My Mind
วันดอกไม้บานหลังจากประคบประหงมมันมาหลายวัน ล่าสุดต้นไม้ต้นเล็กก็ออกดอกงอกเงยให้เห็น ที่เหลือใจก็รอคอยเวลาให้มันเบ่งบานอย่างที่มันควรจะเป็น แอบหวังอยู่เล็กๆ ว่า ดอกจะงดงามเหมือนที่เคยเห็นในร้านขายต้นไม้ ไม่ร่วงโรยลาจากกันไปก่อนวัยอันควรเพราะพิษอากาศที่เหน็บหนาวในระยะนี้ ก่อนย้ายมาพำนักในย่านใหม่ ใจหยิบเอากระถางดอกไม้ต้นหนึ่งหลังบ้านเก่าติดมือมาด้วย กระถางพลาสติกสีน้ำเงินมีต้นไม้สีเขียวพุ่มเล็กๆ อยู่ข้างในถูกทิ้งเอาไว้อยู่หลายเดือน ใจเห็นมันล้มนอนตะแคงอยู่กับพื้นตั้งแต่ใจมาถึงที่นี่
ใจเฝ้ามองมันอยู่นาน บางทีก็คิดว่า ตัวของมันเองก็อึดน่าดู บางวันฝนก็ตกหนัก ลมก็พัดแรง แดดก็ออกไม่สม่ำเสมอ แต่ไม่ว่าเมื่อไร มันก็ยังนอนตะแคงอยู่เช่นนั้นไม่มีทีท่าจะเหี่ยวและแห้งตายไปแต่อย่างใด และเมื่อจะย้ายออกบ้านหลังเก่า ต้นไม้กระถางนั้นกลับเป็นสิ่งแรกที่ใจหยิบติดมือมาด้วยก่อนเสื้อผ้าและข้าวของอื่นๆ เสียด้วยซ้ำ ใจเก็บมันเอามาวางไว้ในห้องซักล้างที่ทาสีเสร็จแล้ว ใจเริ่มเห็นความเปลี่ยนแปลงของพุ่มใบไม้สีเขียวที่ดูอิ่มเอิบกว่าที่เคย พุ่มมันค่อยๆ เติบโตและสวยงามกว่าเดิม
ไม่เพียงเท่านั้น สามวันที่ผ่านมา ต้นไม้ก็ให้ดอกงอกเงยแทรกอยู่ตามใบเขียวนั้น ใจนับจำนวนดอกได้ราว 10 ดอก ไม่นับจำนวนที่มันกำลังจะงอกตามมาในเวลาหลังจากนี้ สองวันที่ผ่านมา ใจพามันออกไปรับแดดเมื่อมีโอกาส รดน้ำและปล่อยให้มันอยู่นอกบ้านหนึ่งคืน ก่อนโยกย้ายมันกลับมาตั้งเด่นสง่าอยู่โต๊ะกระจกข้างตู้เย็น ใจนั่งเฝ้ามองให้ดอกสีชมพูเบ่งบาน วันแล้ววันเล่าแต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าดอกจะบานเมื่อใด นี่ก็ปาเข้าไปวันที่สามแล้ว ดอกก็ยังเอาแต่ตูม ไม่ผลิกลีบงามให้เห็น ใจเริ่มรู้สึกว่า ดอกไม้ไม่เพียงแต่อึดที่เติบโตและผลิดอกไม้สำเร็จ แต่ใจกลับอึดมากกว่าที่นั่งเฝ้ามองมันผลิดอก ออกใบอยู่ทุกวี่ทุกวัน เรียกได้ว่า ดอกว่าอึดแล้ว ใจคงจะอึดมากกว่าเสียด้วยซ้ำ พูดแล้วก็คิดถึงต้นกระบอกเพชรที่เฝ้าทนุถนอมเลี้ยงมันมาหลายปีที่ระเบียงอพาร์ทเม้นท์ในกรุงเทพฯ ทั้งเปลี่ยนกระถาง เอาไปเจอแดด ใส่ก้อนหินงามๆ จนตอนนี้ส่งต่อมันไปให้แม่ และมันก็เติบใหญ่อยู่บนศาลพระภูมิหน้าบ้าน วันดีคืนดี มันก็กลายเป็นสิ่งที่แม่แอบเฝ้ามองว่ามันจะเติบโตได้อีกสักเท่าไร ความสุขของใจกลายเป็นสมบัติในรั้วบ้านของแม่อีกหนึ่งชิ้น
บางที…ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของเราไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย เราเอาแต่เฝ้ามองหาสิ่งที่เรียกว่า “ความสุข” ในปริมาตร ปริมาณ และขนาดที่ใหญ่จนเกินไป แต่สิ่งที่ใกล้ตัวและเล็กน้อย กลับรอคอยให้เราได้หยิบมันมาใส่ตัว กลายเป็นความสุขที่อยู่กับเราหลายชั่วคืน หากเราหยิบจับมารวมกัน ไม่เพียงแต่ปริมาณจะเพิ่มมหาศาลและคุณค่ามันก็ทวีคูณตามไปด้วย…. นั่นสินะ เราจะถามความสุขที่ยิ่งใหญ่ไปกว่านี้ทำไม ในเมื่อเราก็มีความสุขเล็กๆ อยู่แล้วในมือ แต่ถึงจะอย่างไร…ใจก็อยากจะมีความสุขเล็กๆ อีกสักนิด ความสุขที่ได้เห็นดอกไม้บานก่อนที่จะมันตูมแล้วตายไปเลย…บานเมื่อไร ใจจะเก็บรูปมาอวดทันที Related Post Tags: ดอกไม้ DiscussionOne comment for “วันดอกไม้บาน”Post a comment |
© 2010 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
ถ้าต้นไม้ไม่อึดไม่ออกดอกมันคงต้องสูญพันธุ์แน่แท้ อ้อย อี๋ เอียง….