วันที่ 2

วันนี้เป็นวันที่ 2 แล้วสำหรับการใช้ชีวิตอยู่ที่เมลเบิร์น ออสเตรเลีย หลังจากที่เดินทางออกจากประเทศไทย ชนิดที่บางคนก็ยังไม่ได้รับรู้ด้วยเลย…
สองวันนี้ กิจกรรมประจำวันยังไม่มีอะไรมากนัก สำหรับผู้มาเยือนหน้าใหม่ที่ยังไร้ที่พักอาศัยอย่างใจ นอกจากตื่นนอน กินข้าว แล้วออกไปช่วยเพื่อนที่ร้านอาหารไทยที่เธอเป็นหุ้นส่วนอยู่ เพื่อเป็นการตอบแทนที่เธอให้ใจพักพิงด้วยชั่วคราวแบบไม่คิดเงิน แถมยังให้ข้าวที่ร้านกินฟรีด้วยเช่นกัน

ทำแล้ว

หลายวันก่อนหน้านี้ ใจเห็นแม่จับมือพ่ออยู่ตลอดเวลา บางเวลาก็ลูบเบาๆ ที่หัวไหล่ เหมือนจะให้พ่อได้คลายความกังวลและความเจ็บปวด แม้ในห้วงเวลานั้นพ่อจะไม่รู้สึกตัวก็ตามที
นี่เป็นสิ่งที่ใจไม่เคยเห็นเลยนับตั้งแต่จำความได้ แม้จะรู้ดีว่าพ่อกับแม่อยู่กินแต่งงานกันมานานเกือบจะ 40 ตามอายุของพี่สาวคนโตของใจที่ 36 ปี
ไม่เพียงแค่นั้น ถึงแม้ใจจะรักแม่มากแค่ไหน จับมือแม่เดิน เกาะแขนแม่บ่อยยังไง แต่ใจก็เพิ่งจะได้กอดแม่จริงๆ จังๆ ในวันเดียวกันกับที่เห็นแม่จับมือพ่อ

มยุรา

ถ้าหลายปีมานี้ คนไทยรู้จัก “ชลาชล” ในฐานะของร้านตัดผมชื่อก้องประเทศ ที่อำเภอเล็กๆ ติดชายแดนลาวอย่างอำเภอของใจ คงจะมี “มยุรา” ร้านตัดผมหน้าโรงพยาบาลประจำอำเภอ เป็นตัวแทนของการเป็นร้านตัดผมฝีมือดี ที่ใครๆ ก็แวะเวียนไปใช้บริการ
แต่…แม้จะอย่างนั้น เจ้าเอ๋ น้องสาวลูกพี่ลูกน้องของใจก็เตือนใจว่า ถ้ามีเวลาให้ไปเสียเงินตัดผมทรงที่ต้องการในกรุงเทพฯ จะดีกว่าการตัดสินใจเข้า “มยุรา”
แต่…อีกเช่นกัน… เป็นเพราะอากาศร้อนมาก ผมที่เริ่มยาวประคอ ทำให้ใจอดรนทนไม่ไหว ปล่อยให้ผมเร่งให้ตัวเองร้อนกว่าที่ควรจะเป็น ใจเลยรบเร้าให้เอ๋พาเข้าร้านมยุรา แม้จะผ่านเลยไปถึง 3 วัน กว่าเอ๋จะพาไปร้านนี้ แต่ใจก็ยังไม่ลดละความพยายาม

มวยในงานวันวาเลนไทน์

“นับหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ” ฝ่ายแดงเป็นผู้ชนะไปแล้วครับ
สิ้นเสียงคนพากย์มวยในงานวัดข้างบ้าน ใจกับพี่สาวก็หันมามองหน้ากันอย่างสงสัย นั่นเป็นเพราะเสี้ยววินาทีก่อนฝ่ายน้ำเงินจะล้มลงบนพื้น นักพากย์จะประกาศนับสิบและยกให้ฝ่ายน้ำเงินชนะเลิศ เราต่างก็เห็นเหมือนกันว่าทั้งนักมวยฝ่ายน้ำเงินและแดงล้มลงไปกองด้วยกันทั้งคู่ แต่อาจจะเป็นเพราะว่าผู้คนข้างที่ยืนบังเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะระยะประชิดกับเวทีสีขาว มีเชือกคาดไปมาทิ้งช่องว่างกว้างพอให้คนลอดตัวเข้าไปได้นั่น ทำให้เรามองไม่เห็นว่า ทั้งสองล้มลงในท่าทางแบบไหน ถึงกับต้องส่งผลให้กรรมการต้องนับสิบทำให้ฝ่ายแดงชนะฝ่ายน้ำเงินไปในท้ายที่สุด

คำเตือนของ Warren Buffet

วันที่ 9 เดือนกุมภาพันธ์ ปีที่แล้ว ใจเคยหยิบยกเรื่อง ” An interview on CNBC with Warren  Buffet” มาเขียนถึงในหน้า blog ของตนเอง เนื้อหาใจความเป็นไปในทำนองที่ว่ามีเพื่อนชายร่วมคอร์สภาษาอังกฤษสั้น ๆที่ ศศินทร์ คนหนึ่งที่ขยันส่งอีเมล์ดีๆ มาให้ใจเสมอ
พอๆ กับพี่ร่วมชั้นอีกหลายๆ คนที่ก็มักมีอีเมล์ที่เต็มไปด้วยข้อมูลเพิ่มรอยหยักของสมองส่งมาให้ด้วยเช่นกัน และคนๆ นี้เองส่งอีเมล์ที่มีมันมีหัวข้อว่า “An interview on CNBC with Warren  Buffet”
ใจนั่งอ่านข้อความและใช้เวลาเล็กน้อยในการแปลบทสัมภาษณ์ของ Warren  Buffet ที่มีต่อสถานีโทรทัศน์ CNBC แม้จะเป็นการสัมภาษณ์เพียงหนึ่งชั่วโมง ของเศรษฐีที่รวยเป็นอันดับสองของโลกรองจาก Bill Gates ที่ยินดีบริจาคเงินให้การกุศลเป็นเงินกว่า 31,000 ล้านเหรียญสหรัฐ..แต่ก็ให้ข้อคิดที่น่าสนใจหลายประการ

แต่งน้อย หย่ามาก

เมื่อคืนนอนดึกมาก ดังนั้นเวลาการตื่นจึงสัมพันธ์กันอย่างชัดเจนคือตะวันขึ้นจนเรียกว่า สายโด่งแล้วใจถึงได้ลืมตาโพลง เรียกว่าตื่นเป็นที่เรียบร้อย ไม่สิ..อันที่จริงแล้วจะบอกว่าตัวเองตื่นเองก็คงผิด มีสายที่โทรฯ ผิดมาติดต่อกัน 3 วันจนชักกังวลว่าจะกลายเป็นสายโรคจิตเหมือนที่เคยเจอเมื่อก่อนโทรฯ มาทำให้ใจต้องตื่น ก่อนมีสายของคนอื่นที่ไม่รู้จักเช่นกัน ถามข่าวคราวประกาศขายบ้านที่เคยลงเอาไว้ในอินเตอร์เน็ต สรุปคืออันที่จริงยังไม่อยากตื่นเอง แต่ดันโดนคนอื่นปลุกเห็นจะถูก
พอตื่นขึ้นมาก็เริ่มด้วยการกดรีโมททีวีที่อยู่ปลายเตียง ไปเจอรายการเล่าข่าวเกือบทุกช่องทีวี รายการที่เอาทั้งข่าวในหนังสือพิมพ์ แมกกาซีนมาเล่าให้เราฟังทุกวัน ใจรู้สาเหตุแล้วว่า ผลการสำรวจที่บอกว่าคนไทยอ่านหนังสือปีนึงโดยเฉลี่ยคนไม่กี่บรรทัด หรืออาจจะเป็นเพราะว่า…มีคนอ่านให้เราฟังแล้วทุกวันแบบนี้….

ทุบตึก

เมื่อวานใจออกจากบ้าน เพื่อเอาน้องต่ายไปส่งให้น้องไก๋ที่รถไฟฟ้าใต้ดินสถานีรัชดา หลังจากที่เบี้ยวนัดไม่ยอมส่งของมาเกินหนึ่งอาทิตย์ รู้สึกผิดก็เลยต้องนั่งเย็บก้นกระต่าย ผูกผ้าพันคอ ติดยี่ห้อกันทั้งวันทั้งคืน จะได้ส่งของถึงมือน้องเขาได้ก่อนวันเสาร์เย็น แต่รู้สึกเย็บเพลินกันไปหน่อย ตุ๊กตากระต่ายที่แม่ส่งมาเป็นร้อย ใจนั่งเย็บจนเสร็จพร้อมส่งถึงมือคนอื่นๆ ในอาทิตย์หน้าด้วย

ออกนอกบ้านเมื่อวาน ใจก็รู้สึกว่ารถติด ไม่เหมือนอย่างที่คิด แต่ในรถไฟฟ้าใต้ดินคนกลับน้อย ไม่เหมือนอย่างที่คิดเช่นกัน
ตอนนั่งรถผ่านเส้นลาดพร้าว รู้สึกว่าเขามีโครงการคอนโดมิเนียมใหม่ๆ เกิดขึ้นมากมาย อันที่เสร็จแล้วยังไม่มากนัก แต่ที่กำลังก่อสร้าง และมองเห็นแล้วว่าใกล้เสร็จพร้อมเข้าอยู่นั้น มีอยู่หลายโครงการ ทั้งของ แลนด์แอนด์เฮ้าส์ และอีกหลายเจ้า อดคิดไม่ได้ว่า ถนนเส้นนี้กำลังจะกลายเป็นหมายอีกที่หนึ่งของบรรดาผู้พัฒนาโครงการอสังหาริมทรัพย์ทั้งหลาย หลังจากเมื่อปีกลาย ถนนรัชดา ได้กลายเป็นถนนสายทองคำ ใครๆ ก็มุ่งหน้าไปหาที่ว่างปลูกคอนโดฯ กันไปแล้ว

พระหน้ารถ ภาค 2

วันก่อนพูดถึงเรื่องที่ว่า มักจะเจอพระในรถแท็กซี่บ่อยๆ ก็อดคิดถึงเรื่องเจอเจ้าแม่กวนอิมขนาดจิ๋วในรถแท็กซี่ที่สิงคโปร์เสียไม่ได้ ใจไปทีไร เป็นอันต้องเจอเจ้าแม่กวนอิมในรถที่นั่นทุกที ไม่อยากจะบอกเลยว่า ขนาด E-Class ที่มารับก็ยังไม่พลาดที่จะมีเจ้าแม่กวนอิม นอกจากนี้ หากใครไปที่นั่นบ่อยๆ จะรู้เลยว่า คนขับแท็กซี่ที่นั่น พูดภาษาไทยได้ไม่ใช่น้อย ทั้งนับ 1 2 3 4 ไปจนถึง 10 บางคนพูดว่า ผัดผักบุ้ง บางคนก็บอกว่า อร่อย ลดหน่อยได้ไหม บ้างก็เคยมาพักร้อนที่นี่ บางทีก็เล่นถามกันเอาดื้อๆ เลยว่า “จะไปไหน??” เจ๋งไหมละ…

พิซซ่าเกาะลันตา

ตั้งแต่มาทำงานอยู่ในย่านถนนพระอาทิตย์
ชีวิตของใจก็มีโอกาสได้รู้จักกับ “พิซซ่าเกาะลันตา”
ใจและเพื่อนร่วมงานใช้พิซซ่ายี่ห้อนี้ในการแก้เบื่ออาหารไทย อาหารญี่ปุ่น และอาหารเวียดนามอยู่บ่อยครั้ง
(แต่เอาเข้าจริงๆ เราก็คงจะทานพิซซ่าทุกวันไม่ได้เป็นแน่ …เพราะมันเลี่ยน)

ถนนสมาคม

เมื่อวานนี้ มีเหตุให้ใจต้องเข้าไปออฟฟิศ
อยู่ที่นั่นตั้งแต่เช้าจนถึงเกือบค่ำใจก็กลับบ้านหลังฝนตก
ขากลับช่วงเย็นต้องผ่านถนนสามเสนทั้งเส้น
ใจเพิ่งสังเกตเห็นว่าตรงกันข้ามกับโรงพยาบาลวชิพยาบาล
เต็มไปด้วยสมาคมสารพัดจนไม่อาจจะจำได้หมด
เสียดายที่ยกกล้องขึ้นถ่ายภาพไม่ทัน
รถวิ่งฉิวผ่านไปอย่างน่าเสียดาย
มีแต่สมองกับสายตาเท่านั้นที่จดจำภาพเอาไว้ได้ทัน
และหากจำไม่ผิดนี่คือ
ชื่อสมาคมเศษเสี้ยวหนึ่งที่อยู่ติดๆ กันในย่านนั้น
สมาคมนักบัญชีและผู้สอบบัญชีรับอนุญาตแห่งประเทศไทย 
สมาคมชาวนครนายก
สมาคมศิษย์เก่าอุเทนถวาย
สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย
สมาคมศิษย์เก่าเซนต์คาเบรียล
สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย

นี่ยังแอบคิดเล่นๆ อยู่เลยว่า
วันหลังจะลงไปเดินบนถนนเส้นนั้น
แล้วก็ไปนับดูว่ามีกี่ชมรมที่ตั้งอยู่ในบนถนนเส้นเดียวกัน
กลัวจะเกินสิบจริงๆ ให้ตายเหอะ เง้ออออออ
ถนนแห่งสมาคมของแท้เลยนะเนี่ย….