Travel
ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว: ภาคย้ายที่ยืนหลังจากเบี้ยวกันมาหลายวัน ในที่สุด “น้อย” เพื่อนสาวเจ้าของบริษัททัวร์หนึ่งเดียวในอำเภอที่ให้ลูกค้าฝรั่งรูดการ์ดได้ ก็ยกหูมาชวนให้ข้ามไปฝั่งลาวด้วยกัน (แต่ก็ยังติดเบี้ยวไปหลวงพระบาง หนองเขียวและสิบสองปันนา ลี่เจียงอยู่ดี) ไม่รู้ว่าใจกลายเป็นคนง่ายๆ ไปตั้งแต่เมื่อไร พอเพื่อนยกหูมาชวนใจก็ไม่ได้ต้องทบทวนให้เสียเวลา ตอบกลับไปรวดเร็วทันใจว่า “ได้ ไม่มีอะไรทำ” อย่างนั้นอยู่เสมอ ที่บ้านก็ดูเหมือนจะเริ่มรับได้กับการออกไปนอกบ้านบ่อยๆ เพราะหลายคนเข้าใจดีว่าการรอคอยเวลาทำให้ใจเริ่มเบื่อที่จะอยู่เฉยๆ ใจเลยต้องตะลอนหาอะไรทำแก้กลุ้มแก้เบื่อไปพลางๆ
เช้าวันที่เราตั้งใจจะข้ามไปฝั่งลาว น้อยนัดหมายลูกค้าสองคู่รักที่บินลัดฟ้ามาจากฝรั่งเศสเพื่อมายังไทยและไปต่อที่ลาว หลังจากที่จัดการเรื่องเอกสารผ่านทางแล้ว เราทั้งสี่ชีวิตก็มายืนต่อคิวที่สำนักงานตรวจคนเข้าและออกเมืองที่ริมฝั่งโขงตรงท่าเรือที่จะพาเราข้ามไปลาว
แม้จะยังไม่เข้าสู่ช่วงพีคสุดของการท่องเที่ยวที่อำเภอของเรา แต่เช้าวันนี้ทัวร์ฝรั่งตาน้ำข้าวกลับคึกคักเสียจนเราต้องต่อคิวกันนาน แถมพี่คนขับเรือก็ยังบ่นอุบว่า “วันนี้ทัวร์มาลงเยอะเสียจริง” ความจริงที่ว่า อำเภอของเราเป็นทางผ่านที่ฝรั่งมักจะใช้ข้ามไปฝั่งลาวที่บ้านห้วยทราย แขวงอำเภอบ่อแก้ว ก่อนนั่งเรือทั้งด่วนจี๋และวิ่งที่ความเร็วช้าๆ หรือ สโลว์โบ๊ท แต่ความจริงนี้ก็หล่อเลี้ยงให้ผู้คนที่ทำอาชีพที่เกี่ยวข้องได้มีโอกาสลืมตาอ้าปากมาได้นานหลายปีแล้ว น้อยพูดติดตลกว่าหลายทัวร์เริ่มปิดตัว ไม่ใช่เพราะว่ากลัวไม่มีอันจะกินแต่เพราะว่าทำมาหากินกับฝรั่งตาน้ำข้าวที่แบกกระเป๋ามาลงเรือล่องโขงไปโผล่ที่หลวงพระบางมาก่อนใครเลยร่ำรวยปิดตัวไปเที่ยวรอบโลกกันเสียแล้ว อำเภอเชียงของเริ่มเติบโตอย่างเห็นได้ชัด หลายวันมานี้ชาวบ้านเริ่มโจษจันการมาของถนนสี่เลนส์ ถนนเส้นที่จะเชื่อมต่อกับสะพานมิตรภาพลาวและไทยที่จะก่อสร้างขึ้นในอีกไม่นานข้างหน้านี้ หลังจากที่ใช้เวลากันอยู่เสียนานจนรากงอก สะพานก็ถึงเวลาทอดสู่ลาวที่ทำถนนมาจ่อรอพี่ไทยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ขณะที่พี่ไทยยังไปไม่ถึงไหน…. มัวแต่ยุ่งอยู่กับราคาที่ดินอยู่นั่น ถนนเส้น R3 ของลาวเสร็จเป็นที่เรียบร้อย นักท่องเที่ยวตัวน้อยๆ สามารถเดินทางจากลาวผ่านไปยังสิบสองปันนา และโผล่ไปที่ยูนานได้อย่างสบายอกสบายใจ ใครไม่อยากจะไปทางจีน แบบนั่งรถทัวร์ รถโดยสาร หรือรถส่วนตัวก็หันหัวไปทางเรือ นั่งแบบเรือด่วน เรือหนึ่งเดียวที่ใส่หมวกกันน็อคระหว่างการเดินทาง หรือเรือช้า แวะนอนกลางทางไปโผล่หลวงพระบางก็ได้
ใจได้รับสิทธิพิเศษเสมอเมื่อเดินทางไปร่วมกับน้อย เพราะไม่เพียงแต่น้อยจะรู้จักผู้คนไปทั่ว แต่ด้วยความที่ทำงานขลุกอยู่กับข้อมูลทัวร์ในย่านนี้มาได้สามสี่ปี หลังจากลี้ภัยมาจากในเมือง ทิ้งเอาวิชาชีพทัวร์ยักษ์ใหญ่ในกรุงเทพฯ เอาไว้ข้างหลัง ไปพำนักในอังกฤษระยะสั้นก่อนกลับมาทำกิจการส่วนตัวที่บ้านเกิด ทำให้น้อยให้ข้อมูลใหม่ๆ กับใจไม่น้อยอย่างชื่อของเธอ เราสองคนนั่งเรือขนกระเป๋าของฝรั่งกรุ๊ปทัวร์อื่นข้ามไปก่อนนักท่องเที่ยวคนอื่นที่ต้องยืนรอคิวเรือมาเทียบท่านานหลายนาที เมื่อถึงฝั่งก็กรอกเอกสารเข้าเมืองลาวได้ โดยไม่ต้องสนใจเรื่องวีซ่า เพราะสัมพันธภาพที่ดีระหว่างกันฉันท์พี่น้องทำให้เรารู้ดีว่าไม่ต้องขอวีซ่าเข้าลาวมาเสียนานนม
เมื่อเรือจอดเทียบท่า สองสาวผมซอยก็เดินหืดขึ้นคอไปตามทางเดินลาดชันและขั้นบันไดถี่ยิบของสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองของฝั่งลาว ใช้เวลายื่นเอกสารให้กับเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองของลาว ก่อนจะเสียเวลาไปกับการช่วยคนไทยที่ไม่รู้ภาษาอังกฤษกรอกเอกสารเข้าเมืองกันอีกหลายราย…เรียกว่าข้ามไปช่วยเขากรอกเอกสารเข้าเมืองกันของแท้
น้อยพาใจเข้าไปธนาคารลาว ก่อนไปยืนกินน้ำมะพร้าวปั่นที่น้อยบอกว่าอร่อยที่สุดในย่านนี้ แม่ค้าใส่มะพร้าวอ่อน นมข้น นมจืด น้ำเชื่อม คอฟฟี่เมต และลูกชิดเชื่อมเข้าผสมในเครื่องบด ก่อนกดเครื่องให้ทำงาน…ออกมาเป็นน้ำมะพร้าวปั่นกลิ่นคอฟฟี่เมตดีๆ นี่เอง ใจเสียเงินซื้อขนมครกรสชาดเหมือนฝั่งไทยไป 10 บาท ใจจ่ายเงินไทยบาท ขณะที่น้อยใช้เงินกีบ เราใช้เงินไทย เงินกีบ เงินดอลลาร์ที่ฝั่งนี้ได้ แต่เราไม่สามารถใช้เงินกีบที่ฝั่งบ้านของเราได้ นั่นเป็นความจริงที่เราก็รู้มาตลอดเช่นกัน
วันนี้ฝรั่งฝั่งนี้คึกคักอย่างที่บอก รถกระป้อ รถสองแถวคันเล็กของชมรมรับส่งผู้โดยสารของฝั่งบ้านห้วยทราย แขวงบ่อแก้ว ทำงานกันพัลวัน ใจนั่งมองรถคันแล้วคันเล่ารับผู้โดยสารแบบนั่งข้างหน้าห้า ข้างหลังอีกสิบกว่า…วนไปวนมาอยู่หลายรอบ ทั้งใจและน้อยเสียเวลาเดินไปเดินมาอยู่ตรงใกล้ๆ กับจุดจอดเรือเทียบท่านั่นอยู่สักพัก เหตุผลเพราะพี่ “ซาย” ชายลาววัยกลางคนที่น้อยทำธุรกิจท่องเที่ยวมาด้วยนานหลายปี จนถึงกับบอกใจว่า “คนนี้ใจดีเชื่อถือได้ ไม่โกง” ไม่หมดภารกิจรับส่งนักท่องเที่ยวสักที เราสองคนตัดสินใจที่จะโบกรถรับส่งผู้โดยสารจากท่าเทียบเรือไปยังท่าเรือทางเหนืออันเป็นที่จอดเทียบท่าของเรือสโลว์โบ๊ทเรือล่องแบบช้าทะลุเชียงของ ต่อไปปากแบงและไปสิ้นสุดที่หลวงพระบาง
เมื่อรถออกเราก็นั่งรวมไปกับฝรั่งหลายประเทศบนกระบะคันนั้น แบบไม่เสียค่าโดยสารเพราะน้อยรู้จักผู้คนแถวนั้นอีกตามเคย ก่อนไปลงที่เรือสโลว์โบ๊ท และปล่อยให้น้อยไปเจรจาธุรกิจกับเจ้าของเรือที่ดูเหมือนไม่แพงแต่ไอน้อยบอกว่านั่นราคาเหยียบล้าน พร้อมกับเดินเลียบๆ เคียงๆ ยืนถ่ายรูปไปพลาง ขากลับน้อยชวนใจเดินจากท่าเรือสโลว์โบ๊ทกลับไปยังจุดเริ่มต้นแบบแนวตรงไม่โค้งและอ้อมเหมือนขามา แม้แดดจะแรงกล้าแต่ใจก็ตอบรับแต่โดยดี เพราะข้ามมาฝั่งนี้หลายทีไม่เคยเดินไปแบบนี้สักหนเหมือนกัน
แดดไม่แรง แต่ใจก็รู้ว่ามันอบอ้าวแค่ไหน เสื้อแขนยาวที่ดูไม่มีราคา แต่ว่าใจสอยมันมาจากฮ่องกง ทำหน้าที่ไม่ดีนัก ขัดกับราคาอย่างชัดเจน พอๆ กับครีมกันแดดแบบ SPF 50 แผลงฤทธิ์ทำให้ใจดำขึ้นเรื่อยๆ ก็ไม่รู้จะทาทำไมให้เมื่อยหรือขาววอกพอกตัวอยู่ได้ สองสาวเดินดุ่มไปตามทางเดินนั่น เหงื่อเม็ดน้อยผุดขึ้นกลางหลังและไหลลงมาแบบที่ใจรับรู้ได้ว่าตัวเองรู้สึกร้อนมากแค่ไหน หนนี้เราไม่แวะไหนตรงดิ่งกลับไปที่บ้านพี่ซายบัดดล….รอคอยให้คนๆ นี้กลับมา พร้อมๆ กับพักเหนื่อยไปพลาง
ภาคหน้ามาต่อ…เรื่องราวขึ้นเขาด้วยรถสองแถวคันนี้ ปล. แวะไปชมภาพทริปนี้ทั้งหมดที่ http://www.flickr.com/photos/jaispace/sets/72157622550318987/ หรือคลิกที่รูป
Related PostDiscussion6 comments for “ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว: ภาคย้ายที่ยืน”Post a comment |
Tags: 
© 2009 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
ได้ยินมานาน ว่าถ้าไปหลวงพระบางต้องไปข้ามฝั่งแถวเชียงของ ชีวิตนี้กะว่าจะไปให้ได้สักหน เคยข้ามไปเที่ยวเวียงจันทน์มาหน 2 หน แต่ไปไม่ถึงหลวงพระบางสักที ด้วยระยะที่ห่างจากเมืองหลวงสี่ร้อยกว่ากิโล แถมถนนที่ต้องขึ้นภูลงผาเรื่อยไป ถ้าไปจริงๆ คงไปข้ามแถวๆเชียงของแหละครับ แล้วจะแวะมาเก็บข้อมูลใหม่อีกทีครับ
ธนาคารที่ลาวมี ATM หรือเปล่า เคยข้ามไปท่าขี่เหล็กที่พม่าทางแม่สายธนาคารที่นั่นยังไม่มี ATM เลย แต่หลายปีแล้วนะ
อยากไปมั้งง่ะ
ถ้าอยู่ในเมืองเวียงจันทน์มีเอทีเอ็มครับ ธนาคารพาณิชย์ของไทยไปเปิดบริการไว้ตั้งเยอะแยะ ทั้งกสิกรไทย กรุงไทย กรุงเทพ ฯลฯ
ปีใหม่นี้ก็จะไปเที่ยวเชียงของค่ะ แต่ปีนี้เป็นปีแรกที่จะเข้าไปในตัวเมืองเชียงของ ปกติพักที่ไร่แสงอรุณ ยังไม่เคยไปเลยค่ะ จะได้เจอคุณใจไหมนิ
ชอบเข้ามาดูคุณใจอยู่บ่อยๆ น่ะ ชอบถ่ายรูปเหมือนกัน
ไร่แสงอรุณสวยดีแท้ ยิ่งหน้าหนาว โรแมนติกดีจริง ใจน่าจะอยู่ที่บ้านค่ะ ช่วงปีใหม่ คุณ Mod ..za มาที่นี่วันที่เท่าไรคะ มีโอกาสจะพานั่งกินขนมเค้กร้านอร่อยค่ะ