Port Fairy : ขอชมประภาคารอีกสักที

สิบนาทีผ่านไป เมื่อเดินมาถึงครึ่งทาง เราสองคนต่างหันมามองหน้า อาจจะเป็นอากาศที่เหน็บหนาว ทำเอาเราสองคนเหนื่อยหอบ และก็ต้องถึงเวลาที่จะต้องเลือกตอบกับตัวเองว่า “ไปต่อ” หรือ “เลิกล้มกลางทาง” แต่เพียงเพราะประโยคสั้นๆ ที่ว่า “ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว” ทำให้เราสองคนตัดสินใจร่วมกันที่จะเดินทางกันต่อไป
จนถึงตอนนี้ใจก็ยังยืนยันคำเดิม เมื่อเดินหน้าออกเดินทางแล้ว ก็อย่าได้ถอยหลังกลับ จนกว่าจะไม่มีทางให้ไปแล้ว…
ใจกับชายหนุ่มออกเดินทางไกลอีกหนบนเส้นทางขอบข้างมหาสมุทธแปซิฟิก หลังจากปีที่ผ่านมา มันส่งผลให้เรามีกันและกันอย่างเช่นทุกวันนี้ เพียงแต่ว่า ในวันนี้เราเดินทางไปในเส้นทางเดิมที่แตกต่างอย่างชัดเจน

one shot , one moment in my mind

เมื่อวานใจนั่งรถไฟหนึ่งชั่วโมงเต็ม เพื่อมุ่งหน้าไปหาซื้อกางเกงเชฟให้ชายหนุ่ม ขากลับนั่งกลับอีกหนึ่งชั่วโมง ท่ามกลางอากาศหนาวรอบข้าง พาลทำให้วันนี้ต้องนอนซมเป็นหวัดขี้มูกไหล และต่อมทอนซิลอักเสบเสียอย่างนั้น
อันที่จริง ใจมีความตั้งใจนอกเหนือจากการไปเดินหาซื้อกางเกงเชฟอยู่เหมือนกัน นั่นก็คือ อยากจะเดินถ่ายภาพในเมืองเมลเบิร์นจริงๆ จังๆ สักครั้ง เพราะทั้งๆ ที่ก็อยู่ในเมืองนี้มานาน นับรวมมาเที่ยว บวกมาเรียน และมาอยู่อาศัยก็จะหนึ่งปีเข้าไปแล้ว แต่ใจยังไม่มีโอกาสไปเดินวนๆ รอบเมืองถ่ายภาพตามสถานที่ต่างๆ เอาไว้สักที

ไม่มีน้ำ ไม่มีอนาคต : วิบากกรรมของเมืองขาดน้ำ

เมื่อใจบอกกับเพื่อนฝูงว่า ใจมักจะต้องหอบผ้าหอบผ่อนไปหย่อนตู้ซักผ้าและใส่เครื่องอบนอกบ้านทุกครั้ง เพื่อนฝูงหลายคนก็สงสัยว่าทำไมใจถึงต้องลำบาก และเสียเงินค่าซักผ้าต่อครั้งคิดเป็นเงินไทยก็เกือบพันบาทอย่างนั้น แทนที่จะซักผ้าที่บ้านและก็รอให้มันแห้งเอง
ใจเองก็ใช่ว่าจะขี้เกียจขนาดนั้น แต่หากไม่ใช่เพราะว่า สำหรับบ้านเมืองเราที่มีแม่น้ำเส้นหลักอยู่หลายสาย และเต็มไปด้วยแหล่งน้ำที่หล่อเลี้ยงชีวิตของคนทั้งประเทศ คงจะไม่ค่อยเข้าใจถึงความลำบากของประเทศที่มีราคาค่าน้ำแพงกว่าค่าน้ำมันเป็นแน่
ค่าน้ำที่นี่แพงมหาศาล พอๆ กับค่าไฟที่แพงเสียจนประชากรและคนที่ใช้ชีวิตที่นี่ก็ต้องมีวิธีการดำรงชีวิตที่แปลกไปจากบ้านเรามากโขอยู่….

Lakes Entrance : เมื่อทะเลสาบ…ติดทะเล

เมื่อครั้งแรกที่เราตัดสินใจออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังเมืองชายหาดที่เรียกว่า ”Lakes Entrance” เราเองก็ยังไม่รู้ว่าเป้าหมายที่จะไปนั้นเป็นอย่างไร แค่เพียงเพราะมีรุ่นพี่คนหนึ่งบอกชายหนุ่มมาว่า “มันสวย” เราก็ไม่ลังเลที่จะเดินทางไปยังสถานที่แห่งนั้น
เราไม่มีความรู้เกี่ยวกับ Lakes Entrance มากนัก รู้แต่ว่ามันเป็นเมืองเล็กๆ ที่อยู่ห่างจากเมลเบิร์นไปกว่าสามร้อยกิโลเมตร เราต้องขับรถกันด้วยความเร็วตามที่กฎหมายกำหนดราว 3 ชั่วโมงครึ่ง และต้องค้างคืนที่นั่นหนึ่งคืน เพราะคงจะเป็นเรื่องยากที่จะเดินทางแบบขับรถไปกลับ 6 ชั่วโมง เพื่อลงไปเดินเล่นเพียงไม่กี่นาทีหรือไม่กี่ชั่วโมง ถึงจะเป็นไปได้และมีใครเคยทำ ใจก็คิดว่ามันก็คงจะเหนื่อยไม่ใช่น้อย

ขนมปังอบกับการเริ่มต้นในชีวิต

สำหรับนักศึกษาและคนไทยที่ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองนอกแล้ว หากว่าไม่ได้มีแม่บ้านตามมาทำอาหารหรือมีเงินหนาออกไปช็อปปิ้งหาของกินนอกบ้านได้ทุกวันแล้ว การทำอาหารเองถือว่าเป็นสิ่งที่แทบจะหลีกเลี่ยงไม่ได้เอาเสียเลย
หลายต่อหลายครั้งใจเคยได้รับรู้เรื่องราวจากเพื่อนฝูงและคนอื่นๆ ว่าต้องเปลี่ยนชีวิตไปไม่น้อยเมื่อมาอยู่เมืองนอก และความเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่หลวงอีกอย่างหนึ่งก็คือการที่ต้องลงมือทำอาหารเอง ทั้งๆ ที่อยู่เมืองไทย ทำได้อย่างมากก็ต้มบะหมี่ อย่าว่าแต่ไข่ต้มหรือไข่เจียว ก็ยังไม่เคยทำ
สำหรับคนที่มีพื้นฐานการทำอาหารมาบ้างก็จะโชคดีกว่าคนอื่นเขาที่ไม่ต้องใช้เวลาในการฝึกฝนกันมาก กรรมดีที่สะสมมาก็แค่ต่อยอดด้วยการศึกษาเมนูใหม่ๆ เท่านั้นเอง ตัวใจเองก็ไม่แตกต่างกับคนเหล่านั้นนัก พื้นฐานการทำอาหารที่มีเท่าหางอึ่ง ต้องพึ่งพรแสวงอีกแรง ถึงจะทำให้ชีวิตการกินนั้นเติมเต็มและสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

แหวนเงิน ยาสีฟัน และน้ำยาล้างจาน

หลังจากที่ปล่อยให้แหวนที่ร้อยเข้าที่สร้อยและห้อยเอาไว้ที่คอร่วมปีเปลี่ยนสี หม่นหมองมานาน วันนี้ใจก็สบโอกาสทำความสะอาดมันให้ใหม่เอี่ยมอ่องเหมือนเดิม
ใจไม่ค่อยเคยชินกับการทำความสะอาดแหวนมากนัก แหวนทองที่เคยใส่ก่อนหน้า ก็มีวิธีทำความสะอาดง่ายๆ แค่ใช้น้ำยาล้างจานขัดๆ ถูๆ พอให้มันไม่เลอะเทอะเปรอะเปื้อนและส่องแสงได้ดีขึ้นก็เป็นพอ

แต่สำหรับแหวนเงินที่มีสีหมองลงไม่ว่าจะด้วยคราบเหงื่อ สภาพอากาศและไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม ใจมักจะไม่ค่อยให้ความสำคัญกับมันมากนัก หลายต่อหลายครั้ง แหวนเงินที่ซื้อมาเองก็มักจะถูกทิ้งรางและหลงลืมมันไปในท้ายที่สุด  แต่…ยกเว้นแหวนวงนี้