ในวันที่แดดส่องสะท้อนหิมะขาวบน Mt.Buller

ปีกลายชายหนุ่มพาใจไปชมหิมะบนภูเขาที่เราต้องขับรถไปกลับเกือบ 8 ชั่วโมง แต่อาจจะเพราะละล้าละลังกันอยู่นาน ทำให้หิมะเริ่มละลาย ฤดูกาลแห่งความเหน็บหนาวเลยอันตรธานหายไปกับกาลเวลาที่เราไม่ตัดสินใจจะเดินทางไปหามัน แม้จะมีหิมะปกคลุมอยู่เหมือนเดิม แต่ความหนา ความเหน็บหนาวและปริมาณของหิมะที่จะทำให้พื้นที่แถบนั้นสวยงามก็ไม่เป็นอย่างที่เราคาดหวัง
เมื่อฤดูหนาวมาเยือนอีกหนในปีนี้ เราเลยตัดสินใจเดินทางขึ้นเขาเพื่อชมหิมะกันตั้งแต่เริ่มเปิดฤดูกาล เพื่อไม่ให้ต้องเสียใจทีหลังว่า “ทำไมถึงไม่ไป และทำไมถึงไม่ทำ”

ตลกร้าย

 นอกเหนือจากข่าวคราว แฮรี่ คีเวลล์จะได้ใบแดงนัดปะทะกับกาน่า ในศึกนัดที่สองของการแข่งขันฟุตบอลโลกเมื่อหลายวันจะขึ้นหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์หลายฉบับแล้ว พักนี้ข่าวคราวที่ดูเหมือนคนที่นี่จะได้ยินกันบ่อยและหนาหูมาก ซึ่งใจก็เห็นว่ามันลงหนังสือพิมพ์อยู่หลายฉบับติดต่อกันหลายวันนั่นก็คือข่าวคราวศาลสั่งพิพากษาชายวัย 20 ปีให้จำคุกอันเนื่องมาจากการเป่าลูกโป่งจากหมากฝรั่งในศาล
เพื่อนร่วมงานของใจคนหนึ่งเริ่มต้นบทสนทนาและบอกเล่าข่าวคราวนี้ให้แก่ใจ  โดยเริ่มต้นด้วยประโยคที่ว่า “You know? somtimes it is a little bit funny. You have you read these news” ว่าแล้วเขาก็ยื่นหนังสือพิมพ์ Herald Sun ให้ใจอ่านข่าวที่กินพื้นที่หน้าหนังสือพิมพ์ไปเกือบครึ่ง

Chewable : มันเคี้ยวได้

สองสัปดาห์ก่อนหน้านี้ใจไม่สบายหนักเพราะต่อมทอนซิลเจ้ากรรมอักเสบ อาการไข้เป็นอยู่สองสามวัน ระดับความร้อนก็ลดลง ส่งผลให้ไข้หายไปด้วย แต่ว่าสำหรับอาการขี้มูกไหลย้อยแล้ว มันกลับอยู่นานกว่าไข้ ล่วงเลยไป 1 สัปดาห์แล้วมันก็ยังอยู่ทนยิ่งกว่าอะไร 
หลักตรรกะง่ายๆ ของชีวิตก็คือ เมื่อเราไม่สบายเราจะเห็นคุณค่าของตัวเองยิ่งขึ้น จะรู้สึกรักตัวเอง เพราะอยากจะหายไวๆ ไม่อยากหายใจไม่ออก เจ็บจมูกเพราะสั่งขี้มูกอยู่ตลอดเวลา แต่เมื่อหายเป็นไข้เราก็จะใช้ชีวิตแบบไม่สนใจไม่ห่วงมันว่าจะล้มป่วยไม่สบายลงเมื่อใด…เรียกว่า ไม่เห็นโลงศพเรามักจะไม่หลั่งน้ำตากันสักที

วันนั้นที่ Queenscliff

เราขับรถออกนอกเส้นทาง Great Ocean Road เส้นเดิมที่เราเคยไปหนก่อนหน้าเมื่อปีกลาย เพียงเพราะหวังว่าจะได้เห็นอะไรใหม่ๆ ที่ไม่เคยเห็น และก็เช่นเดิมแม้จะไม่รู้ว่ามันมีอะไรที่นั่นบ้าง เราก็ยังตัดสินใจที่จะดั้นด้นที่จะไปกันอยู่ดี
โดยปกติแล้วเส้นทาง Great Ocean Road ในเมลเบิร์นนั้น หากเริ่มจากตัวเมืองเมลเบิร์น มักจะต้องขับผ่าน Geelong เมืองท่าเรือสำคัญของเมลเบิร์น จากเมืองนี้อีกไม่ไกลก็จะเข้าสู่เขตการแวะเที่ยวตามจุดต่างๆ ที่สำนักงานการท่องเที่ยวเขาแนะนำเอาไว้ในแผนการท่องเที่ยว Great Ocean Road

หลังจากเมื่อปีกลายเราผ่าน Geelong และท่องไปตามเส้นทางไม่มีผิดเพี้ยนที่เขาแนะนำเอาไว้ หนนี้เราตัดสินใจออกนอกเส้นทางกันเล็กน้อยตามที่เราจะมีเวลาไปได้

“สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ!!‏”

“สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ!!‏” ขึ้นจั่วหัวข้ออีเมล์มาแบบนี้ เป็นใครก็อยากจะคลิกเข้าไปอ่าน และอยากจะรู้ว่าเจ้าของอีเมล์ฉบับนั้นเป็นใครมาจากไหน แต่เมื่อได้คลิกเข้าไปชมก็พบว่าตัวเองถูกหลอกเข้าอย่างจัง…นี่มัน สแปมนี่หว่า….
ในช่วงหลายเดือนมานี้ ใจว่าพัฒนาการในการส่งอีเมล์สแปมมาถึงขีดสุดระดับหนึ่งเมื่อเทียบกับช่วงหลายปีที่ผ่านพ้น ในฐานะคนที่ใช้อีเมล์มานานเกินสิบปี ก็พอจะเห็นความเปลี่ยนแปลงทั้งหน้าตาและความหลากหลายในการส่งอีเมล์กันไปมาอยู่บ้าง และนั่นก็รวมถึงความพัฒนาการของสแปมที่ว่าด้วย
ความสำเร็จที่ใจถือว่ามาถึงขีดสุดช่วงหนึ่งของการส่งสแปมก็คือ ความสามารถในการเล็ดลอดสายตาของการดักจับไปอยู่ในกล่องอีเมล์เจ้าของได้เพิ่มขึ้น และอัตราการเพิ่มก็เป็นทวีคูณเสียจนน่าตกใจ

ว่าด้วยเรื่องรูป…กังหันลม

วันก่อนมีคนถามว่า “ทำไมใจชอบถ่ายรูป” เล่นเอาใจตอบไม่ถูก หาทางออกไม่เจอกันเลยทีเดียว มันเหมือนกับถามว่า ทำไมใจถึงชอบกินส้มตำปู ทำไมถึงไม่กินปลา บางอย่างมันบอกไม่ได้ เพราะมันกลายเป็นชีวิตจิตใจของเราไปเสียแล้ว
แต่ครั้นจะให้ตอบจริงๆ ก็ไม่มีอะไรมาก มันเป็นคำตอบพื้นฐานที่ใจว่าก็อาจจะตรงกับใครหลายคน ก็คือ “ใจอยากจะถ่ายรูปที่ๆ ใจไปมา” เพียงแต่ว่า ภาพของแต่ละคนก็มีวิถีทางหรือที่เขาเรียกกันเสียโก้ว่า “สไตล์” ไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนใคร ก็เท่านั้นเอง
หลังๆ นี่ใจพยายามจะผ่อนคลายตัวเองให้มากขึ้นกว่าแต่ก่อน อย่างน้อยก็ความรู้สึกที่อยากจะถ่ายรูปทุกบรรยากาศรอบข้าง เป็นเอามากถึงขนาดยอมปวดไหล่พกกล้องไปด้วยตลอดเวลา แม้มันจะเป็นกล้องคอมแพ็กธรรมดาแต่ว่าน้ำหนักของมันก็มากกว่ารุ่นอื่นๆ อยู่บ้างพอสมควร

สวยไม่เท่าตาเห็น

ใจกับชายหนุ่มแอบสัญญากันไว้ว่า เราจะพักเรื่องเที่ยวของเราเอาไว้บ้าง เพลาๆ และตั้งใจทำงานเป็นเรื่องเป็นราวกันเสียที เพราะปฏิเสธไม่ได้เลยว่า พอออกเที่ยวที ค่าใช้จ่ายก็มีอยู่เยอะไม่ใช่น้อย บางทีใจก็แอบอิจฉาคนที่อยู่เมืองไทยอยู่นิดๆ และแอบคิดไปว่า ทำไมตอนอยู่เมืองไทย ไม่เดินทางไปโน่นมานี่ให้เยอะกว่านี้ เพราะใจถือว่าเมืองไทยเป็นเมืองที่ท่องเที่ยวแล้วเสียเงินน้อยกว่า ไหนจะค่าที่พักก็ถูก ค่ากินก็น้อย ค่าเดินทางก็ไม่ได้สูงลิบลิ่ว
ขณะที่การเดินทางไกลในแต่ละทริปของใจที่นี่ก็จะอุดมไปด้วยค่าใช้จ่ายสารพัด ยิ่งการเดินทางพ่วงมาด้วยการค้างคืน ค่าที่พักที่คำนวณเป็นเงินไทยแล้วก็พาลใจหายไม่น้อย เชื่อไหมว่าบางทริปแค่ค้างคืนใจสามารถใช้เงินนั้นเดินทางไปกลับ 5 วันเต็มๆ ในฮ่องกงหรือเวียดนามได้ด้วยซ้ำไป

ท่องลาวเหนือตอน 2 : ล่องโขงลงปากแบง

อยากจะไปเมืองลาว ไปหาท้าวคำแปง อยู่ที่เมืองปากแบ่ง แขวงอุดมไซ …..

เป็นเพราะ “น้อย” เพื่อนสาวที่คบหารู้จักกันมานานตั้งแต่ชั้น ป.5 เปิดกิจการนำเที่ยวไทยลาวเป็นล่ำเป็นสันและเป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวตาน้ำข้าวที่หอบเอาหนังสือบนโลกเหงาๆ หรือเจ้า lonely planet ติดตัวมาด้วย ส่งผลให้เราโชคดีตลอดการเดินทางที่ไม่เพียงแต่ได้เดินทางแบบที่ชาวบ้านชาวช่องของเขาไม่ได้ทำ แต่เรายังจะได้คุยกับเจ้าของกิจการการท่องเที่ยวหลากประเภทในทริปนี้ ที่สำคัญนั่นมาพร้อมกับการค่าใช้จ่ายที่ต่ำและบางครั้งก็ถึงกับฟรีกันเลยทีเดียว
ขาออกจากห้วยทรายมายังปากแบงในวันที่ไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึง (อีกหนึ่งเดือนถัดมาใจเดินทางไปปากแบงอีกครั้งปรากฎว่าไฟฟ้าหรือที่คนลาวเรียกว่าไฟหลวงเข้าไปเยือนแล้ว) มีน้อยออกแบบการเดินทางเอาไว้คร่าวๆ หลังจากนั้นเราจะเดินทางกันตามมีตามเกิด ตามชีวิตของนักท่องเดินทางอย่างแท้จริง