Archive for April, 2010
จาก Walhalla ถึงปาย…ในวันที่ใบไม้เปลี่ยนสี
ความยากลำบากในการหาสถานที่เที่ยวแบบขับรถติดต่อกันไม่เกิน 4 ชั่วโมง เริ่มมีมากขึ้นในระยะหลังๆ พอๆ กับการมองหาสถานที่เที่ยวใหม่ที่ดึงดูดใจกว่าทริปไหนๆ ในช่วงก่อนหน้า
หลายต่อหลายครั้ง ใจใช้เวลาหลายชั่วโมงนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เปิดเว็บไซต์แนะนำสถานที่ท่องเที่ยวในเมลเบิร์นไปเรื่อยๆ อ่านประวัติของเมือง ใส่ชื่อเมืองเข้าไปใน google.com ไปอ่านต่อในเว็บไซต์อื่นๆ ที่เอ่ยถึงเมืองๆ นั้น
แม้ว่ารัฐที่ใจอาศัยอยู่จะเป็นเลิศในการทำข้อมูลแนะนำการท่องเที่ยวทั่วรัฐ แต่ว่า จนแล้วจนรอด ใจก็ยังต้องใช้เวลาในการเลือกอยู่ดีว่า…จะไปไหนดี…
Kyneton : เมืองที่ไม่ได้เป็นแค่ทางผ่าน
หลายต่อหลายครั้ง เป้าหมายอาจจะไม่ใช่คำตอบ แต่ทางผ่านกลับสร้างความประทับใจได้มากกว่า…ใจเชื่ออย่างนั้น…
ในวันที่หมอกลอยต่ำ เราออกจากบ้านเพื่อมุ่งหน้าไปยังเมือง Bendigo หลังจากขับรถวนในเมืองที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์แห่งการเหมืองทองเก่าแก่ของรัฐวิคทอเรียอยู่พักใหญ่ เราก็วกรถกลับมายังอีกเมืองทางผ่านที่กลายเป็นจุดหมายเล็กๆ ของเราระหว่างการเดินทางกลับบ้าน
เมืองเล็กๆ ที่ชื่อว่า “Kyneton” (อ่านออกเสียงว่า ไคทน์ตัน) อยู่ถัดจากเมือง Bendigo เพียงสี่สิบกิโลเมตร เป็นเมืองที่ต้องเลี้ยวออกจากทางหลักอย่างตั้งใจ และแม้จะเป็นทางผ่าน แต่ทั้งคนขับและผู้โดยสารก็ต้องปักหมุดตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่แรกที่จะเข้าไปแวะเวียน
City of Greater Bendigo
นี่เป็นเส้นทางใหม่ที่เราไม่เคยย่างกรายเข้าไป มันเป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยหมอกควัน ฝนพรำและหัวใจก็เต็มไปด้วยภาพแห่งความฝัน … อย่างน้อยก็เพราะเราฝันอยากจะเห็นหน้าตาของปลายทางของเราเสียที
ใจสารภาพอย่างไม่อายเลยว่า หนึ่งปีก่อนหน้า เมื่อครั้งตัดสินใจเลิกราจากการเป็นนักหนังสือพิมพ์ นักสื่อสารมวลชนและคนทำงานหนังสือ ใจก็อดเศร้าเสียไม่ได้ว่า คงจะมีโอกาสที่จะได้เดินทางไปหาโลกกว้างเหมือนเดิมต่อไปไม่ได้อีกแล้ว หรืออย่างน้อยมุมมองอะไรบางอย่างในตัวตนของคนที่เราที่เคยเป็นก็คงจะหดหายและหลบอยู่ในมุมมืดไปตลอดชีวิต
กล้องตัวเดิม
วันก่อนน้องฝ้ายถามพี่ใจมาว่า พี่ใจเปลี่ยนกล้องหรือยัง จนถึงป่านนี้พี่ใจก็ยังไม่ได้เปลี่ยนกล้องสักทีค่ะ อาจจะเพราะหาทำใจไม่ได้ที่จะไปนั่งหัดวัดแสงอย่างกล้องแมนนวลตัวใหญ่ เพราะเทคนิคพื้นฐานอะไรพวกนี้พี่ใจช่างด้อยปัญญายิ่งนัก
ที่สำคัญที่พี่ใจยังหาเหตุผลที่จะเลิกไปใช้กล้องตัวอื่นแทนกล้องตัวนี้ยังไม่ได้ พออยู่ด้วยกันหลายปีเข้าพี่ใจก็ไม่อยากจะปล่อยให้มันนอนแอ้งแม้งอยู่ในกล่อง กลายเป็นกล้องกระป๋องที่ไม่มีใครเหลียวแลเพียงเพราะพี่ใจอยากจะได้ภาพหน้าชัดหลังเบลอเหมือนคนอื่นเขา ยิ่งไปกว่านั้น… พี่ใจยังหาเงินที่จะซื้อเลนส์มาใช้กับกล้องตัวใหญ่ไม่ได้เลยนั่นเอง (สำคัญมาก ประเด็นหลังที่ว่านี้)
หายหน้าหายตา
นี่เป็นข้อความแรกในรอบเกือบสองเดือนที่ใจไม่ได้แวะเวียนมาส่งข่าวคราวให้เพื่อนฝูงและใครอีกหลายคนที่รอคอยใจอยู่เลย… อาจจะเพราะอะไรหลายอย่างในชีวิตที่ผิดแผกไปจากเดิมที่เคยเป็น ทำให้ใจออกอาการไม่อยากจะเขียนอะไรจนกว่าจะจับต้นชนปลายได้ถูก
แต่ใจก็ยอมรับว่า แม้จนถึงตอนนี้ใจก็ยังจับต้นชนปลายได้ไม่ดีนัก สุดท้ายชีวิตคนเราก็มักจะเป็นแบบนี้ ใจว่าชีวิตจะไม่นิ่งอยู่กับที่ จะไม่ราบเรียบอย่างที่ต้องการ ไม่ได้สุขอยู่อย่างเดียว เดี๋ยวเดียวก็จะมีความทุกข์มาเยือนกันอยู่บ้าง ดังนั้นหากจะหาจุดความสมดุลว่า “รอให้นิ่ง” เห็นทีจะยากเย็นดีนัก ดังนั้น ก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไรที่จะปล่อยให้ตัวเองร้างราไปจากบ้านหลังนี้ บ้านที่เคยเป็นแหล่งพักพิงจิตใจมาตลอดระยะเวลายาวนาน.. โดยเฉพาะการให้เหตุผลอย่างที่บอกก่อนหน้านี้ เพราะรอให้นิ่งใจก็คงจะไม่ได้เขียนอะไรจนลืมมันไปในที่สุด
© 2010 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
Recent Comments