เล่าด้วยภาพมีเพื่อนพ้องหลายคนแวะเวียนมาทักทาย ไถ่ถามความเป็นไป และสรุปตรงข้อความสุดท้ายก่อนจากลาว่า “อย่าลืมหาเวลาเขียนเรื่องราวลงบนที่ว่างของใจบ้าง” ใจเองตอบกลับเพื่อนบางคนว่า “เวลาน่ะมี แต่ที่ไม่มีคือความรู้สึกอยากจะเขียน” ผลที่ได้ก็คือ กำลังใจและคำแนะนำหลายอย่าง แต่ที่ต่างกันออกไปก็คือ มีคำพูดของน้องสาวคนหนึ่งที่บอกกับใจว่า “เล่าด้วยภาพสิคะ พี่ใจถ่ายรูปเยอะออก”
นั่นสินะ…. บางทีใจก็รู้สึกว่าใจไปขลุกอยู่กับหน้า facebook มากกว่าที่จะมาใช้ชีวิตอยู่ในที่ว่างของตัวเอง นั่นอาจเป็นเพราะ ที่นั่นใจสามารถแสดงรูปรูปเดียว พร้อมกับคำบรรยายใต้ภาพได้ โดยไม่ต้องลงมือเขียนอะไรให้ยืดยาว ซึ่งนั่นก็เพียงพอกับความรู้สึกอยากจะระบายอารมณ์ของตัวเองได้แล้ว มันอาจจะดีก็ได้ หากใจไม่ต้องเขียนอะไรยืดยาวนัก แต่เพียงแต่แวะเอารูปมาแปะไว้ ฝากให้เพื่อนๆ ชม อย่างน้อยก็คอยบอกกันได้ว่า ใจไม่ได้หายหน้าหายตาไปไหน แวะเวียนมาที่หน้าเว็บไซต์แห่งนี้ทุกวัน แม้จะไม่มีข้อความยาวๆ มาฝากกันก็ตามที… เพราะฉะนั้น ก็เริ่มกันตั้งแต่ตรงนี้…ใจมีเพียงแต่รูปมาบอกเล่า รูปที่แทนข้อความยาวๆ ได้อีกตั้งมากมาย…รูปเซ็ตนี้มาจากการเดินทางเข้าเมืองด้วยรถไฟหลายวันก่อน ใจนั่งรถไฟเป็นเวลาร่วมชั่วโมงเข้าไปยังตัวเมืองเมลเบิร์น ถ่ายรูปไม่กี่รูปติดมือกลับมา หากใครสังเกตได้ ใจไม่ค่อยถนัดเรื่องถ่ายภาพวิวมากนัก หากเป็นไปได้ ใจจะเลือกถ่ายรูปผู้คนมากกว่า ผู้คนที่นี่ไม่เหมือนผู้คนที่บ้านเรา หากยกกล้องไปหาเขาจะไม่ชูสองนิ้วให้ การเฝ้าทองระยะไกลๆ จึงเป็นทางออกที่ดีสำหรับการถ่ายภาพคนในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ ใจมีรูปมาฝากเล็กน้อย รูปที่บอกได้ว่า ในวันที่แดดออกกลางฤดูหนาว เขาทำอะไรกันอยู่บ้าง… ปล. แวะไปดูรูปไซต์ใหญ่ๆ ได้ที่อัลบั้ม flickr ของใจได้เลย http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157621183908873/ Related PostDiscussion3 comments for “เล่าด้วยภาพ”Post a comment |
ภาพสีสดมาก สีทนได้หรือเปล่าอิๆ
คนถ่ายอ่ะทนอึดจริงๆ คอนเฟิร์ม เอิ้กๆ
ฮิ้ววววววววววววววววววววววววว