ถึง ใครคนหนึ่ง…ซึ่งไม่ได้นั่งอยู่ข้างใจในเวลานี้
วันนี้ใจตื่นสายกว่าที่เคย แม้จะพยายามอยู่หลายวันซ้อนที่จะเรียกร้องให้ตัวเองกลับมาตื่นเช้าเหมือนเช่นเดือนก่อนหน้า แต่ทว่า ใจก็อดโทษอาการนอนไม่หลับ กระสับกระส่ายในคืนก่อนหน้าเสียไม่ได้ อาจจะเพราะเหตุผลนั่นกระมัง ทำให้ใจไม่สามารถลุกจากที่นอนได้เร็วอย่างที่อยากจะทำได้ แถมที่น่าอายยิ่งกว่านั้น ทั้งๆ ที่อยากจะตื่นเช้า แต่วันนี้ใจกลับตื่นสายที่สุดในรอบสองเดือนเสียด้วยซ้ำไป
อากาศในตอนเช้ามันสบายเหลือเกิน เมื่อบวกเพิ่มอาการง่วงนอนที่สะสมทบเวลานอนไม่หลับเมื่อคืนเข้าไปด้วยแล้ว ทำให้ใจไม่อยากจะลุกจากที่นอนเอาเสียเลย แต่แสงแดดมันเริ่มแยงตามาทางหน้าต่าง ช่วงเวลานี้แหละ ใจว่าเราจะลำบากในการตัดสินใจจ จะเอายังไงดีกับชีวิต พลิกตัวหลบแดด แล้วนอนต่อ หรือว่าลุกจากเตียงไปเสียจากแดดที่แยงตานั่น
เสียงโทรศัพท์มือถือที่ใจวางเอาไว้บนหัวเตียงไม้มะค่าที่พ่อสั่งทำตั้งแต่ใจไม่กี่ขวบดังขึ้นในเช้าตรู่วานนี้ ทำเอาใจที่นอนคุดคู้อยู่ในผ้าห่มเพราะอากาศหนาวต้องรีบควานมือมารับก่อนเสียงจะหายไปพร้อมกับเสียงไก่ขัน
“ฮัลโหล” เสียงสลึมสะลือบอกอารมณ์ไม่อยากจะตื่นให้ปลายสายได้รับรู้อย่างชัดเจน
เมื่อไม่นานมานี้ ใจค้นพบว่า มีเพียงไม่กี่คนในชีวิตของใจที่รับสายในช่วงที่ตัวเองยังไม่อยากจะตื่นได้ดูมีชีวิตชีวา ราวกับกำลังวิ่งอยู่กลางสนามหญ้าเวลาก่อน 7 โมงเช้าได้ และหนึ่งในไม่กี่คนนั้นคือคนที่คนรักของใจ
เช้าวันหนึ่ง เมื่อหลายเดือนที่แล้ว ใจอดถามไถ่เขาเสียไม่ได้ หลังแบกเอาความสงสัยเอาไว้ในอกอยู่เสียนาน
Recent Comments