หัวสมองของใจ

นี่ก็ปาเข้าไปสามวันติดแล้วที่บ้านเราไม่มีแดดให้เห็น เห็นทีฤดูหนาวนี้จะปวดร้าวเข้ากระดูกอย่างแรง ทำเอาผิวแห้งเหี่ยวไปตามๆ กันเป็นแน่ แม่บอกว่า “ทำไมมันหนาว” ไม่มีใครตอบคำถามแม่ได้ว่าเพราะอะไรกันแน่?? รู้แต่ว่าไม่ได้มีแต่ที่หนาว แต่เราทั้งบ้านก็หนาวตามๆ กันไป

ใจต้องขนเสื้อกันหนาวมาสวมใส่ พันผ้าพันคอเสียรอบ ใส่ถุงเท้าแล้วเอาฮูทของเสื้อกันหนาวใส่ที่หัว ป้องกันอากาศเหน็บหนาวทำเอาเป็นหวัดหรือไม่สบายเสียแต่ต้นฤดู
ฤดูหนาวมาพร้อมกับความคิดที่จะออกจากบ้านไปหาอะไรทำแก้ว่างงานไปพลางๆ ใจมีเวลาตัดสินใจเพียงหนึ่งคืนก่อนจะยื่นคำตอบให้กับเพื่อนสาวว่าจะตกลงปลงใจแบ็คแพ็คไปทริปลาวฝั่งขวา ไปโผล่ที่หลวงพระบางแบบยังไม่รู้กำหนดเดินทางกลับเมื่อไรไหม??

เธอ ฉัน กับหนึ่งวันใน Daylesford

เราต่างหันมามองหน้ากัน เมื่อรถวิ่งฝ่าแนวป่าสองข้างทาง ทะลุผ่านเข้าไปยังตัวเมืองของ Daylesford  ที่นี่ไม่ใช่เมืองใหญ่ แต่เป็นเพียงเมืองเล็กๆ ที่อยู่ใจกลางภูเขา เมืองแคบเสียจนมองไม่เห็นคนหัวดำชาวเอเชียอย่างเราต่างจากที่เที่ยวเก่าๆ ที่เราเคยเดินทางมา
เราไม่มีความรู้เกี่ยวกับเมือง Daylesford เหมือนกับสถานที่เที่ยวอื่นๆ ก่อนหน้า ที่โดยมากจะเป็นที่รู้จักและหาข้อมูลได้ง่ายกว่า การนั่งมองภาพวิดิโอแนะนำเมืองที่อยู่ห่างจากเมลเบิร์นไปราวหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ซึ่งหาได้จากเว็บไซต์แนะนำการท่องเที่ยวประจำรัฐวิคตอเรีย ไม่ได้บอกอะไรมากนักเกี่ยวกับตัวเมืองนี้ นอกเสียจากการเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยต้นไม้…..แต่ถึงจะอย่างนั้น ใจกับออยก็ต่างตัดสินใจที่จะออกจากบ้านในเช้าวันหนึ่งของสัปดาห์ท่ามกลางความหนาวเหน็บ เพื่อมุ่งหน้าไปยัง  Daylesford

หัวใจกระดาษ

ใครบางคนบอกใจว่า “เขาเหมือนตกอยู่ในสภาพเสพย์ติด jaispace” ใจเองก็รู้สึกดีใจไม่น้อย พลอยนึกไปไกล ติดใจดีกว่าติดยา เพราะไม่ได้เสียเวลาและก็ไม่ได้เสียเงิน แม้มันจะไม่มีสาระอะไรให้อ่านมากมาย แต่ใจก็เขียนมันด้วยใจ ใครบางคนก็คงจะรับมันด้วยใจเช่นด้วยกัน ไม่งั้นก็จะไม่มานั่งติดกันแบบนี้…
แต่ถึงจะติดข้อความของใจมากมายเพียงใด พักหลังมานี้ใจก็ทำเอาใครหลายคนถึงกับบ่น เพราะใจแวะมาวนเวียนเขียนข้อความเป็นจำนวนที่น้อยและถี่ไม่ค่อยมากเหมือนเมื่อก่อน
ด้วยความสัจจริง อาจจะเพราะพักนี้มีเรื่องราวให้คิดอยู่เต็มหัว เลยพาลออกตัวไว้ก่อนว่า นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ใจแวะมาบ่นได้ไม่บ่อยมากนัก แม้จะมาก็เอาแต่นั่งมอง นั่งจ้อง สองมือไม่ขยับลงบนแป้นพิมพ์ เลยไม่มีเรื่องราวให้อ่านกันเหมือนอย่างเก่า

ไปเมาที่งานดอง ตอน 2 แต่งต้องเมา

งานพิธีการกำลังจะเริ่มเมื่อเราไปถึง เจ้าบ่าว เจ้าสาว และเจ้าภาพฝ่ายชายหญิง ยืนเรียงหน้ากระดานที่ลานดินใกล้ๆ กับที่เรานั่ง พิธีกรกล่าวขอบคุณแทนบ่าวสาว ก่อนชักชวนให้เจ้าภาพรำวงสามัคคีในรอบเจ้าภาพ
นี่คืออีกหนึ่งวิถีชีวิตของลาวที่เราจะพบในงานดอง “รำวงสามัคคี” รำวงแบบที่ทุกคนจะมีส่วนร่วม เจ้าบ่าวเจ้าสาวรำวงไปรอบๆ เสาของเต้นท์ที่บังแดดให้กับลาน ก่อนนักร้องในรำวง “วงอ้ายยังโสด” จะบอกว่า “เกี้ยวเด้อเกี้ยว” นั่นเป็นสัญญาณบอกให้บ่าวสาวหมุนตัวลำ และกลับมาอยู่ที่เดิมกันอีกครั้ง
พอจบรอบเจ้าบ่าว วงดนตรีก็บรรเลงเพลง ที่มีเนื้อหาแบบที่ไทยคงจะไม่มี เนื้อหาเป็นไปในทำนองว่า ขอบคุณแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน ต่อไปนี้ขอเชิญร่วมรับประทาน เหล้ายาและปลาปิ้ง หากเลิกจากงานก็ให้กลับบ้านโดยสวัสดิภาพ ราวๆ นั้น

ไปเมาที่งานดอง ภาคงานยังไม่เริ่ม

สาวเจ้ากรอกเหล้า Blacklabel  ใส่จอกเล็กสองจอกนั่น ก่อนเชื้อเชิญให้แขกเหรื่อยกเงื้อจอกเทเหล้าเข้าปาก … นี่คือสิ่งที่เราทุกคนต้องเจอที่งานดองของเพื่อนพ้องในวงการทัวร์ข้ามโขงเมื่อไม่นานมานี้
บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่พวกเรากำลังนั่งสนทนากันอยู่ในสำนักงานของบริษัททัวร์ สาวสัญชาติลาวผู้ที่ทำงานอยู่ในวงการทัวร์ข้ามฝั่งลาวมาไทยและจากฝั่งไทยไปลาว อันเป็นวงการเดียวกันกับเพื่อนน้อย เพื่อนสาวของใจ เดินเข้ามาในสำนักงานพร้อมกับยื่นซองสีชมพู มีข้อความเชื้อเชิญไปร่วมงานแต่งงานหรืองานดองของเธอในวันรุ่งขึ้น
“ขอเชิญ ท่าน นางเพียงใจ พร้อมด้วยคู่รัก”
หน้าซองจ่าถึงเจ้าของเช่นนั้น

น้อยยื่นบัตรเชิญงานดองของสาวเจ้ามาให้ใจชม นั่นเป็นครั้งแรกที่มีโอกาสได้เห็นซองเชิญไปงานแต่งของคนลาว รายชื่อเจ้าภาพยาวเหยียดทั้งฝั่งชายและหญิง ทำเอาใจเวียนหัว แต่โดยส่วนตัวใจว่ามันดูเรียบง่าย กินใจความครบถ้วน และให้ทุกคนมีส่วนร่วมด้วยกันโดยแท้

จดหมายฉบับที่สอง : เรื่องเล่าจากพาสปอร์ต

ถึง …. คนๆ นั้นที่คงจะหลับใหลในยามเที่ยงคืนสามสิบเจ็ดนาที
ใจยังนอนไม่หลับ แต่ใจก็รู้ว่าคนทางโน้นก็คงจะหลับใหลไปในยามวิกาลเช่นนี้แล้วเป็นแน่ เรื่องที่หนักอึ้งบางอย่าง ทำเอานอนไม่ได้ จนต้องตัดสินใจล้มพับโครงการนอนเร็ว ตื่นเช้า ไปอีกวัน และหันมาฟังเพลงดับจิต ให้หัวสมองคิดแต่เรื่องราวในเพลง ไม่ตุเลงๆ ออกไปนอกกรอบไปคิดเรื่องอื่นได้

โดยปกติแล้วหากใจฟุ้งซ่านใจก็มักจะทำแบบนี้ เปิดเพลงฟัง เปิดรูปดู พอให้สมองอุดรูโหว่และช่องว่างของความคิดฟุ้งซ่านนั่นได้ ก็ค่อยพาตัวเองไปล้มบนอยู่ฟุกให้หัวอยู่บนหมอน

จดหมายจากไร่สีเหลือง

ถึง ใครคนหนึ่ง…ซึ่งไม่ได้นั่งอยู่ข้างใจในเวลานี้
วันนี้ใจตื่นสายกว่าที่เคย แม้จะพยายามอยู่หลายวันซ้อนที่จะเรียกร้องให้ตัวเองกลับมาตื่นเช้าเหมือนเช่นเดือนก่อนหน้า แต่ทว่า ใจก็อดโทษอาการนอนไม่หลับ กระสับกระส่ายในคืนก่อนหน้าเสียไม่ได้ อาจจะเพราะเหตุผลนั่นกระมัง ทำให้ใจไม่สามารถลุกจากที่นอนได้เร็วอย่างที่อยากจะทำได้  แถมที่น่าอายยิ่งกว่านั้น ทั้งๆ ที่อยากจะตื่นเช้า แต่วันนี้ใจกลับตื่นสายที่สุดในรอบสองเดือนเสียด้วยซ้ำไป
อากาศในตอนเช้ามันสบายเหลือเกิน เมื่อบวกเพิ่มอาการง่วงนอนที่สะสมทบเวลานอนไม่หลับเมื่อคืนเข้าไปด้วยแล้ว ทำให้ใจไม่อยากจะลุกจากที่นอนเอาเสียเลย แต่แสงแดดมันเริ่มแยงตามาทางหน้าต่าง ช่วงเวลานี้แหละ ใจว่าเราจะลำบากในการตัดสินใจจ จะเอายังไงดีกับชีวิต พลิกตัวหลบแดด แล้วนอนต่อ หรือว่าลุกจากเตียงไปเสียจากแดดที่แยงตานั่น

ผู้ว่าฯ พาเที่ยว : เกี่ยวอะไรกับใจ?

เสียงโทรศัพท์มือถือที่ใจวางเอาไว้บนหัวเตียงไม้มะค่าที่พ่อสั่งทำตั้งแต่ใจไม่กี่ขวบดังขึ้นในเช้าตรู่วานนี้ ทำเอาใจที่นอนคุดคู้อยู่ในผ้าห่มเพราะอากาศหนาวต้องรีบควานมือมารับก่อนเสียงจะหายไปพร้อมกับเสียงไก่ขัน
“ฮัลโหล” เสียงสลึมสะลือบอกอารมณ์ไม่อยากจะตื่นให้ปลายสายได้รับรู้อย่างชัดเจน
เมื่อไม่นานมานี้ ใจค้นพบว่า มีเพียงไม่กี่คนในชีวิตของใจที่รับสายในช่วงที่ตัวเองยังไม่อยากจะตื่นได้ดูมีชีวิตชีวา ราวกับกำลังวิ่งอยู่กลางสนามหญ้าเวลาก่อน 7 โมงเช้าได้ และหนึ่งในไม่กี่คนนั้นคือคนที่คนรักของใจ
เช้าวันหนึ่ง เมื่อหลายเดือนที่แล้ว ใจอดถามไถ่เขาเสียไม่ได้ หลังแบกเอาความสงสัยเอาไว้ในอกอยู่เสียนาน

ใบโสด

อาจจะเป็นเพราะใจไม่เคยได้มีโอกาสใช้งาน ใจเลยไม่เคยได้รู้ว่า มันมีใบโสดอยู่ในโลกนี้ด้วย
เช้าวันจันทร์ที่ผ่านมา ใจเดินตรงดิ่งเข้าไปที่ว่าการอำเภอที่อยู่ห่างจากบ้านไม่มาก ผ่านผู้คนที่นั่งอยู่ด้านนอกที่ว่าการ ก่อนหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่นั่งเฝ้าอยู่ด้านหน้า คอยอำนวยความสะดวกผู้คนที่มาติดต่อราชการ
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย สอบถามใจว่ามาทำอะไร ก่อนเขาจะไม่ได้คำตอบอย่างที่ต้องการ และส่งให้ใจไปถามหาผู้รับผิดชอบเองด้านใน
บัตรคิวด้านหน้าและการให้คำปรึกษามีไว้เฉพาะผู้ที่มาเปลี่ยนบัตรประชาชนรุ่นเก่าเป็นบัตรประชาชนรุ่นฝังชิป แต่เขาเรียกมันว่ามันเป็นบัตรอัจฉริยะ ขณะที่ใครไม่ได้มาถ่ายบัตรประชาชน ต้องเดินดุ่มๆ ไปถามเองว่าใครจะช่วยเหลือตัวเองได้

ลอยกระทง

ข้างแม่น้ำโขงเต็มไปด้วยผู้คนจากทั่วทุกสารทิศ หัวดำหัวทองในช่วงเวลาปะปนกันไปเวลานี้ ต่างคนต่างรู้ดีว่า มาที่นี่ เพื่อทำในสิ่งเดียวกันนั่นก็คือ “ลอยกระทง” และ “ลอยโคม”
 ปีนี้ใจแอบตื่นเต้นไปกับเทศกาลลอยกระทงว่าปีไหนๆ นั่นอาจจะเป็นเพราะใจรู้สึกว่าเป็นเทศกาลเดียวที่ผ่านแวะมาทักทายในช่วงที่ใจยังอยู่ที่บ้านนอก ก่อนเดินทางไกล

ตั้งแต่เช้าแม่ปลุกให้มาทำกระทงเพื่อไปลอยในตัวอำเภอ ขอขมาแม่น้ำที่ได้ใช้ ล่วงเกิน และอธิษฐานให้มีความสุข ชาติหน้าก็ให้หน้าตาสวยงามแบบนี้ตลอดไป…555

วันหนาว

ไม่มีปีไหนที่ใจได้อยู่บ้านแล้วเห็นความแตกต่างระหว่างฤดูกาลร้อนฉ่ากับหน้าหนาวขนหัวลุกเหมือนปีนี้ ดังนั้นใจจึงทราบถึงความเปลี่ยนไปของสภาพอากาศแถวบ้านได้เป็นอย่างดี
ใจถือวันลอยกระทง ที่ผ่านพ้นเป็นวันนับเริ่มอากาศหนาวของบ้านเรา เช้าวันนั้นใจนอนคุดคู้อยู่ในผ้าห่มที่ซื้อมาจากห้างโฮมโปรช่วงลดราคาหั่นสบั้นเมืองเหลือเพียงพันกว่าบาท จากราคาหลายพันบาท

อากาศหนาวในเช้าวันนั้น ทำให้ใจอยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น เท้าที่เย็นทำให้ใจอยากจะตื่นไปหยิบถุงเท้ามาใส่นอน แต่หัวสมองที่คิดอยู่ว่ามันขี้เกียจ…มันขี้เกียจ ทำให้ใจไม่อยากลุกไปหยิบอะไรในเวลาเช่นนี้