My Mind
หายหน้าหายตานี่เป็นข้อความแรกในรอบเกือบสองเดือนที่ใจไม่ได้แวะเวียนมาส่งข่าวคราวให้เพื่อนฝูงและใครอีกหลายคนที่รอคอยใจอยู่เลย… อาจจะเพราะอะไรหลายอย่างในชีวิตที่ผิดแผกไปจากเดิมที่เคยเป็น ทำให้ใจออกอาการไม่อยากจะเขียนอะไรจนกว่าจะจับต้นชนปลายได้ถูก แต่ใจก็ยอมรับว่า แม้จนถึงตอนนี้ใจก็ยังจับต้นชนปลายได้ไม่ดีนัก สุดท้ายชีวิตคนเราก็มักจะเป็นแบบนี้ ใจว่าชีวิตจะไม่นิ่งอยู่กับที่ จะไม่ราบเรียบอย่างที่ต้องการ ไม่ได้สุขอยู่อย่างเดียว เดี๋ยวเดียวก็จะมีความทุกข์มาเยือนกันอยู่บ้าง ดังนั้นหากจะหาจุดความสมดุลว่า “รอให้นิ่ง” เห็นทีจะยากเย็นดีนัก ดังนั้น ก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไรที่จะปล่อยให้ตัวเองร้างราไปจากบ้านหลังนี้ บ้านที่เคยเป็นแหล่งพักพิงจิตใจมาตลอดระยะเวลายาวนาน.. โดยเฉพาะการให้เหตุผลอย่างที่บอกก่อนหน้านี้ เพราะรอให้นิ่งใจก็คงจะไม่ได้เขียนอะไรจนลืมมันไปในที่สุด
มันน่าแปลกที่แม้จะบอกว่า “เขียนไม่ค่อยออก” แต่พอเอาเข้าจริงๆ ในเวลาเช่นนี้ เมื่อเอานิ้วแตะแป้นพิมพ์ ตาของใจก็เอาแต่มองข้อความที่ค่อยๆ เลื่อนไปเรื่อยๆ แต่ละอักษรประกอบกับสระกลายเป็นคำและความหมายของประโยค โดยที่ไม่ได้แลมองนิ้วที่แตะแป้นพิมพ์ส่งเสียงดัง “กึกๆๆๆ” อย่างรวดเร็วแต่อย่างใด
วันนี้ยังเป็นวันหยุดของใจและของที่ที่ใจอาศัยอยู่ เทศกาลอีสเตอร์เพิ่งจะผ่านพ้น คนที่นี่มีวันหยุดยาว 4 วันเต็ม ต่างกันกับใจที่มีวันหยุดยาวนานกว่าใคร เพราะยังรอคอยงานประจำที่มีความหวังว่าอาจจะหาได้ในเร็ววันนี้ ก่อนที่ข้อความถัดๆ นับจากวันนี้จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ .. ไม่ห่างหายไปเหมือนเมื่อเดือนที่ผ่านมา ข่าวคราวของใจที่ใครหลายคนไม่เคยรู้ก็คือ ใจเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางหนักอึ้ง ตัดสินใจมาใช้ชีวิตแบบเป็นการถาวรที่เมลเบิร์นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่แม้ตัวของใจจะอยู่ที่นี่ แต่หัวสมองของใจหาใช่จะจำกัดอยู่ที่เดียวเสียเมื่อไร .. ตราบใดที่ความทรงจำยังเปี่ยมล้น การเดินทางก็ยังมีจุดเริ่มต้น และจุดสิ้นสุดเสมอ ใจก็มีความหวังอยู่เสมอว่า จะหยิบเรื่องราวเหล่านั้นมีสาธยายเอาไว้ในที่บ้านหลังนี้ต่อไป
ขอโทษเหลือเกินที่ไม่ได้บอกอะไรเลย… ขอโทษจริงๆ ที่ทิ้งกันมาแบบนี้โดยไม่บอกกล่าว… แต่อย่างไรเสียเราก็ยังอยู่บนโลกใบเดียวกัน ไม่ได้ตัดขาดไปจากกัน ตราบใดที่ใจไม่หายไป และเราก็ยังคิดถึงกันเสมอ ยินดีกับการกลับมาของใจ ยินดีกับตัวเองเหลือเกินที่อย่างน้อยก็ไม่ทิ้งบ้านหลังนี้ไป… แล้วเราก็กลับมา แล้วเราก็กลับมาอ่านกันต่อ…. Related Post Tags: เมลเบิร์น Discussion9 comments for “หายหน้าหายตา”Post a comment |
© 2010 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
คิดถึงเสมอ ดีใจที่ได้ข่าวจากทางนี้อีกนะ
เอ้า!! มาต้อนรับคุณใจกันหน่อยครับ ขาประจำไปไหนกันหมด
ปล. แต่งงานแล้วเหรอครับ ยินดีด้วยนะครับคุณใจ
คงสบายดีนะ
หวังว่าคงมีเรื่องราวดีๆๆ มาปันเราอีกนะ
คิดถึงโยมพี่นะ
pra-ball
แวะมาให้กำลังใจครับ
พอดีจะไปเที่ยวเวียดนามอีกครั้ง
คราวนี้ผมจะไปซาปา เลยลองหาข้อมูลใน googol ; P
แล้วเอิญเจอ live spaces ของพี่เข้าโดยบังเอิญ
จากเวียดนามวันแรก เล่าเห็นภาพเป็นชอตๆจนถึงวันสุดท้าย
ทำให้ผมอ่านเพลินจนถึงหน้าปัจจุบัน โดยส่วนตัวแล้วชอบมากครับ
เลยอยากเข้ามาให้กำลังใจ และจะคอยติดตามบทความต่อๆไปนะครับ
ห๊ะ!! พี่ใจแต่งงานแล้วจริง ๆ เหรอคะ (ไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทนะคะ แต่เป็นข่าวที่น่าตื่นเต้นมาก ๆ)
ยินดีด้วยนะคะ ^________^
จะพยายามอัพเดตเว็บเน่อพระ รักษาสุขภาพเด้อ ปรารถนาดีและอยากให้มีความสุขเสมอเน่อ
ไม่ได้เข้ามาอ่านนานมากแล้ว คิดถึงสำนวนสวยๆ อ่านสบายของคุณใจนะคะ
ใจก็หายไปเสียนาน ขอบคุณนะคะ ขอแค่ไม่ลืมกันก็พอแล้วววว
สวัสดีครับ มีวันหยุด 3 วันติด กะไปเที่ยวเชียงของข้ามไปห้วยทรายด้วย เลยหาข้อมูล เจอพี่เขียนไว้ สนุกมากครับ ยังไงจะเข้ามาอ่านเรื่อยๆ ครับ