Tip & Trick
ใจกล้าหน้าด้าน = ภาพสวยข้อความต่อไปนี้ใจจะเขียนเพื่อตอบโจทย์ของใครบางคนที่เคยถามไถ่ใจเอาไว้ใน comment หลังจากที่พยายามจะตอบใน comment แต่ดูเหมือนเนื้อที่มันจะน้อยเกินไปที่จะตอบให้ครบถ้วนจำนวนความที่อยากจะบอกออกไป คำถามที่ว่า “สงสัยมานานว่าใจถ่ายรูปคนในระยะใกล้ได้อย่างไร?” ใจเองไม่ใช่ช่างภาพมืออาชีพ ใจเองยังวัดแสงไม่รู้เรื่อง อย่างมากก็แค่โหมดอัตโมมัติยกแล้วถ่ายไม่ได้สนใจอะไรนอกเหนือจากภาพที่อยู่ตรงหน้า ใจถ่ายมันมาเป็นจำนวนมาก และเลือกภาพที่ใจคิดว่าโดนใจที่สุดเอามานั่งดู…
อุปกรณ์ของใจเป็นกล้องดิจิตอลธรรมดาตกรุ่นไปแล้ว เลิกผลิตเพราะมีรุ่นใหม่ชิงเปิดตัวกันเรียบร้อยแล้ว แต่เป็นเพราะรอบข้างใจมีช่างภาพมืออาชีพจำนวนไม่น้อย สิ่งที่เรียนรู้ได้จากช่างภาพเหล่านั้นคือ มุมที่เราต้องรอ และสิ่งที่เราต้องร้องขอหากเราอยากจะได้….
ใจยกกล้องค้างเอาไว้นานหลายนาที จนเมื่อยเพียงเพราะรอให้คนๆ หนึ่งหันมามอง รอให้หมาและแมวหันมามอง…ขณะที่ภาพระยะใกล้หลายภาพใจอาศัยเดินเข้าไปบอกว่า “ขอถ่ายภาพได้ไหมคะ?”
ไม่เพียงแต่คุณต้องรักการถ่ายภาพ แต่ใจว่า คุณต้องกล้าด้วยในเวลาเดียวกัน
ใจว่าคนไทยชอบกล้อง หากเห็นเราส่อง เขาจะทำท่าให้เราถ่าย ไม่ก็ยิ้มและยกสองนิ้ว คนบางประเทศ จำพวกเวียดนาม จะไม่ค่อยอยากให้เราถ่ายภาพ อาจจะเพราะความแร้นแค้นและประวัติศาสตร์ที่สั่งสมให้เขาเป็นคนเช่นนั้น แต่หาใช่จะเหมารวมเอาคนทั้งประเทศไว้เสียเมื่อไร คนเวียดบางคนก็ยินดีและยอมแต่โดยดีให้เรายกกล้องมาบันทึกสิ่งที่อยากจะได้เอาไว้ รุ่นพี่บางคนบอกใจว่า “เป็นผู้หญิงได้เปรียบ ขอถ่ายรูปได้ง่ายเพราะเขาจะรู้สึกเป็นมิตรกว่า”
ใจไม่รู้ว่าจริงแท้แค่ไหน แต่ใจเห็นผู้ชายบางคนได้ภาพที่ผู้หญิงอย่างเราทำไม่ได้เยอะแยะมากมายไม่แพ้กัน
นอกเหนือจากกล้าเดินเข้าไปขอถ่ายภาพกันโต้งๆ แล้ว สอง..อาจจะเป็นเพราะใจมีกล้องขนาดเล็กเอาไว้พกพา เดินผ่านหน้าใคร ใจก็แอบยกขึ้นมากดชัตเตอร์ได้ทันที เรียกว่าแอบถ่ายรูปกันเพียงเสี้ยววินาที ไม่ต้องพิธีรีรองตั้งขาตั้งกล้อง รอให้เสียงตกพอดีตรงหน้า ให้เขาหันมาพอดีในมุมเอียงระดับ 45 องศา เหมือนกับช่างภาพมืออาชีพ
ถ้าเป็นช่างภาพมืออาชีพ ใจว่ามุขนี้ใช้ได้ยาก บางคนจะทำใจไม่ได้เพราะต้องคิดถึงเรื่องวัดแสง อย่างดีหน่อยก็ใช้เทเลยิงแต่ไกล แอบถ่ายกันไปโดยไม่รู้ตัว…
หนหนึ่งใจกับเพื่อนช่างมืออาชีพที่ทำงานด้วยกัน วิจารณ์ถึงภาพถ่ายที่ช่างภาพของ National Geographic ถ่ายบนรถบัสเมื่อครั้งเขาเดินทางอยู่ในแผ่นดินของเกาหลีเหลือ
ภาพคมชัดและได้มุมที่ยากจะคิดได้ว่าเป็นกล้องโปร และที่ๆ นี้ไม่น่าจะพกพากล้องขนาดใหญ่เลนส์เป็นสิบติดตัวได้ สิ่งที่เขาต้องมีคือกล้องดิจิตอลขนาดเล็กแต่ทรงประสิทธิภาพ ให้มุมที่ต้องการ และอีกอย่างหนึ่งต้องพกความใจกล้า ยกกล้องถ่ายภาพทุกคนที่นั่งกันหน้าสลอนบนรถบัสขนาดย่อมนั่น…
ใจตอบเสียยืดยาว ทั้งๆ ที่มันก็ก็มีเพียงไม่กี่ประเด็นที่อยากจะเขียน…. ใจกล้าหน้าด้านพอก็ได้ภาพดีๆ กลับมาค่ะ…ทดลองกันดู Related Post Tags: ภาพ Discussion5 comments for “ใจกล้าหน้าด้าน = ภาพสวย”Post a comment |
© 2009 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ภาพเหล่านี้ถ่ายจะกล้องดิจิตอลธรรมด๊า ธรรมดา สวยๆทั้งนั้นเลยครับ มุมกล้องสอดคล้องกับภาพได้ลงตัว ผมถ่ายภาพมาเยอะด้วยกล้องดิจิตอลตกรุ่นเหมือนกัน แต่ยังไม่ได้ภาพที่ถูกใจเลยครับ แหะๆ
ชอบภาพแอบดูไพ่ในวงไพ่มาก โดนสุดๆอิๆ
เคยคิดอยากจะเปลี่ยนไปใช้พวกกล้อง DSLR เหมือนกันค่ะ แต่เป็นเพราะว่าซื้อมาก็จะต้องใช้หมวด P อีก เลย…ใช้ของเดิมนี่แหละ เหมือนกัน 555
ใจไปยืนส่องจากกลุ่มพ่อค้าที่ตลาดจีน ฝั่งลาวมาค่ะพี่ ไม่ได้ดูผลต่อว่าใครได้เกมนั้นไป
ถึงว่า! ผมไม่ค่อยได้ภาพ
ก่อนไปงานมอเตอร์โชว์ก็กะว่าแบตคงหมดซะ 2 ก้อน ไปกลับมาแบตก้อนแรกยังไม่หมดเลย
ผมไม่ค่อยกล้านี่เอง 555