Australia Trip
ว่าด้วยเรื่องรูป…กังหันลมวันก่อนมีคนถามว่า “ทำไมใจชอบถ่ายรูป” เล่นเอาใจตอบไม่ถูก หาทางออกไม่เจอกันเลยทีเดียว มันเหมือนกับถามว่า ทำไมใจถึงชอบกินส้มตำปู ทำไมถึงไม่กินปลา บางอย่างมันบอกไม่ได้ เพราะมันกลายเป็นชีวิตจิตใจของเราไปเสียแล้ว แต่ครั้นจะให้ตอบจริงๆ ก็ไม่มีอะไรมาก มันเป็นคำตอบพื้นฐานที่ใจว่าก็อาจจะตรงกับใครหลายคน ก็คือ “ใจอยากจะถ่ายรูปที่ๆ ใจไปมา” เพียงแต่ว่า ภาพของแต่ละคนก็มีวิถีทางหรือที่เขาเรียกกันเสียโก้ว่า “สไตล์” ไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนใคร ก็เท่านั้นเอง หลังๆ นี่ใจพยายามจะผ่อนคลายตัวเองให้มากขึ้นกว่าแต่ก่อน อย่างน้อยก็ความรู้สึกที่อยากจะถ่ายรูปทุกบรรยากาศรอบข้าง เป็นเอามากถึงขนาดยอมปวดไหล่พกกล้องไปด้วยตลอดเวลา แม้มันจะเป็นกล้องคอมแพ็กธรรมดาแต่ว่าน้ำหนักของมันก็มากกว่ารุ่นอื่นๆ อยู่บ้างพอสมควร
การพกกล้องช่วยสร้างความมั่นใจให้กับใจได้ว่าจะไม่พลาดทุกสิ่งที่ต้องการจะถ่าย วันไหนไม่เอากล้องไปแล้วดันทะลึ่งไปเห็นภาพสวยๆ งามๆ เข้าอย่างจัง แล้วดันไม่มีกล้องติดตัวกลับมา ใจจะเกิดอาการหลอนในจิต คิดโมโหตัวเองบัดดล แค่กล้องก็ไม่ยอมพกมา พักหลังใจจะมีปัญหากับเรื่องแบตเตอรี่ของตัวกล้องที่นานวันมันก็เสื่อมสภาพยังไม่มีเวลาหรือไม่มีอารมณ์จะซื้อใหม่มาใช้งาน วันไหนถ่ายๆ ภาพอยู่แบตเตอรี่หมดก็เล่นทำเอาเสียความรู้สึก ใจว่านักชอบถ่ายภาพหลายคนคงมีปัญหาเรื่องนี้อยู่พอสมควร นอกจากการชอบบันทึกภาพที่ๆ ไปแล้ว ใจยังมีนิสัยส่วนตนอีกเล็กน้อย ใจว่าใจมีภาพในใจที่อยากจะถ่าย ใจอยากจะถ่ายภาพหมา แมว ใจอยากจะถ่ายภาพให้วัตถุค่อนไปอยู่ข้างใดข้างหนึ่งของภาพ หนหนึ่งเคยอ่านหลักการการถ่ายภาพใน facebook ของเพื่อนระบุว่าการถ่ายภาพให้วัถตุอยู่ค่อนไปทางซ้าย หรือ ขวา ทิ้ง space เอาไว้ข้างหนึ่งเสียโล่งเป็นการจัดองค์ประกอบภาพที่แสนจะห่วยเสียไม่มี ใจแอบขัดแย้งอยู่ลึกๆ ก็ใจมักจะนึกถึงภาพในแนวนี้อยู่เสมอ จนหลังๆ กลายเป็นภาพส่วนตัวเสียด้วยซ้ำ
มันมีภาพในใจอีกหลายประการที่ใจยังไฝ่ฝันเอาไว้ว่าวันหนึ่งจะมีโอกาสได้เก็บมันเอาไว้ในกล้องกระป๋องของใจ และพกมันกลับบ้านมานั่งเปิดชม หนึ่งในนั้นใจเพิ่งจะประสบความสำเร็จในการถ่ายบันทึกเอาไว้นั่นก็คือ ภาพกังหันลมธรรมดาๆ กลางทุ่งนา เย็นย่ำระหว่างการเดินทางกลับกับทริปที่แสนจะยาวนาน ทั้งๆ ที่เราเดินทางกันแค่สองวัน บนเส้นทางที่ GPS พาเราขับผ่านนั้น ระยะทางช่างเป็นเส้นตรงไม่มีทางเลี้ยวหรือโค้งอะไรมากนัก นอกจากนี้ สิ่งปลูกสร้างรอบข้างที่เราเห็นมากที่สุดคือ รั้วไฟฟ้ากั้นไม่ให้วัวและแกะออกมานอกอาณาเขต บ้านคนแทบจะไม่มีให้เราได้เห็น นอกเหนือจากนั้นก็คือ กังหันลมเล็ก ๆที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งกว้างสุดลูกลูกตา ใจขอให้ชายหนุ่มหยุดข้างทางที่กังหันลมเล็กๆ อันหนึ่ง ใจลดกระจกไฟฟ้าของรถลง ไม่ยอมก้าวเท้าลงจากรถ ยื่นกล้องออกไปข้างนอกอย่างระมัดระวังรั้วไฟฟ้านั่น สายตาพุ่งตรงไปยังกังหันลมที่ใจพลาดถ่ายมาแล้วเมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมา
มันเป็นกังหันลมธรรมดาๆ อยู่ตรงหน้า…แต่มันกลับมีคุณค่าสำหรับใจยิ่งนัก อย่างน้อยมันก็เติมเต็มความต้องการ “อยากจะถ่าย” ได้ดียิ่งนัก วันนี้ก็เลยถือโอกาสเอาภาพกังหันลมมาอวด … โชดดีที่ใจพกกล้องติดตัวไปด้วย และแบตก็ไม่หมด ทำให้มีรูปกังหันลมมาให้ชมกันเสียที…. Related PostDiscussion3 comments for “ว่าด้วยเรื่องรูป…กังหันลม”Post a comment |
Tags: 
© 2010 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
ภาพสวยมาก
ปล.ทานส้มตำเสร็จแล้วยังท้องเสียวิ่งเข้าห้องน้ำเหมือนเดิมหรือเปล่า
ยังเหมือนเดิมทุกประการเลยค่ะพี่…ยังกินเสร็จแล้วจี้แตกเหมื้อนนนเดิม 555
ใจของแท้ต้องอย่างนี้ 555