เล่าด้วยภาพ

มีเพื่อนพ้องหลายคนแวะเวียนมาทักทาย ไถ่ถามความเป็นไป และสรุปตรงข้อความสุดท้ายก่อนจากลาว่า “อย่าลืมหาเวลาเขียนเรื่องราวลงบนที่ว่างของใจบ้าง”
ใจเองตอบกลับเพื่อนบางคนว่า “เวลาน่ะมี แต่ที่ไม่มีคือความรู้สึกอยากจะเขียน” ผลที่ได้ก็คือ กำลังใจและคำแนะนำหลายอย่าง แต่ที่ต่างกันออกไปก็คือ มีคำพูดของน้องสาวคนหนึ่งที่บอกกับใจว่า “เล่าด้วยภาพสิคะ พี่ใจถ่ายรูปเยอะออก”

ว่าด้วยเรื่องรูป…กังหันลม

วันก่อนมีคนถามว่า “ทำไมใจชอบถ่ายรูป” เล่นเอาใจตอบไม่ถูก หาทางออกไม่เจอกันเลยทีเดียว มันเหมือนกับถามว่า ทำไมใจถึงชอบกินส้มตำปู ทำไมถึงไม่กินปลา บางอย่างมันบอกไม่ได้ เพราะมันกลายเป็นชีวิตจิตใจของเราไปเสียแล้ว
แต่ครั้นจะให้ตอบจริงๆ ก็ไม่มีอะไรมาก มันเป็นคำตอบพื้นฐานที่ใจว่าก็อาจจะตรงกับใครหลายคน ก็คือ “ใจอยากจะถ่ายรูปที่ๆ ใจไปมา” เพียงแต่ว่า ภาพของแต่ละคนก็มีวิถีทางหรือที่เขาเรียกกันเสียโก้ว่า “สไตล์” ไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนใคร ก็เท่านั้นเอง
หลังๆ นี่ใจพยายามจะผ่อนคลายตัวเองให้มากขึ้นกว่าแต่ก่อน อย่างน้อยก็ความรู้สึกที่อยากจะถ่ายรูปทุกบรรยากาศรอบข้าง เป็นเอามากถึงขนาดยอมปวดไหล่พกกล้องไปด้วยตลอดเวลา แม้มันจะเป็นกล้องคอมแพ็กธรรมดาแต่ว่าน้ำหนักของมันก็มากกว่ารุ่นอื่นๆ อยู่บ้างพอสมควร

one shot , one moment in my mind

เมื่อวานใจนั่งรถไฟหนึ่งชั่วโมงเต็ม เพื่อมุ่งหน้าไปหาซื้อกางเกงเชฟให้ชายหนุ่ม ขากลับนั่งกลับอีกหนึ่งชั่วโมง ท่ามกลางอากาศหนาวรอบข้าง พาลทำให้วันนี้ต้องนอนซมเป็นหวัดขี้มูกไหล และต่อมทอนซิลอักเสบเสียอย่างนั้น
อันที่จริง ใจมีความตั้งใจนอกเหนือจากการไปเดินหาซื้อกางเกงเชฟอยู่เหมือนกัน นั่นก็คือ อยากจะเดินถ่ายภาพในเมืองเมลเบิร์นจริงๆ จังๆ สักครั้ง เพราะทั้งๆ ที่ก็อยู่ในเมืองนี้มานาน นับรวมมาเที่ยว บวกมาเรียน และมาอยู่อาศัยก็จะหนึ่งปีเข้าไปแล้ว แต่ใจยังไม่มีโอกาสไปเดินวนๆ รอบเมืองถ่ายภาพตามสถานที่ต่างๆ เอาไว้สักที

กล้องตัวเดิม

วันก่อนน้องฝ้ายถามพี่ใจมาว่า พี่ใจเปลี่ยนกล้องหรือยัง จนถึงป่านนี้พี่ใจก็ยังไม่ได้เปลี่ยนกล้องสักทีค่ะ อาจจะเพราะหาทำใจไม่ได้ที่จะไปนั่งหัดวัดแสงอย่างกล้องแมนนวลตัวใหญ่ เพราะเทคนิคพื้นฐานอะไรพวกนี้พี่ใจช่างด้อยปัญญายิ่งนัก
ที่สำคัญที่พี่ใจยังหาเหตุผลที่จะเลิกไปใช้กล้องตัวอื่นแทนกล้องตัวนี้ยังไม่ได้ พออยู่ด้วยกันหลายปีเข้าพี่ใจก็ไม่อยากจะปล่อยให้มันนอนแอ้งแม้งอยู่ในกล่อง กลายเป็นกล้องกระป๋องที่ไม่มีใครเหลียวแลเพียงเพราะพี่ใจอยากจะได้ภาพหน้าชัดหลังเบลอเหมือนคนอื่นเขา ยิ่งไปกว่านั้น… พี่ใจยังหาเงินที่จะซื้อเลนส์มาใช้กับกล้องตัวใหญ่ไม่ได้เลยนั่นเอง (สำคัญมาก ประเด็นหลังที่ว่านี้)

ได้เวลา

ตลอดระยะเวลาการเดินทางออกจากไทยไปลาวและย้อนกลับมาไทยไปนอนที่เลย ลงกรุงเทพฯ ไปกาญจนบุรี และสุพรรณบุรี นานครึ่งค่อนเดือน ใจมีโอกาสแตะคอมพิวเตอร์เพียงไม่กี่ครั้ง ไม่เพียงการเดินทางที่ยาวนานจะเป็นคำตอบได้ว่าทำไมใจถึงไม่ได้เขียนเรื่องราวอะไรลงในหน้าเว็บไซต์แห่งนี้ถี่เหมือนเช่นเคยเท่านั้น แต่การเดินทางแบบไม่รู้จุดหมายปลายทางและวันกลับที่แน่นอนเป็นคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าเรื่องใดทั้งปวง
สองสามวันนี้ เมื่อมาถึงบ้าน ใจก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอ่านข้อความที่ใครหลายคนฝากเอาไว้ นั่งดูรูปที่ถ่ายมาจากกล้องตัวเดิม พอๆ กับนั่งชำระความภาพเก่าแก่ที่ติดเพื่อนฝูงเอาไว้

หัวใจกระดาษ

ใครบางคนบอกใจว่า “เขาเหมือนตกอยู่ในสภาพเสพย์ติด jaispace” ใจเองก็รู้สึกดีใจไม่น้อย พลอยนึกไปไกล ติดใจดีกว่าติดยา เพราะไม่ได้เสียเวลาและก็ไม่ได้เสียเงิน แม้มันจะไม่มีสาระอะไรให้อ่านมากมาย แต่ใจก็เขียนมันด้วยใจ ใครบางคนก็คงจะรับมันด้วยใจเช่นด้วยกัน ไม่งั้นก็จะไม่มานั่งติดกันแบบนี้…
แต่ถึงจะติดข้อความของใจมากมายเพียงใด พักหลังมานี้ใจก็ทำเอาใครหลายคนถึงกับบ่น เพราะใจแวะมาวนเวียนเขียนข้อความเป็นจำนวนที่น้อยและถี่ไม่ค่อยมากเหมือนเมื่อก่อน
ด้วยความสัจจริง อาจจะเพราะพักนี้มีเรื่องราวให้คิดอยู่เต็มหัว เลยพาลออกตัวไว้ก่อนว่า นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ใจแวะมาบ่นได้ไม่บ่อยมากนัก แม้จะมาก็เอาแต่นั่งมอง นั่งจ้อง สองมือไม่ขยับลงบนแป้นพิมพ์ เลยไม่มีเรื่องราวให้อ่านกันเหมือนอย่างเก่า

จดหมายฉบับที่สอง : เรื่องเล่าจากพาสปอร์ต

ถึง …. คนๆ นั้นที่คงจะหลับใหลในยามเที่ยงคืนสามสิบเจ็ดนาที
ใจยังนอนไม่หลับ แต่ใจก็รู้ว่าคนทางโน้นก็คงจะหลับใหลไปในยามวิกาลเช่นนี้แล้วเป็นแน่ เรื่องที่หนักอึ้งบางอย่าง ทำเอานอนไม่ได้ จนต้องตัดสินใจล้มพับโครงการนอนเร็ว ตื่นเช้า ไปอีกวัน และหันมาฟังเพลงดับจิต ให้หัวสมองคิดแต่เรื่องราวในเพลง ไม่ตุเลงๆ ออกไปนอกกรอบไปคิดเรื่องอื่นได้

โดยปกติแล้วหากใจฟุ้งซ่านใจก็มักจะทำแบบนี้ เปิดเพลงฟัง เปิดรูปดู พอให้สมองอุดรูโหว่และช่องว่างของความคิดฟุ้งซ่านนั่นได้ ก็ค่อยพาตัวเองไปล้มบนอยู่ฟุกให้หัวอยู่บนหมอน

รูปงานแต่งหน้าหนาว

แม้กลิ่นหนาวจะยังไม่ตลบอบอวลรันจวนใจแบบเต็มๆ แต่เราต่างก็รู้ดีว่า ช่วงนี้เป็นช่วงที่ฝนทิ้งทวนอย่างหนักต้อนรับฤดูหนาวซึ่งปีนี้ก็คงจะมาเร็วกว่าครั้งไหนๆ หนาวนี้ใจตัดสินใจได้แล้วว่า ใจมีคำตอบให้กับใครๆ ที่มักจะหยิบยื่นคำถามประจำชาติให้กับใจอยู่เสมอมา
คำถามที่ว่า “ชอบฤดูกาลไหนมากกว่ากัน”

“ใจชอบหน้าหนาวค่ะ” ใจจะตอบไปแบบไม่ลังเล ชอบหน้าร้อนเพราะมันใส่สั้นได้ หน้าฝนเวลานอนอยู่บนเตียงอีกต่อไปแล้ว ใจจะรักเดียวใจเดียวมีหน้าหนาวเพียงหนึ่งเดียวในหัวใจ เขาจะไม่ว่าใจได้ไม่รู้จักเลือกมันสักที….

กระจกเหงา

เพื่อนสาวคนหนึ่งในก๊วนของใจเพิ่งจะผ่านพ้นพิธีวิวาห์ขนาดเอสเอ็มอีเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา และเป็นเพราะเธอกลับมาตบแต่งกันที่บ้านทำให้ใจมีโอกาสไปร่วมงานของเธอแบบที่ไม่ต้องเดินทางไกลไปถึงกรุงเทพฯ
พิธีแต่งงานที่จัดอย่างเรียบง่าย มัดข้อไม้ข้อมือ พร้อมพิธีบายศรีสู่ขวัญ ก่อนพากันเข้าห้องหอ และก็เป็นเทศกาลรับประทานอาหารกันถ้วนหน้าในเต้นท์ที่ตั้งไว้ข้างบ้าน มีแขกเหรื่อเป็นทั้งเพื่อนเจ้าบ่าว เจ้าสาว เพื่อนพ่อและเพื่อนแม่เข้าร่วมงาน

มันนี่

แวะเวียนเอารูปมันนี่ไปแปะไว้ที่ facebook เสียส่วนใหญ่ จนใครหลายคนเริ่มถามหา…สภาพของมันนี่ในวัย 3 ปีเป็นอย่างไรบ้าง ใจก็เลยนั่งเอารูปมันนี่ในช่วงสองสามวันมานี้มาแปะไว้ในนี้บ้าง
ในช่วงเดือนที่ผ่านมา มันนี่แทบจะไม่ห่างไปไหนจากใจเลย วันไหนที่ใจออกจากบ้านไปไกล อย่างเช่นไปเชียงใหม่ มันนี่ถึงกับอ้วก ทำให้หลายคนเริ่มเป็นห่วงว่า หากใจต้องไปจากมันนี่จริงๆ อีกครั้ง จะทำอย่างไรกัน
แต่ดูเหมือนว่าความกังวลดังกล่าวจะไม่ได้หนักหนาอะไร พอผ่านไปหลายวันเข้ามันนี่ก็กลับมาเล่นเหมือนเดิม มันก็เหมือนคนอกหักกระมัง พักแรกจะตายเสียให้ได้ บอกว่าเจ็บแทบตาย แต่ก็สุดท้ายไม่เห็นจะมีใครตายเพราะอกหักสักที ยกเว้นเสียว่าอกหักแล้วทะลึ่งจะฆ่าตัวเองให้ตาย…

ได้แค่นี้…

เมื่อวานเย็น ใจปั่นจักรยานจากบ้าน ลัดเลาะจากบ้านไปทะลุอีกหนึ่งหมู่บ้านถัดไป ก่อนวกกลับมาโผล่อีกซอยหนึ่งของหมู่บ้านตัวเอง เพียงเพราะหวังจะหามุมถ่ายรูปสวยๆ
แดดตอนสี่โมงยังไม่ร่ม เหงื่อเริ่มผุด จนหนึ่งชั่วโมงผ่านไป ใจยังหามุมที่อยากจะถ่ายรูปไม่ได้สักที สุดท้ายใจจอดจักรยานพักเหนื่อย ก่อนจะวกรถจากบ้านหลังสุดท้ายของหมู่บ้านเพื่อกลับมาที่บ้านของตัวเอง

สองนิ้วของแม่

ตั้งแต่สอนแม่ให้ชูสองนิ้ว นับตั้งแต่นั้น ก็ไม่มีครั้งไหนที่เรียกแม่ให้ถ่ายรูปแล้วแม่จะไม่ชูสองนิ้ว…
นี่เป็นประโยคที่ใจคิดได้ ขณะที่พี่สาวยกกล้องถ่ายภาพแม่ระหว่างเล่นน้ำอยู่ในถนนที่น้ำจากน้ำตกไหลผ่าน เมื่อครั้งที่เราทั้งบ้านหนีอากาศร้อนในบ้านไปหาอากาศที่ร้อนกว่าในสวนลองกอง
แม่ของใจจัดเป็นมนุษย์โลกที่ชอบถ่ายรูป พอๆ กับพ่อที่ชอบเหมือนกันแต่ไม่ชอบมองกล้อง ภาพของพ่อมักจะไม่มีแบบที่มองกล้องชัดเจนมากนัก ขณะที่แม่สู้กล้องมากกว่าใคร หากถ่ายไม่ดี แม่จะบอกว่าถ่ายใหม่ได้มั้ย แล้วก็จัดท่าใหม่อีกรอบ….

หมาน้ำ

ใจเขียนอะไรไม่ค่อยออกมาเสียหลายวัน หลายคนแวะเวียนมาทิ้งข้อความถามหา บอกกล่าว บางทีก็ออกแนวเหน็บแนมว่า…หายไปไหน ไม่ยอมอัพอะไรสักที
อันที่จริง ใจเองก็แวะเข้ามาดูเว็บไซต์ของตัวเองแทบทุกวัน เพียงแต่ว่า ยังนึกไม่ออกว่าจะเริ่มจับต้นชนปลายตรงไหนดี …
ยังไงเสีย…วันนี้ใจทำได้แค่นี้ ทำได้แค่แวะเอารูปมาแปะไว้
มันเป็นรูปที่ใจได้มาจากตลาดนัดขายของถูก Caribbean ในเมลเบิร์น ซึ่งใจใช้เวลาในการไปเดินเที่ยวก่อนเดินทางกลับไทยไม่กี่ชั่วโมง ใจยืนอยู่ที่หน้าตู้ปลากลางตลาดนัด มันมีสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง ว่ายวนอยู่ในตู้กระจกที่มีน้ำอยู่เต็ม

ต้นไม้

ข้อความในหน้านี้จะไม่เต็มไปด้วยเนื้อหาสาระ เพราะใจเพิ่งจะลุกจากที่นอน หัวสมองของใจไม่มีเรื่องอะไรเลย สิ่งที่พอจะนึกออกได้ในตอนนี้ก็คือ …เมื่อคืนที่นี่หนาวมาก หนาวกว่าวันไหนๆ ในรอบสัปดาห์ที่ผ่านมา แม้จะเปิดฮีทเตอร์ แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ความเหน็บหนาวหดหายไปแต่อย่างใด ใจต้องใส่เสื้อแขนยาวข้างใน ทับด้วยโค้ท ใส่ถุงเท้าและก็ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม และข่มตาให้ตัวเองหลับใหลก่อนเวลาอันควร
หลายครั้งเราเชื่อว่า การหลับใหลเป็นยารักษาโรคที่ดี เมื่อปวดหัว ปวดฟัน ปวดประจำเดือน ปวดหัวใจ ปวดตา ร้อน หนาว และเย็น การนอนช่วยทำให้เราลืมอาการเหล่านั้นไปเสียสิ้น แม้ใจจะยอมรับความจริงในข้อนั้น แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า กว่าจะข่มตานอนได้นี่สิ ช่างยากเย็นกว่าไหนๆ

รุ้งกินน้ำ

“อย่าเอานิ้วชี้รุ้งเพราะนิ้วจะกุด” นั่นคือความทรงจำที่ใจพอจะจำได้เกี่ยวกับรุ้งกินน้ำ แม้เมื่อโตขึ้นจะรู้ว่าความเชื่อนี้จะไม่ต่างอะไรกับเรื่องราวที่ผู้ใหญ่ใช้หลอกเด็ก แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่รู้ว่า…ด้วยเหตุผลใดถึงต้องใช้ประโยคนี้ขู่เด็กน้อยไม่ให้เอานิ้วชี้รุ้ง
นอกเหนือจากนั้น ความทรงจำเกี่ยวกับรุ้งที่ใจพอจะจำได้ก็เหมือนจะเป็นเรื่องของสี ว่ากันว่ารุ้งมี 7 สี คือ ม่วง คราม น้ำเงิน เขียว เหลือง แสด (ส้ม) และแดง ซึ่งในเวลาต่อในวิชาวิทยาศาสตร์พูดถึงแถบสีสเปกตรัมของรุ้งว่ามีสีและเฉดอะไรบ้าง….ว่ากันไป แต่ไม่เคยเอามันมาใช้อะไรได้ในชีวิตมากนัก

แต่ก็นั่นแหละ ใจก็เพิ่งจะสังเกตและรับทราบเมื่อไม่นานมานี้ว่า รุ้งนั้นมีสีม่วงอยู่ชั้นในสุด ขณะที่สีแดงมักจะอยู่นอกสุดของครึ่งวงกลมเสมอ แต่รุ้งอีกแบบที่เขาเรียกกันว่ารุ้งทุติยภูมินั้น สีก็เหมือนกัน เพียงแต่ลำดับในการเรียงสีตรงกันข้ามกันทั้งหมด