สิบนาทีผ่านไป เมื่อเดินมาถึงครึ่งทาง เราสองคนต่างหันมามองหน้า อาจจะเป็นอากาศที่เหน็บหนาว ทำเอาเราสองคนเหนื่อยหอบ และก็ต้องถึงเวลาที่จะต้องเลือกตอบกับตัวเองว่า “ไปต่อ” หรือ “เลิกล้มกลางทาง” แต่เพียงเพราะประโยคสั้นๆ ที่ว่า “ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว” ทำให้เราสองคนตัดสินใจร่วมกันที่จะเดินทางกันต่อไป
จนถึงตอนนี้ใจก็ยังยืนยันคำเดิม เมื่อเดินหน้าออกเดินทางแล้ว ก็อย่าได้ถอยหลังกลับ จนกว่าจะไม่มีทางให้ไปแล้ว…
ใจกับชายหนุ่มออกเดินทางไกลอีกหนบนเส้นทางขอบข้างมหาสมุทธแปซิฟิก หลังจากปีที่ผ่านมา มันส่งผลให้เรามีกันและกันอย่างเช่นทุกวันนี้ เพียงแต่ว่า ในวันนี้เราเดินทางไปในเส้นทางเดิมที่แตกต่างอย่างชัดเจน
เมื่อวานใจนั่งรถไฟหนึ่งชั่วโมงเต็ม เพื่อมุ่งหน้าไปหาซื้อกางเกงเชฟให้ชายหนุ่ม ขากลับนั่งกลับอีกหนึ่งชั่วโมง ท่ามกลางอากาศหนาวรอบข้าง พาลทำให้วันนี้ต้องนอนซมเป็นหวัดขี้มูกไหล และต่อมทอนซิลอักเสบเสียอย่างนั้น
อันที่จริง ใจมีความตั้งใจนอกเหนือจากการไปเดินหาซื้อกางเกงเชฟอยู่เหมือนกัน นั่นก็คือ อยากจะเดินถ่ายภาพในเมืองเมลเบิร์นจริงๆ จังๆ สักครั้ง เพราะทั้งๆ ที่ก็อยู่ในเมืองนี้มานาน นับรวมมาเที่ยว บวกมาเรียน และมาอยู่อาศัยก็จะหนึ่งปีเข้าไปแล้ว แต่ใจยังไม่มีโอกาสไปเดินวนๆ รอบเมืองถ่ายภาพตามสถานที่ต่างๆ เอาไว้สักที
Recent Comments