที่ลาวในเวลานี้

แดดออกแรงพอสมควร ในยามนี้ และดูเหมือนจะเป็นแดดแรงกล้าครั้งแรกในรอบปีที่ใจได้เจอ หลังจากหนีจากเมืองหนาวที่กำลังเข้าสู่หน้าร้อนอย่างเป็นทางการ

ใจเดินวนไปรอบๆ หมู่บ้านเล็กๆ นี้ ใจถอนหายใจไปกับแดดร้อนๆ ยามบ่ายเช่นนี้เป็นระยะๆ ก่อนเริ่มทำอารมณ์ให้เข้าที่ เตรียมรับมือกับความร้อนรุ่มที่อาจจะต้องเจอไปตลอดระยะเวลาหลายวันนับจากนี้

นี่เป็นสถานที่แรกที่ใจจะเริ่มเก็บภาพหน้าคนอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ ก่อนที่รถจะใช้เวลาไปแทบทั้งวันกลับการเสียเวลากับถนนที่พังตลอดทาง และหยุดจอดในยามย่ำค่ำที่เมืองสิงห์ เขตแขวงหลวงน้ำทา…..

บางทีการเดินทางก็แบบนี้ เรามักจะเสียเวลาไปกับการเดินทางในระดับหนึ่ง และส่วนหนึ่งใช้ไปกับการชื่นชมความงามของสถานที่ที่เราต้องการ…. หรือไม่จริง?

ปล. 1 หายไปเสียนาน แวะมาอีกทีก็มีแต่ภาพมาฝาก
ปล. 2 แวะไปดูภาพของทริปนี้ได้ที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157625929477715/

หรือคลิกที่รูป

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• เสียเงินเดินที่เมืองสิงห์ (0)
• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 4 : ริมทางที่เมืองหลา (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 3 : แวะอุดมไซ (4)
• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• ได้เวลา (9)
• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)
• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว : ภาคขึ้นเขา (2)

ใจเองตอบกลับเพื่อนบางคนว่า “เวลาน่ะมี แต่ที่ไม่มีคือความรู้สึกอยากจะเขียน” ผลที่ได้ก็คือ กำลังใจและคำแนะนำหลายอย่าง แต่ที่ต่างกันออกไปก็คือ มีคำพูดของน้องสาวคนหนึ่งที่บอกกับใจว่า “เล่าด้วยภาพสิคะ พี่ใจถ่ายรูปเยอะออก”

นั่นสินะ…. บางทีใจก็รู้สึกว่าใจไปขลุกอยู่กับหน้า facebook มากกว่าที่จะมาใช้ชีวิตอยู่ในที่ว่างของตัวเอง นั่นอาจเป็นเพราะ ที่นั่นใจสามารถแสดงรูปรูปเดียว พร้อมกับคำบรรยายใต้ภาพได้ โดยไม่ต้องลงมือเขียนอะไรให้ยืดยาว ซึ่งนั่นก็เพียงพอกับความรู้สึกอยากจะระบายอารมณ์ของตัวเองได้แล้ว

 มันอาจจะดีก็ได้ หากใจไม่ต้องเขียนอะไรยืดยาวนัก แต่เพียงแต่แวะเอารูปมาแปะไว้ ฝากให้เพื่อนๆ ชม อย่างน้อยก็คอยบอกกันได้ว่า ใจไม่ได้หายหน้าหายตาไปไหน แวะเวียนมาที่หน้าเว็บไซต์แห่งนี้ทุกวัน แม้จะไม่มีข้อความยาวๆ มาฝากกันก็ตามที…

เพราะฉะนั้น ก็เริ่มกันตั้งแต่ตรงนี้…ใจมีเพียงแต่รูปมาบอกเล่า รูปที่แทนข้อความยาวๆ ได้อีกตั้งมากมาย…รูปเซ็ตนี้มาจากการเดินทางเข้าเมืองด้วยรถไฟหลายวันก่อน ใจนั่งรถไฟเป็นเวลาร่วมชั่วโมงเข้าไปยังตัวเมืองเมลเบิร์น ถ่ายรูปไม่กี่รูปติดมือกลับมา

หากใครสังเกตได้ ใจไม่ค่อยถนัดเรื่องถ่ายภาพวิวมากนัก หากเป็นไปได้ ใจจะเลือกถ่ายรูปผู้คนมากกว่า ผู้คนที่นี่ไม่เหมือนผู้คนที่บ้านเรา หากยกกล้องไปหาเขาจะไม่ชูสองนิ้วให้ การเฝ้าทองระยะไกลๆ จึงเป็นทางออกที่ดีสำหรับการถ่ายภาพคนในเมืองเล็กๆ แห่งนี้

ใจมีรูปมาฝากเล็กน้อย รูปที่บอกได้ว่า ในวันที่แดดออกกลางฤดูหนาว เขาทำอะไรกันอยู่บ้าง…

ปล. แวะไปดูรูปไซต์ใหญ่ๆ ได้ที่อัลบั้ม flickr ของใจได้เลย http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157621183908873/

Related Post

• ว่าด้วยเรื่องรูป…กังหันลม (3)
• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• The Nobbies (0)
• ภาพระหว่างทาง (0)
• ตามรอย Maldon (0)
• Albury : อีกเมืองที่กั้นระหว่างเราและนิวเซาท์เวลส์ (1)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• เยือนเมือง Clunes (1)

แต่ครั้นจะให้ตอบจริงๆ ก็ไม่มีอะไรมาก มันเป็นคำตอบพื้นฐานที่ใจว่าก็อาจจะตรงกับใครหลายคน ก็คือ “ใจอยากจะถ่ายรูปที่ๆ ใจไปมา” เพียงแต่ว่า ภาพของแต่ละคนก็มีวิถีทางหรือที่เขาเรียกกันเสียโก้ว่า “สไตล์” ไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนใคร ก็เท่านั้นเอง

หลังๆ นี่ใจพยายามจะผ่อนคลายตัวเองให้มากขึ้นกว่าแต่ก่อน อย่างน้อยก็ความรู้สึกที่อยากจะถ่ายรูปทุกบรรยากาศรอบข้าง เป็นเอามากถึงขนาดยอมปวดไหล่พกกล้องไปด้วยตลอดเวลา แม้มันจะเป็นกล้องคอมแพ็กธรรมดาแต่ว่าน้ำหนักของมันก็มากกว่ารุ่นอื่นๆ อยู่บ้างพอสมควร

การพกกล้องช่วยสร้างความมั่นใจให้กับใจได้ว่าจะไม่พลาดทุกสิ่งที่ต้องการจะถ่าย วันไหนไม่เอากล้องไปแล้วดันทะลึ่งไปเห็นภาพสวยๆ งามๆ เข้าอย่างจัง แล้วดันไม่มีกล้องติดตัวกลับมา ใจจะเกิดอาการหลอนในจิต คิดโมโหตัวเองบัดดล แค่กล้องก็ไม่ยอมพกมา

พักหลังใจจะมีปัญหากับเรื่องแบตเตอรี่ของตัวกล้องที่นานวันมันก็เสื่อมสภาพยังไม่มีเวลาหรือไม่มีอารมณ์จะซื้อใหม่มาใช้งาน วันไหนถ่ายๆ ภาพอยู่แบตเตอรี่หมดก็เล่นทำเอาเสียความรู้สึก ใจว่านักชอบถ่ายภาพหลายคนคงมีปัญหาเรื่องนี้อยู่พอสมควร

นอกจากการชอบบันทึกภาพที่ๆ ไปแล้ว ใจยังมีนิสัยส่วนตนอีกเล็กน้อย ใจว่าใจมีภาพในใจที่อยากจะถ่าย ใจอยากจะถ่ายภาพหมา แมว ใจอยากจะถ่ายภาพให้วัตถุค่อนไปอยู่ข้างใดข้างหนึ่งของภาพ หนหนึ่งเคยอ่านหลักการการถ่ายภาพใน facebook ของเพื่อนระบุว่าการถ่ายภาพให้วัถตุอยู่ค่อนไปทางซ้าย หรือ ขวา ทิ้ง space เอาไว้ข้างหนึ่งเสียโล่งเป็นการจัดองค์ประกอบภาพที่แสนจะห่วยเสียไม่มี ใจแอบขัดแย้งอยู่ลึกๆ ก็ใจมักจะนึกถึงภาพในแนวนี้อยู่เสมอ จนหลังๆ กลายเป็นภาพส่วนตัวเสียด้วยซ้ำ

มันมีภาพในใจอีกหลายประการที่ใจยังไฝ่ฝันเอาไว้ว่าวันหนึ่งจะมีโอกาสได้เก็บมันเอาไว้ในกล้องกระป๋องของใจ และพกมันกลับบ้านมานั่งเปิดชม หนึ่งในนั้นใจเพิ่งจะประสบความสำเร็จในการถ่ายบันทึกเอาไว้นั่นก็คือ ภาพกังหันลมธรรมดาๆ กลางทุ่งนา

เย็นย่ำระหว่างการเดินทางกลับกับทริปที่แสนจะยาวนาน ทั้งๆ ที่เราเดินทางกันแค่สองวัน บนเส้นทางที่ GPS พาเราขับผ่านนั้น ระยะทางช่างเป็นเส้นตรงไม่มีทางเลี้ยวหรือโค้งอะไรมากนัก นอกจากนี้ สิ่งปลูกสร้างรอบข้างที่เราเห็นมากที่สุดคือ รั้วไฟฟ้ากั้นไม่ให้วัวและแกะออกมานอกอาณาเขต บ้านคนแทบจะไม่มีให้เราได้เห็น นอกเหนือจากนั้นก็คือ กังหันลมเล็ก ๆที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งกว้างสุดลูกลูกตา

ใจขอให้ชายหนุ่มหยุดข้างทางที่กังหันลมเล็กๆ อันหนึ่ง ใจลดกระจกไฟฟ้าของรถลง ไม่ยอมก้าวเท้าลงจากรถ ยื่นกล้องออกไปข้างนอกอย่างระมัดระวังรั้วไฟฟ้านั่น สายตาพุ่งตรงไปยังกังหันลมที่ใจพลาดถ่ายมาแล้วเมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมา

มันเป็นกังหันลมธรรมดาๆ อยู่ตรงหน้า…แต่มันกลับมีคุณค่าสำหรับใจยิ่งนัก อย่างน้อยมันก็เติมเต็มความต้องการ “อยากจะถ่าย” ได้ดียิ่งนัก

วันนี้ก็เลยถือโอกาสเอาภาพกังหันลมมาอวด … โชดดีที่ใจพกกล้องติดตัวไปด้วย และแบตก็ไม่หมด ทำให้มีรูปกังหันลมมาให้ชมกันเสียที….

Related Post

• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)
• เล่าด้วยภาพ (3)
• ขอได้ แต่อย่าขอเยอะ (3)
• สวยไม่เท่าตาเห็น (7)
• South Melbourne Market ตลาดสวยไม่เคยวาย (0)
• The Nobbies (0)

อันที่จริง ใจมีความตั้งใจนอกเหนือจากการไปเดินหาซื้อกางเกงเชฟอยู่เหมือนกัน นั่นก็คือ อยากจะเดินถ่ายภาพในเมืองเมลเบิร์นจริงๆ จังๆ สักครั้ง เพราะทั้งๆ ที่ก็อยู่ในเมืองนี้มานาน นับรวมมาเที่ยว บวกมาเรียน และมาอยู่อาศัยก็จะหนึ่งปีเข้าไปแล้ว แต่ใจยังไม่มีโอกาสไปเดินวนๆ รอบเมืองถ่ายภาพตามสถานที่ต่างๆ เอาไว้สักที

แต่พอเอาเข้าจริงๆ เป็นเพราะเวลาที่กระชั้นในการเดินทาง และอากาศที่เหน็บหนาวในช่วงนี้ ทำให้ใจถอดใจ เก็บกล้องเอาไว้ในกระเป๋าเหมือนเดิมอย่างนั้น และต้องนั่งรถไฟกลับบ้าน หลังจากได้กางเกงเชฟสมใจแล้ว

พอกลับมาถึงบ้าน ใจเปิดดึงการ์ดหน่วยความจำในตัวกล้องกระป๋องที่ใช้มานานออกมาเสียบเข้ากับช่องเสียบการ์ดของโน้ตบุ๊ก คลิกดูภาพที่ถ่ายจากในเมืองวันนี้ ปรากฎว่ามีอยู่ 4 ภาพ และ 1 ในนั้นก็เบลอจนใช้การไม่ได้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดที่ใจโทษเอาไว้ ทั้งหนาว และไม่มีเวลาเดินเล่นเอาเสียเลย แต่ 3 ภาพที่เหลือก็พอจะเป็นเชื้อไฟที่ทำให้ใจอยากจะกลับเข้าไปในเมืองอีกหน ถ่ายภาพผู้คนในเมืองเอาไว้อย่างจริงจังสักครั้ง….

แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ขอให้คนเรามีกำลังใจเพียงเล็กน้อย ที่จะทำอะไรสักอย่าง ดีกว่าไม่มีกำลังใจจะทำอะไรเสียเลย … เพราะการจะใช้ชีวิตต่อได้ ไม่จำเป็นต้องอาศัยอะไรที่ยิ่งใหญ่ด้วยซ้ำไป บางเรื่องที่น้อยนิด ก็ไม่มีใครคาดคิดว่ามันอาจจะกลายเป็นน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตให้ดิ้นรนต่อไปได้…

หนนี้มีไม่กี่ภาพมาฝากกัน แต่ใจเชื่อว่า…หนหน้าใจจะเอามาฝากกันเป็นอัลบั้มแน่นอน

ปล. แวะไปดูภาพใหญ่ๆ แบบเต็มตาได้ที่นี่ค่ะ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157624021849165/

Related Post

• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• The Nobbies (0)
• ตามรอย Maldon (0)
• Albury : อีกเมืองที่กั้นระหว่างเราและนิวเซาท์เวลส์ (1)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)
• เล่าด้วยภาพ (3)

ที่สำคัญที่พี่ใจยังหาเหตุผลที่จะเลิกไปใช้กล้องตัวอื่นแทนกล้องตัวนี้ยังไม่ได้ พออยู่ด้วยกันหลายปีเข้าพี่ใจก็ไม่อยากจะปล่อยให้มันนอนแอ้งแม้งอยู่ในกล่อง กลายเป็นกล้องกระป๋องที่ไม่มีใครเหลียวแลเพียงเพราะพี่ใจอยากจะได้ภาพหน้าชัดหลังเบลอเหมือนคนอื่นเขา ยิ่งไปกว่านั้น… พี่ใจยังหาเงินที่จะซื้อเลนส์มาใช้กับกล้องตัวใหญ่ไม่ได้เลยนั่นเอง (สำคัญมาก ประเด็นหลังที่ว่านี้)

วันก่อนพี่ใจถือกล้องออกจากบ้านพร้อมกับน้องสาวของชายหนุ่มข้างกาย เราเดินมุ่งหน้าไปยังซอยหมู่บ้านข้างๆ บ้านเรา อากาศเย็นๆ แบบนี้ผิดจากหลายวันก่อนหน้านัก เราร้อนเสียจนเคยชินจนคิดไม่ถึงว่าเย็นวันนี้จะหนาวได้แบบนี้

แต่ก็นั่นแหละ วันนี้อากาศที่นี่ก็กลับมาร้อนเหมือนเช่นเคย จำได้ว่าช่วงเดียวกันของปีก่อนหน้า เมลเบิร์นเคยเหน็บหนาวกว่านี้ยิ่งนัก คงไม่รู้จะโทษอะไรไปมากกว่าน้ำมือของพวกเราที่ทำให้สภาพภูมิอากาศของโลกแปรปรวนได้เช่นนี้

กลับมาที่หมู่บ้านใกล้ๆ บ้านของพี่ใจ…

พี่ใจมีโจทย์ในใจเอาไว้อยู่แล้วก่อนออกจากบ้าน นั่นคือ พี่ใจอยากจะได้ภาพหญิงสาวตัวกลมนอนจมอยู่กับผืนหญ้า… พี่ใจอยากจะรู้ว่า พี่ใจจะทำได้ดีแค่ไหนกับกล้องดิจิตอลแบบพกพาราคาแค่หมื่นต้นๆ ตัวนี้ และอยากจะรู้ว่า ถึงเวลาที่จะตัดสินใจเปลี่ยนไปใช้กล้องตัวโปรแบบที่เขาถือกันแล้วโก้อีกทีดีไหม…

และนี่คือภาพที่พี่ใจถ่ายมาได้ ไม่รู้ว่าน้องฝ้ายคิดเห็นกับภาพอย่างไร ไม่รู้ว่าคนกลุ่มที่เรียกว่า “โปร” จะเห็นว่ามันแสงจัดจ้านไป คอมโพสไม่ดีหรืออย่างไร แต่พี่ใจก็มีคำตอบให้กับตัวเองอย่างแท้จริงแล้วในตอนนี้ ก็ยังคงไม่ถึงเวลาที่จะหันไปใช้กล้องโปรกับเขาสักที พี่ใจยังรักที่จะถ่ายภาพด้วยกล้องธรรมดาแบบนี้….ไปอีกนาน…ถึงใครจะว่ายังไง พี่ใจก็ยังไม่ยอมเสียเงินไปกับกล้องโปรเหมือนเดิม

แวะไปดูภาพไซต์ใหญ่กว่านี้ในอัลบั้ม Flickr ที่

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157623774633856/

หรือ คลิกที่รูป

Random Posts

• รุ่นเราสู้จากวัดดวง (15)
• หมาน้ำ (4)
• ไม่มีน้ำ ไม่มีอนาคต : วิบากกรรมของเมืองขาดน้ำ (5)
• พระหน้ารถ ภาค 2 (0)
• หน้าหนาว หน้าปวดใจ (6)
• ไปสเปน? (2)
• Must Eat in Hong Kong ตอนที่ 2 (1)
• บ้าแทะเม็ดทานตะวัน (5)
• กระจก (3)
• หลักกิโลยักษ์ (5)

สองสามวันนี้ เมื่อมาถึงบ้าน ใจก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอ่านข้อความที่ใครหลายคนฝากเอาไว้ นั่งดูรูปที่ถ่ายมาจากกล้องตัวเดิม พอๆ กับนั่งชำระความภาพเก่าแก่ที่ติดเพื่อนฝูงเอาไว้

ใจหันไปดูกล้องในกระเป๋าที่เริ่มซอมซ่อตามวันเวลา นึกถึงฝุ่นที่เล็ดลอดเข้าไปในเลนส์ จับตัวกล้อง และในตัวเลนส์ราคาถูก จนอดนึกเสียไม่ได้ว่า ถึงเวลาที่จะเปลี่ยนกล้องตัวเก่าไปใช้กล้องตัวที่ใหม่กว่าดีไหม

หากจะมีเหตุผลใดที่ทำให้ใจเปลี่ยนใจไปใช้กล้องรุ่นใหม่ ก็คงเป็นเพราะกล้องที่ใช้ให้ภาพที่ไม่สะอาดอย่างที่ควรจะเป็น ดังนั้นจึงสมเหตุสมผลที่จะมองหากล้องตัวใหม่มาใช้แทนของเดิม

ยิ่งเมื่อคิดถึงการทำงานของกล้องตัวในกระเป๋า ก็รับรู้ได้ว่ามันทำงานตรากตรำ กรำฝน และแดดมานานเหลือเกิน เดินทางไปมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ ขึ้นดอย ลงทะเล กลิ้งบนผืนทราย และเกือบหล่นตายในผืนน้ำตื้นๆแค่เข่า

กล้องไม่ได้ช่วยให้ใจถ่ายภาพที่อยากจะถ่ายเท่านั้น แต่มันยังช่วยให้ใจได้ระบายมุมมองที่เคยตีบตันกลับมากว้างขวางอีกหน คนที่อับจนด้วยปัญญาออย่างใจจะกลับมาเต็มไปด้วยพลังแห่งความสร้างสรรค์ก็ด้วยกล้องตัวนี้นี่เอง

แต่ถึงจะตัดสินใจได้ว่าควรจะเปลี่ยนกล้องตัวใหม่ แต่ใจก็ยังคิดไม่ตกว่า จะยังใช้กล้องกระป๋องแบบเดิม หรือเปลี่ยนไปใช้กล้องกึ่งโปรเหมือนคนอื่นเขาดี???

ที่สำคัญไปกว่านี้ ใจก็ยังแอบคิดอยู่ว่า หากว่าเปลี่ยนกล้องไปแล้ว มุมมองที่ลอดผ่านเลนส์กล้องตัวใหม่จะให้ภาพที่เหมือนเดิมตลอดช่วงหลายปีที่ผ่านมามั้ย???

แต่กว่าจะถึงวันนั้น …วันนี้เอาภาพจากกล้องรุ่นเก่าที่แบกมันไปทำงานที่ลาวทริปก่อนหน้ากับเพื่อนฝูงมาฝากกันตามคำขอ

แวะไปชมได้ที่

http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157623207701337/

ปล. ส่วนเรื่องราวภาคสองของการท่องลาวเหนือนั้น…อดใจรออีกนิดนึงเด้อ

Related Post

• ติสก์แตกแบกกระเป๋าไปลาว (8)
• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 4 : ริมทางที่เมืองหลา (1)
• เมืองงอย : ระเบิดความทรงจำ (0)
• กลับบ้าน…ลาว (0)
• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)
• ไปเมาที่งานดอง ภาคงานยังไม่เริ่ม (2)
• ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว : ภาคขึ้นเขา (2)

แต่ถึงจะติดข้อความของใจมากมายเพียงใด พักหลังมานี้ใจก็ทำเอาใครหลายคนถึงกับบ่น เพราะใจแวะมาวนเวียนเขียนข้อความเป็นจำนวนที่น้อยและถี่ไม่ค่อยมากเหมือนเมื่อก่อน

ด้วยความสัจจริง อาจจะเพราะพักนี้มีเรื่องราวให้คิดอยู่เต็มหัว เลยพาลออกตัวไว้ก่อนว่า นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ใจแวะมาบ่นได้ไม่บ่อยมากนัก แม้จะมาก็เอาแต่นั่งมอง นั่งจ้อง สองมือไม่ขยับลงบนแป้นพิมพ์ เลยไม่มีเรื่องราวให้อ่านกันเหมือนอย่างเก่า

ใจหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ข้ามปีเก่า ขึ้นปีใหม่ หน้าเว็บไซต์แห่งนี้จะเต็มไปด้วยเรื่องราว ผ่านมุมมองแบบใหม่ของใจ มุมมองของคนไกลบ้าน ที่ดันออกเดินทางและไปเจออะไรมากมายในชีวิต

หวังเหลือเกินว่า เรื่องราววุ่นวายหลายอย่างจะผ่านพ้นไปด้วยดี และกลับมามีเรื่องราวใหม่ๆ ให้อ่านกันมากขึ้น

วันนี้แวะเอารูปมาแปะและบอกกล่าวกันว่า ไม่ได้หายไปไหน ใจยังอยู่แถว ๆนี้ แต่ความถี่อาจจะลดถอยตามสภาพของจิตใจ แต่อาจจะเพิ่มขึ้นหากกำลังใจมันเต็มเปี่ยม

รูปภาพนี้ถ่ายเองมากับมือเมื่อสองสามวันก่อน ระหว่างนั่งรอเพื่อนสาวอยู่ที่ทำงานของเจ้าหล่อน ใจนั่งดูมิวสิควิดิโอเพลงลูกทุ่ง เห็นเอิร์น เดอะสตาร์ใช้มุขนี้ในเพลง เลยหยิบเอาหนังสือเกมของเพื่อนมาทำบ้าง

ทำเสร็จก็ยกกล้องถ่าย หันไปให้เพื่อนดู เพื่อถามทำอะไร ใจเลยบอกไป “หัวใจเห็นไหม?”

ไม่มีอะไรมากมาย มันเป็นหัวใจกระดาษ …ที่ใจเห็นว่ามันสวยดี

หัวใจเราใช่กระดาษ แต่กระดาษที่เห็นเป็นหัวใจได้…

เอาไว้แวะเวียนมาเขียนเรื่องราวอื่นๆ ใหม่ ในเร็ววันค่ะ

Related Post

• หัวสมองของใจ (7)

ใจยังนอนไม่หลับ แต่ใจก็รู้ว่าคนทางโน้นก็คงจะหลับใหลไปในยามวิกาลเช่นนี้แล้วเป็นแน่ เรื่องที่หนักอึ้งบางอย่าง ทำเอานอนไม่ได้ จนต้องตัดสินใจล้มพับโครงการนอนเร็ว ตื่นเช้า ไปอีกวัน และหันมาฟังเพลงดับจิต ให้หัวสมองคิดแต่เรื่องราวในเพลง ไม่ตุเลงๆ ออกไปนอกกรอบไปคิดเรื่องอื่นได้

โดยปกติแล้วหากใจฟุ้งซ่านใจก็มักจะทำแบบนี้ เปิดเพลงฟัง เปิดรูปดู พอให้สมองอุดรูโหว่และช่องว่างของความคิดฟุ้งซ่านนั่นได้ ก็ค่อยพาตัวเองไปล้มบนอยู่ฟุกให้หัวอยู่บนหมอน

ก่อนหน้านี้หลายนาที ใจคลิกเปิดดูรูปทริปเก่าแก่ที่ใจเคยไปมา ทริปที่ส่วนมากมักจะมาพร้อมกับการทำงานหลายปีก่อนหน้า ใจค้นพบอยู่เสมอเมื่อคลิกดูรูปหน้าตาตัวเองเมื่อหลายปีก่อนหน้า ใจจะพบว่าไม่เพียงแต่หน้าตาจะเปลี่ยนไปตามทรงผม แต่ยังแก่วันแก่คืนอย่างเห็นได้ชัด

แต่ก็นั่นแหละ ปล่อยเรื่องของหน้าตาเอาไว้ตรงนั้นแหละ ไม่มีทางแก้ไขอะไรได้ นอกเสียจากว่าจะไปหาหมอให้ลงมีดกรีดที่คาง จมูก ตา และอะไรต่อมิอะไร มันถึงจะหายไปจากเค้าโครงเดิมอยู่บ้าง แม้จะอยากทำแต่ใจก็ติดปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง…คือ ใจกลัวสวยเกิน…

ตอนนี้ใจคว้าพาสปอร์ตมาดูล่ะ พลิกมันไปเรื่อยๆ ทั้งสองเล่มที่ขาดอายุไปหนึ่ง และยังใช้งานมันอยู่อีกหนึ่ง เปิดไปเรื่อยๆ เมื่อยแล้วใจก็วางมันลง หายเมื่อยใจก็เอามันมาเทียบกับรูปที่มีอยู่ในอัลบั้ม

เมื่อเอามาประกบกัน ใจก็จะเห็นภาพของตัวเองในปีนั้นได้อย่างชัดเจน ภาพของปี 2545 หลังจากออกจากไบโอเทคที่ทำมาได้สองปี และหนีมาประกอบอาชีพขีดๆ เขียนๆ ก็มีโอกาสได้ไปญี่ปุ่น…ดูผมยาวและใส่แว่น เป็นเด็กคงแก่เรียน ติดมาจากตอนเรียนมหาวิทยาลัยและที่ทำงานก่อนหน้า

ปีต่อมาไปกัวลัมเปอร์ โดนทักว่าเป็นอาหมวยจากจีน ปี 2547 ไปลาวกับสิงคโปร์ ปักกิ่งของจีน โดยเฉพาะสิงคโปร์ใจไปมันทุกปี …นับจากปีนี้ บางปีไปมันสองที แล้วก็ไปโผล่ที่กัมพูชาหนแรกในปี 2548 แวบๆ ไปอเมริกาด้วย 8 วันในปีนี้

ปี 2549 ใจไปไปฮ่องกงแบบโดดเดี่ยว ไปทำงานคนเดียว เที่ยวเอง กินเอง และบินกลับเอง ปี 2550 ไปทำงานที่กัมพูชาอีกหนพร้อมเพื่อนคนสนิท และทรงผมหัวหยิกหน้ากลม ปีนี้ใจได้ไปโอ๊คแลนด์ นิวซีแลนด์ 6 วัน แอ่วมันทุกวัน ทำงาน 30 นาที

ปี 2551 ใจหนีไปเวียดนาม 5 วันเต็ม แต่กลับเที่ยวได้ไม่กี่ที เดินเขาที 11 กิโลเมตร กลับมาเดินขาเป็นเป็ดกันเลยทีเดียว ปีที่แล้วใจไปสิงคโปร์ มาเก๊า ฮ่องกงหนที่สอง และก็ไปออสเตรเลีย 15 วันเต็ม

ปีนี้ใจก็ยังไปสิงคโปร์ และไปโผล่ที่ออสเตรเลียอีกเกือบหกเดือนขาดไปเพียงไม่ถึงสิบวัน

มาถึงตรงนี้ … คนทางโน้นคงจะนอนหลับใหลเหมือนเช่นเคย ตอนนี้นาฬิกาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของใจมันบอกเวลาที่ตีหนึ่งสามนาที ใจว่าใจใช้เวลาเขียนข้อความนี้นานกว่าปกติ นั่นเป็นเพราะใจต้องเขียนที พลิกไปที่หน้าพาสปอร์ตทีว่าปีไหนใจไปไหนมาบ้าง

เรื่องราวชีวิตผ่านเลยไป เหมือนกับอะไรๆ ที่บันทึกไว้ในหน้าพาสปอร์ต เนิ่นนานเหลือเกินที่ใจเองก็หลงลืมไปเลยว่าที่ผ่านมาเคยเจออะไรมาบ้าง

ปัจจุบันลบเลือนอดีตเสียสิ้น หลงเหลือไว้เพียงความทรงจำที่เลือนลางไปทุกทีๆ แต่มันจะกลับมาแทนที่เรื่องราวปัจจุบันอีกครั้ง เมื่อพลิกหน้าอดีตขึ้นมาจดจำ  …แต่ก็อีกนั่นแหละ… ใจจะไม่จดจำมันอีกครั้ง หากว่าหน้าพาสปอร์ตถูกประทับตราการเดินทางหนใหม่ ไม่ว่าจะเป็นทิศทางเดิม แต่ก็เป็นเวลาใหม่ หรือบางทีอาจจะเป็นเวลาใหม่และเส้นทางใหม่ด้วยก็ตามที

พาสปอร์ตเล่มใหม่ของใจยังไม่หมดอายุ หน้าของมันก็ยังเหลือใช้ งานอีกบานตะไทอยู่…มันคงจะรอคอยให้ใจได้ออกเดินทางครั้ง ตามอัตภาพ และเท่าที่จะเป็นไปได้

หน้าพาสปอร์ตยังครบถ้วน ไม่เก่าสักเท่าไร เพราะใจเพิ่งจะไปทำใหม่เมื่อปีที่ผ่านมา…ขณะที่ใจเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่า…หน้าของเจ้าของพาสปอร์ตแก่….จัง… 555

ตีหนึ่งสิบนาทีแล้ว ใจหนีไปนอนดีกว่า ก่อนที่หน้าจะแก่ไปกว่านี้ นอนหลับฝันดีอีกคืนหนึ่งนะ …

ด้วยรักทุกขณะจิต
จากใจ
ประเทศไทย

Related Post

• สวยไม่เท่าตาเห็น (7)
• ไปสเปน? (2)

คำถามที่ว่า “ชอบฤดูกาลไหนมากกว่ากัน”

“ใจชอบหน้าหนาวค่ะ” ใจจะตอบไปแบบไม่ลังเล ชอบหน้าร้อนเพราะมันใส่สั้นได้ หน้าฝนเวลานอนอยู่บนเตียงอีกต่อไปแล้ว ใจจะรักเดียวใจเดียวมีหน้าหนาวเพียงหนึ่งเดียวในหัวใจ เขาจะไม่ว่าใจได้ไม่รู้จักเลือกมันสักที….

หน้าหนาวดีกว่าอากาศร้อน  นอกจากเหงื่อไม่จะออก ถ้าไม่ทะลึ่งไปวิ่งขึ้นเขา ตัวก็ไม่ดำมากเท่ากับหน้าร้อน มีโอกาสได้แต่งตัวงามๆ ปิดหัวปิดท้าย เหลือไว้แต่ตา หากมันจะดำก็คงจะดำแค่ตา เป็นหมีแพนด้า มีบ้านราคา 60 ล้านติดแอร์ทั้งหลัง ดีกว่าเป็นหมาวัดที่ต้องวิ่งลงบ่อน้ำข้างถนน เพราะทนร้อนไม่ไหว….(เกี่ยวกันมั้ย??)

หนาวแล้ว เพื่อนใจสองคนแต่งงานสองรายในหนึ่งเดือน เว้นระยะกันแค่ 1 สัปดาห์เท่านั้น …

พอแล้วล่ะ ใจจบตรงนี้แหละ จบมันเสียดื้อๆ มันยังงี้แหละ ใจจะไม่บ่นถึงเรื่องแต่งงานอีกแล้ว เอาเป็นว่าไปหาอ่านเรื่องก่อนหน้าเองละกันว่าใจจะบ่นถึงเรื่องอะไร…แค่จะแวะมาแปะรูปเพื่อนแต่งงานเอาไว้ก็เท่านั้นเอง รูปน้อยๆ ที่จะไม่ประสงค์จะออกนามว่าเขาเป็นใคร แต่เป็นรูปที่ใจถ่ายกเอง

Related Post

• รูปโดนใจ (1)
• เล่าด้วยภาพ (3)
• ว่าด้วยเรื่องรูป…กังหันลม (3)
• ถ่ายรูปหลังบ้าน (5)
• รูป (2)
• ถ่ายรูป (1)

พิธีแต่งงานที่จัดอย่างเรียบง่าย มัดข้อไม้ข้อมือ พร้อมพิธีบายศรีสู่ขวัญ ก่อนพากันเข้าห้องหอ และก็เป็นเทศกาลรับประทานอาหารกันถ้วนหน้าในเต้นท์ที่ตั้งไว้ข้างบ้าน มีแขกเหรื่อเป็นทั้งเพื่อนเจ้าบ่าว เจ้าสาว เพื่อนพ่อและเพื่อนแม่เข้าร่วมงาน

ใจเองทำหน้าที่ถ่ายรูปให้เพื่อนอยู่บ้าง ขณะที่เพื่อนเจ้าบ่าวอีกรายรับเป็นช่างภาพหลัก เดินกันให้ขวัก ใจนั่งอยู่กับที่ ยิงกล้องไปทางโน้นที ทางนี้ที พร้อมกับสายตาคนแก่จำนวนหนึ่งที่แอบนินทาอยู่ข้างหลังด้วยความสงสัยว่า “ยัยนี่มันลูกใคร”

แม้ใจจะอาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้มานานพอสมควร แต่คนส่วนมากมักจะไม่รู้จักว่าใจคือใคร และลูกหลานใคร ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลเพราะใจกลับบ้านบ่อยแต่ไม่ค่อยจะไปไหน ใจไม่ค่อยสนใจใครรอบข้าง เอาแต่นั่งอยู่หน้าคอมฯ จะสนิทสนมก็คนที่อยากจะรู้จักมักจี่ หรือไม่ก็เพราะใจเองไม่ชอบวิถีชีวิตในหมู่บ้านที่ค่อนข้างเมืองที่แตกต่างจากหมู่บ้านอันเป็นบ้านเกิดที่ใจโยกย้ายมานานหลายปีแล้ว

เหตุผลอย่างอื่นที่ทำให้ใครหลายคนจดจำใจไม่ได้เพราะใจผอมลงกว่าที่เคยเป็น พอผอมหน้าก็เปลี่ยน ทุกคนลงความเห็นแบบนั้น..ยิ่งโตขึ้นยิ่งจดจำภาพแบบเก่าเอาไว้แทบจะไม่ได้

แต่ก็ช่างเถอะ .. อันที่จริงใจอยากจะพูดถึงรูปที่ใจถ่ายเอาไว้ระหว่างที่เดนไปเดินมาในบ้านของเจ้าสาวต่างหาก

มันเป็นรูปในกระจก “เหงา” ในนั้นไม่มีใครนอกจากใจ…ขณะที่กระจกข้างๆ ก็มีผู้คนเดินผ่านไปมาอยู่บ้าง แต่ไม่เห็นมีใครจะมาส่องมันข้างๆ ไปพร้อมกัน

อยากจะยกกระจกไปบ้านเธอ ลากเธอมายืนส่อง ฉันจะได้เลิก “เหงา” กระจกเหงาจะได้กลายเป็นกระจก “เงา” ของเราเสียที ฮิ้วววววววววววววววววว

ปล. ขึ้นต้นไปเรื่องหนึ่ง ลงอีกเรื่องหนึ่ง คนอ่านคงไปไมถูกทางกันเลยทีเดียว 555

Related Post

• กระจก (3)
• เหงา? (12)

ในช่วงเดือนที่ผ่านมา มันนี่แทบจะไม่ห่างไปไหนจากใจเลย วันไหนที่ใจออกจากบ้านไปไกล อย่างเช่นไปเชียงใหม่ มันนี่ถึงกับอ้วก ทำให้หลายคนเริ่มเป็นห่วงว่า หากใจต้องไปจากมันนี่จริงๆ อีกครั้ง จะทำอย่างไรกัน

แต่ดูเหมือนว่าความกังวลดังกล่าวจะไม่ได้หนักหนาอะไร พอผ่านไปหลายวันเข้ามันนี่ก็กลับมาเล่นเหมือนเดิม มันก็เหมือนคนอกหักกระมัง พักแรกจะตายเสียให้ได้ บอกว่าเจ็บแทบตาย แต่ก็สุดท้ายไม่เห็นจะมีใครตายเพราะอกหักสักที ยกเว้นเสียว่าอกหักแล้วทะลึ่งจะฆ่าตัวเองให้ตาย…

นานวันเข้าเจอของใหม่ รักเก่าก็กลายเป็นอดีต ที่ไม่เคยคิดจะสนใจเสียด้วยซ้ำ …มันนี่ก็คงเหมือนกัน พักนี้มันก็คงจะติดของใหม่อย่างใจอยู่บ้าง พอใจทิ้งมันไป เดี๋ยวมันก็กลับไปหาพี่สาวอยู่ดี ..

ใจเองก็ยอมรับว่า ตัวเองเริ่มเคยชินกับการใช้ชีวิตร่วมกับหมาสี่ตีนตัวนี้บ้างแล้ว ต้องคอยป้อนอาหารทีละเม็ด สอนให้มันอ้าปากงับอาหารที่ใจโยนไปให้ทีละเม็ด ต้องคอยเทนมจากกล่องให้มันในตอนเช้า เช็ดปากและเช็ดหน้าหลังทานข้าวเสร็จ จับมันมาอุ้มบ้างเวลาโดนแม่บอกว่าทำไมไม่สนใจมันเลย

กลางคืนก็ปล่อยให้มันนอนทับผ้าห่ม เช้ามาก็เห็นมันมานอนอยู่ใต้ผ้าห่มอยู่เหมือนกัน …

พี่สาวกับแม่เคยพูดเอาไว้ตอนใจมาแรกๆ ว่า “มันนี่เอ๊ย ตื๊อเท่านั้นนะที่ครองโลกเดี๋ยวน้าใจก็ยอม อย่ายอมแพ้นะ”

นานๆ เข้า พอเขาเห็นว่าใจยอมๆ มันนี่เข้าบ้างแล้ว พี่สาวกับแม่ก็หันมาเปลี่ยนเป็นประโยคที่ว่า

“นี่ไง รักแท้แพ้ใกล้ชิด”

สงสัยถ้าใจไปจากมัน..สักวันใจก็คงจะคิดถึงประโยคอื่นบ้าง..

“คนเรามักจะไม่เห็นคุณค่าของสิ่งที่อยู่ข้างๆ กว่าจะรู้ตัวอีกครั้งก็ค้นพบว่ามันไปอยู่ซะห่างไกล….สายไปเสียแล้ว”

เอ๊ะ.. นี่พูดถึงเรื่องหมาใช่ไหมนี่???

Random Posts

• เบื้องหลังใครคนนั้น (3)
• เข้าไอซียู ภาคแรก (5)
• แวะไป “บ้านอ้ายหล้า” (1)
• ขอได้ แต่อย่าขอเยอะ (3)
• ราวตากผ้าออสซี่ (4)
• รุ้งกินน้ำ (4)
• ป้ายแปลกตา (1)
• ผักชี ผักกาดในกระถางน้อย (1)
• สวรรค์นักพ่น (6)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)

แดดตอนสี่โมงยังไม่ร่ม เหงื่อเริ่มผุด จนหนึ่งชั่วโมงผ่านไป ใจยังหามุมที่อยากจะถ่ายรูปไม่ได้สักที สุดท้ายใจจอดจักรยานพักเหนื่อย ก่อนจะวกรถจากบ้านหลังสุดท้ายของหมู่บ้านเพื่อกลับมาที่บ้านของตัวเอง

ใจถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนเอากล้องออกมาจากตระกร้าหน้ารถจักรยาน ยกขึ้นมาถ่ายป้ายข้างทางเอาเสียดื้อๆ

ปั่นกลับมาบ้าน เปิดดูผลงาน…ตูปั่นมาตั้งนาน ได้รูปหมดปัญญามาซะงั้น….เง้ออ

Random Posts

• ตลาดสดฮ่องกง ..อีกครั้ง (2)
• ความทรงจำของฉันกับวัน ANZAC Day (1)
• ราวตากผ้าออสซี่ (4)
• ผู้ว่าฯ พาเที่ยว : เกี่ยวอะไรกับใจ? (4)
• MTR ฮ่องกง (0)
• The Beast & the Beauty : หล่อน่ากลัว กะ ยัยตัวน่ารัก (2)
• แหวนเงิน ยาสีฟัน และน้ำยาล้างจาน (1)
• คิดถึงมันนี่ (5)
• ป้ายชวนหัว (0)
• Somewhere in my Broken Heart (1)