My Mind
รองเท้าบู๊ทวันก่อนเข้าไปตลาดในเวียง (เวียงคือชื่อตัวอำเภอแถวบ้าน) ด้วยธุระปะปังที่ต้องไปพิมพ์โลโก้ติดตุ๊กตาที่มีเพื่อนฝูงสั่งไปไว้ใช้ในเทศกาลปีใหม่ที่ใกล้จะมาถึง ระหว่างทางใจแวะถ่ายรูปสองสามจุดเพื่อระบายอารมณ์หม่นหมองในช่วงนี้ หนึ่งในนั้นคือร้านขายของจำพวกอุปกรณ์จิปาถะ ตั้งแค่เคียวเกี่ยวข้าว โซ่ขนาดเล็กใหญ่ ไปจนถึงเสื้อกันฝนและหมวก ร้านเก่าแก่ที่ใจเห็นมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยมีโอกาสแวะเวียนไปถามไถ่และซื้อของมาใช้งานเลยสักครั้ง
ใจจอดรถหน้าร้าน เดินเข้าไปถามป้าที่นั่งเฝ้าคนเข้าร้านอยู่ด้านหน้า “ป้า ขอถ่ายรูปรองเท้าบู๊ทได้ก่อเจ๊า”
นี่คือจุดประสงค์หนึ่งเดียวของใจที่แวะเข้าไปในร้านที่ว่าวันนี้ เป็นเพราะใจอยากจะถ่ายรูปรองเท้าบู๊ทยางที่ตั้งเรียงรายอยู่หน้าร้าน ใจเองก็บอกไม่ถูกว่าทำไม รู้แต่ว่ามันทำให้ใจต้องเลี้ยวรถกลับมาที่ร้านนี้อีกครั้ง เพียงเพราะหวังจะถ่ายรูปรองเท้าบู๊ทก็เท่านั้นเอง ใจเดินมาร้านติดๆ กัน ขายของแบบเดียวกัน อยู่ห่างกันเพียงฝาผนังกั้น ใจเห็นว่าที่เมืองไทยมีร้านแบบนี้เป็นจำนวนมาก เรามักจะขายของแบบเดียวกัน มีผนังกั้นร้านกันเท่านั้น ใจเรียกร้านพวกนี้ว่า “ร้านวัดดวง”
ใครดวงดีลูกค้าจะเลือกเข้า ดวงไม่ดีลูกค้าก็เดินผ่านไปร้านถัดไป มีฮวงจุ้ยเป็นตัวช่วย หน้าตาคนขายเป็นองค์ประกอบ และการวางของภายในร้านเป็นสิ่งจูงใจ… ใจพูดประโยคเดียวกันกับป้าอีกคนที่ขายของแบบเดียวกันอยู่ร้านติดกัน ที่ร้านนี้ก็มีรองเท้าบู๊ทเหมือนกัน…สรุปใจได้รองเท้าบู๊ทติดกล้องถ่ายรูปตัวเองกลับมาสมใจอยาก นี่ก็เกือบลืมไปเลยว่า ไปทำธุระเรื่องอื่น ไม่ใช่ไปเพราะอยากจะถ่ายรูปรองเท้าบู๊ทนะนี่ …
Random Posts Discussion3 comments for “รองเท้าบู๊ท”Post a comment |
© 2009 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
เข้าใจหามุมถ่ายนะ อีสานเค้าว่ารองเท้าบูด อิอิ
แถวบ้านเรียกว่า “เกือกโอ๊ก” ค่ะ …
รองเท้าที่นั่นสวยจัง แต่สู้รองเท้าของใจไม่ได้น่ารักทุกคู่เลยอิๆ