มวยสด

“ใครอยากจะต่อย ขึ้นบนเวทีเลยครับ” เสียงโปรโมเตอร์เจ้าของงานวัดข้างๆ บ้านแบบ 5 คืนติด ที่ทำหน้าที่เป็นผู้พากย์มวยไปในตัวบอกเด็กหนุ่มวัยเสียงทุ้ม ที่มีใจรักศิลปะที่ทำให้เนื้อตัวของเขาเขียวช้ำได้
ปีที่แล้วใจแวะไปที่งานวัดที่โปรโมเตอร์รายเดียวกันนี้จัดบนพื้นที่เดียวกัน ใจได้เห็นภาพของการประกาศหาเด็กหนุ่มให้ขึ้นมาชกแบบไม่ได้จัดเตรียมไว้ก่อนเหมือนเวทีมวยส่วนใหญ่

หนนี้ใจได้ความรู้เพิ่มเติมว่า แทบทุกคืนโปรโมเตอร์รายนี้จะหามวยสดมาขึ้นชกให้ผู้ชมได้โยกหัว และโยกตัวเชียร์สีน้ำเงินและสีแดงที่ตัวเองชื่นชอบ

เพราะอะไร…

วันนี้ไม่ใช่วันวาเลนไทน์ แถมยังเป็นวันกลางเดือนที่ผู้คนตื่นมาพร้อมความฝันอยากจะถูกรางวัลที่ 1 สักครั้งในชีวิต ใจเองตั้งใจอยากจะเขียนเรื่องราวอะไรมากมายในหน้า blog ของตัวเอง แต่เอาเข้าจริงๆ ก็เขียนอะไรไม่ออกมากนัก
อาจจะเพราะหัวสมองเต็มไปด้วยเรื่องราวหลายอย่าง แต่ใจกลับไร้ความสามารถในการที่จะหยิบมันออกมาถ่ายเป็นตัวหนังสืออย่างที่อยากจะให้เป็นได้
ใจเริ่มรู้สึกได้ว่า หลายวันมานี้ ตัวเอง “เหงา” ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ที่อยู่ดีๆ ก็เห็นความเหงาคืบคลานเข้ามาครอบครองหัวสมองทั้งสองซีก พอๆ กับกัดกร่อนหัวใจไปทีละนิด

บทเรียนสอนใจเรื่อง “อุลตร้าแมนคิง”

ข่าวภาคค่ำตลอดเย็นเมื่อวานนี้มีข่าวที่ใจถือว่าโดดเด่นที่สุดในสายตาของใจ นอกเหนือจากข่าวฆาตกรโหดฆ่าหั่นศพเด็ก ยิงแม่ดับ ยังไม่รู้ชะตากรรมลูกอีกคน พ่อเลี้ยงเอาน้ำมันก๊าดราดลูกสาวเมียใหม่ปางตาย… และรถไฟตกรางที่กาญจนบุรีหลังพบว่าหมอนรองสร้างมาตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เห็นจะเป็นข่าว อดีตนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่นตัดสินใจรับเป็นผู้พากย์เสียงให้กับภาพยนตร์อุลตร้าแมนเรื่องใหม่ที่จะเข้าฉายในเดือนธันวาคมที่จะถึงนี้
อันที่จริง ข่าวนี้จะไม่ดังเลยหากคนที่พากย์เป็นใจ หรือเป็นใครสักคนที่ไม่ได้บังเอิญเป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศญี่ปุ่นมาก่อน แต่พอเป็นคนดังที่ไม่ใช่ดาราหรือนักร้องชื่อก้องมาพากย์เสียงเป็นซูเปอร์ฮีโร่ของคนในประเทศ สำนักข่าวต่างประเทศหลายแห่งก็รายงานข่าวนี้กันเป็นเรื่องเป็นราวในทันที

งานวัดรุ่นใหม่

อาจจะเพราะใจยังติดภาพงานวัดแบบเก่าๆ ที่เคยสัมผัสในช่วงวัยเด็ก ทำให้งานกลางคืนที่จัดขึ้นในหมู่บ้านในช่วงหลายปีมานี้ กลายเป็นงานวัดรุ่นใหม่ที่เห็นแล้วแม้จะรู้สึกว่ามันมีอะไรให้เที่ยวยามค่ำคืนหลังหกโมงตรงบ้างแถวๆ บ้านนอกแบบนี้ แต่ก็อดรู้สึกขัดหูขัดตา และขัดใจเสียไม่ได้
ก่อนหน้านี้ งานกลางคืน แบบที่ใจเหมาเรียกว่า “งานวัด” ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่งานที่วัดจัดขึ้น แต่เป็นงานที่เกิดขึ้นปีละหนและมีโปรโมเตอร์เป็นคนจัดขึ้น โดยมากงานแบบนี้จะมีในช่วงฤดูหนาว วนไปแต่ละหมู่บ้าน แล้วแต่ว่าจะมีหมู่บ้านไหนจัด แต่มักจะไม่ชนวันเดียวกัน ใจจำได้ลางๆ ว่าเขามักจะใช้ชื่องานเสียส่วนใหญ่ว่า “งานฤดูหนาวบ้าน…..” (ต่อท้ายด้วยชื่อหมู่บ้าน)

ชื่อกับงาน ความสัมพันธ์ที่ลงตัว

หากไม่นับเรื่องอกหักรักคุดแล้ว ใจว่าในบรรดาชื่อที่ผู้คนในลิสต์หลายร้อยคนในโปรแกรมสนทนา MSN Messenger ของใจเลือกใช้มากที่สุดคงจะเป็นเรื่อง “งาน”
ผู้คนมักจะบ่นเรื่องงานที่แม้จะทำใจว่ามันควรจะแยกออกจากชีวิตประจำวันได้ แต่สุดท้ายแล้วใจก็เชื่อว่ามันยากเสียเหลือเกินที่จะแยกเอาเรื่องการงานออกจากชีวิตประจำวันของแต่ละคนได้ ก็เพราะหากนับกันง่ายๆ แล้ว หากอายุขัยเฉลี่ยของคนเราอยู่ที่ 60 ปี (หลังๆ มีคนบอกว่าอายุเฉลี่ยของคนทั้งโลกอยู่ที่99 ปี) และ 1 ปี มี 365 วัน เราจะมีอายุอยู่บนโลกนี้ราว 21,900 วัน

มาลัยซีก

สัปดาห์ที่ผ่านมา วัดประจำหมู่บ้านมีคณะทอดกฐินมาเยือน ที่บ้านของใจเลยดูวุ่นวายไปด้วย ไม่ใช่เพราะว่าที่บ้านจะยกขบวนกฐินไปที่วัด แต่เป็นเพราะว่าแม่และสมาคมแม่บ้านวัยทองทั้งหลายเป็นเจ้าภาพช่วยเหลือทำบายศรีสู่ขวัญที่ใช้ในงานทอดกฐิน ทุกคนช่วยออกแรง นอกเหนือจากช่วยออกเงิน ที่หลวงพี่เจ้าอาวาสแจกกระปุกมาให้ช่วยใส่เหรียญเพื่อเอาไปช่วยสร้างอุโบสถหลังใหม่ แทนของเก่าที่สร้างมานานเสียจนคานหักกันเห็นๆ
ใจเองไม่ได้มีฝีมือเหมือนแม่ที่กลายเป็นหัวหน้างานทำบายศรีหลายต่อหลายงานบุญ หลังๆ แม่ชักทำเป็นธุรกิจบ้าง หากมีใครแต่งงานแม่ก็รับทำให้หากเจ้าภาพมาจ้างวาน

หมากับแมว

หายไปหลายวัน เหตุผลสำคัญนั่นเป็นเพราะอินเตอร์เน็ตที่บ้านใช้งานแทบจะไม่ได้ แม้จะมีมือถือคอยให้บริการจีพีอาร์เอสช่วยให้อินเตอร์เน็ตหล่อเลี้ยงอัพเดตอีเมลล์อยู่บ้าง แต่เสาดีแทคหลังบ้านกระจายสัญญาณในแนวที่วิ่งตรงดิ่งลงหลังคาบ้าน ความเร็วของอินเตอร์เน็ตจีพีอาร์เอสจึงเร็วกว่าอินเตอร์เน็ตแบบ dial-up ไม่มากนัก
จนกระทั่งเมื่อวาน ทศท. มาซ่อมสายที่มันพังระแวกบ้าน ใจเลยได้โผล่หัวตัวเองที่หน้าเว็บแห่งนี้กันเสียที

ต้นเดียว

เมื่อวานน้อยชักชวนไปดูชาวบ้านอีกหมู่บ้านหนึ่งเตรียมงานต้อนรับ จุลกฐินที่จะมีขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ขณะที่น้อยมีธุระในการเอากล้องถ่ายรูปไปให้พี่สาวที่บังเอิญโยกย้ายสถานที่สัญจรไปทำงานที่วัดนั่นพอดิบพอดี
ชาวบ้านไทลื้อแบ่งพวกกันอย่างชัด คือ พวกผู้ชายและพวกผู้หญิง … แต่ก็เพราะว่าแบ่งกันทำงานในอย่างที่ตัวเองถนัด ฝ่ายผู้หญิงนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ทางซ้ายมือ เห็นได้ชัดเมื่อเราขับรถเข้าวัดไป ขณะที่บางส่วนกระจายกันอยู่ตามศาลาขนาดเล็กที่ขนาบข้างต้นไม้อยู่

ตลาดตีสาม

ตลาดเช้าที่แม่ขะจาน อำเภอเล็กๆ ก่อนถึงดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่เปิดตั้งแต่ตีสาม ผู้คนคราคร่ำเหมือนนอนกันเต็มอิ่มมาแล้วในคืนก่อนหน้า โดยไม่มีท่าทางของการง่วงนอนให้เห็นแม้แต่น้อย ต่างจากผู้มาเยือนอย่างเราที่ง่วงนอนเสียจนอยากจะอยากจะล้มหัวลงบนหมอน นอนหลับจนกว่าตะวันจะสายโด่ง
ใจแวะไปที่ตลาดนี้มา เมื่อคราวที่หนีไปเปลี่ยนที่นอนในเชียงใหม่ แต่เหตุการณ์หลายอย่างทำให้ใจและเพื่อนต้องพากันมานอนที่แม่ขะจานในคืนหนึ่งของการเดินทาง ก่อนจะขับรถออกกันตั้งแต่เช้าตรู่มุ่งหน้ากลับไปเชียงใหม่กันอีกครั้ง

มหากาพย์ล็อตเตอรี่

เราใช้เวลาราวสองชั่วโมงบนท้องถนนของเชียงใหม่ เพื่อวนหา “454″ เลขสามตัวท้ายบนสลากกินแบ่งรัฐบาลหรือล็อตเตอรี่ ดูเหมือนความพยายามจะสัมฤทธิ์ผลอยู่บ้าง เพราะในมือของเรามี 454 อยู่จำนวนหนึ่งพอทำให้หัวใจชุ่มชื่นประหนึ่งได้ซื้อความฝันเอามาไว้ในมือ และนั่งลุ้นว่าฝันนั้นจะจริงหรือไม่….ในช่วงบ่ายของวันเดียวกัน
ป้ายพลาสติกห้อยอยู่กับขอบเก้าอี้สีแดง น้ำเงินสดใสบอกคำสั้นๆ ที่เข้าใจง่ายตลอดทางที่รถเราขับผ่านจากดอยสะเก็ด สันกำแพง และมุ่งหน้าเข้าสู่ย่านหนองหอยของเชียงใหม่