เพราะอะไร…

วันนี้ไม่ใช่วันวาเลนไทน์ แถมยังเป็นวันกลางเดือนที่ผู้คนตื่นมาพร้อมความฝันอยากจะถูกรางวัลที่ 1 สักครั้งในชีวิต ใจเองตั้งใจอยากจะเขียนเรื่องราวอะไรมากมายในหน้า blog ของตัวเอง แต่เอาเข้าจริงๆ ก็เขียนอะไรไม่ออกมากนัก
อาจจะเพราะหัวสมองเต็มไปด้วยเรื่องราวหลายอย่าง แต่ใจกลับไร้ความสามารถในการที่จะหยิบมันออกมาถ่ายเป็นตัวหนังสืออย่างที่อยากจะให้เป็นได้
ใจเริ่มรู้สึกได้ว่า หลายวันมานี้ ตัวเอง “เหงา” ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ที่อยู่ดีๆ ก็เห็นความเหงาคืบคลานเข้ามาครอบครองหัวสมองทั้งสองซีก พอๆ กับกัดกร่อนหัวใจไปทีละนิด

ใครสักคน

ใครสักคนเดินผ่านฉันไป
วันแล้ววันเล่า … เราต่างมองหน้า แต่กลับไม่เคยพูดจา
เนิ่นนานผ่านวันและเวลา เราสองพูดจา
แต่กลับไม่เคยแม้แต่จะเรียนรู้และ…รักกัน
มันนานเท่าไรแล้ว ที่ฉันมีคนๆ หนึ่งอยู่ข้างๆ
แม้จะเคยพูดจา แต่ไม่กลับไม่คิดจะรักกัน
มันหนาว ฝนตก ลมแรง หนึ่งวัน สองวัน ผ่านไปเนิ่นนาน
เธอกับฉัน ต่างคนก็ต่างเหงา และตัดสินใจพูดจา ทักทาย ใช้เวลา
วันนั้น เราต่างก็ค้นพบว่า…เราคงจะรักกัน

You’re still the one

ใจเพิ่งกลับมาจากทำงานที่ร้าน วันนี้เป็นวันที่ใจเหนื่อยเสียจนมีคำๆ หนึ่งผุดขึ้นมาในหัวสมอง “นี่ตูมาทำอะไรที่นี่?” กว่าจะเรียกสติกลับมาได้ก็เล่นเอาเหนื่อยหอบพอสมควร
จริงๆ อยากจะอัพ blog เรื่องอื่นอีกหลายเรื่องที่ดองเอาไว้ในไห แต่นั่งคิดมาคิดไป…อย่าเลยดีกว่า แค่แวะเอาเพลงมาแปะไว้ให้คนอื่นฟัง พร้อมกับบอกว่า นี่เป็นอีกเพลงหนึ่งที่ใจชอบมาตลอดหลายปีมานี้… ฟังแล้วก็ได้คำนี้กลับมา … “มันโดน”

ชอบ

อย่าหาว่าใจเป็นบ้าไปเลย วันนี้ใจว่าง เลยนั่งหามิวสิควิดิโอเก่าๆ มาเปิดดู ว่าแล้วก็คลิกไปเรื่อยๆ ใน youtube ตั้งแต่มีเด็กคนหนึ่งออกไป อินเตอร์เน็ตก็เร็วพอที่จะไม่ต้องนั่งรอให้ไฟล์ภาพวิดิโอใน youtube เล่นอีกต่อไป ประมาณว่า คลิกแล้วเล่นเลย เร็วได้ใจคนไม่ชอบรออย่างแรง
ใจใช้เวลาว่าง นั่งคลิกไปเรื่อยๆ …. และก็ไปเจอกับเพลงนี้…อย่าหาว่าเชยเลย ตั้งแต่มาที่นี่ก็พยายามจะอัพเดตเรื่องราวในเมืองไทยให้ได้มากที่สุด แต่ก็ไม่เคยทัน อย่างข่าวเมืองไทยมีรถไฟฟ้าสายใหม่เพิ่ม ก็เพิ่งจะได้รู้เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา
เพลงนี้ก็เช่นกัน ใครหลายคนคงเคยดูกันแล้ว แต่แม้วอย่างใจเพิ่งจะได้เห็น ว่าแล้วก็นั่งดูจนจบ จบแล้วก็รู้สึกว่า….ปวดหัวใจเป็นบ้า อยากให้คนอื่นได้เห็นบ้าง แบ่งปันกัน เรื่องเศร้าๆ นี่ถนัดแบ่งปันนักแล 555

รักไม่ต้องการเวลา…

จั่วหัวมาก็ทำเอาหลายคนขนลุกกันเป็นทิวแถว เอาอีกแล้ว ใจเอาอีกแล้ว เริ่มวกมาเรื่องรักๆ อีกแล้ว 555 …แต่ … อันที่จริงแล้ว ใจแค่จะแวะมาแปะมิวสิควิดิโอที่ไปเจอในเว็บไซต์เท่านั้นเอง
เห็นว่าเพราะดี มิวสิคก็ดูน่ารัก กินใจดี

ฉันคิดว่ารักมันคือความผูกพัน
คิดว่ารักแท้ต้องเดินผ่านวันและเวลา
ยิ่งเนิ่นนาน นานไปเท่าไร ความรักยิ่งมีค่า
ที่ฉันรู้ที่เคยฝัน รักที่ฉันเคยเข้าใจ
ไม่คิดไม่ฝันเมื่อเธอผ่านเข้ามา
เหมือนว่าสายตาฉันเองมองไม่เห็นใครๆ
หยุดที่เธอแค่เพียงสบตา และวินาทีนั้น
โลกทั้งโลกหยุดเคลื่อนไหว ท้องฟ้ากลับสดใส

รวมเพลงเพราะ

คืนที่ผ่านมาหลับๆ ตื่นๆ ทำให้ใจทั้งลุกจากเตียงนั่งหน้าคอมพิวเตอร์นั่งหาเพลงฟังไปเรื่อยๆ สลับกับนั่งรอผ้าในถังซักผ้าที่ทำเสียงครืนๆ อยู่หลังบ้าน แม้จะรู้ว่าเที่ยงวันนี้ต้องออกไปทำงาน แต่จนป่านนี้ 8 โมงเช้าใจก็ยังนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ไม่ลุกไปไหน
อาจจะเพราะนอนมากไป กินกาแฟมากไป หรือเพราะอะไรสักอย่าง…
แต่ก็นั่นแหละ มันทำให้ใจได้เจอเพลงพวกนี้ใจ you tube ถือโอกาสเอามาฝาก เพราะดี ….
Hard To Say I’m Sorry
Peter Cetera

Somewhere in my Broken Heart

Artist: Dean Billy
Song: Somewhere in my Broken Heart
Album: Let Them Be Little
You made up your mind it was time it was over
After we had come so far.
I think there’s enough pieces of forgiveness
Somewhere in my broken heart.
I would not have chose the road you have taken,
It has left us miles apart.
I think I can still [...]

ศิลปินข้างถนน ตอนที่ 1

ที่นี่มีศิลปินคอยให้ความบันเทิงแก่ผู้คนหลากหลายประเภท ใจเองก็คอยเสพย์ความสุขจากศิลปินเหล่านั้นอยู่แทบทุกวัน เพียงแต่ว่า … ใจไม่ต้องเสียเงินค่าตีตั๋วเข้าชมการแสดง เพราะศิลปินเปิดการแสดงสดข้างถนนแทนบนเวที
ใจจำได้ว่า มาเมลเบิร์นหนที่แล้ว เห็นผู้คนที่มาเปิดการแสดงของตัวเองหน้าห้างสรรพสินค้ากลางในเมืองอยู่เสมอ มาหนนี้ก็ยังไม่วายที่จะได้เห็นภาพแบบเดียวกันแทบทุกวัน

แต่งกับพี่ได้ไหม…

วันนั้น คือวันสุดท้ายที่ใจถือว่าเป็นวันสิ้นสุดการเป็นคนกรุง แม้จะช่วงในระยะเวลาอันนั้นก็ตามที ใจทำธุระหลายอย่าง ก่อนที่ช่วงเย็นจะขนกระเป๋า 2 ใบสุดท้าย ขึ้นแท็กซี่ที่จองเอาไว้ล่วงหน้าหลายชั่วโมง เพื่อมุ่งหน้าไปยังอู่รถทัวร์ย่านวัดเสมียนนารี ซึ่งจะช่วยพาใจกลับถึงบ้านในวันรุ่งเช้า 

ทั้งๆ ที่ปวดหลัง และไม่ค่อยชอบการเดินทางด้วยรถทัวร์เพียงลำพังเอาเสียเลย แต่ข้าวของที่พะรุงพะรังมากมาย ทำให้ใจต้องกลับรถทัวร์ ไม่สามารถกลับเครื่องบินได้เหมือนหลายปีก่อนหน้า เพราะกว่าจะให้คนที่บ้านขับรถมารับ รวมไปกลับใช้เวลามากกว่าการเดินทางด้วยนกเหล็กบินของใจมากกว่า 3 เท่า

ความสุขในกระเป๋าใบใหญ่

ขออนุญาติรำลึกความหลังกันสักนิดใน entry นี้ นั่นเป็นเพราะ “น้องแพน” หนึ่งในเพื่อนร่วมเดินทางบนที่ว่างของใจ ทักทายมาว่า ใจชอบเพลง ”ความสุขในกระเป๋าใบใหญ่” หรืออย่างไรกัน เพราะน้องแพนก็ดูเหมือนจะชอบเหมือนกัน
ใจจำได้ว่า บ้านหลังเก่าของใจ (nujai.spaces.live.com) มีเรื่องราวเกี่ยวกับเพลงนี้อยู่แล้ว นั่นหมายถึงว่าใจเคยเขียนถึงเนื้อหาของเพลงนี้ไปแล้วหนหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว
วันนี้ใจบอกน้องแพนว่า…เพลงนี้มันเหมาะกับตัวใจ พอฟังทีไร ภาพที่ผุดออกมาในหัวสมองก็คือภาพตัวเองเดินอยู่กลางถนน กลางร่มสปอนเซอร์ที่ช่วยให้ตัวเองได้เดินทางไกลเมื่อปีที่แล้ว แบกกระเป๋าอยู่ข้างหลัง

ลมหายใจของเมื่อวาน

เขาว่าเวลาเราอกหักรักคุด จะฟังเพลงอกหักได้อินที่สุดในโลก อย่าหาว่ามันเป็นข้อดีเลย ใจว่าคงไม่มีใครอยากจะได้ยินมันหรอก หากเลือกได้ก็อยากจะได้ยินเสียงรักตลอดเวลาเสียมากกว่า
แต่… ถ้าเลี่ยงไม่ได้ ช่วงที่กำลังอกหักรักคุดได้ใจ แบบทำใจยังไม่ได้ แนะนำให้เปิดเพลงอกหักฟังเสียหนำใจ เพราะมันไม่มีช่วงเวลาไหนฟังได้อินจนน้ำตาไหลได้อีกแล้ว เพราะตอนที่กำลังรักเพลงอกหักก็แค่ทำนองเพราะ เนื้อร้องสวยงาม แต่ไม่สามารถเข้าถึงมันได้ถึงแก่นแน่ๆ
หากใครกำลังอกหัก ใจแนะนำให้ฟังเพลงนี้ด้วย

ขอจันทร์

ขอจันทร์เวอร์ชั่นใจร้อง
กว่าจะได้ไฟล์เสียงมานี่…เลือดตาแทบกระเด็น
ร้องเพลงไป 4,500 ล้านรอบเห็นจะได้
อัดไม่ติดบ้าง โปรแกรมใช้ไม่ได้บ้าง
ร้องผิดบ้าง….ป๊าดดด
จนสุดท้ายเสียงแหบ ไม่ไหวแระ ได้แค่นี้แหละ
รอบสุดท้ายแล้วนะนี่ 555