อันที่จริงแล้ว เมลเบิร์นยังไม่เข้าหน้าหนาวอย่างเต็มตัว ฝรั่งเขาเรียกหน้านี้ว่าฤดูใบไม้ร่วง มันเป็นช่วงเวลาที่ใบไม้บนต้นเริ่มเบื่อที่จะติดกับกิ่งก้าน พาลเปลี่ยนสี และร่วงหล่นลงบนพื้นกันเป็นทิวแถว ใจเองแม้จะไม่ชอบความเหน็บหนาวที่กำลังคืบคลานเข้ามาเยือน แต่ก็ยอมรับว่า ฤดูกาลนี้ ถือเป็นฤดูกาลที่ทำให้ชีวิตรู้สึกเต็มไปด้วยสีสันมากที่สุด

การได้เฝ้ามองต้นไม้ที่เต็มไปด้วยใบพุ่มหนา เพราะเพิ่งผ่านพ้นฤดูร้อนที่รับแดดให้ใบไม้ได้ผลิบานเต็มที่ จนกระทั่งเปลี่ยนสี และร่วงหล่นเหลือแต่กิ่งก้าน เป็นอะไรที่ทำให้รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของชีวิตได้ดียิ่งนัก

ใจเฝ้ามองต้นไม้ข้างบ้านที่ผลิบานเขียวสด จนกลายมาเป็นสีเหลืองปนแดง เริ่มร่วงหล่นจนถึงขีดสุดทุกวี่ทุกวัน …

จนถึงฤดูหนาวนี้ ใจเองก็อยู่ที่นี่มาจะครบปีครึ่งแล้ว ไม่นับรวมกับช่วงปีกลายที่หนีมาใช้ชีวิตที่นี่ได้ครึ่งปี และหนีกลับไปพักกายที่บ้านอีกราวครึ่งปี…หนาวนี้จึงรู้สึกได้ว่าไม่เพียงแต่จะแก่ขึ้น แต่ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตมีหลายประการเหลือเกิน อย่างน้อยก็คือ ชีวิตที่นิ่งๆ เรียบๆ ไม่หวือหวาเหมือนเดิมอีกต่อไป

ใจทำงานหนักขึ้นกว่าเดิม แต่ก่อนเคยทำงานบ้าง พักบ้าง ตามประสา แต่หนนี้กลายเป็นว่าทำงาน 6 วัน พักหนึ่งวัน จะไปไหนต้องลาล่วงหน้า การกลับบ้านคือการลายาว และเดินทางกลับบ้านหลายสัปดาห์แทนที่จะกลับตอนไหนก็ได้เหมือนแต่ก่อน การทำงานที่หนักขึ้นหมายถึงรายได้ที่เพิ่มขึ้น นำมาซึ่งข้าวของที่อยากจะได้ หรือข้าวของที่ไม่เคยจะซื้อได้มาก่อน

แม้จะแอบคิดถึงหน้าที่การงานแบบเดิมๆ บ้าง แต่บางทีชีวิตแบบนี้ก็ทำให้สบายใจไปอีกแบบ ความไม่วุ่นวายในเมืองหลวง กลายเป็นความสุขอันใหญ่หลวงที่เราถามหาที่ไหนไม่ได้ หากเราไม่ได้เลือกที่จะออกห่างจากมันมาเสียเอง

เวลาว่างของใจ กลายเป็นเวลาพักผ่อน หาของกิน นอนหลับ และนั่งจดจ่ออยู่กับความเคลื่อนไหวของเพื่อนฝูงที่เมืองไทยผ่าน facebook แทนที่จะอยู่กับหน้าบล็อกของตัวเองเหมือนแต่ก่อน บางทีใจก็รู้สึกได้ว่า ตัวเองไม่ขยันและขาดวินัยไปพอสมควร แต่ให้ตายเหอะ ใจก็ยังตั้งหน้าแรกของอินเตอร์เน็ตเป็นหน้าบล็อกของตัวเอง และแอบมานั่งดูโน่นดูนี่ไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่ได้เขียนอะไรลงไปเลยแม้แต่น้อย

มีหลายคนแวะเวียนมาไถ่ถามยังสบายดีไหม ทำไมห่างหายกันไป แม้จะหาข้ออ้างไม่ได้ แต่ก็มีคำตอบให้ได้ว่า “ไม่ได้หายไปไหน สบายบ้าง ไม่สบายบ้างสลับกันไป แม้จะไม่ได้เขียนอะไรลงไปเลย แต่นั่นไม่ได้หมายถึงว่าจะไม่กลับมาเขียนอะไรอีกเลย” … ขาดวินัยไปบ้าง แต่หวังว่าจะให้อภัยกัน

คิดถึงข้อเขียนของตัวเองเสมอ และเมื่อใดที่ไม่เผลอเรอก็หวังว่าจะได้พบเจอข้อเขียนของตัวเองเร็วๆ นี้… แน่นอน

Random Posts

• กระสือวาเลนไทน์…เรื่องผีที่น่ากลัวกว่าที่คิด (0)
• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• กักกันน้องต่าย (1)
• นกนางนวล (0)
• วันที่ 2 (12)
• ฉันชอบกระดานโต้ทราย (0)
• วันที่ดอกไม้บาน…จริงๆ (2)
• ปาก (7)
• The Nobbies (0)
• ฟ้าเป็นฟ้า (4)

หลังจากแอบเห็นผู้จัดการร้านที่ทำงานด้วยกัน เช็ดช้อนและส้อมด้วยอะไรบางอย่าง และมันก็เงาวับถึงขนาดเห็นหน้าตัวเองไปโผล่อยู่ในช้อนตักข้าว ใจก็อดรนทนไม่ไหว ถามไถ่ด้วยความอยากรู้ และใคร่อยากจะเห็นด้วยตาตัวเองบ้างว่าหากทำเช่นนั้นแล้วช้อนของเราจะเงางามอย่างเขาบ้างไหม

ผู้จัดการร้านจัดแจงเล่าด้วยความภาคภูมิใจว่า สมัยเธอเรียนวิชาการโรงแรมและเคยทำงานอยู่ในโรงแรมที่ฝรั่งเศส ด้วยเพราะแม้เธอจะหน้าตาเอเชีย แต่เธอก็ไปเกิดที่นั่นและเป็นคนที่นั่นอย่างสมบูรณ์แบบ พอๆ กับการการพูดภาษาฝรั่งเศสเป็นหลักและรองลงมาอีกหลายภาษา อาทิ อังกฤษ เยอรมัน กรีก และเวียดนาม เธอใช้น้ำส้มสายชูหรือ Vinegar ผสมกับน้ำร้อนในอัตราส่วนไม่มากนัก เช่นใส่น้ำในถังน้อยก็เทน้ำส้มใส่ชักสองสามช้อนชา แช่ช้อนไว้หนึ่งนาทีหรือจะแช่ไปเช็ดไปก็ได้

ช้อนที่เช็ดด้วยน้ำส้มสายชูจะไม่เพียงขึ้นเงา เหมือนใหม่เท่านั้น แต่ในเวลาเดียวกัน น้ำส้มสายชูยังมีคุณสมบัติในการช่วยดับกลิ่นในช้อนที่หลงเหลืออยู่ด้วย พร้อมๆ กับฆ่าเชื้อโรคจำพวกแบคทีเรีย ในเวลาเดียวกัน

ใจเองก็สงสัยจึงเข้า google ใส่คำว่า Vinegar ลงไปก็ค้นพบว่า เทคนิคการทำความสะอาดด้วยน้ำส้มสายชูนั้นไม่ได้จำกัดอยู่แค่เพียงช้อนและส้อมเท่านั้น แต่ยังเป็นที่นิยมสำหรับแม่บ้านทั้งหลาย ในการนำมาทำความสะอาดเคาน์เตอร์ในบ้าน กำจัดรอยบนโต๊ะ เช็ดคราบเปื้อนไมโครเวฟ ดับกลิ่นของถังขยะ เช็ดขอบตู้เย็น ดับกลิ่นเตาอบ ลบรอยหมองหรือคราบในแก้วน้ำและชุดเครื่องเรือนที่เป็นแก้ว ช่วยทำให้แก้วชาไม่เป็นคราบ ดับกลิ่นเหม็นอับในกล่องเก็บอาหารพลาสติก ช่วยกำจัดคราบและสิ่งสกปรกคอขวดหรือคอเหยือกน้ำ ทำความสะอาดหรือคราบบนเครื่องทองแดง

กำจัดมด กำจัดแมลงวัน แมลงหวี่ ทำความสะอาดเครื่องเปิดกระป๋อง ช่วยทำความสะอาดเตาปิ้งย่าง ความสะอาดพื้นพรม หน้าต่าง ประตู ชั้นวางสบู่ในห้องน้ำ ทำความสะอาดเนื้อไม้ และอื่นๆ อีกสารพัดประโยชน์

ใจแอบแวะไปอ่านประวัติของน้ำส้มสายชู ยังค้นพบว่า แต่เดิมคำว่า Vinegar ที่แปลว่าน้ำส้มสายชูนั้นมีรากศัพท์มาจากภาษาฝรั่งเศส ซึ่งแปลความหมายได้ว่า “ไวน์เปรี้ยว”

น้ำส้มสายชูเกิดขึ้นด้วยความบังเอิญตั้งแต่หลายพันปีก่อนหน้า โดยเป็นผลมาจากการหมักไวน์ผิดพลาด เมื่อแรกเริ่มเดิมทีการหมักไวน์นั้น น้ำตาลจะเปลี่ยนสภาพกลายเป็นแอลกอฮอล์ แต่เมื่อเวลาผ่านพ้นไป แบคทีเรียในอากาศจะเปลี่ยนแอลกอฮอล์ให้กลายเป็นกรดแทน ซึ่งนั่นทำให้ไวน์ที่ดีกลายเป็นไวน์ที่แย่ เพราะให้รสเปรี้ยวกว่าปกติ แต่กลับกลายเป็นน้ำส้มสายชูชั้นเลิศนั้นเอง

เรื่องของน้ำส้มสายชูยังเป็นเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์สำหรับคนอีกหลายคน จนถึงขนาดมีพิพิธภัณฑ์น้ำส้มสายชูโดยเฉพาะที่เรียกว่า The International Vinegar Museum  ที่มลรัฐเซาท์ดาโคตา (South Dakota) สหรัฐอเมริกา  และมีเทศกาลน้ำส้มสายชูจัดขึ้นเป็นประจำอีกด้วย

พอมาถึงตรงนี้ ใจเองก็ยิ่งรับรู้ได้ว่า เรื่องน้ำส้มสายชูไม่ได้เป็นเรื่องน้ำส้มสายชูอีกต่อไป แต่มันหมายถึงความรู้เล็กๆ น้อยๆ  ที่เราได้รับและนำมันมาต่อยอดให้ยิ่งใหญ่ได้โดยไม่รู้ตัว …. อย่างน้อยความรู้เล็กน้อยว่ามันเช็ดช้อนให้เงางามได้ก็ทำให้ใจไปค้นหาในสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าความเงางามเพียงอย่างเดียว….โอ้ น้ำส้มสายชู

ปล. ว่ากันว่า น้ำส้มสายชูยังดีกับคนที่รักโซฟามากกว่าแมวที่เลี้ยงอีกด้วย ในเว็บไซต์บางแห่งแนะนำให้ฉีดน้ำส้มสายชูลงบนโซฟาสุดหวงสักนิด แมวจะไม่ขูดหรือข่วนโซฟ อันนี้ใจไม่เคยลองทำสักที…ใครลองทำได้ผลเป็นเช่นไร แวะมาบอกที

Random Posts

• เบื้องหลังใครคนนั้น (3)
• Port Fairy : ขอชมประภาคารอีกสักที (3)
• อบผ้า (2)
• ดีปลีข้างบ้าน (1)
• South Melbourne Market (1)
• Great Ocean Road : Aireys Inlet ประภาคารขาวหลังคาแดง (7)
• ตลาดสดฮ่องกง ..อีกครั้ง (2)
• คาราบาว (5)
• ไปเลยที่เชียงคาน (12)
• มยุรา (7)

ก่อนย้ายมาพำนักในย่านใหม่ ใจหยิบเอากระถางดอกไม้ต้นหนึ่งหลังบ้านเก่าติดมือมาด้วย กระถางพลาสติกสีน้ำเงินมีต้นไม้สีเขียวพุ่มเล็กๆ อยู่ข้างในถูกทิ้งเอาไว้อยู่หลายเดือน ใจเห็นมันล้มนอนตะแคงอยู่กับพื้นตั้งแต่ใจมาถึงที่นี่

ใจเฝ้ามองมันอยู่นาน บางทีก็คิดว่า ตัวของมันเองก็อึดน่าดู บางวันฝนก็ตกหนัก ลมก็พัดแรง แดดก็ออกไม่สม่ำเสมอ แต่ไม่ว่าเมื่อไร มันก็ยังนอนตะแคงอยู่เช่นนั้นไม่มีทีท่าจะเหี่ยวและแห้งตายไปแต่อย่างใด

และเมื่อจะย้ายออกบ้านหลังเก่า ต้นไม้กระถางนั้นกลับเป็นสิ่งแรกที่ใจหยิบติดมือมาด้วยก่อนเสื้อผ้าและข้าวของอื่นๆ เสียด้วยซ้ำ ใจเก็บมันเอามาวางไว้ในห้องซักล้างที่ทาสีเสร็จแล้ว ใจเริ่มเห็นความเปลี่ยนแปลงของพุ่มใบไม้สีเขียวที่ดูอิ่มเอิบกว่าที่เคย พุ่มมันค่อยๆ เติบโตและสวยงามกว่าเดิม

ไม่เพียงเท่านั้น สามวันที่ผ่านมา ต้นไม้ก็ให้ดอกงอกเงยแทรกอยู่ตามใบเขียวนั้น ใจนับจำนวนดอกได้ราว 10 ดอก ไม่นับจำนวนที่มันกำลังจะงอกตามมาในเวลาหลังจากนี้ สองวันที่ผ่านมา ใจพามันออกไปรับแดดเมื่อมีโอกาส รดน้ำและปล่อยให้มันอยู่นอกบ้านหนึ่งคืน ก่อนโยกย้ายมันกลับมาตั้งเด่นสง่าอยู่โต๊ะกระจกข้างตู้เย็น

ใจนั่งเฝ้ามองให้ดอกสีชมพูเบ่งบาน วันแล้ววันเล่าแต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าดอกจะบานเมื่อใด นี่ก็ปาเข้าไปวันที่สามแล้ว ดอกก็ยังเอาแต่ตูม ไม่ผลิกลีบงามให้เห็น

ใจเริ่มรู้สึกว่า ดอกไม้ไม่เพียงแต่อึดที่เติบโตและผลิดอกไม้สำเร็จ แต่ใจกลับอึดมากกว่าที่นั่งเฝ้ามองมันผลิดอก ออกใบอยู่ทุกวี่ทุกวัน เรียกได้ว่า ดอกว่าอึดแล้ว ใจคงจะอึดมากกว่าเสียด้วยซ้ำ

พูดแล้วก็คิดถึงต้นกระบอกเพชรที่เฝ้าทนุถนอมเลี้ยงมันมาหลายปีที่ระเบียงอพาร์ทเม้นท์ในกรุงเทพฯ ทั้งเปลี่ยนกระถาง เอาไปเจอแดด ใส่ก้อนหินงามๆ จนตอนนี้ส่งต่อมันไปให้แม่ และมันก็เติบใหญ่อยู่บนศาลพระภูมิหน้าบ้าน วันดีคืนดี มันก็กลายเป็นสิ่งที่แม่แอบเฝ้ามองว่ามันจะเติบโตได้อีกสักเท่าไร ความสุขของใจกลายเป็นสมบัติในรั้วบ้านของแม่อีกหนึ่งชิ้น

บางที…ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของเราไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย เราเอาแต่เฝ้ามองหาสิ่งที่เรียกว่า “ความสุข” ในปริมาตร ปริมาณ และขนาดที่ใหญ่จนเกินไป แต่สิ่งที่ใกล้ตัวและเล็กน้อย กลับรอคอยให้เราได้หยิบมันมาใส่ตัว กลายเป็นความสุขที่อยู่กับเราหลายชั่วคืน หากเราหยิบจับมารวมกัน ไม่เพียงแต่ปริมาณจะเพิ่มมหาศาลและคุณค่ามันก็ทวีคูณตามไปด้วย…. นั่นสินะ เราจะถามความสุขที่ยิ่งใหญ่ไปกว่านี้ทำไม ในเมื่อเราก็มีความสุขเล็กๆ อยู่แล้วในมือ

แต่ถึงจะอย่างไร…ใจก็อยากจะมีความสุขเล็กๆ อีกสักนิด ความสุขที่ได้เห็นดอกไม้บานก่อนที่จะมันตูมแล้วตายไปเลย…บานเมื่อไร ใจจะเก็บรูปมาอวดทันที

Related Post

• วันที่ดอกไม้บาน…จริงๆ (2)
• ถอยหลังเพื่อต้นไม้ต้นนั้น… (8)

อันที่จริงจะบอกว่าตื่นเองก็ดูเหมือนผิดไปจากความเป็นจริงนัก เพราะใจตื่นเสียงชายหนุ่มปลุกให้มาดูแปรงสีฟันที่แม่ส่งมาจากเมืองไทย หลังจากรอคอยร่วมสัปดาห์ของทุกอย่างที่สั่งไปก็มาอยู่ตรงหน้าสมใจ

แม้จะบอกว่ามันมาตรงเวลาคือใช้เวลาไปสัปดาห์กว่า แต่อันที่จริงของทั้งหมดควรจะมาถึงมือเราเมื่อวานหรือไม่ก็วันศุกร์ที่แล้ว ใจเพิ่งจะสังเกตเห็นที่ข้างกล่องมีแถบพลาสติกสีเหลืองแปะเอาไว้ และนั่นเองเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าทำไมของที่แม่ฝากมาให้ถึงได้มาช้ากว่ากำหนด

“Opened by Australia Post for inspection by quarantine” และ “Passed quarantine” ประโยคภาษาอังกฤษสั้นๆ บอกว่า ของของเราถูกกักเอาไว้โดยไปรษณีย์ออสเตรเลียเพื่อตรวจสอบว่ามีของที่ผิดกฎหมายหรือต้องสงสัยหรือไม่ ก่อนจะแปะแถบเหมือนกันต่อมาว่าผ่านการกักกันแล้ว

ใจมีประสบการณ์รับของจากเมืองไทยเพียงไม่กี่หนตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ และนี่เป็นหนแรกที่เห็นแถบพลาสติกสีเหลืองแปะเอาไว้เช่นนี้ เมื่อแอบคิดถึงของที่แม่ส่งมาให้แล้วก็แอบขำว่า ฝรั่งพนักงานของไปรษณีย์ออสเตรเลียคงจะแอบสงสัยว่าส่งมาให้ทำไม

เพราะเมื่อเปิดกล่องพัสดุที่จ่อหน้าเป็นชื่อใจ ในนั้นเราจะพบข้าวของที่ผู้เห็นอาจจะพาลคิดไปไกลได้ว่า “ส่งมาทำไมฟะ….” เพราะมีทั้ง แปรงสีฟันจำนวน 5 ด้าม กางเกงเชฟที่วานให้แม่ตัดให้ชายหนุ่มจำนวน 3 ผืน และตุ๊กตาน้องต่ายที่แม่เย็บล็อตใหม่ส่งให้กับรุ่นพี่ ใจเลยขอเผื่อมาให้ชายหนุ่มด้วย 8 ตัว

พอมานั่งพินิจข้าวของในกล่องดูดีๆ ก็สมควรแล้วกระมัง กล่องของเราถึงได้โดนกักกันเอาไว้ตรวจสอบ อย่างน้อยก็เอากระต่ายน้อยของใจไปเข้าเครื่องสแกนก่อนว่ามีใครในพุงมันไหม….  ไม่อยากจะบอกเลยว่า งวดหน้า แกได้เหนื่อยอีกแน่เจ้าเครื่องสแกน เพราะจะให้แม่ส่งกระต่ายมามากกว่านี้……เอ๊ะหรือเขาจะชิน ระบุเป็นกรณีศึกษาเลยสำหรับงวดหน้า ถ้าเจอกระต่ายแบบนี้ให้ผ่านไปเลยไม่ต้องกักกัน ???

Random Posts

• นกนางนวล (0)
• ยางลบปากกา (3)
• ได้แค่นี้… (5)
• My friend through my lens (4)
• รูปโดนใจ (1)
• เขียนไม่ออก? (2)
• ท่องลาวเหนือตอน 5 : เมืองขวา เมืองที่หลับใหลในสายตาเรา (2)
• เมืองงอย : ระเบิดความทรงจำ (0)
• ร้านม่านเมือง (3)
• China Planet: ว่าด้วยเรื่องประชากรจีนทั่วโลก (5)

เมื่อฤดูหนาวมาเยือนอีกหนในปีนี้ เราเลยตัดสินใจเดินทางขึ้นเขาเพื่อชมหิมะกันตั้งแต่เริ่มเปิดฤดูกาล เพื่อไม่ให้ต้องเสียใจทีหลังว่า “ทำไมถึงไม่ไป และทำไมถึงไม่ทำ”

โดยปกติแล้ว แม้ทวีปออสเตรเลียจะเป็นเขตที่เต็มไปด้วยทะเลทราย แต่ในห้วงเวลาเดียวกันที่นี่กลับมีฤดูที่อากาศหนาวเย็นเกิน 8 เดือนต่อปี โดยช่วงฤดูหนาวจริงๆ ของทุกปีจะมีหิมะตกในบางพื้นที่ โดยเฉพาะเขตพื้นที่บนภูเขา โดยมากที่นี่มักจะเรียกกันว่า “Mt.” หรือเมาท์ อันย่อมาจากคำว่า Mountain หรือภูเขา ดังนั้นภูเขาหลายลูกของที่ออสเตรเลีย หรือแม้แต่ในเขตรัฐที่ใจอาศัยอยู่จึงมีคำว่า Mt. นำหน้าชื่อของภูเขาเสียมาก

นอกเสียจากนี้เมื่อฤดูหนาววนมาถึงแต่ละปี แต่ละเมาท์ทั่วประเทศก็จะมีการกำหนดวันเปิดฤดูกาลชื่นชมหิมะ แล้วแต่ว่าแต่ละเมาท์นั้นจะมีหิมะร่วงหล่นมากแค่ไหน ปริมาณของหิมะที่หล่นลงมาทับบนพื้นดินส่งผลต่อการเปิดให้บริการเล่นกีฬาบนหิมะ จำพวกสกี สโนว์บอร์ด หรือแม้แต่การเปิดให้บริการกระเช้าไฟฟ้าแต่ละจุด

แต่ละเมาท์อาทิ Mt.Donna Buang, Mt.St Gwinear, Mt. Stirling, Mt. Baw Baw, Mt. Buffalo, Lake Mountain, Mt.Buller, Fall Creek, Mt.Hotham, Charlotter Pass จะมีหน้าเว็บไซต์ที่ประกาศวันเปิดฤดูกาลของตนเอง มีการรายงานปริมาณสโนว์ทั้งแบบข้อความและวิดิโอ บางที่จะมีกล้องเว็บแคมที่เราสามารถคลิกดูภาพสดๆ ได้ทันที หรือแม้แต่บอกว่า ปัจจุบันเปิดให้เล่นอะไรได้บ้าง และเปิดบริการกระเช้ากี่จุดแล้ว

สำหรับปีนี้ เราสองคนยังจงรักภักดีต่อ Mt.Buller เหมือนเช่นปีที่แล้ว เราเลือกที่จะไป Mt.Buller ตั้งแต่สองวันแรกของการเปิดฤดูหนาวหรือ Winter Festival แต่ก็ตั้งใจไว้ว่าจะทิ้งช่วงทำงานเก็บเงินและไปเยือนหลายๆ เมาท์ที่เหลือเท่าที่จะเป็นไปได้

ต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่าว่า การเดินทางไปชมหิมะในจุดที่มีการให้บริการที่เรียกเหมารวมกันว่า “สกีรีสอร์ท” นั้น จะเต็มไปด้วยค่าใช้จ่าย ยิ่งระยะทางไกลขึ้นนั่นหมายถึงค่าน้ำมันที่จะแพงขึ้นไปด้วย หากใครไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าสำหรับกันน้ำเอาไว้ การเช่าก็หมายถึงค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นด้วยเช่นกัน ซึ่งโดยปกติ ค่าใช้จ่ายแต่ละทริปนั้นจะรวมถึง ค่าเช่าเสื้อ กางเกง รองเท้าสำหรับเดินหิมะอย่างเดียว รองเท้าเล่นสกี หรือสโนว์บอร์ด ไม่รวมค่าเช่าอุปกรณ์จำพวกสกี สโนว์บอร์ด หรือจะเช่าถุงมือ และหมวก แต่หากว่าใครซื้อไว้ใช้เองแล้วก็ถือเป็นการลงทุนระยะยาวไม่ต้องเสียค่าเช่าไปตลอด นอกจากนี้หากไม่ได้เล่น การเช่ารองเท้าสำหรับเดินบนหิมะอย่างเดียวก็พอได้

ค่าใช้จ่ายยังมีค่าเช่าโซ่ ในกรณีที่ขับรถขับเคลื่อนสองล้อขึ้นไปบนภูเขา ทางหน่วยงานและเจ้าหน้าที่จะไม่อนุญาติให้มีการขับรถแบบสองล้อขึ้นโดยไม่มีโซ่ติดไปด้วย ยกเว้นรถที่ขับเคลื่อนแบบสี่ล้อไม่ต้องใช้โซ่ ไม่นับค่าเข้าพื้นที่ ค่านั่งลิฟต์หรือกระเช้า ซึ่งราคาจะแตกต่างไปตามการเลือกใช้ลิฟต์ หากใครเล่นสกี ค่าเช่าลิฟต์จะแพงมาก สำหรับนักท่องเที่ยวที่แค่อยากจะนั่งชมวิวก็เสียค่าใช้จ่ายที่ถูกลง แต่ค่าใช้จ่ายเหล่านี้จะเพิ่มขึ้นเท่าตัวเมื่อถึงฤดูกาลที่ผู้คนหนาแน่นหรือช่วงพีค

นอกจากนี้ค่าใช้จ่ายที่แพงหูฉี่เหมือนจะเป็นค่าห้องพักบนสกีรีสอร์ทที่โดยมากผู้คนมักจะจองกันล่วงหน้าข้ามปีหรือหลายเดือน ราคาจะแพงในช่วงพีคถึงสองเท่าตัวเทียบกับช่วงปกติหรือช่วงเปิดเทศกาลเล่นหิมะ

หนก่อนเพื่อนที่เรียนร่วมชั้นในโรงเรียนที่นี่ต้องเสียค่าใช้จ่ายทุกอย่างรวมกันราว 250 เหรียญต่อวัน สำหรับการเดินทางไปที่สกีรีสอร์ทกับทัวร์ของโรงเรียนแบบเช้าไปเย็นกลับ

ใจว่าหนหนึ่งของการเดินทางไปที่นี่ หากคิดบวกค่าที่พักแบบค้างคืน 1 คืนแล้ว อาจจะมากถึงหนึ่งพันเหรียญเลยทีเดียว นั่นหมายถึงว่า เราจะต้องเสียเงินแบบนอนคืนเดียวเพื่อมองหิมะที่นี่มากถึง 30,000 บาทต่อคน

ในเช้าวันที่เราออกเดินทาง เราไม่แวะไหนเลย ยกเว้น Mansfield เมืองเล็กๆ ที่นักท่องเที่ยวมักแวะเติมน้ำมัน และหาของกิน ตลอดจนเช่าอุปกรณ์การเล่นหิมะทุกอย่างก่อนขึ้นเขายาวอีก 50 กิโลเมตร

เราแวะทานอาหารมื้อเช้า จิบกาแฟ และนั่งมองผู้คนที่ดูหนาตากว่าปีที่แล้ว อาจจะเป็นเพราะหลายคนรอคอยหิมะให้ตกบนเขาที่นี่มานานร่วมปี เมื่อถึงเวลานี้ก็ไม่มีอะไรที่จะรั้งพวกเขาไว้ได้อีกแล้ว

เมื่อเสร็จธุระเรื่องปากท้อง เราจึงขับรถเลยจุดกลางใจเมืองเล็กน้อย ที่นั่นจะมีจุดให้แวะเช่ารองเท้าเดินหิมะ กางเกงกันน้ำ จากในเมืองนั้น ซึ่งมีให้บริการหลายจุด รวมถึงโซ่ด้วย หากใครขับรถขับเคลื่อนแบบสองล้อก็สามารถหาเช่าโซ่ในราคา 25 เหรียญต่อวันได้ที่นี่ ของทุกอย่างที่เช้าไปต้องคืนให้กับเจ้าของก่อน 6 โมงเย็น หลังจากนั้นคิดเป็นสองวัน ราคาเช่าจะคูณสองทันที

จากจุดนี้เราจะต้องขับรถเลยมาอีกสักพักจะถึงจุดทางขึ้นเขา Mt.Buller เราต้องเสียค่าใช้จ่ายสำหรับเป็นค่าผ่านทาง ซึ่งคิดเป็นค่าบริการแบบต่อรถหนึ่งคัน และแยกประเภทของรถเอาไว้เรียบร้อย

ทางขึ้นเขานับจากจุดเก็บค่าผ่านทาง หากว่าเป็นช่วงวันที่หิมะตกจะต้องพันล้อด้วยโซ่ หรือขับเคลื่อนแบบ 4 ล้อไปเรื่อยๆ หากไม่มีหิมะตกวันนั้นก็ขับปกติไปได้จนถึงจุดบนสุดของภูเขาซึ่งเป็นจุดบริการของสกีรีสอร์ท แต่ในวันที่เราไปถึง แดดออก หิมะตกไปแล้ววันก่อนหน้า ซึ่งเป็นวันเทศกาลเล่นหิมะ ทำให้เราขับรถขึ้นเขาได้สบายๆ ไม่ต้องใช้โหมดขับเคลื่อนแบบสี่ล้อเหมือนเมื่อปีกลายที่แม้หิมะจะไม่ตกแต่ถนนก็ลื่นและทางข้างหน้าก็มีแต่หมอกไม่เห็นอะไรเอาเสียเลย

ใจเพิ่งสังเกตว่า จนถึงปีนี้ ที่ Mt.Buller ก็ยังไม่ได้ทำราวกั้นเหวไว้ให้กับเรา และใจก็ยังเก็บเอาความสงสัยนั้นเอาไว้ในใจจนถึงตอนนี้ เหวลึกฝั่งที่ใจนั่งไม่มีราวกั้นขอบถนนเลย ทำให้สายตาของเรามองเลยไปถึงเหวนั่นได้ชัดเจน พาลทำเอาเหงื่อออกทั้งๆ ที่อากาศข้างนอกเหน็บหนาวเสียเหลือเกิน

ดังนั้นถนนขึ้น Mt.Buller ถึงเป็นถนนที่หากใครขับรถไม่เก่งนัก ใจก็ไม่แนะนำให้หาเช่ารถขึ้นไปเองสักเท่าไร แม้แต่ชายหนุ่มของใจก็ยอมรับว่าขับขึ้น Mt.Buller ทีไรก็รู้สึกเกร็งไปเสียทุกที

เมื่อมาถึงลานจอดรถบน Mt.Buller นอกจากเจ้าหน้าที่และผู้ที่อาศัยอยู่บน Mt.Buller แล้ว รถนักท่องเที่ยวทุกคันต้องจอดที่ลานจอดรถ และนั่งรถบัสโดยสารฟรีขึ้นไปยังจุดของ Village ที่อยู่เหนือขึ้นไปอีก

บนลานของ Village ผู้ที่ชื่นชอบกีฬาบนหิมะขาวว่าจะเลือกทำอะไรบ้าง เล่นสกี สโนว์บอร์ดหรือนั่งกระเช้า ใจเชื่อแน่ว่า หากใครที่เคยไปสกีรีสอร์ทหลายๆ ที่มา จะต้องชื่นชอบที่ Mt.Buller เป็นแน่แท้ ว่ากันว่าที่นี่มีเลนส์ของสกีที่ยาวเฟ้ย และคดโค้งน่าท้าทายยิ่งนัก หลายคนเดินทางมาที่นี่ทุกฤดูหนาวเพราะโหยหาความหนาวเย็นของที่นี่ไม่ต่างกับคนในท้องถิ่น

ในวันที่ใจไปถึง เป็นวันที่เราสองต่างปรารถนาจะเห็นเป็นอย่างยิ่ง นั่นคือ หนึ่งเราอยากเห็นช่วงที่หิมะยังปกคลุมต้นไม้แถบนั้นอยู่ สองเราอยากเห็นแดดออกส่องหิมะมากกว่าหนาวแต่หมอกลงและไม่เห็นอะไรเลยข้างหน้า ซึ่งดูเหมือนพยากรณ์อากาศของที่นี่จะทำหน้าที่ได้ดีมาก เพราะแดดออกเหมือนที่บอกเอาไว้ล่วงหน้า

Mt.Buller ในวันนั้นจึงแสบตา สว่างจ้าไปทั่วอาณาบริเวณ ใจว่า สำหรับเรา เผ่าพันธุ์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้แล้ว อย่าว่าแต่เล่นสกีเลย ขอแค่ได้เห็นหิมะก็รู้สึกใจเต้นตุบๆ กันแล้ว…..หรือไม่จริง??

ปล. 1 แวะไปดูข้อมูลและความงามของ Mt.Buller ต่อได้ที่เว็บไซต์ทางการของเมาท์แห่งนี้ http://www.mtbuller.com.au/ ที่นี่มี snow report ด้วย แวะไปชมกันได้

ปล.2 รูปจากฝีมือของใจรอคอยอยู่แล้วที่อัลบั้ม Flickr คลิกที่ ลิงค์ หรือรูป ได้เลย  http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157624147676127/

Related Post

• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• The Nobbies (0)
• ตามรอย Maldon (0)
• Albury : อีกเมืองที่กั้นระหว่างเราและนิวเซาท์เวลส์ (1)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)
• เล่าด้วยภาพ (3)

แต่ใจก็ยอมรับว่า แม้จนถึงตอนนี้ใจก็ยังจับต้นชนปลายได้ไม่ดีนัก สุดท้ายชีวิตคนเราก็มักจะเป็นแบบนี้ ใจว่าชีวิตจะไม่นิ่งอยู่กับที่ จะไม่ราบเรียบอย่างที่ต้องการ ไม่ได้สุขอยู่อย่างเดียว เดี๋ยวเดียวก็จะมีความทุกข์มาเยือนกันอยู่บ้าง ดังนั้นหากจะหาจุดความสมดุลว่า “รอให้นิ่ง” เห็นทีจะยากเย็นดีนัก ดังนั้น ก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไรที่จะปล่อยให้ตัวเองร้างราไปจากบ้านหลังนี้ บ้านที่เคยเป็นแหล่งพักพิงจิตใจมาตลอดระยะเวลายาวนาน.. โดยเฉพาะการให้เหตุผลอย่างที่บอกก่อนหน้านี้ เพราะรอให้นิ่งใจก็คงจะไม่ได้เขียนอะไรจนลืมมันไปในที่สุด

มันน่าแปลกที่แม้จะบอกว่า “เขียนไม่ค่อยออก” แต่พอเอาเข้าจริงๆ ในเวลาเช่นนี้ เมื่อเอานิ้วแตะแป้นพิมพ์ ตาของใจก็เอาแต่มองข้อความที่ค่อยๆ เลื่อนไปเรื่อยๆ แต่ละอักษรประกอบกับสระกลายเป็นคำและความหมายของประโยค โดยที่ไม่ได้แลมองนิ้วที่แตะแป้นพิมพ์ส่งเสียงดัง “กึกๆๆๆ” อย่างรวดเร็วแต่อย่างใด

วันนี้ยังเป็นวันหยุดของใจและของที่ที่ใจอาศัยอยู่ เทศกาลอีสเตอร์เพิ่งจะผ่านพ้น คนที่นี่มีวันหยุดยาว 4 วันเต็ม ต่างกันกับใจที่มีวันหยุดยาวนานกว่าใคร เพราะยังรอคอยงานประจำที่มีความหวังว่าอาจจะหาได้ในเร็ววันนี้

ก่อนที่ข้อความถัดๆ นับจากวันนี้จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ .. ไม่ห่างหายไปเหมือนเมื่อเดือนที่ผ่านมา ข่าวคราวของใจที่ใครหลายคนไม่เคยรู้ก็คือ ใจเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางหนักอึ้ง ตัดสินใจมาใช้ชีวิตแบบเป็นการถาวรที่เมลเบิร์นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

แต่แม้ตัวของใจจะอยู่ที่นี่ แต่หัวสมองของใจหาใช่จะจำกัดอยู่ที่เดียวเสียเมื่อไร .. ตราบใดที่ความทรงจำยังเปี่ยมล้น การเดินทางก็ยังมีจุดเริ่มต้น และจุดสิ้นสุดเสมอ ใจก็มีความหวังอยู่เสมอว่า จะหยิบเรื่องราวเหล่านั้นมีสาธยายเอาไว้ในที่บ้านหลังนี้ต่อไป

ขอโทษเหลือเกินที่ไม่ได้บอกอะไรเลย… ขอโทษจริงๆ ที่ทิ้งกันมาแบบนี้โดยไม่บอกกล่าว… แต่อย่างไรเสียเราก็ยังอยู่บนโลกใบเดียวกัน ไม่ได้ตัดขาดไปจากกัน ตราบใดที่ใจไม่หายไป และเราก็ยังคิดถึงกันเสมอ

ยินดีกับการกลับมาของใจ ยินดีกับตัวเองเหลือเกินที่อย่างน้อยก็ไม่ทิ้งบ้านหลังนี้ไป… แล้วเราก็กลับมา แล้วเราก็กลับมาอ่านกันต่อ….

Related Post

• กิ๊บเก๋ที่ยูเรก้า ! (0)
• The Nobbies (0)
• ตามรอย Maldon (0)
• Albury : อีกเมืองที่กั้นระหว่างเราและนิวเซาท์เวลส์ (1)
• ชมดอกไม้ป่าที่ Wentworth (4)
• Perry Sandhills : เมื่อแสงแดดจ้าปะทะกับทรายสีส้ม (3)
• “Mildura” : เมืองที่เป็นมากกว่า “ชนบท” (2)
• เยือนเมือง Clunes (1)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)
• เล่าด้วยภาพ (3)

ในช่วงวัยเยาว์ของใจเต็มไปด้วยประสบการณ์ที่แปลกกว่าเพื่อนร่วมรุ่นที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวง … อย่างที่ใครเคยรู้ ใจเกิดมาพร้อมกับไดนาโมปั่นไฟ ไฟฟ้าไม่มี มีเพียงตะเกียงเจ้าพายุและไฟปั่นที่ใช้น้ำมันเติมเข้าไปเป็นอาหารของมันคือสิ่งที่ใจได้พบเจอเมื่อลืมตาขึ้นมา

สมัยหนึ่งของการเรียนชั้นประถมศึกษา นักเรียนทุกคนต้องเข้าแถวรอรับน้ำดื่มผสม “ไอโอดีน” หลังมื้ออาหารกลางวันเพื่อป้องกันโรคคอพอก ที่ระบาดหนักในเด็กนักเรียนที่เรียนในจังหวัดภาคเหนือตอนบน

และนั่น…คือ “ไอโอดีน” ในความทรงจำของใจ

ใจไม่ค่อยมีโอกาสได้ทานอาหารทะเลที่ใครเขาว่ามีสารไอโอดีนผสมอยู่เป็นจำนวนมาก พอๆ กับเกลือไอโอดีนก็ยังไม่เป็นที่รู้จักในเวลานั้น และอย่าได้คิดถึงไข่ผสมสารไอโอดีนเลย ใจเองก็ไม่ได้รู้จักมันเลยสักนิด

มีเพียงน้ำเปล่าหยอดสารไอโอดีนในถังน้ำคูลเลอร์แบบมีก๊อกอยู่ด้านหน้าเท่านั้นที่ใจรู้จักว่าไอโอดีนคืออะไร

หลังมื้ออาหารกลางวัน เราทุกคนจะต่อแถวยาวเหยียดรอรับน้ำดื่มในแก้วที่คุณครูเปิดใส่แก้วพลาสติกและดื่มมันเข้าไปในร่างกายเพื่อป้องกันโรคคอพอก นั่นคือกิจวัตรของนักเรียนในโรงเรียนประถมศึกษาบ้านเกิดของใจ พอๆ กับการต่อคิวรับน้ำยาฆ่าเหาบนหัวที่นักเรียนหญิงทุกคนต้องรับมันจากคุณครู

ถ้าให้ใจเดา ใจว่าถังคูลเลอร์ผสมไอโอดีนคงจะหายไปจากโรงเรียนบ้านเก่าของใจไปแล้ว เด็กนักเรียนคงมีโอกาสได้รู้จักไอโอดีนจากที่อื่น ทั้งไข่ อาหารทะเล ไม่เว้นแม้กระทั่งในบะหมี่สำเร็จรูป

บทสรุปตอนท้ายของการสนทนาเรื่องไอโอดีนของเราไม่ได้จบตรงที่ประโยคที่ว่า “โอ้..เจ๋งจริง” หรือว่า “มีแบบนี้ด้วยหรือ?” แต่มันกลับลงท้ายด้วยประโยคที่ว่า

“บ้านนอกจัง….”

เห็นจะจริงอย่างนั้น เรื่องน้ำไอโอดีนนี่ทำให้ใจเข้าใจอย่างลึกซึ้งจริงๆ ว่าตัวเองเกิดที่บ้านนอกของแท้จริงๆ

Random Posts

• มุมดีๆ (1)
• เดินชมโบสถ์ (2)
• ตลาดนัดท่าม่วง (3)
• กาเมร่า เต่ายักษ์พิทักษ์โลก (2)
• มหากาพย์ล็อตเตอรี่ (1)
• งานวัดรุ่นใหม่ (4)
• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)
• เสียเงินเดินที่เมืองสิงห์ (0)
• แสงทองแห่งปีที่ “ปางอุ๋ง” (4)
• ผู้ว่าฯ พาเที่ยว : เกี่ยวอะไรกับใจ? (4)

ใจว่าใจห่างร้างราจากการนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เป็นกิจวัตร ไม่สนใจว่าใน Inbox จะมีข้อความของใครมาหาบ้าง หลงลืมไปบ้างว่ามีใครหลายคนแอบรอคอยการเขียนข้อความระบายอารมณ์ของตนเองในหน้าเว็บไซต์แห่งนี้ ปล่อยให้ชีวิตผ่านช่วงเวลาไปทีละวัน หนึ่งวัน สองวัน หันหลังให้คอมพิวเตอร์ หันหน้าให้กับอะไรบางอย่างจนกระทั่ง…..วันหนึ่งใจก็แอบถามตัวเองว่า

“นี่ถ้าเราไม่ได้นั่งหน้าคอมพิวเตอร์ เขียน blog มันจะใช่ตัวตนของเราไหม? จะอดทนแบบนี้ไปได้อีกนานเท่าไร จะทำเป็นไม่สนคอมพิวเตอร์ ปล่อยให้แมงมุมชักใยไปอีกนานเท่าไร??”

อันที่จริงใจว่า ใจไม่ได้มีอะไรผิดเพี้ยนไปจากคนทั่วไป คนเรามีกิจวัตรและความชอบที่ไม่เหมือนกัน หากใครชอบฟุตบอล ใจก็จะชอบขีดชอบเขียน หากใครชอบร้องเพลง ใจก็คงจะชอบขีดเขียนต่างกันกับเขา คนบางคนชอบกิน ใจก็ยังชอบขีดเขียนเหมือนเดิม และหากใครบางคนจะชอบอยู่กับบ้าน นอนดูหนัง ฟังเพลง หลับพักผ่อนอืดอ้วนอยู่บนเตียง ใจก็ยังไม่เถียงอีกเลยว่าใจชอบขีดเขียน

ความชอบบางอย่างมันฝังรากลึกยากที่จะขุดหนี มันไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่สิ่งที่เราพยายามจะสร้างให้ติดตัวได้ง่ายๆ สิ่งที่เราทำได้นานนั่นคือสิ่งที่เราและหลง สิ่งที่เราไร้ความลุ่มหลงและรักก็ยากที่จะทำให้มันอยู่ติดตัวไปนานนม ไม่กี่วันเราก็จะเบื่อเลิกรา ไม่กี่เดือนเราก็จะหลงลืมไปเสียด้วยซ้ำว่าเคยลงมือทำมัน ไม่กี่ปีเราก็จะหันหาอะไรอย่างอื่นแทน

ใจไม่ได้เป็นนักเขียนมืออาชีพเหมือนเมื่อก่อน ไม่ได้หาเงิน หาทองได้จากการเขียนหนังสือหลายปีที่ผ่านมา ที่ยังคงเขียนต่อมาจนถึงทุกวันนี้ก็คงจะมีเพียง “ความรัก” ในตัวหนังสือเท่านั้นกระมัง

มาถึงตอนนี้ใจก็เชื่อว่า…ใจก็คงจะปล่อยให้แมงมุมชักใยคอมพิวเตอร์ไม่นาน วันหนึ่งมันจะถึงเวลาปัดฝุ่น ทำความสะอาดคอมฯ นั่งลงตรงหน้า จรดนิ้วเขียนเรื่องยาวๆ และเพิ่มความถี่ได้ดีกว่าตอนนี้เป็นแน่

ถึงแม้จะชอบ แต่หากให้จัดลำดับก็จำเป็นต้องทำเรื่องอื่นให้จบสิ้นเสียก่อน เมื่อวันไหนพร้อมก็ค่อยกลับมาเขียนใหม่ได้ รักเสียอย่าง…ยังไงก็ยังรักอยู่ดี …เนอะ

หากรักกันแล้ว…รอกันหน่อยเนอะ

Random Posts

• ไม่มีน้ำ ไม่มีอนาคต : วิบากกรรมของเมืองขาดน้ำ (5)
• wall paper ของใจ (11)
• Mr.Sia : มิสเตอร์เซี้ย ใจอยากจะบอกต่อ (0)
• ถนนสมาคม (0)
• Final Destination 3…หนีอะไรได้หนีไป แต่หนีความตายและภาษีไม่ได้?? (0)
• ถนนสมาคม (0)
• คิดถึงมันนี่ (5)
• บ้าน (5)
• MasterChef Australia (6)
• เล่าด้วยภาพ (3)

ฤดูหนาวมาพร้อมกับความคิดที่จะออกจากบ้านไปหาอะไรทำแก้ว่างงานไปพลางๆ ใจมีเวลาตัดสินใจเพียงหนึ่งคืนก่อนจะยื่นคำตอบให้กับเพื่อนสาวว่าจะตกลงปลงใจแบ็คแพ็คไปทริปลาวฝั่งขวา ไปโผล่ที่หลวงพระบางแบบยังไม่รู้กำหนดเดินทางกลับเมื่อไรไหม??

อันที่จริง ใจก็รู้ว่าตัวเองอยากจะไปแค่ไหน แต่ธุระปะปังและความในใจบางอย่างทำให้ไม่สามารถออกเดินทางได้ บางทีก็แอบครุ่นคิดว่า นี่เหมือนจะเป็นหนแรกที่ไม่กล้าตัดสินใจออกเดินทางไกลมากที่สุดในชีวิต….

ความคิดซีกหนึ่งกำลังดันทุรัง จะออกเดินทางไกล อีกซีกหนึ่งใช้เหตุผลมากมายมาหักล้าง จนกระทั่งหลับตาไม่ลง นี่คนเรามีสมองสองซีกไว้แบบนี้นี่เอง เอาไว้ให้มันหักล้างกันเอง…

สมองซีกขวา : ไปเถอะ ที่นั่นก็สวย อยู่ไปก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้น ฝืนความรู้สึกตัวเอง ออกไปเที่ยวบ้างดีกว่า
สมองซีกซ้าย : จะไปทำไม เดินทางไกลในช่วงนี้ดีที่ไหนกัน ไหนจะพลาดงานด้วย รอมาตั้งนานหลายเดือน
สมองซีกขวา : รอมาตั้งนาน แค่สัปดาห์เดียวจะเป็นไร
สมองซีกซ้าย : ก็รอคอยมาได้ มาถึงจะได้ ก็ดันทะลึ่งจะหนีไปเที่ยว ทำยังงี้ได้ยังไง
สมองซีกขวา : บ้าน่ะ มันไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต แต่ไปลาวกับเพื่อนทริปนี้นี่สิ เป็นกำไรและต้นทุนที่จะต่อยอดได้อีกเยอะ
สมองซีกซ้าย : งั้นก็ไปเถอะ ถ้าคิดว่าจะไม่เสียใจภายหลัง
สมองซีกขวา : ว่าไปนั่น ไม่ได้ไปนานเป็นปี มีทางแก้ไขปัญหาระหว่างที่เดินทางอยู่เหมือนกัน มันยุ่งยากหน่อยแต่ก็ช่วยได้เหมือนกัน
สมองซีกซ้าย : อย่ามาสาธยายเลย บอกแล้วจะไปก็ไป…คิดให้ดีๆ ละกัน จะได้ไม่เสียใจภายหลัง
สมองซีกขวา :  …………………

มาถึงตรงนี้ ใจเองรับรู้ได้ว่า สมองไม่สามารถแก้ไขปัญหาอะไรได้อีกแล้ว สุดท้ายเห็นจะมีแต่ “หัวใจ” ของใจเสียแล้ว ที่จะช่วยตัดสินใจบางอย่างให้กับตัวเอง

นี่เป็นข้อพิสูจน์เล็กๆ ได้อย่างหนึ่งว่า บางทีเหตุผลก็ไม่ได้เป็นส่วนประกอบในการตัดสินใจในการลงมือกระทำอะไรบางอย่างลงไป มันคงจะมีแต่เพียงอารมณ์และใช้หัวใจตัดสินใจเสียล้วนๆ …. หัวใจไม่ได้บอกว่า “ควรหรือไม่ควรทำ” แต่มันเอาไว้ตัดสินใจว่า “จะทำหรือไม่ทำ” เท่านั้นเอง

Related Post

• ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง (1)
• หัวใจกระดาษ (6)
• เวลาของใจในเช้าวันเสาร์ (8)

วันนี้ใจตื่นสายกว่าที่เคย แม้จะพยายามอยู่หลายวันซ้อนที่จะเรียกร้องให้ตัวเองกลับมาตื่นเช้าเหมือนเช่นเดือนก่อนหน้า แต่ทว่า ใจก็อดโทษอาการนอนไม่หลับ กระสับกระส่ายในคืนก่อนหน้าเสียไม่ได้ อาจจะเพราะเหตุผลนั่นกระมัง ทำให้ใจไม่สามารถลุกจากที่นอนได้เร็วอย่างที่อยากจะทำได้  แถมที่น่าอายยิ่งกว่านั้น ทั้งๆ ที่อยากจะตื่นเช้า แต่วันนี้ใจกลับตื่นสายที่สุดในรอบสองเดือนเสียด้วยซ้ำไป

อากาศในตอนเช้ามันสบายเหลือเกิน เมื่อบวกเพิ่มอาการง่วงนอนที่สะสมทบเวลานอนไม่หลับเมื่อคืนเข้าไปด้วยแล้ว ทำให้ใจไม่อยากจะลุกจากที่นอนเอาเสียเลย แต่แสงแดดมันเริ่มแยงตามาทางหน้าต่าง ช่วงเวลานี้แหละ ใจว่าเราจะลำบากในการตัดสินใจจ จะเอายังไงดีกับชีวิต พลิกตัวหลบแดด แล้วนอนต่อ หรือว่าลุกจากเตียงไปเสียจากแดดที่แยงตานั่น

ใจว่าคนเราชอบสร้างปัญหา ความธรรมดาสามัญไม่เคยลด เพราะเรามักจะจับจดอยู่กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ชะรอยปัญหาเท่าไม้จิ้มฟัน ดันทะลึ่งกลายเป็นเรื่องใหญ่เท่าเรือรบเสียอย่างนั้น

หลายครั้งใจเคยสับสน ใจปฏิญาณตนว่าจะไม่เข้าห้องน้ำห้องซ้ายหรือขวาสุด ไม่รู้ด้วยเหตุผลใด แต่ใจว่าเรื่องแค่นี้มันก็กลายเป็นปัญหาชีวิต บางทีใจก็ไม่ชอบกินข้าวด้วยช้อนโต๊ะ ช้อนยาวแบบกลมเหมือนช้อนซุปเท่านั้นที่ใจต้องการ

นานๆ เข้าใจก็ว่ามนุษย์เราชอบสร้างเงื่อนไข แทนที่จะทำให้มันง่ายกลับทำให้ยากเย็นยิ่งกว่าเข็นรถบรรทุกขึ้นภูเขา แม้แต่จะรักหรือจะเลิกเรายังเลือกไม่ได้ ทั้ง ๆที่ไอผู้ชายคนนั้นมันมาจากดาวอังคาร ไม่ใช่มนุษย์โลกในแบบที่เราควรจะคบหา…(ไม่เกี่ยวกันใช่ไหม? ขออภัยที่นอกเรื่อง)

แต่สุดท้ายใจว่าเราจะมีทางออกให้กับทุกปัญหาที่เราเจอ ไม่ว่าผลของปัญหาจะร้ายหรือดีเมื่อถึงวันมีทางออก นั่นก็มีทางออกอยู่ดี งง ไหม? ใจหมายถึงว่า ทุกปัญหามีทางออก แม้ทุกทางออกจะมีปัญหาก็ตาม แต่มันก็มีทางออกของมันอยู่ดี….

(คลิกดูรูปทั้งหมดได้ที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157622664078967/)

ใจมีทางออกให้กับตัวเองแล้ว ใจว่าแสงมันแยงตาใจมากไป ใจเลยลุกจากเตียงแล้วเที่ยงๆ ใจค่อยนอนใหม่จะดีกว่า…

ใจลุกจากที่นอน ตรงดิ่งไปกินหมูปิ้งกับข้าวเหนียว ก่อนล้างหน้าแปรงฟันเป็นลำดับต่อมา ระหว่างแปรงฟันใจก็คิดว่าใจจะไปถ่ายรูปไร่สีเหลืองสดใสเอามาเก็บไว้ในอัลบั้มรูปของใจสักหน่อย

เพื่อนสาวของใจบอกว่า แถวบ้านเริ่มปลูกไร่ดอกโสนกันมากขึ้น ดอกสีเหลืองจะถูกเก็บเกี่ยวไปขาย กลายเป็นไข่เจียว ต้มจืด และแกงส้ม ส่วนต้นที่ไร้ดอกจะถูกไถกลบ เป็นพืชบำรุงชั้นนอนที่เกษตรกรก็รู้ดี

เธอชักชวนใจไปถ่ายรูปไร่สีเหลืองของดอกโสนที่เริ่มบานหลายวันซ้อน แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีโอกาสได้ไปกันสักที วันนี้เพื่อนสาวไปตัวเมืองกับแม่ ใจเลยหนีไปถ่ายรูปไร่โสนสีเหลืองที่ว่าคนเดียวก่อน

ใจจำได้ว่า หนก่อนใจไปเจอดอกโสนที่แม่ฮ่องสอน หลังเป็นเขา ข้างหน้าเป็นไร่โสนช่างสวยงามเสียนี่กระไร ฝรั่งหัวขาวคนหนึ่งจอดแวะอยู่ก่อนหน้าแล้ว เขาถามว่านี่ดอกอะไร? ใจไม่รู้ว่าภาษาอังกฤษ ดอกโสนเรียกว่าอะไร จนกระทั่งไม่กี่วันถัดมาในก็มานั่งเปิดดิคชันนารีพบว่ามันคือ  Sesbania flowers นั่นอง

แดดร้อน ทั้งๆ ที่เราก็ว่ามันเข้าหน้าหนาวแล้ว เดชะบุญที่ใจโดนหนามตำที่เท้าเสียก่อน เลยไม่ได้อยู่ทนถ่ายรูปกลางแดดร้อนอยู่นานอย่างที่คิดเอาไว้

ลุงคนหนึ่งเดินออกมาจากนาที่เขากำลังเกี่ยวข้าวด้วยเคียวเพื่อมาทักเราว่า

“มาถ่ายรูปดอกสีเหลืองเหรอหลาน”

“ค่ะลุง มันบานงามดีเนอะ” ใจตอบกลับไป ก่อนเดินวนๆ ถ่ายรูปอยู่แถวนั้นอีกไม่ถึงสิบห้านาทีแล้วก็หนีแดดร้อนและดอกเหลืองกลับบ้าน

ใจได้มาแล้ว ดอกโสนกลางแดดร้อน … และแอบไปถ่ายมันก่อนเพื่อนสาว จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่าใจไปถ่ายรูปมันมา เอาไว้เธอชวนไปอีกหนใจก็จะไปด้วยอีกหนหน้า ไปถึงก็จะบอกว่า วันก่อนใจก็มา แต่ว่าวันนี้มันสวยกว่าวันก่อน….จริงๆ

จดหมายจากไร่สีเหลืองเขียนเสียยาวยืด ถึงเวลาที่จะบอกลากันเสียที นอนหลับฝันดี ราตรีสวัสดิ์

ด้วยรักจากใจ
จากไร่สีเหลือง ….

Random Posts

• จระเข้กับไก่รสชาติเหมือนกัน (2)
• Final Destination 3…หนีอะไรได้หนีไป แต่หนีความตายและภาษีไม่ได้?? (0)
• บ้าน (5)
• The Whale Song by Optus (1)
• งานเสิร์ฟ…ภาคสอง (10)
• ใครสักคน (5)
• แต่งน้อย หย่ามาก (0)
• คลังภาพ (3)
• Vintage Collection (17)
• back to basic (13)

เช้าวันจันทร์ที่ผ่านมา ใจเดินตรงดิ่งเข้าไปที่ว่าการอำเภอที่อยู่ห่างจากบ้านไม่มาก ผ่านผู้คนที่นั่งอยู่ด้านนอกที่ว่าการ ก่อนหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่นั่งเฝ้าอยู่ด้านหน้า คอยอำนวยความสะดวกผู้คนที่มาติดต่อราชการ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย สอบถามใจว่ามาทำอะไร ก่อนเขาจะไม่ได้คำตอบอย่างที่ต้องการ และส่งให้ใจไปถามหาผู้รับผิดชอบเองด้านใน

บัตรคิวด้านหน้าและการให้คำปรึกษามีไว้เฉพาะผู้ที่มาเปลี่ยนบัตรประชาชนรุ่นเก่าเป็นบัตรประชาชนรุ่นฝังชิป แต่เขาเรียกมันว่ามันเป็นบัตรอัจฉริยะ ขณะที่ใครไม่ได้มาถ่ายบัตรประชาชน ต้องเดินดุ่มๆ ไปถามเองว่าใครจะช่วยเหลือตัวเองได้

ใจเดินเข้าไปข้างใน นั่งลงที่เก้าอี้ตัวแรกที่ยังว่างอยู่ ไม่เหมือนกับเก้าอี้นั่งรอถ่ายบัตรประชาชนที่จนถึงตอนนี้คิวคงจะล้นหลามยาวเหยียด ก่อนจะเอ่ยปากถามเจ้าพนักงานชายวัยหนุ่มแน่นที่นั่งอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ออกไปสั้นๆ ว่า

“มาขอใบรับรองสถานภาพโสดค่ะ”

เจ้าหน้าที่หยุดจรดปากกาบนใบเสร็จรับเงินเล่มหนา พร้อมกับเงยหน้ามามองเจ้าของเสียง

“สักครู่ครับ”

ใจนั่งรอให้เจ้าหน้าที่คนนี้กรอกเอกสาร และฉีกใบเสร็จรับเงินหลายแผ่นวางไว้ข้างๆ อยู่นานหลายนาที ก่อนเขาจะหยุดเขียนอะไรต่อมิอะไรและบอกให้ใจไปถ่ายเอกสารบัตรประชาชน และทะเบียนบ้านมาให้เขาอย่างละหนึ่งชุด

ใบรีบรุดออกไปพร้อมกับพกเอาความงงงวยไปด้วยเล็กน้อย

“ทำไมไม่บอกตูให้ไปถ่ายตั้งแต่ก่อนหน้านี้หลายนาที แทนที่จะบอกว่าสักครู่ฟะ” ใจแอบคิดในใจ ก่อนไม่โวยวาย เพราะไม่มีประโยชน์อะไรที่จะหัวเสียกับเรื่องไม่เป็นเรื่องในเช้าวันดีๆ เช่นนี้

ใจกลับมาที่นั่งตัวเดิม ก่อนยื่นเอกสารให้กับเจ้าหน้าที่คนเดิม เขารับเอกสารพร้อมกับผายมือให้ใจไปนั่งรวมกับผู้คนที่นั่งรอคิวถ่ายบัตรประชาชนอัจฉริยะ เพราะเวลาในการนั่งรอเขาพิมพ์เอกสารขนาด 1/3 หน้า A4 มันอาจจะนานร่วมหนึ่งชั่วโมง….

วันนี้ผู้คนมาติดต่อราชการหนาตาเหมือนเช่นเคย ใจสังเกตเห็นว่าสาวๆ หลายคนแวะมาเปลี่ยนชื่อจากที่พ่อแม่ตั้งให้เสียใหม่กันหลายคน

สาวข้างๆ ชื่อเดิมมีนาม “อัญชลี” ใจเห็นเขาเปลี่ยนเป็น “กชพรรณ” โก้เก๋ไม่เบา พลางก็นึกถึงชื่อ “น้ำค้าง” อยากจะไปกับเขาบ้าง แต่ก็ไม่รู้จะชื่ออะไร กลัวเปลี่ยนไปแล้ววันหนึ่งมีใครอุตริคิดเอาไปเป็นชื่อตัวตะกวดอีกก็คงจะปวดหัวไม่เบา…

ไม่นับรวมกับการไปเปลี่ยนเอกสารสำคัญสารพัดเพื่อให้ตรงกับชื่อใหม่ ทะเบียนบ้าน บัตรประชาชน บัตรเครดิต หนังสือเดินทาง คิดแล้วก็ใช้ชื่อนางสาวน้ำค้างเหมือนเดิมก็ดูจะสมเหตุสมผลดีอยู่เหมือนกัน

เวลาผ่านไปร่วมหนึ่งชั่วโมง พนักงานหนุ่มหน้ามนเดินกลับมาพร้อมกับ “ใบโสด” ที่สถานฑูตออสเตรเลียได้แจ้งเอาไว้ว่าใจต้องมาขอเพื่อใช้ประกอบการขอวีซ่าเข้าประเทศอีกครั้ง

อันที่จริงจะเรียกให้ถูกคงจะต้องเรียกว่า เอกสารที่ออกโดยที่ว่าการอำเภอรับรองสถานภาพสมรสของท่านว่าเป็นโสด (Official document issued by district office to confirm your single starus)

ตอนนี้ใจได้มันมาแล้ว หลังจากเสียเงินให้กับที่ว่าการอำเภอไป 50 บาท เอกสารที่รับรองว่าใจโสดจริง…มาอยู่นี่แล้ว หน้าตามันเป็นอย่างนี้นี่เองใบโสด …

Random Posts

• บนเส้นทางของ Shire of Mornington Peninsula (3)
• บนทางเดินของ Centre Place (1)
• วันดอกไม้บาน (1)
• ต้มไข่ให้เป็นไข่ต้ม (6)
• Google Australia (1)
• เรื่องขำขันบนชักโครก (0)
• ท่องลาวเหนือตอนที่ 1 : จากเชียงของออกไปลาว (10)
• หัวสมองของใจ (7)
• “ปลวก” (0)
• ตามรอย Maldon (0)

ใจถือวันลอยกระทง ที่ผ่านพ้นเป็นวันนับเริ่มอากาศหนาวของบ้านเรา เช้าวันนั้นใจนอนคุดคู้อยู่ในผ้าห่มที่ซื้อมาจากห้างโฮมโปรช่วงลดราคาหั่นสบั้นเมืองเหลือเพียงพันกว่าบาท จากราคาหลายพันบาท

อากาศหนาวในเช้าวันนั้น ทำให้ใจอยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น เท้าที่เย็นทำให้ใจอยากจะตื่นไปหยิบถุงเท้ามาใส่นอน แต่หัวสมองที่คิดอยู่ว่ามันขี้เกียจ…มันขี้เกียจ ทำให้ใจไม่อยากลุกไปหยิบอะไรในเวลาเช่นนี้

ลมพัดเย็นเข้ามาที่หน้าต่างบานเกล็ดที่ใจกับพี่สาวเปิดรับลมจากนอกบ้านมาตลอดระยะเวลาหน้าฝนที่ผ่านมา ทำเอาขนลุกทั้งๆ ที่มีผ้าห่มปกคลุม

ตลอดวันนั้นจนถึงค่ำคืนดึกดื่นลมยังพัดแรง เสียจนพวกเราต้องหาเสื้อกันลมกันหนาวมาสวมใส่…

ใจหนีออกนอกบ้านไปพร้อมกับเพื่อนสาวในค่ำคืนนั้น ไม่ได้เป็นเพราะใจหวังจะลอยกระทง แต่จุดประสงค์หลักของใจคือไปถ่ายรูปงานโคมลอยที่ทางเครือข่ายการท่องเที่ยวของอำเภอจัดขึ้นเป็นปีแรก

โคมลอยนับพันลอยละล่องอยู่ฟากฟ้า ลมพัดแรงพาเอาโคมพัดขึ้นไปเร็วกว่าปกติ พอๆ กับที่ผู้คนต้องใช้เวลาในการยืนรอให้ก๊าซมากพอที่โคมจะพุ่งขึ้นไปบนน่านฟ้าได้

หลายคนบ่นอุบว่านี่ก็หนาวแล้ว ลมแรงเป็นอีกหนึ่งสัญญาณที่ผู้คนรับรู้ว่า “ตูกำลังจะหนาวแล้ว”

วันนี้…ที่กรุงเทพ ฯ คนเริ่มบ่นว่าหนาว ขณะที่บ้านเราหนาวกว่า แม่ของใจยกผ้าห่มไปตากที่ริมรั้ว แต่ว่าจนป่านนี้จะปาไปบ่ายโมง ยังไม่มีแดดส่องมาตรงผ้าห่มของแม่แต่อย่างใด ลมหน้าหนาวพัดมาที ทำเอาพวกเราต้องหาที่หลบกำบัง

“มันหนาวแล้ว” นี่คือความจริงที่เรารับรู้ได้ อย่างไม่ยากเย็น เครื่องทำน้ำอุ่นที่ร้างราจากการใช้งานมานานหลายเดือน ทำงานไม่ได้ประสิทธิภาพอย่างที่ควรจะเป็น จนใจต้องเคี่ยวเข็ญให้พ่อเรียกช่างมาตรวจซ่อมให้เพื่อให้สามารถใช้การได้ปกติ

ปีนี้คงจะหนาวเร็วและหนาวกว่าปีที่แล้ว เหมือนอย่างที่ใครเขาว่าจริงๆ เหนือสิ่งอื่นใด คนที่ไร้คู่ข้างกายก็คงจะหนาวกว่าใคร…หนาวกว่าใครจริงๆ คอนเฟิร์ม…

Related Post

• ลมหนาว (5)

พื้นที่เนินทรายไม่กว้างริมตลิ่งแม่น้ำโขง หลังสถานีตำรวจอำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย เป็นที่ปลูกต้นหอม ผักสารพัดชนิด และยังเป็นที่ดินทรายผืนเดียวที่ชาวบ้านใกล้ๆ ใช้เพาะถั่วงอกเพื่อใช้ในอำเภอนี้

ถั่วงอกก้านยาวหลายเซ็นติเมตร ขาวผ่อง สะอาดตา ไม่เน่าหรือมีเชื้อรา ต่างจากถั่วงอกจากพื้นที่อื่นๆ ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นเพราะผลพวงของสภาพทรายแม่น้ำโขง น้ำที่ใช้รดที่เจ้าของตักมาจากโขงข้างๆ นั่น หรือแม้แต่สภาพอากาศของที่นี่

หลังจากลงเรือล่องโขงเป็นเวลาหลายชั่วโมง เรือหางยาวที่มีผู้ใหญ่บ้าน พ่อของเพื่อนร่วมโรงเรียนมัธยมต้นก็จอดที่ตรงริมตลิ่งเพาะถั่วงอกนั้น
ใจสารภาพแต่โดยดีว่า แม้จะผ่านมาที่ดินแถวนี้อยู่เสมอ แต่กลับไม่เคยแวะลงมาพูดคุยกับเจ้าของโรงเพาะถั่งงอกกลางแจ้งนี่เลยสักครั้ง

ใจก้าวลงเรือ เดินตรงดิ่งไปยังปี๊บสนิมเขรอะที่ตอนนี้ชาวบ้านแปรสภาพมันเป็นอุปกรณ์เพาะถั่วงอก ปี๊บวางเรียงเป็นตับ มีสังกะสีวางทับกันแดดเอาไว้

เจ้าของใจดีพูดคุยตอบคำถามของใจไม่มีทีท่าจะรังเกียจอะไร ในเวลาต่อมาใจถึงได้รับความรู้ใหม่เข้ามาใส่ไว้ในสมองน้อยๆ ของใจเอาไว้
ถั่วเขียว 1 กิโลกรัม เมื่อหว่านใส่ในถังและปี๊บเก่า จะให้ถั่วงอกราว 5 กิโลกรัม

ทรายด้านหน้าต้องตักทิ้งไป ตักทรายใหม่ข้างล่างมาใช้เพาะถั่วงอก เมื่อใส่ทรายที่ก้นถังเป็นที่เรียบร้อย เจ้าของจะใส่ถั่วเขียวเป็นชั้นๆ สลับกับทรายเม็ดละเอียด แล้วแต่เทคนิคว่าจะใส่กันกี่ชั้น บ้างก็ 7 บ้างก็ 8 ว่ากันไป หลังจากนั้นจะใส่ปุ๋ยชีวภาพหรือน้ำยาชีวภาพที่ช่วยตัดรากของถั่วไม่ให้ยาว พร้อมกับเพิ่มความขาวให้กับถั่วงอกในวัยเจริญเหมาะกับให้ไปเติบโตในถ้วยก๋วยเตี๋ยวหรือจานผัดไท

เมื่อใส่ถั่วกลบทราย ต้องหมั่นรดน้ำทุกเช้า ราว 3-4 วัน ถั่วจะงอกเงยโผล่พ้นทรายให้เห็น เจ้าของจะดึงใส่ตะกร้าไม้ไผ่ ดึงส่วนใบที่งอกพ้นหัวถั่วงอกทิ้ง นี่คือความจริงที่เราไม่เคยรู้ ถั่วงอกจะมีใบอยู่ก่อน เขาจะทิ้งใบน้อยๆ ไม่กี่ใบ เหลือเพียงหัวและก้านเอาไว้ให้เราได้เคี้ยวกัน

นี่คือภูมิปัญญาท้องถิ่น ต้นทุนมีเพียงค่าถั่วและแรงงาน ที่เหลือเป็นทรายธรรมชาติ น้ำก็เป็นน้ำที่ไม่ได้เปิดจากก๊อกที่ไหน ถั่วงอกในตะกร้าจะถูกชะล้างเอาทรายออกจนสิ้น เผยให้เห็นถั่วงอกขาวใสในตะกร้าเป็นจำนวนมาก

ปัจจุบันถั่วงอกขายอยู่ในตลาดราวกิโลกรัมละ 10 บาท แม่ค้าจะรับในราคาขายส่งราว 8 บาท ขณะที่ถั่วเขียวที่ใช้เพาะมีต้นทุนอยู่ที่กิโลกรัมละ 35 บาทเมื่อกลายเป็นถั่วงอก 5 กิโลกรัม ส่วนต่างที่เจ้าของกระป๋องถั่วงอกได้จากการขายให้กับแม่ค้าอยู่ที่ไม่เกิน 15 บาท เท่านั้น

เพียงแต่ว่าถั่วงอกเพาะได้ทุกวัน เมื่อถังนี้ถูกดึงออก ทรายเม็ดใหม่ก็ถูกตักใส่อีกครั้ง หว่านถั่วเขียว เทียวมารดน้ำ อีกไม่กี่วันก็ได้ถั่วงอก วนเวียนเป็นกิจกรรมธุรกิจในครัวเรือนที่สืบทอดกันมายาวนาน

ถั่วงอกจะเติบโตได้ดีในหน้าที่ไร้ฝน ไม่ร้อนและไม่หนาวจนเกินไป ว่ากันว่าช่วงต้นหนาว ไร้ฝน ถั่วงอกจะเติบโตได้ดี วันไหนฝนตกแรง ฝนจะเทตกใส่สังกะสีที่ปิดปี๊บเพาะถั่ว ทำให้ถั่วไม่ค่อยงอก วันไหนร้อนจัด ถั่วก็สั้นไม่งามเท่าที่ควรจะเป็น วันไหนหนาวจัด ถั่วก็ไม่ค่อยจะขึ้น …

หน้าน้ำหลาก ชาวบ้านจะหอบทรายและปี๊บไปเพาะกันริมตลิ่งแทนบนหาดทราย หน้าน้ำลดก็ขนกลับมาเพาะกันบนหาดทรายนี่อีกครั้ง ….

บางทีใจเองก็ไม่สงสัยเลยว่าถังปี๊บเก่าสนิมเกาะ ผู้คนเพียงสามสี่ชีวิตบนหาดทราย จะสามารถดึงดูดผู้คนให้ไปลงไปเยือนได้ แต่หากเขาได้รู้ว่ามันถือถังถั่วงอกใจก็เชื่อเหลือเกินว่า..มันจะน่าสนใจขึ้นมาในบัดดล

เรื่องของถั่วงอกไม่ใช่เรื่องถั่วเขียวที่ยังไม่ทันจะได้โตมีใบ แต่มันคือเรื่องของก๋วยเตี๋ยว ผัดไท และอะไรต่อมิอะไรอีกมากมายบนโต๊ะอาหาร … เหนือสิ่งอื่นใดมันคือเรื่องของวิถีชีวิตที่ใครบางคนไม่เคยล่วงรู้มาก่อนเลยตลอดชีวิตที่ผ่านมา

Random Posts

• South Melbourne Market (1)
• ดีปลีข้างบ้าน (1)
• ฟ้าเป็นฟ้า (4)
• หัวใจกระดาษ (6)
• Zathura เมื่อเล่นเกมแล้วดันเป็นจริง….ซะยังงั้น (1)
• ความเปลี่ยนแปลง (3)
• Google Australia (1)
• มวยสด (1)
• สัญญาก่อนแต่งงาน (5)
• ยามฟ้าใกล้ไร้แสง (6)

พิธีแต่งงานที่จัดอย่างเรียบง่าย มัดข้อไม้ข้อมือ พร้อมพิธีบายศรีสู่ขวัญ ก่อนพากันเข้าห้องหอ และก็เป็นเทศกาลรับประทานอาหารกันถ้วนหน้าในเต้นท์ที่ตั้งไว้ข้างบ้าน มีแขกเหรื่อเป็นทั้งเพื่อนเจ้าบ่าว เจ้าสาว เพื่อนพ่อและเพื่อนแม่เข้าร่วมงาน

ใจเองทำหน้าที่ถ่ายรูปให้เพื่อนอยู่บ้าง ขณะที่เพื่อนเจ้าบ่าวอีกรายรับเป็นช่างภาพหลัก เดินกันให้ขวัก ใจนั่งอยู่กับที่ ยิงกล้องไปทางโน้นที ทางนี้ที พร้อมกับสายตาคนแก่จำนวนหนึ่งที่แอบนินทาอยู่ข้างหลังด้วยความสงสัยว่า “ยัยนี่มันลูกใคร”

แม้ใจจะอาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้มานานพอสมควร แต่คนส่วนมากมักจะไม่รู้จักว่าใจคือใคร และลูกหลานใคร ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลเพราะใจกลับบ้านบ่อยแต่ไม่ค่อยจะไปไหน ใจไม่ค่อยสนใจใครรอบข้าง เอาแต่นั่งอยู่หน้าคอมฯ จะสนิทสนมก็คนที่อยากจะรู้จักมักจี่ หรือไม่ก็เพราะใจเองไม่ชอบวิถีชีวิตในหมู่บ้านที่ค่อนข้างเมืองที่แตกต่างจากหมู่บ้านอันเป็นบ้านเกิดที่ใจโยกย้ายมานานหลายปีแล้ว

เหตุผลอย่างอื่นที่ทำให้ใครหลายคนจดจำใจไม่ได้เพราะใจผอมลงกว่าที่เคยเป็น พอผอมหน้าก็เปลี่ยน ทุกคนลงความเห็นแบบนั้น..ยิ่งโตขึ้นยิ่งจดจำภาพแบบเก่าเอาไว้แทบจะไม่ได้

แต่ก็ช่างเถอะ .. อันที่จริงใจอยากจะพูดถึงรูปที่ใจถ่ายเอาไว้ระหว่างที่เดนไปเดินมาในบ้านของเจ้าสาวต่างหาก

มันเป็นรูปในกระจก “เหงา” ในนั้นไม่มีใครนอกจากใจ…ขณะที่กระจกข้างๆ ก็มีผู้คนเดินผ่านไปมาอยู่บ้าง แต่ไม่เห็นมีใครจะมาส่องมันข้างๆ ไปพร้อมกัน

อยากจะยกกระจกไปบ้านเธอ ลากเธอมายืนส่อง ฉันจะได้เลิก “เหงา” กระจกเหงาจะได้กลายเป็นกระจก “เงา” ของเราเสียที ฮิ้วววววววววววววววววว

ปล. ขึ้นต้นไปเรื่องหนึ่ง ลงอีกเรื่องหนึ่ง คนอ่านคงไปไมถูกทางกันเลยทีเดียว 555

Related Post

• กระจก (3)
• เหงา? (12)

ระหว่างทางใจแวะถ่ายรูปสองสามจุดเพื่อระบายอารมณ์หม่นหมองในช่วงนี้ หนึ่งในนั้นคือร้านขายของจำพวกอุปกรณ์จิปาถะ ตั้งแค่เคียวเกี่ยวข้าว โซ่ขนาดเล็กใหญ่ ไปจนถึงเสื้อกันฝนและหมวก

ร้านเก่าแก่ที่ใจเห็นมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยมีโอกาสแวะเวียนไปถามไถ่และซื้อของมาใช้งานเลยสักครั้ง

ใจจอดรถหน้าร้าน เดินเข้าไปถามป้าที่นั่งเฝ้าคนเข้าร้านอยู่ด้านหน้า

“ป้า ขอถ่ายรูปรองเท้าบู๊ทได้ก่อเจ๊า”

นี่คือจุดประสงค์หนึ่งเดียวของใจที่แวะเข้าไปในร้านที่ว่าวันนี้ เป็นเพราะใจอยากจะถ่ายรูปรองเท้าบู๊ทยางที่ตั้งเรียงรายอยู่หน้าร้าน ใจเองก็บอกไม่ถูกว่าทำไม รู้แต่ว่ามันทำให้ใจต้องเลี้ยวรถกลับมาที่ร้านนี้อีกครั้ง เพียงเพราะหวังจะถ่ายรูปรองเท้าบู๊ทก็เท่านั้นเอง

ใจเดินมาร้านติดๆ กัน ขายของแบบเดียวกัน อยู่ห่างกันเพียงฝาผนังกั้น ใจเห็นว่าที่เมืองไทยมีร้านแบบนี้เป็นจำนวนมาก เรามักจะขายของแบบเดียวกัน มีผนังกั้นร้านกันเท่านั้น

ใจเรียกร้านพวกนี้ว่า “ร้านวัดดวง”

ใครดวงดีลูกค้าจะเลือกเข้า ดวงไม่ดีลูกค้าก็เดินผ่านไปร้านถัดไป มีฮวงจุ้ยเป็นตัวช่วย หน้าตาคนขายเป็นองค์ประกอบ และการวางของภายในร้านเป็นสิ่งจูงใจ…

ใจพูดประโยคเดียวกันกับป้าอีกคนที่ขายของแบบเดียวกันอยู่ร้านติดกัน ที่ร้านนี้ก็มีรองเท้าบู๊ทเหมือนกัน…สรุปใจได้รองเท้าบู๊ทติดกล้องถ่ายรูปตัวเองกลับมาสมใจอยาก

นี่ก็เกือบลืมไปเลยว่า ไปทำธุระเรื่องอื่น ไม่ใช่ไปเพราะอยากจะถ่ายรูปรองเท้าบู๊ทนะนี่ …

Random Posts

• แมงกะพรุน (5)
• เขียนไม่ออก? (2)
• อ้วน (10)
• Must Eat in Hong Kong ตอนที่ 1 (2)
• Lakes Entrance : เมื่อทะเลสาบ…ติดทะเล (5)
• สแปมเมลล์ (3)
• โคมลอย (3)
• นกนางนวล (0)
• ถ่ายรูปหลังบ้าน (5)
• ศิลปะท่าเรือ (2)