แวะไป “บ้านอ้ายหล้า”

กว่าจะมีโอกาสได้ไปพักที่ “บ้านอ้ายหล้า” ก็ปาเข้าไปเป็นปีที่สอง ทั้งๆ ที่ช่วงก่อนสิ้นปีที่ผ่านมานับสิบวันใจก็อยากจะจองห้องพักที่นี่ไว้พักพิงเมื่อมีโอกาสได้ไปแวะที่เชียงใหม่ แต่ห้องพักกลับเต็มแน่น เลยต้องระเห็จไปพักที่อื่น อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
แต่ไม่ใช่เมื่อคืนก่อนหน้า ที่แขกเข้าพักไม่เต็ม และก็มีห้องให้ใจได้เข้าไปนอน ชื่นชมบรรยากาศเกสต์เฮ้าส์เล็กๆ หลังโรงเรียนโสตศึกษา หรือย่านสันติธรรม ที่บอกรถสองแถวสีแดง หรือตุ๊กๆ คนไหน ใครๆ ก็พามาส่งถูกที่ไม่ยากเย็นนัก
อันที่จริงใจแอบดูเว็บไซต์ของบ้านอ้ายหล้ามาตั้งนาน เพราะเพื่อนฝูงอย่าง “ชโร” แนะนำมาอีกต่อหนึ่ง อีกทั้งเจ้าของที่นี่ยังเป็นเพื่อนของ “บี” เพื่อนซี้ของชโรอีกด้วย แต่เสียดายที่ใจยังไม่มีโอกาสไปพักแบบเสียเงินด้วยตนเองจนกระทั่งเมื่อคืนก่อนอย่างที่ว่า

ความทรงจำของ “ใจ” ที่ “ไร่แสงอรุณ”

พื้นที่กว่า 100 ไร่ ส่วนหนึ่งของพื้นที่อยู่ชิดกับแม่น้ำโขง อีกซีกหนึ่งถูกกั้นกลางด้วยถนนสายชนบทที่เมื่อก้าวข้ามก็จะกลายเป็นพื้นนากว้าง พาดด้วยสะพานไม้ที่เจ้าของจงใจใช้เป็นทางเดินขึ้นไปยังพื้นที่เนินเขาขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยป่าไผ่ ก่อนที่เจ้าของจะทำทั้งบันไดและทางเดินลาดด้วยคอนกรีตพาดผ่านไปมาคดเคี้ยวตามเส้นทางที่เหมาะสม

นี่คือคำบรรยายภาพของพื้นที่กว้างๆ ของ “ไร่แสงอรุณ” ที่ใจได้มีโอกาสไปเยือนมาเมื่อช่วงปีที่ผ่านมา แม้ตอนนี้จะหลงเหลือเพียงแค่ความทรงจำดีๆ เก็บกลับมาด้วย แต่ใจก็ยอมรับว่าช่วงเวลาที่อยู่ที่นั่น ทั้งใจ และหัวใจของใจชุ่มฉ่ำไปพร้อมกับสายฝนที่โปรยปรายมากแค่ไหน

The Scarlet : บูติกโฮเต็ลสีแดง

เมื่อสองปีที่แล้ว ใจเดินทางไปสัมภาษณ์ผู้บริหารของ Red Hat ถึงสำนักงานประจำเอเชียในสิงคโปร์ พร้อมกับเพื่อนนักข่าวอีกหนึ่งคน การเดินทางไปสิงคโปร์โดยไม่มีทีมของบริษัทนั้นพาไปถึงที่หมายเป็นเรื่องไม่ยากเย็น เหมือนเป็นความเคยชิน ไม่ต่างอะไรกับการไปเชียงใหม่คนเดียวอะไรเทือกนั้น
ใจจำได้ว่า หนนั้นได้ไปพักที่โรงแรมที่เขาเรียกกันว่า “บูติกโฮเต็ล” สีแดงแรงฤทธิ์ ชนิดที่ใจเห็นครั้งแรกก็แปลกใจว่า ทำไมช่างแดงอะไรได้ขนาดนี้ แต่ในเวลาต่อมา ถึงได้รู้ว่าที่พักแห่งนี้ไม่เพียงแต่แพง แต่ยังติดอันดับการเป็นโรงแรมที่ขึ้นชื่อเรื่องการตกแต่ง ออกแบบและการบริการของสิงคโปร์รวมถึงเอเชียด้วย