Jai's Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง » Hotel Review

แวะไป “บ้านอ้ายหล้า”

jai — Fri, 20 Feb 2009 15:31:07 +0000

กว่าจะมีโอกาสได้ไปพักที่ “บ้านอ้ายหล้า” ก็ปาเข้าไปเป็นปีที่สอง ทั้งๆ ที่ช่วงก่อนสิ้นปีที่ผ่านมานับสิบวันใจก็อยากจะจองห้องพักที่นี่ไว้พักพิงเมื่อมีโอกาสได้ไปแวะที่เชียงใหม่ แต่ห้องพักกลับเต็มแน่น เลยต้องระเห็จไปพักที่อื่น อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่ไม่ใช่เมื่อคืนก่อนหน้า ที่แขกเข้าพักไม่เต็ม และก็มีห้องให้ใจได้เข้าไปนอน ชื่นชมบรรยากาศเกสต์เฮ้าส์เล็กๆ หลังโรงเรียนโสตศึกษา หรือย่านสันติธรรม ที่บอกรถสองแถวสีแดง หรือตุ๊กๆ คนไหน ใครๆ ก็พามาส่งถูกที่ไม่ยากเย็นนัก

อันที่จริงใจแอบดูเว็บไซต์ของบ้านอ้ายหล้ามาตั้งนาน เพราะเพื่อนฝูงอย่าง “ชโร” แนะนำมาอีกต่อหนึ่ง อีกทั้งเจ้าของที่นี่ยังเป็นเพื่อนของ “บี” เพื่อนซี้ของชโรอีกด้วย แต่เสียดายที่ใจยังไม่มีโอกาสไปพักแบบเสียเงินด้วยตนเองจนกระทั่งเมื่อคืนก่อนอย่างที่ว่า

จากหอพักนักศึกษาเดิม เจ้าของตกแต่งเพิ่มเติม โดยคงสภาพโครงสร้างของอาคารไว้เหมือนเดิม และเปลี่ยนกิจการหอพักมาเป็นบูติก เกสต์เฮ้าส์ขนาดไม่กี่ห้องในเวลาต่อมา ด้านหน้าของส่วนรับรอง เจ้าของเปิดเป็นร้านกาแฟเล็กๆ มีมุมให้นั่งอ่านหนังสือ ลมพัดเย็นสบาย ตรงส่วนกลางของอาคารที่เคยเป็นที่จอดจักรยานยนต์ ทุกวันนี้กลายเป็นบ่อปลาคราฟตัวเขื่อง ว่ายวนไปมา พร้อมกับมีต้นไม้ประดับรับแสงที่ส่องลงตรงกลางพอดิบพอดี

ที่นี่มีบริการจักรยาน จักรยานยนต์ ไปจนถึงตุ๊กๆ รับส่งทุกที่ในตัวเมืองเชียงใหม่ที่ต้องการ ใจใช้บริการไปทั้งคลินิคที่ตรวจสุขภาพ และสถานีขนส่ง มีบริการไวไฟ (wifi) ฟรี ห้องพัดลมสนนราคาเพียง 300 บาท ห้องแอร์แค่ 500 บาท แพงสุดในเห็นในใบแจ้งราคาแค่ 600 บาทเท่านั้น นั่นเองทำให้ใจเห็นเด็กวัยรุ่น ยันแขกต่างชาติเข้าพักกันไม่น้อย

ใจว่าเสน่ห์ของที่นี่นอกจากจะเล็กกระทัดรัด ตกแต่งน่ารักตามสไตล์คนรุ่นใหม่ที่ผันตัวเองมาทำธุรกิจที่พักสำหรับนักเดินทาง แถมยังมีบริการอินเตอร์เน็ตฟรี ราคาที่ตั้งไว้ก็สะดวกกระเป๋าเป็นอย่างยิ่ง ที่สำคัญยังไปไหนมาไหนในเชียงใหม่อย่างไม่ลำบากจนเกินไปแล้วเท่านั้น แต่ใจว่าน่าจะยังอยู่ที่ “แมว”

อาจจะเป็นเพราะเจ้าของรักแมวเสียนี่กระไร ใจเลยเห็นแมวนับสิบตัวนอนแอ้งแม้ง บ้างก็งับ “อมยิ้ม” ในถาดออกมาเล่นข้างนอก บางตัวตัวอ้วนใหญ่นอนในกระบะที่เจ้าของวางเอาไว้ในส่วนต้อนรับนั่นเอง เห็นแล้วอดนึกถึงแมวของที่บ้านไม่ได้ ทำไมมันถึงเอาแต่นอนในกล่องกระดาษก็ไม่รู้….ดังนั้นหากไปที่นี่ ก็จะเห็นข้าวของที่ประดับตกแต่ง รวมถึงของที่ระลึกรูปแมววางขายอยู่ทั่วด้วยเช่นกัน

เสียดายที่ใจไม่ได้ถ่ายภาพห้องพักเอาไว้ แต่บอกได้ว่าสะอาดสะอ้าน สบายหูสบายตาและน่านอนไม่หลอนแน่นอน…ถ้าใจจะนอนหลับตาไม่ลงคืนนั้นก็คงเพราะ “ผีสตาร์บัคส์” ขนาดกลางจากกาดสวนแก้วทำพิษนั่นกระมัง

ไม่รู้ว่าใจจะมีโอกาสไปพักที่นี่อีกเมื่อไร แต่หากไปเชียงใหม่ครั้งไหนในอนาคต…ก็อยากจะแวะไปที่บ้านอ้ายหล้าอีกสักครั้ง… แต่ครั้งหน้าก็อยากจะพาใครสักคนไปด้วย หวังว่าคงจะไม่ต้องไปนอนโสดคนเดียวที่บ้านอ้ายหล้าหนหน้า…555

วันนี้มีแต่ภาพบรรยากาศโดยรวม ที่เหลือเข้าไปดูในเว็บไซต์ของเขาละกันนะ ที่นี่เลย

http://www.banilah.com/

ก่อนลาจากบ้านอ้ายหล้า เจ้าของทักทายด้วยความเป็นมิตร ยื่นของชำร่วยที่แจกให้กับลูกค้าที่เข้าพักทุกคน โดยที่ใจไม่ได้เปิดดูด้วยซ้ำว่าเป็นอะไร จนกระทั่งกลับถึงบ้าน ถึงได้รู้ว่า..ของที่ได้รับน่ารักเสียจนต้องหยิบกล้องมาถ่ายรูปเก็บไว้

Random Posts

ความทรงจำของ “ใจ” ที่ “ไร่แสงอรุณ”

jai — Tue, 13 Jan 2009 10:23:11 +0000

พื้นที่กว่า 100 ไร่ ส่วนหนึ่งของพื้นที่อยู่ชิดกับแม่น้ำโขง อีกซีกหนึ่งถูกกั้นกลางด้วยถนนสายชนบทที่เมื่อก้าวข้ามก็จะกลายเป็นพื้นนากว้าง พาดด้วยสะพานไม้ที่เจ้าของจงใจใช้เป็นทางเดินขึ้นไปยังพื้นที่เนินเขาขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยป่าไผ่ ก่อนที่เจ้าของจะทำทั้งบันไดและทางเดินลาดด้วยคอนกรีตพาดผ่านไปมาคดเคี้ยวตามเส้นทางที่เหมาะสม

นี่คือคำบรรยายภาพของพื้นที่กว้างๆ ของ “ไร่แสงอรุณ” ที่ใจได้มีโอกาสไปเยือนมาเมื่อช่วงปีที่ผ่านมา แม้ตอนนี้จะหลงเหลือเพียงแค่ความทรงจำดีๆ เก็บกลับมาด้วย แต่ใจก็ยอมรับว่าช่วงเวลาที่อยู่ที่นั่น ทั้งใจ และหัวใจของใจชุ่มฉ่ำไปพร้อมกับสายฝนที่โปรยปรายมากแค่ไหน

แต่เดิมเจ้าของไร่ตั้งใจปลูกบ้านพักไม่กี่หลังบนพื้นที่ติดโขงและบนเขาอีกฝั่งหนึ่งของถนน เพื่อใช้เป็นเรือนรับรองแขกเหรื่อของตนเอง เมื่อยามที่เดินทางขึ้นมาที่อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย แต่ในเวลาต่อมา ได้ปรับปรุงพื้นที่ ปลูกเรือนเพิ่มและพัฒนาให้กลายเป็นรีสอร์ทขนาดไม่ใหญ่มาก เพื่อให้บริการผู้คนที่สนใจมาชื่นชมธรรมชาติสองข้างของฝั่งโขง

คนงานชายในไร่บอกกับใจเมื่อครั้งใจมีโอกาสได้เดินทางไปพำนักที่รีสอร์ทที่อยู่ห่างจากบ้านของตัวเองไม่กี่กิโลเมตรว่า เจ้านายของเขาใช้เวลาในการสร้างรีสอร์ทแห่งนี้เสร็จสิ้นภายใน 3 เดือน โดยใช้แรงงานกว่า 200 ชีวิต ทั้งสถาปนิกและวิศวกร ที่ส่วนใหญ่ต้องพามาจากกรุงเทพฯ ด้วยการเป็นเจ้าของบริษัทรับออกแบบตกแต่งภายในและเป็นสถาปนิก ใครที่มีโอกาสได้เห็นเรือนนอนและภูมิทัศน์ของที่ไร่แสงอรุณคงได้รับรู้ว่า…เขาตั้งใจมากแค่ไหน? ให้ที่นี่เป็นที่พักผ่อนหย่อนใจซึ่งผู้ที่มาถึงเรือนชานจะต้องได้รับความประทับใจกลับไป

เรือนพักบางส่วนจะอยู่ติดกับแม่น้ำโขง รวมถึงห้องประชุม “โขงอาบจันทร์” ที่ติดกระจกล้อมรอบห้อง นั่งมองออกไปเห็นแม่น้ำโขงชัดเจน ส่วนที่พักบางส่วนอยู่บนเขา มองเห็นทั้งเขาเบื้องล่างและแม่น้ำโขงเบื้องหน้า

ใจพักในเรือนติดโขงที่มีห้องน้ำเปิดโล่ง ซึ่งในเวลาต่อมาก็พบว่าห้องน้ำของที่นี่มีหลังคาเพียงแค่ครึ่ง อีกครึ่งมักให้โอกาสผู้มาเยือนได้สัมผัสอากาศหนาวเหน็บข้างนอกอย่างจุใจ แม้ใจจะไปหน้าฝน ใจก็ค้นพบว่าที่นี่ก็ยังหนาวเหน็บได้ใจไม่น้อย

ตลอดทางเดินของเรือนรับรอง ซึ่งแปรสภาพเป็นส่วนรับแขก ห้องอาหารแบบเป็นอาคารเปิดโล่งมาสู่ห้องพักติดโขง เจ้าของปลูกผักสวนครัวเมืองหนาวเอาไว้โดยรอบ ทั้ง คะน้า ผักกาดหลากประเภท หน่อไม้ฝรั่ง สลัดหลากสี ต้นหอม ผักกาด แม้กระทั่งสตอบอรี่ที่ออกลูกสีแดงสด ซึ่งผักเหล่านี้ผู้จัดการซึ่งเป็นพี่สาวของเจ้าของ นำมาปรุงอาหารให้กับลูกค้าในมื้อเช้าหรือมื้อที่ต้องการ ใจถึงกับออกปากว่า ใจไม่เคยกินผักที่ไหนที่ทำให้ใจรู้สึกว่า “อิ่มใจ” ได้ขนาดนี้

เจ้าของยังปลูกถั่วอิตาลีไปทั่วลานกว้าง ที่ว่างหน้าที่พัก และบนคันนา ที่ใช้ปลูกข้าวเอาไว้ใช้จริง ในช่วงไหนก็ตามที่คุณไปจึงมองเห็นดอกสีแดงบนคันนาสลับกับหญ้าและใบของดอกถั่วสีเขียว ดูสบายตายิ่งนัก

ปัจจุบันไร่แสงอรุณ ตั้งอยู่เลขที่ 2 หมู่บ้านผากุบ ตำบลริมโขง อำเภอเชียงของ ห่างจากสนามบินนานาชาติ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย 96 กิโลเมตร หากเดินทางมาด้วยเครื่องบินก็ขับรถมุ่งหน้ามาที่นี่เชียงของได้หลายเส้นทาง หรือใช้บริการของทางไร่แสงอรุณเพื่อการรับส่งยังตัวสนามบิน หรือจะเลือกนั่งรถโดยสารไปถึงตัวอำเภอเชียงของก็ยังได้

ที่นี่กลายเป็นจุดหมายปลายทางและเป็นที่แห่งเดียวที่หากมีใครถามใจว่า “อยากจะพักผ่อนสบายๆ จะไปไหนดี” ใจก็มักจะตอบกลับไปว่า “ไปที่นี่สิ ไร่แสงอรุณ” นอกจากนี้ ไร่แสงอรุณไม่เพียงแต่ทำให้ใจต้องบอกต่อคนอื่นให้ไปเยี่ยมชม แต่ยังเป็นที่ๆ หนึ่งที่ทำให้ใจได้รับรู้ว่า “ที่พักที่ใกล้บ้านก็มีที่สวยๆ แบบนี้ด้วย”

ความทรงจำของใจเกี่ยวกับไร่แสงอรุณไม่เคยเลือนหาย ความสุขในช่วงที่พ้นผ่านก็ไม่เคยจะลดเลือน เมื่อกลับไปคิดถึงช่วงเวลานั้นเมื่อใดก็อดสุขใจเสียไม่ได้….ใจไม่เคยลืมเลย…ไม่เคยลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นั่นเลย…. เพราะนั่นมันคือความทรงจำของใจ หากมีโอกาสสักครั้งก็อยากจะกลับไปที่นั่นเพื่อเอาความทรงจำดีๆ แบบนั้นกลับคืนมาอีกครั้ง….

Random Posts

The Scarlet : บูติกโฮเต็ลสีแดง

jai — Thu, 09 Oct 2008 11:22:18 +0000

เมื่อสองปีที่แล้ว ใจเดินทางไปสัมภาษณ์ผู้บริหารของ Red Hat ถึงสำนักงานประจำเอเชียในสิงคโปร์ พร้อมกับเพื่อนนักข่าวอีกหนึ่งคน การเดินทางไปสิงคโปร์โดยไม่มีทีมของบริษัทนั้นพาไปถึงที่หมายเป็นเรื่องไม่ยากเย็น เหมือนเป็นความเคยชิน ไม่ต่างอะไรกับการไปเชียงใหม่คนเดียวอะไรเทือกนั้น

ใจจำได้ว่า หนนั้นได้ไปพักที่โรงแรมที่เขาเรียกกันว่า “บูติกโฮเต็ล” สีแดงแรงฤทธิ์ ชนิดที่ใจเห็นครั้งแรกก็แปลกใจว่า ทำไมช่างแดงอะไรได้ขนาดนี้ แต่ในเวลาต่อมา ถึงได้รู้ว่าที่พักแห่งนี้ไม่เพียงแต่แพง แต่ยังติดอันดับการเป็นโรงแรมที่ขึ้นชื่อเรื่องการตกแต่ง ออกแบบและการบริการของสิงคโปร์รวมถึงเอเชียด้วย

The Scarlet Boutique Hotels คือโรงแรมที่ใจกำลังพูดถึง

บูติกโฮเต็ลนี้เปิดตัวเมื่อเดือนธันวาคมปี 2548 หลังจากประสบความสำเร็จของเจ้าของในการเข้าซื้อกิจการอาคารหลังเก่าที่อยู่มาตั้งแต่ปี 1924 และทำการปรับปรุงเสียใหม่ด้วยมูลค่าในการลงทุนราว 45 ล้านเหรียญสิงคโปร์ โดยสถาปนิกทำการออกแบบให้มีห้องพักทั้งสิ้น 80 ห้อง แบ่งเป็นแบบต่างๆ ภายในยังมีร้านอาหารขึ้นชื่อ รวมถึงผับขนาดเล็ก ด้านนอกเป็นทางเดินยาวมีร้านขายสินค้าแบ่งเป็นล็อคๆ มองเห็นสินค้าด้านในผ่านกระจกใสเหมือนกันทุกร้าน

ห้องพักของที่นี่แบ่งเป็นประเภท Suites ซึ่งจะมีตีมของแต่ละห้องแตกต่างกัน รวมถึงห้องแบบ Executive/Premium Rooms และ Deluxe/Standard Rooms ราคาที่เห็นในเว็บไซต์มีหลายราคา เริ่มตั้งแต่ ห้องแบบ Standard Rooms S$290++ จนถึง Grand Suite – Splendour (2 bedrooms) S$1150++ หรือราวๆ 6,800 บาท ไปจนถึง 27,000 บาท

ใจเองก็เคยไปพักบูติกโฮเต็ลหลายหนเอาการ ทั้งในบอสตัน สหรัฐฯ ตอนไปเยี่ยมฮาร์วาร์ดกับเอ็มไอที เคยไปพักโรงแรมเล็กๆ ออกแบบทันสมัยมีดีไซน์ในซิดนีย์ ขณะที่เมืองไทยก็มีโรงแรมแบบนี้มากมายเหลือเกิน จนถึงตอนนี้ใจเองก็อดเห็นด้วยกับที่หลายๆ คนให้ความเห็นว่า บูติกโฮเต็ล กลายเป็นทางออกของคนที่เป็นเจ้าของสถานที่เล็กๆ แต่อยากทำธุรกิจโรงแรม เพราะการออกแบบให้โดดเด่น ช่วยให้ราคาของห้องเพิ่มขึ้นจากเดิมได้หลายเท่าแทนที่จะปล่อยให้ดังกล่าวดูรกร้าง หรือไม่สวยงามแถมไม่สร้างมูลค่า

อันที่จริงแล้ว คำว่า “Boutique hotel” นั้นเริ่มเป็นที่รู้จักมาช้านาน ในฐานะคำเรียกขานแทนโรงแรมขนาดที่มีห้องไม่เกิน 100 ห้อง โดยเริ่มเรียกขานกันในอเมริกาเหนือและสหราชอาณาจักรก่อนใครเพื่อน ว่ากันว่า โรงแรมแบบนี้เกิดขึ้นในช่วงต้นของศตวรรษ 1980 โดยบูติกโฮเต็ลสองแห่งแรกๆ ในโลกเริ่มเปิดบริการราวปี 1981 คือ The Blakes Hotel ใน South Kensington เมือง London ออกแบบโดยสไตลิสชื่อดัง Anouska Hempel

และโรงแรมที่ชื่อ Bedford ใน Union Square เมือง San Franciscoซึ่งปัจจุบันมีโรงแรมในเครืออีกมากมายหลายแห่งภายใต้การบริหารงานของ Kimpton Group นอกจากนี้ในประวัติของโรงแรมเล็กและสวยงามยังพบว่า ในปี 1984 โรงแรม Morgans Hotel ก็ถือกำเนิดขึ้นใน New York โดยได้รับการออกแบบจาก Andre Putnam นักออกแบบชาวฝรั่งเศส หากใครค้นประวัติคำว่า “Boutique hotel” จะพบว่า มีชื่อของโรงแรมทั้งสามโดยเฉพาะ Morgans Hotel ติดอยู่ด้วยเสมอ เพราะได้รับการกล่าวขวัญในฐานะเจ้าตำนานบูติกโฮเต็ลจนถึงทุกวันนี้

จะว่าไปแล้วความแตกต่างของโรงแรมแบบนี้ไม่เพียงแต่อยู่ที่จำนวนห้อง แต่ยังหมายรวมถึงสถาปัตยกรรม การออกแบบ การตกแต่ง และการบริการ ที่เน้นความเป็นมิตร ใกล้ชิดกับแขกมากกว่าโรงแรมขนาดใหญ่ หลายคนยังมองว่ากลุ่มวัยรุ่นอายุ 20 จนถึง 50 มีแนวโน้มจะชอบโรงแรมแบบนี้มากกว่าอีกด้วย เพราะไม่เพียงแต่สวยงาม แต่ยังราคาถูกกว่าโรงแรมห้าดาวอยู่หลายเท่า (แม้จะพบว่าราคาบูติกโฮเต็ลในปัจจุบันราคาจะอัพเกรดขึ้นเทียบชั้นโรงแรมห้าดาวบ้างก็มี)

วกกลับมาที่ The Scarlet Boutique Hotels จะพบว่าเป็นต้นแบบของการดำเนินธุรกิจโรงแรมเล็ก และเก๋ได้ดีไม่น้อย โดยโรงแรมแห่งนี้ เคยได้รับทั้งรางวัล 2008 Singapore Tatler Best Boutiqe Hotels, Tourism Award 2008: Best Accommodation Experience – Superior Hotel และ Desire-Wine&Dine Singapore’s Top Restaurants 2008 อีกทั้ง agoda เว็บไซต์จองที่พักที่เที่ยวระดับโลกยังเคยจัดให้เป็น 1 ใน 10 สุดยอดโรงแรมบูติก แห่งเอเชียอาคเนย์อีกด้วย

ใจเก็บภาพมาฝากกันด้วยคลิกดูภาพ
(ขออภัยตอนนั้นยังใช้กล้องฟูจิตัวเล็กจิ๋ว
แถมยังบ้าถ่ายรูปเอียงอีกด้วยช่วงนั้น อย่าว่ากันนะ)

สนใจดูข้อมูลเพิ่มเติมคลิกที่ http://www.thescarlethotel.com/

ปล. เพื่อนคนหนึ่งเปรียบเทียบบูติกโฮเต็ลกับลักษณะของคนเอาไว้น่าสนใจมาก
“มันเหมือนคนตัวเล็กๆ แต่มีเสน่ห์”
ใจก็ว่า… ไม่เพียงแต่ตัวเล็กมีเสน่ห์ ใจยังคิดว่าเมื่อคนภายนอกมองก็มักจะรู้สึกอบอุ่น และเป็นมิตรอยู่เสมอด้วย