My Mind
แมงมุมชักใย…เช้าวันหนึ่งของหลายวันที่ผ่านมา ใจตื่นขึ้นมา แล้วก็พบว่า มีแมงมุมมาชักใยที่คอมพิวเตอร์ของตัวเอง นี่ไม่เพียงแต่เป็นสิ่งหนึ่งที่บอกเรื่องราวความเป็นไปของใจในช่วงชีวิต ณ ปัจจุบันได้ดี แต่ยังเป็นสิ่งที่ยากจะคาดเดาได้เช่นกันว่า จะเกิดอะไรขึ้นนับจากนี้เป็นต้นไป ใจว่าใจห่างร้างราจากการนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เป็นกิจวัตร ไม่สนใจว่าใน Inbox จะมีข้อความของใครมาหาบ้าง หลงลืมไปบ้างว่ามีใครหลายคนแอบรอคอยการเขียนข้อความระบายอารมณ์ของตนเองในหน้าเว็บไซต์แห่งนี้ ปล่อยให้ชีวิตผ่านช่วงเวลาไปทีละวัน หนึ่งวัน สองวัน หันหลังให้คอมพิวเตอร์ หันหน้าให้กับอะไรบางอย่างจนกระทั่ง…..วันหนึ่งใจก็แอบถามตัวเองว่า
“นี่ถ้าเราไม่ได้นั่งหน้าคอมพิวเตอร์ เขียน blog มันจะใช่ตัวตนของเราไหม? จะอดทนแบบนี้ไปได้อีกนานเท่าไร จะทำเป็นไม่สนคอมพิวเตอร์ ปล่อยให้แมงมุมชักใยไปอีกนานเท่าไร??”
อันที่จริงใจว่า ใจไม่ได้มีอะไรผิดเพี้ยนไปจากคนทั่วไป คนเรามีกิจวัตรและความชอบที่ไม่เหมือนกัน หากใครชอบฟุตบอล ใจก็จะชอบขีดชอบเขียน หากใครชอบร้องเพลง ใจก็คงจะชอบขีดเขียนต่างกันกับเขา คนบางคนชอบกิน ใจก็ยังชอบขีดเขียนเหมือนเดิม และหากใครบางคนจะชอบอยู่กับบ้าน นอนดูหนัง ฟังเพลง หลับพักผ่อนอืดอ้วนอยู่บนเตียง ใจก็ยังไม่เถียงอีกเลยว่าใจชอบขีดเขียน ความชอบบางอย่างมันฝังรากลึกยากที่จะขุดหนี มันไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่สิ่งที่เราพยายามจะสร้างให้ติดตัวได้ง่ายๆ สิ่งที่เราทำได้นานนั่นคือสิ่งที่เราและหลง สิ่งที่เราไร้ความลุ่มหลงและรักก็ยากที่จะทำให้มันอยู่ติดตัวไปนานนม ไม่กี่วันเราก็จะเบื่อเลิกรา ไม่กี่เดือนเราก็จะหลงลืมไปเสียด้วยซ้ำว่าเคยลงมือทำมัน ไม่กี่ปีเราก็จะหันหาอะไรอย่างอื่นแทน
ใจไม่ได้เป็นนักเขียนมืออาชีพเหมือนเมื่อก่อน ไม่ได้หาเงิน หาทองได้จากการเขียนหนังสือหลายปีที่ผ่านมา ที่ยังคงเขียนต่อมาจนถึงทุกวันนี้ก็คงจะมีเพียง “ความรัก” ในตัวหนังสือเท่านั้นกระมัง มาถึงตอนนี้ใจก็เชื่อว่า…ใจก็คงจะปล่อยให้แมงมุมชักใยคอมพิวเตอร์ไม่นาน วันหนึ่งมันจะถึงเวลาปัดฝุ่น ทำความสะอาดคอมฯ นั่งลงตรงหน้า จรดนิ้วเขียนเรื่องยาวๆ และเพิ่มความถี่ได้ดีกว่าตอนนี้เป็นแน่
ถึงแม้จะชอบ แต่หากให้จัดลำดับก็จำเป็นต้องทำเรื่องอื่นให้จบสิ้นเสียก่อน เมื่อวันไหนพร้อมก็ค่อยกลับมาเขียนใหม่ได้ รักเสียอย่าง…ยังไงก็ยังรักอยู่ดี …เนอะ หากรักกันแล้ว…รอกันหน่อยเนอะ
Random Posts Discussion5 comments for “แมงมุมชักใย…”Post a comment |
© 2009 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
ดีใจที่ได้กลับมาอ่านอีก รออ่านอีกนะ
ดีใจที่ได้กลับมาอ่านอีก รออ่านอีกนะ
รอเสมอ รออ่านแหละ รอ รอ รอ และก็รอ….นะ
แจ๋วเลยอ่ะ..
เป็นกำลังใจให้ เขียนเยอะๆนะ
แต่ใจทำไมไปแกล้งหมาแบบนั้นอ่ะ
(ดูหน้ามันเหมือนจะไม่ชอบ.. 555+)
อย่าปล่อยให้คนคนนึงคิดถึงเธอ
รออ่านจนเพ้อจนเหนื่อยจะขาดใจ ฮา…
ไม่มีไรให้อ่าน ฮา…
รู้ไหมทรมานแค่ไหน ได้อ่านเรื่องของคุณใจ
สัปดาห์ละเรื่องสองเรื่อง… ก็ยังดี