โอ้…น้ำส้มสายชู

ใจเพิ่งจะได้ความรู้ใหม่ในการเช็ดช้อนและส้อม บางทีก็อดคิดเสียไม่ได้ว่า  “ถ้าเราฟังคนอื่นมากขึ้น และหยุดพูดให้น้อยลง เราคงจะได้มุมมองใหม่จากใครหลายคนเลยทีเดียว”
หลังจากแอบเห็นผู้จัดการร้านที่ทำงานด้วยกัน เช็ดช้อนและส้อมด้วยอะไรบางอย่าง และมันก็เงาวับถึงขนาดเห็นหน้าตัวเองไปโผล่อยู่ในช้อนตักข้าว ใจก็อดรนทนไม่ไหว ถามไถ่ด้วยความอยากรู้ และใคร่อยากจะเห็นด้วยตาตัวเองบ้างว่าหากทำเช่นนั้นแล้วช้อนของเราจะเงางามอย่างเขาบ้างไหม

วันดอกไม้บาน

หลังจากประคบประหงมมันมาหลายวัน ล่าสุดต้นไม้ต้นเล็กก็ออกดอกงอกเงยให้เห็น ที่เหลือใจก็รอคอยเวลาให้มันเบ่งบานอย่างที่มันควรจะเป็น แอบหวังอยู่เล็กๆ ว่า ดอกจะงดงามเหมือนที่เคยเห็นในร้านขายต้นไม้ ไม่ร่วงโรยลาจากกันไปก่อนวัยอันควรเพราะพิษอากาศที่เหน็บหนาวในระยะนี้
ก่อนย้ายมาพำนักในย่านใหม่ ใจหยิบเอากระถางดอกไม้ต้นหนึ่งหลังบ้านเก่าติดมือมาด้วย กระถางพลาสติกสีน้ำเงินมีต้นไม้สีเขียวพุ่มเล็กๆ อยู่ข้างในถูกทิ้งเอาไว้อยู่หลายเดือน ใจเห็นมันล้มนอนตะแคงอยู่กับพื้นตั้งแต่ใจมาถึงที่นี่

กักกันน้องต่าย

กว่าใจจะยอมลุกจากที่นอนก็ปาเข้าไป 11 โมงเช้า อาจจะเพราะวันนี้เป็นวันหยุดว่างเว้นจากการทำงาน ใจเลยรู้สึกไม่ต้องเร่งรีบตื่นขึ้นมาล้างหน้า แปรงฟันและอาบน้ำ เตรียมตัวไปทำงานเหมือนวันอื่นๆ
อันที่จริงจะบอกว่าตื่นเองก็ดูเหมือนผิดไปจากความเป็นจริงนัก เพราะใจตื่นเสียงชายหนุ่มปลุกให้มาดูแปรงสีฟันที่แม่ส่งมาจากเมืองไทย หลังจากรอคอยร่วมสัปดาห์ของทุกอย่างที่สั่งไปก็มาอยู่ตรงหน้าสมใจ
แม้จะบอกว่ามันมาตรงเวลาคือใช้เวลาไปสัปดาห์กว่า แต่อันที่จริงของทั้งหมดควรจะมาถึงมือเราเมื่อวานหรือไม่ก็วันศุกร์ที่แล้ว ใจเพิ่งจะสังเกตเห็นที่ข้างกล่องมีแถบพลาสติกสีเหลืองแปะเอาไว้ และนั่นเองเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าทำไมของที่แม่ฝากมาให้ถึงได้มาช้ากว่ากำหนด

ในวันที่แดดส่องสะท้อนหิมะขาวบน Mt.Buller

ปีกลายชายหนุ่มพาใจไปชมหิมะบนภูเขาที่เราต้องขับรถไปกลับเกือบ 8 ชั่วโมง แต่อาจจะเพราะละล้าละลังกันอยู่นาน ทำให้หิมะเริ่มละลาย ฤดูกาลแห่งความเหน็บหนาวเลยอันตรธานหายไปกับกาลเวลาที่เราไม่ตัดสินใจจะเดินทางไปหามัน แม้จะมีหิมะปกคลุมอยู่เหมือนเดิม แต่ความหนา ความเหน็บหนาวและปริมาณของหิมะที่จะทำให้พื้นที่แถบนั้นสวยงามก็ไม่เป็นอย่างที่เราคาดหวัง
เมื่อฤดูหนาวมาเยือนอีกหนในปีนี้ เราเลยตัดสินใจเดินทางขึ้นเขาเพื่อชมหิมะกันตั้งแต่เริ่มเปิดฤดูกาล เพื่อไม่ให้ต้องเสียใจทีหลังว่า “ทำไมถึงไม่ไป และทำไมถึงไม่ทำ”

หายหน้าหายตา

นี่เป็นข้อความแรกในรอบเกือบสองเดือนที่ใจไม่ได้แวะเวียนมาส่งข่าวคราวให้เพื่อนฝูงและใครอีกหลายคนที่รอคอยใจอยู่เลย… อาจจะเพราะอะไรหลายอย่างในชีวิตที่ผิดแผกไปจากเดิมที่เคยเป็น ทำให้ใจออกอาการไม่อยากจะเขียนอะไรจนกว่าจะจับต้นชนปลายได้ถูก
แต่ใจก็ยอมรับว่า แม้จนถึงตอนนี้ใจก็ยังจับต้นชนปลายได้ไม่ดีนัก สุดท้ายชีวิตคนเราก็มักจะเป็นแบบนี้ ใจว่าชีวิตจะไม่นิ่งอยู่กับที่ จะไม่ราบเรียบอย่างที่ต้องการ ไม่ได้สุขอยู่อย่างเดียว เดี๋ยวเดียวก็จะมีความทุกข์มาเยือนกันอยู่บ้าง ดังนั้นหากจะหาจุดความสมดุลว่า “รอให้นิ่ง” เห็นทีจะยากเย็นดีนัก ดังนั้น ก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไรที่จะปล่อยให้ตัวเองร้างราไปจากบ้านหลังนี้ บ้านที่เคยเป็นแหล่งพักพิงจิตใจมาตลอดระยะเวลายาวนาน.. โดยเฉพาะการให้เหตุผลอย่างที่บอกก่อนหน้านี้ เพราะรอให้นิ่งใจก็คงจะไม่ได้เขียนอะไรจนลืมมันไปในที่สุด

น้ำไอโอดีน

มีบทสนทนาหนึ่งเกิดขึ้นระหว่างมื้ออาหารของใจกับชายหนุ่ม เนื้อหาใจความของการพูดคุยเป็นการพูดถึง “สารไอโอดีน” ที่มีอยู่ในอาหารที่เรากำลังตักมันเข้าปาก และนั่นนำมาซึ่งความทรงจำที่แอบหลบซ่อนอยู่ในมุมหนึ่งของหยักสมองน้อยๆ ของใจ
ในช่วงวัยเยาว์ของใจเต็มไปด้วยประสบการณ์ที่แปลกกว่าเพื่อนร่วมรุ่นที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวง … อย่างที่ใครเคยรู้ ใจเกิดมาพร้อมกับไดนาโมปั่นไฟ ไฟฟ้าไม่มี มีเพียงตะเกียงเจ้าพายุและไฟปั่นที่ใช้น้ำมันเติมเข้าไปเป็นอาหารของมันคือสิ่งที่ใจได้พบเจอเมื่อลืมตาขึ้นมา
สมัยหนึ่งของการเรียนชั้นประถมศึกษา นักเรียนทุกคนต้องเข้าแถวรอรับน้ำดื่มผสม “ไอโอดีน” หลังมื้ออาหารกลางวันเพื่อป้องกันโรคคอพอก ที่ระบาดหนักในเด็กนักเรียนที่เรียนในจังหวัดภาคเหนือตอนบน

แมงมุมชักใย…

เช้าวันหนึ่งของหลายวันที่ผ่านมา ใจตื่นขึ้นมา แล้วก็พบว่า มีแมงมุมมาชักใยที่คอมพิวเตอร์ของตัวเอง นี่ไม่เพียงแต่เป็นสิ่งหนึ่งที่บอกเรื่องราวความเป็นไปของใจในช่วงชีวิต ณ ปัจจุบันได้ดี แต่ยังเป็นสิ่งที่ยากจะคาดเดาได้เช่นกันว่า จะเกิดอะไรขึ้นนับจากนี้เป็นต้นไป
ใจว่าใจห่างร้างราจากการนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เป็นกิจวัตร ไม่สนใจว่าใน Inbox จะมีข้อความของใครมาหาบ้าง หลงลืมไปบ้างว่ามีใครหลายคนแอบรอคอยการเขียนข้อความระบายอารมณ์ของตนเองในหน้าเว็บไซต์แห่งนี้ ปล่อยให้ชีวิตผ่านช่วงเวลาไปทีละวัน หนึ่งวัน สองวัน หันหลังให้คอมพิวเตอร์ หันหน้าให้กับอะไรบางอย่างจนกระทั่ง…..วันหนึ่งใจก็แอบถามตัวเองว่า

หัวสมองของใจ

นี่ก็ปาเข้าไปสามวันติดแล้วที่บ้านเราไม่มีแดดให้เห็น เห็นทีฤดูหนาวนี้จะปวดร้าวเข้ากระดูกอย่างแรง ทำเอาผิวแห้งเหี่ยวไปตามๆ กันเป็นแน่ แม่บอกว่า “ทำไมมันหนาว” ไม่มีใครตอบคำถามแม่ได้ว่าเพราะอะไรกันแน่?? รู้แต่ว่าไม่ได้มีแต่ที่หนาว แต่เราทั้งบ้านก็หนาวตามๆ กันไป

ใจต้องขนเสื้อกันหนาวมาสวมใส่ พันผ้าพันคอเสียรอบ ใส่ถุงเท้าแล้วเอาฮูทของเสื้อกันหนาวใส่ที่หัว ป้องกันอากาศเหน็บหนาวทำเอาเป็นหวัดหรือไม่สบายเสียแต่ต้นฤดู
ฤดูหนาวมาพร้อมกับความคิดที่จะออกจากบ้านไปหาอะไรทำแก้ว่างงานไปพลางๆ ใจมีเวลาตัดสินใจเพียงหนึ่งคืนก่อนจะยื่นคำตอบให้กับเพื่อนสาวว่าจะตกลงปลงใจแบ็คแพ็คไปทริปลาวฝั่งขวา ไปโผล่ที่หลวงพระบางแบบยังไม่รู้กำหนดเดินทางกลับเมื่อไรไหม??

จดหมายจากไร่สีเหลือง

ถึง ใครคนหนึ่ง…ซึ่งไม่ได้นั่งอยู่ข้างใจในเวลานี้
วันนี้ใจตื่นสายกว่าที่เคย แม้จะพยายามอยู่หลายวันซ้อนที่จะเรียกร้องให้ตัวเองกลับมาตื่นเช้าเหมือนเช่นเดือนก่อนหน้า แต่ทว่า ใจก็อดโทษอาการนอนไม่หลับ กระสับกระส่ายในคืนก่อนหน้าเสียไม่ได้ อาจจะเพราะเหตุผลนั่นกระมัง ทำให้ใจไม่สามารถลุกจากที่นอนได้เร็วอย่างที่อยากจะทำได้  แถมที่น่าอายยิ่งกว่านั้น ทั้งๆ ที่อยากจะตื่นเช้า แต่วันนี้ใจกลับตื่นสายที่สุดในรอบสองเดือนเสียด้วยซ้ำไป
อากาศในตอนเช้ามันสบายเหลือเกิน เมื่อบวกเพิ่มอาการง่วงนอนที่สะสมทบเวลานอนไม่หลับเมื่อคืนเข้าไปด้วยแล้ว ทำให้ใจไม่อยากจะลุกจากที่นอนเอาเสียเลย แต่แสงแดดมันเริ่มแยงตามาทางหน้าต่าง ช่วงเวลานี้แหละ ใจว่าเราจะลำบากในการตัดสินใจจ จะเอายังไงดีกับชีวิต พลิกตัวหลบแดด แล้วนอนต่อ หรือว่าลุกจากเตียงไปเสียจากแดดที่แยงตานั่น

ใบโสด

อาจจะเป็นเพราะใจไม่เคยได้มีโอกาสใช้งาน ใจเลยไม่เคยได้รู้ว่า มันมีใบโสดอยู่ในโลกนี้ด้วย
เช้าวันจันทร์ที่ผ่านมา ใจเดินตรงดิ่งเข้าไปที่ว่าการอำเภอที่อยู่ห่างจากบ้านไม่มาก ผ่านผู้คนที่นั่งอยู่ด้านนอกที่ว่าการ ก่อนหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่นั่งเฝ้าอยู่ด้านหน้า คอยอำนวยความสะดวกผู้คนที่มาติดต่อราชการ
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย สอบถามใจว่ามาทำอะไร ก่อนเขาจะไม่ได้คำตอบอย่างที่ต้องการ และส่งให้ใจไปถามหาผู้รับผิดชอบเองด้านใน
บัตรคิวด้านหน้าและการให้คำปรึกษามีไว้เฉพาะผู้ที่มาเปลี่ยนบัตรประชาชนรุ่นเก่าเป็นบัตรประชาชนรุ่นฝังชิป แต่เขาเรียกมันว่ามันเป็นบัตรอัจฉริยะ ขณะที่ใครไม่ได้มาถ่ายบัตรประชาชน ต้องเดินดุ่มๆ ไปถามเองว่าใครจะช่วยเหลือตัวเองได้

วันหนาว

ไม่มีปีไหนที่ใจได้อยู่บ้านแล้วเห็นความแตกต่างระหว่างฤดูกาลร้อนฉ่ากับหน้าหนาวขนหัวลุกเหมือนปีนี้ ดังนั้นใจจึงทราบถึงความเปลี่ยนไปของสภาพอากาศแถวบ้านได้เป็นอย่างดี
ใจถือวันลอยกระทง ที่ผ่านพ้นเป็นวันนับเริ่มอากาศหนาวของบ้านเรา เช้าวันนั้นใจนอนคุดคู้อยู่ในผ้าห่มที่ซื้อมาจากห้างโฮมโปรช่วงลดราคาหั่นสบั้นเมืองเหลือเพียงพันกว่าบาท จากราคาหลายพันบาท

อากาศหนาวในเช้าวันนั้น ทำให้ใจอยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น เท้าที่เย็นทำให้ใจอยากจะตื่นไปหยิบถุงเท้ามาใส่นอน แต่หัวสมองที่คิดอยู่ว่ามันขี้เกียจ…มันขี้เกียจ ทำให้ใจไม่อยากลุกไปหยิบอะไรในเวลาเช่นนี้

ถั่วงอกเชียงของ : เรื่องราวของวิถีชีวิตริมตลิ่งโขง

เนินทรายละเอียดเหมือนเม็ดเกลือป่นก็ไม่ปาน ถูกจับจองเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเอาไว้หลายชั่วอายุ แม้น้ำโขงจะขึ้นกลบเนินหายวับไปกับตาในช่วงหน้าน้ำหลาก แต่เมื่อหน้าร้อนมาเยือน เผยให้เห็นเนินทรายเม็ดใหม่ที่ถูกพัดพามาจากหลายประเทศก่อนหน้า เจ้าของก็ยังจดจำเขตแดนทำกินของตนได้ชัดเจน
พื้นที่เนินทรายไม่กว้างริมตลิ่งแม่น้ำโขง หลังสถานีตำรวจอำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย เป็นที่ปลูกต้นหอม ผักสารพัดชนิด และยังเป็นที่ดินทรายผืนเดียวที่ชาวบ้านใกล้ๆ ใช้เพาะถั่วงอกเพื่อใช้ในอำเภอนี้

กระจกเหงา

เพื่อนสาวคนหนึ่งในก๊วนของใจเพิ่งจะผ่านพ้นพิธีวิวาห์ขนาดเอสเอ็มอีเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา และเป็นเพราะเธอกลับมาตบแต่งกันที่บ้านทำให้ใจมีโอกาสไปร่วมงานของเธอแบบที่ไม่ต้องเดินทางไกลไปถึงกรุงเทพฯ
พิธีแต่งงานที่จัดอย่างเรียบง่าย มัดข้อไม้ข้อมือ พร้อมพิธีบายศรีสู่ขวัญ ก่อนพากันเข้าห้องหอ และก็เป็นเทศกาลรับประทานอาหารกันถ้วนหน้าในเต้นท์ที่ตั้งไว้ข้างบ้าน มีแขกเหรื่อเป็นทั้งเพื่อนเจ้าบ่าว เจ้าสาว เพื่อนพ่อและเพื่อนแม่เข้าร่วมงาน

รองเท้าบู๊ท

วันก่อนเข้าไปตลาดในเวียง (เวียงคือชื่อตัวอำเภอแถวบ้าน) ด้วยธุระปะปังที่ต้องไปพิมพ์โลโก้ติดตุ๊กตาที่มีเพื่อนฝูงสั่งไปไว้ใช้ในเทศกาลปีใหม่ที่ใกล้จะมาถึง
ระหว่างทางใจแวะถ่ายรูปสองสามจุดเพื่อระบายอารมณ์หม่นหมองในช่วงนี้ หนึ่งในนั้นคือร้านขายของจำพวกอุปกรณ์จิปาถะ ตั้งแค่เคียวเกี่ยวข้าว โซ่ขนาดเล็กใหญ่ ไปจนถึงเสื้อกันฝนและหมวก
ร้านเก่าแก่ที่ใจเห็นมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยมีโอกาสแวะเวียนไปถามไถ่และซื้อของมาใช้งานเลยสักครั้ง

ผมสั้น ผมยาว

หั่นผมสั้นเสียจนเคยชิน วันนี้แม่บอกว่าให้ลองไว้ผมยาวดูอีกสักครั้งสิ จะได้ดูเป็นผู้หญิงกับเขาบ้าง  แม้จะเห็นด้วยกับแม่อยู่ไม่น้อยว่าผมยาวกลายเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นผู้หญิง แต่บางทีใจก็หาข้ออ้างมาให้เหตุผลว่าผมก็ไม่ได้เป็นเครื่องวัดและตัดสินใจสิ่งที่อยู่ข้างในเลยสักนิด อันที่จริงแม้จะรู้ว่ามันก็เป็นความจริง แต่ก็นั่นแหละ มันก็เป็นเพียงเหตุผลที่ใจยกมาประกอบด้วยเพราะใจไม่เคยจะอดรนทนไหวให้ผมยาวเลยได้สักนิด
เอาเข้าจริงๆ พอได้ยินแม่พูด ใจก็อยากจะลองทรมานสังขารไว้ผมยาวกับเขาสักครั้งดูเหมือนกัน ทั้งๆ ที่ใจว่าความคิดที่จะไว้ผมยาวมันแล่นผ่านมาในห้วงความคิดของใจหลายครั้งหลายครา แต่สุดท้าย…ในรอบสองสามปีมานี้ ใจแทบไม่ได้มีผมยาวมาถึงบ่าและไหล่เลยสักครั้ง