น้ำไอโอดีน

มีบทสนทนาหนึ่งเกิดขึ้นระหว่างมื้ออาหารของใจกับชายหนุ่ม เนื้อหาใจความของการพูดคุยเป็นการพูดถึง “สารไอโอดีน” ที่มีอยู่ในอาหารที่เรากำลังตักมันเข้าปาก และนั่นนำมาซึ่งความทรงจำที่แอบหลบซ่อนอยู่ในมุมหนึ่งของหยักสมองน้อยๆ ของใจ
ในช่วงวัยเยาว์ของใจเต็มไปด้วยประสบการณ์ที่แปลกกว่าเพื่อนร่วมรุ่นที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวง … อย่างที่ใครเคยรู้ ใจเกิดมาพร้อมกับไดนาโมปั่นไฟ ไฟฟ้าไม่มี มีเพียงตะเกียงเจ้าพายุและไฟปั่นที่ใช้น้ำมันเติมเข้าไปเป็นอาหารของมันคือสิ่งที่ใจได้พบเจอเมื่อลืมตาขึ้นมา
สมัยหนึ่งของการเรียนชั้นประถมศึกษา นักเรียนทุกคนต้องเข้าแถวรอรับน้ำดื่มผสม “ไอโอดีน” หลังมื้ออาหารกลางวันเพื่อป้องกันโรคคอพอก ที่ระบาดหนักในเด็กนักเรียนที่เรียนในจังหวัดภาคเหนือตอนบน
และนั่น…คือ “ไอโอดีน” ในความทรงจำของใจ
ใจไม่ค่อยมีโอกาสได้ทานอาหารทะเลที่ใครเขาว่ามีสารไอโอดีนผสมอยู่เป็นจำนวนมาก พอๆ กับเกลือไอโอดีนก็ยังไม่เป็นที่รู้จักในเวลานั้น และอย่าได้คิดถึงไข่ผสมสารไอโอดีนเลย ใจเองก็ไม่ได้รู้จักมันเลยสักนิด
มีเพียงน้ำเปล่าหยอดสารไอโอดีนในถังน้ำคูลเลอร์แบบมีก๊อกอยู่ด้านหน้าเท่านั้นที่ใจรู้จักว่าไอโอดีนคืออะไร
หลังมื้ออาหารกลางวัน เราทุกคนจะต่อแถวยาวเหยียดรอรับน้ำดื่มในแก้วที่คุณครูเปิดใส่แก้วพลาสติกและดื่มมันเข้าไปในร่างกายเพื่อป้องกันโรคคอพอก นั่นคือกิจวัตรของนักเรียนในโรงเรียนประถมศึกษาบ้านเกิดของใจ พอๆ กับการต่อคิวรับน้ำยาฆ่าเหาบนหัวที่นักเรียนหญิงทุกคนต้องรับมันจากคุณครู

ถ้าให้ใจเดา ใจว่าถังคูลเลอร์ผสมไอโอดีนคงจะหายไปจากโรงเรียนบ้านเก่าของใจไปแล้ว เด็กนักเรียนคงมีโอกาสได้รู้จักไอโอดีนจากที่อื่น ทั้งไข่ อาหารทะเล ไม่เว้นแม้กระทั่งในบะหมี่สำเร็จรูป
บทสรุปตอนท้ายของการสนทนาเรื่องไอโอดีนของเราไม่ได้จบตรงที่ประโยคที่ว่า “โอ้..เจ๋งจริง” หรือว่า “มีแบบนี้ด้วยหรือ?” แต่มันกลับลงท้ายด้วยประโยคที่ว่า
“บ้านนอกจัง….”
เห็นจะจริงอย่างนั้น เรื่องน้ำไอโอดีนนี่ทำให้ใจเข้าใจอย่างลึกซึ้งจริงๆ ว่าตัวเองเกิดที่บ้านนอกของแท้จริงๆ

แมงมุมชักใย…

เช้าวันหนึ่งของหลายวันที่ผ่านมา ใจตื่นขึ้นมา แล้วก็พบว่า มีแมงมุมมาชักใยที่คอมพิวเตอร์ของตัวเอง นี่ไม่เพียงแต่เป็นสิ่งหนึ่งที่บอกเรื่องราวความเป็นไปของใจในช่วงชีวิต ณ ปัจจุบันได้ดี แต่ยังเป็นสิ่งที่ยากจะคาดเดาได้เช่นกันว่า จะเกิดอะไรขึ้นนับจากนี้เป็นต้นไป
ใจว่าใจห่างร้างราจากการนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เป็นกิจวัตร ไม่สนใจว่าใน Inbox จะมีข้อความของใครมาหาบ้าง หลงลืมไปบ้างว่ามีใครหลายคนแอบรอคอยการเขียนข้อความระบายอารมณ์ของตนเองในหน้าเว็บไซต์แห่งนี้ ปล่อยให้ชีวิตผ่านช่วงเวลาไปทีละวัน หนึ่งวัน สองวัน หันหลังให้คอมพิวเตอร์ หันหน้าให้กับอะไรบางอย่างจนกระทั่ง…..วันหนึ่งใจก็แอบถามตัวเองว่า

หัวสมองของใจ

นี่ก็ปาเข้าไปสามวันติดแล้วที่บ้านเราไม่มีแดดให้เห็น เห็นทีฤดูหนาวนี้จะปวดร้าวเข้ากระดูกอย่างแรง ทำเอาผิวแห้งเหี่ยวไปตามๆ กันเป็นแน่ แม่บอกว่า “ทำไมมันหนาว” ไม่มีใครตอบคำถามแม่ได้ว่าเพราะอะไรกันแน่?? รู้แต่ว่าไม่ได้มีแต่ที่หนาว แต่เราทั้งบ้านก็หนาวตามๆ กันไป

ใจต้องขนเสื้อกันหนาวมาสวมใส่ พันผ้าพันคอเสียรอบ ใส่ถุงเท้าแล้วเอาฮูทของเสื้อกันหนาวใส่ที่หัว ป้องกันอากาศเหน็บหนาวทำเอาเป็นหวัดหรือไม่สบายเสียแต่ต้นฤดู
ฤดูหนาวมาพร้อมกับความคิดที่จะออกจากบ้านไปหาอะไรทำแก้ว่างงานไปพลางๆ ใจมีเวลาตัดสินใจเพียงหนึ่งคืนก่อนจะยื่นคำตอบให้กับเพื่อนสาวว่าจะตกลงปลงใจแบ็คแพ็คไปทริปลาวฝั่งขวา ไปโผล่ที่หลวงพระบางแบบยังไม่รู้กำหนดเดินทางกลับเมื่อไรไหม??

จดหมายจากไร่สีเหลือง

ถึง ใครคนหนึ่ง…ซึ่งไม่ได้นั่งอยู่ข้างใจในเวลานี้
วันนี้ใจตื่นสายกว่าที่เคย แม้จะพยายามอยู่หลายวันซ้อนที่จะเรียกร้องให้ตัวเองกลับมาตื่นเช้าเหมือนเช่นเดือนก่อนหน้า แต่ทว่า ใจก็อดโทษอาการนอนไม่หลับ กระสับกระส่ายในคืนก่อนหน้าเสียไม่ได้ อาจจะเพราะเหตุผลนั่นกระมัง ทำให้ใจไม่สามารถลุกจากที่นอนได้เร็วอย่างที่อยากจะทำได้  แถมที่น่าอายยิ่งกว่านั้น ทั้งๆ ที่อยากจะตื่นเช้า แต่วันนี้ใจกลับตื่นสายที่สุดในรอบสองเดือนเสียด้วยซ้ำไป
อากาศในตอนเช้ามันสบายเหลือเกิน เมื่อบวกเพิ่มอาการง่วงนอนที่สะสมทบเวลานอนไม่หลับเมื่อคืนเข้าไปด้วยแล้ว ทำให้ใจไม่อยากจะลุกจากที่นอนเอาเสียเลย แต่แสงแดดมันเริ่มแยงตามาทางหน้าต่าง ช่วงเวลานี้แหละ ใจว่าเราจะลำบากในการตัดสินใจจ จะเอายังไงดีกับชีวิต พลิกตัวหลบแดด แล้วนอนต่อ หรือว่าลุกจากเตียงไปเสียจากแดดที่แยงตานั่น

ใบโสด

อาจจะเป็นเพราะใจไม่เคยได้มีโอกาสใช้งาน ใจเลยไม่เคยได้รู้ว่า มันมีใบโสดอยู่ในโลกนี้ด้วย
เช้าวันจันทร์ที่ผ่านมา ใจเดินตรงดิ่งเข้าไปที่ว่าการอำเภอที่อยู่ห่างจากบ้านไม่มาก ผ่านผู้คนที่นั่งอยู่ด้านนอกที่ว่าการ ก่อนหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่นั่งเฝ้าอยู่ด้านหน้า คอยอำนวยความสะดวกผู้คนที่มาติดต่อราชการ
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย สอบถามใจว่ามาทำอะไร ก่อนเขาจะไม่ได้คำตอบอย่างที่ต้องการ และส่งให้ใจไปถามหาผู้รับผิดชอบเองด้านใน
บัตรคิวด้านหน้าและการให้คำปรึกษามีไว้เฉพาะผู้ที่มาเปลี่ยนบัตรประชาชนรุ่นเก่าเป็นบัตรประชาชนรุ่นฝังชิป แต่เขาเรียกมันว่ามันเป็นบัตรอัจฉริยะ ขณะที่ใครไม่ได้มาถ่ายบัตรประชาชน ต้องเดินดุ่มๆ ไปถามเองว่าใครจะช่วยเหลือตัวเองได้

วันหนาว

ไม่มีปีไหนที่ใจได้อยู่บ้านแล้วเห็นความแตกต่างระหว่างฤดูกาลร้อนฉ่ากับหน้าหนาวขนหัวลุกเหมือนปีนี้ ดังนั้นใจจึงทราบถึงความเปลี่ยนไปของสภาพอากาศแถวบ้านได้เป็นอย่างดี
ใจถือวันลอยกระทง ที่ผ่านพ้นเป็นวันนับเริ่มอากาศหนาวของบ้านเรา เช้าวันนั้นใจนอนคุดคู้อยู่ในผ้าห่มที่ซื้อมาจากห้างโฮมโปรช่วงลดราคาหั่นสบั้นเมืองเหลือเพียงพันกว่าบาท จากราคาหลายพันบาท

อากาศหนาวในเช้าวันนั้น ทำให้ใจอยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น เท้าที่เย็นทำให้ใจอยากจะตื่นไปหยิบถุงเท้ามาใส่นอน แต่หัวสมองที่คิดอยู่ว่ามันขี้เกียจ…มันขี้เกียจ ทำให้ใจไม่อยากลุกไปหยิบอะไรในเวลาเช่นนี้

ถั่วงอกเชียงของ : เรื่องราวของวิถีชีวิตริมตลิ่งโขง

เนินทรายละเอียดเหมือนเม็ดเกลือป่นก็ไม่ปาน ถูกจับจองเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเอาไว้หลายชั่วอายุ แม้น้ำโขงจะขึ้นกลบเนินหายวับไปกับตาในช่วงหน้าน้ำหลาก แต่เมื่อหน้าร้อนมาเยือน เผยให้เห็นเนินทรายเม็ดใหม่ที่ถูกพัดพามาจากหลายประเทศก่อนหน้า เจ้าของก็ยังจดจำเขตแดนทำกินของตนได้ชัดเจน
พื้นที่เนินทรายไม่กว้างริมตลิ่งแม่น้ำโขง หลังสถานีตำรวจอำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย เป็นที่ปลูกต้นหอม ผักสารพัดชนิด และยังเป็นที่ดินทรายผืนเดียวที่ชาวบ้านใกล้ๆ ใช้เพาะถั่วงอกเพื่อใช้ในอำเภอนี้

กระจกเหงา

เพื่อนสาวคนหนึ่งในก๊วนของใจเพิ่งจะผ่านพ้นพิธีวิวาห์ขนาดเอสเอ็มอีเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา และเป็นเพราะเธอกลับมาตบแต่งกันที่บ้านทำให้ใจมีโอกาสไปร่วมงานของเธอแบบที่ไม่ต้องเดินทางไกลไปถึงกรุงเทพฯ
พิธีแต่งงานที่จัดอย่างเรียบง่าย มัดข้อไม้ข้อมือ พร้อมพิธีบายศรีสู่ขวัญ ก่อนพากันเข้าห้องหอ และก็เป็นเทศกาลรับประทานอาหารกันถ้วนหน้าในเต้นท์ที่ตั้งไว้ข้างบ้าน มีแขกเหรื่อเป็นทั้งเพื่อนเจ้าบ่าว เจ้าสาว เพื่อนพ่อและเพื่อนแม่เข้าร่วมงาน

รองเท้าบู๊ท

วันก่อนเข้าไปตลาดในเวียง (เวียงคือชื่อตัวอำเภอแถวบ้าน) ด้วยธุระปะปังที่ต้องไปพิมพ์โลโก้ติดตุ๊กตาที่มีเพื่อนฝูงสั่งไปไว้ใช้ในเทศกาลปีใหม่ที่ใกล้จะมาถึง
ระหว่างทางใจแวะถ่ายรูปสองสามจุดเพื่อระบายอารมณ์หม่นหมองในช่วงนี้ หนึ่งในนั้นคือร้านขายของจำพวกอุปกรณ์จิปาถะ ตั้งแค่เคียวเกี่ยวข้าว โซ่ขนาดเล็กใหญ่ ไปจนถึงเสื้อกันฝนและหมวก
ร้านเก่าแก่ที่ใจเห็นมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยมีโอกาสแวะเวียนไปถามไถ่และซื้อของมาใช้งานเลยสักครั้ง

ผมสั้น ผมยาว

หั่นผมสั้นเสียจนเคยชิน วันนี้แม่บอกว่าให้ลองไว้ผมยาวดูอีกสักครั้งสิ จะได้ดูเป็นผู้หญิงกับเขาบ้าง  แม้จะเห็นด้วยกับแม่อยู่ไม่น้อยว่าผมยาวกลายเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นผู้หญิง แต่บางทีใจก็หาข้ออ้างมาให้เหตุผลว่าผมก็ไม่ได้เป็นเครื่องวัดและตัดสินใจสิ่งที่อยู่ข้างในเลยสักนิด อันที่จริงแม้จะรู้ว่ามันก็เป็นความจริง แต่ก็นั่นแหละ มันก็เป็นเพียงเหตุผลที่ใจยกมาประกอบด้วยเพราะใจไม่เคยจะอดรนทนไหวให้ผมยาวเลยได้สักนิด
เอาเข้าจริงๆ พอได้ยินแม่พูด ใจก็อยากจะลองทรมานสังขารไว้ผมยาวกับเขาสักครั้งดูเหมือนกัน ทั้งๆ ที่ใจว่าความคิดที่จะไว้ผมยาวมันแล่นผ่านมาในห้วงความคิดของใจหลายครั้งหลายครา แต่สุดท้าย…ในรอบสองสามปีมานี้ ใจแทบไม่ได้มีผมยาวมาถึงบ่าและไหล่เลยสักครั้ง

หน้าหนาว หน้าปวดใจ

ใกล้หน้าหนาวเข้าไปทุกที นอกเหนือจากลมหนาวที่พัดมาให้ได้กลิ่นกันแล้ว ใจถือว่าหน้าหนาวเป็นฤดูกาลที่บ่าวสาวเกาะกุมมือเข้าสู่ประตูวิวาห์มากกว่าฤดูไหนๆ
ก็จริงอยู่ คนจะแต่งงาน เขาว่าห้ามกันไม่ได้ แต่สองหนุ่มสาวก็มักจะห้ามใจไม่แต่งงานในหน้าอื่นหากไม่จำเป็นจริงๆ และหากให้เลือก หลายคนก็อยากจะเลือกแต่งหน้าหนาว หน้าที่ใครๆ เขาก็ว่า “โรแมนติก” ที่สุด
ใจว่ามาถึงตอนนี้ใครหลายคนเริ่มตั้งคำถามแล้วว่า … ทำไมอยู่ดีๆ ใจถึงพูดเรื่องงานแต่งขึ้นมา
หาใช่ว่าใจจะได้มีโอกาสใช้ชุดเจ้าสาวขาวโพลนเหมือนอย่างใครเขา ใจว่า…ใจคงจะไม่มีโอกาสได้ใส่ชุดเจ้าสาวกับใครเขาเสียแล้วล่ะในชีวิตนี้ หากจะมีโอกาสได้เปลี่ยนนามสกุลไปใช้ร่วมกับใครสักคน มีทะเบียนสมรสเป็นของตัวเอง ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าคงไร้ชุดเจ้าสาวเป็นแน่แท้

ชิงช้า

ในช่วงปีนี้ทั้งปี ใจมีโอกาสได้เล่นชิงช้าหลายหน แทบทั้งหมดก็จะลงเล่นที่สนามเด็กเล่นในเมลเบิร์นเสียส่วนใหญ่ และหากจะนับดูแล้ว นี่ถือเป็นการกิจกรรมหนึ่งเดียวที่ทำให้ใจรู้สึกว่าตัวเองได้ย้อนกลับไปสู่วัยเด็กมากที่สุด….ในบรรดาทุกกิจกรรมนับล้านที่เกิดขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ชีวิตวัยเด็กของใจไม่สวยหรูนัก เพราะนอกจากพ่อจะพาเข้าป่า นอนในเต้นท์ข้างลำธาร ยิงหมูป่า จับตะขาบมาดองเหล้า ไปทุ่ง ไปนาจับปลาตามรถไถนาแล้ว
ใจไม่รู้จักบาร์บี้ ตุ๊กตาหนึ่งเดียวที่มีคือตุ๊กตาผ้าเย็บกับมือ ยัดใยนุ่นเอาไว้ข้างใน ผมของมันคือไหมพรมถักเสื้อของแม่ที่เอามาถักเปียและเย็บติดหัวกลมๆ เอาไว้

บทเรียนสอนใจเรื่อง “อุลตร้าแมนคิง”

ข่าวภาคค่ำตลอดเย็นเมื่อวานนี้มีข่าวที่ใจถือว่าโดดเด่นที่สุดในสายตาของใจ นอกเหนือจากข่าวฆาตกรโหดฆ่าหั่นศพเด็ก ยิงแม่ดับ ยังไม่รู้ชะตากรรมลูกอีกคน พ่อเลี้ยงเอาน้ำมันก๊าดราดลูกสาวเมียใหม่ปางตาย… และรถไฟตกรางที่กาญจนบุรีหลังพบว่าหมอนรองสร้างมาตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เห็นจะเป็นข่าว อดีตนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่นตัดสินใจรับเป็นผู้พากย์เสียงให้กับภาพยนตร์อุลตร้าแมนเรื่องใหม่ที่จะเข้าฉายในเดือนธันวาคมที่จะถึงนี้
อันที่จริง ข่าวนี้จะไม่ดังเลยหากคนที่พากย์เป็นใจ หรือเป็นใครสักคนที่ไม่ได้บังเอิญเป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศญี่ปุ่นมาก่อน แต่พอเป็นคนดังที่ไม่ใช่ดาราหรือนักร้องชื่อก้องมาพากย์เสียงเป็นซูเปอร์ฮีโร่ของคนในประเทศ สำนักข่าวต่างประเทศหลายแห่งก็รายงานข่าวนี้กันเป็นเรื่องเป็นราวในทันที

หมากับแมว

หายไปหลายวัน เหตุผลสำคัญนั่นเป็นเพราะอินเตอร์เน็ตที่บ้านใช้งานแทบจะไม่ได้ แม้จะมีมือถือคอยให้บริการจีพีอาร์เอสช่วยให้อินเตอร์เน็ตหล่อเลี้ยงอัพเดตอีเมลล์อยู่บ้าง แต่เสาดีแทคหลังบ้านกระจายสัญญาณในแนวที่วิ่งตรงดิ่งลงหลังคาบ้าน ความเร็วของอินเตอร์เน็ตจีพีอาร์เอสจึงเร็วกว่าอินเตอร์เน็ตแบบ dial-up ไม่มากนัก
จนกระทั่งเมื่อวาน ทศท. มาซ่อมสายที่มันพังระแวกบ้าน ใจเลยได้โผล่หัวตัวเองที่หน้าเว็บแห่งนี้กันเสียที

ได้แค่นี้…

เมื่อวานเย็น ใจปั่นจักรยานจากบ้าน ลัดเลาะจากบ้านไปทะลุอีกหนึ่งหมู่บ้านถัดไป ก่อนวกกลับมาโผล่อีกซอยหนึ่งของหมู่บ้านตัวเอง เพียงเพราะหวังจะหามุมถ่ายรูปสวยๆ
แดดตอนสี่โมงยังไม่ร่ม เหงื่อเริ่มผุด จนหนึ่งชั่วโมงผ่านไป ใจยังหามุมที่อยากจะถ่ายรูปไม่ได้สักที สุดท้ายใจจอดจักรยานพักเหนื่อย ก่อนจะวกรถจากบ้านหลังสุดท้ายของหมู่บ้านเพื่อกลับมาที่บ้านของตัวเอง