ชิงช้า

ในช่วงปีนี้ทั้งปี ใจมีโอกาสได้เล่นชิงช้าหลายหน แทบทั้งหมดก็จะลงเล่นที่สนามเด็กเล่นในเมลเบิร์นเสียส่วนใหญ่ และหากจะนับดูแล้ว นี่ถือเป็นการกิจกรรมหนึ่งเดียวที่ทำให้ใจรู้สึกว่าตัวเองได้ย้อนกลับไปสู่วัยเด็กมากที่สุด….ในบรรดาทุกกิจกรรมนับล้านที่เกิดขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ชีวิตวัยเด็กของใจไม่สวยหรูนัก เพราะนอกจากพ่อจะพาเข้าป่า นอนในเต้นท์ข้างลำธาร ยิงหมูป่า จับตะขาบมาดองเหล้า ไปทุ่ง ไปนาจับปลาตามรถไถนาแล้ว
ใจไม่รู้จักบาร์บี้ ตุ๊กตาหนึ่งเดียวที่มีคือตุ๊กตาผ้าเย็บกับมือ ยัดใยนุ่นเอาไว้ข้างใน ผมของมันคือไหมพรมถักเสื้อของแม่ที่เอามาถักเปียและเย็บติดหัวกลมๆ เอาไว้

ผักชี ผักกาดในกระถางน้อย

แม้พื้นที่รอบข้างบ้านจะคับแคบ แต่แม่ก็ขยันยัดรวมต้นไม้แทบที่ทุกอย่างใส่ลงไปในที่แคบๆ นั้นเท่าที่จะทำได้ หลายวันก่อนเราเกิดไอเดียกระฉูดกันทั้งพ่อแม่ และลูก
ใจกับพี่สาวลงมือหว่านผักกาด ผักชี ผักบุ้ง ดอกทานตะวัน ลงในกระถางเล็กๆ รวมถึงกระถางไม้ไผ่ที่พ่อลงมือผ่าและเจาะรูให้น้ำระบายออกมาได้ หลังจากนั้นเราก็ยกขึ้นด้านบนของรั้วบ้าน

แม้ขอบรั้วจะเป็นทางเดินของแมวในบ้าน แต่พอเอากระถางวาง แมวทั้งหลายก็ย้ายที่เดินไปโดยปริยาย เหมือนจะรู้ว่ามีใครเอาของไปขวางเดินของมัน

มวยสด

“ใครอยากจะต่อย ขึ้นบนเวทีเลยครับ” เสียงโปรโมเตอร์เจ้าของงานวัดข้างๆ บ้านแบบ 5 คืนติด ที่ทำหน้าที่เป็นผู้พากย์มวยไปในตัวบอกเด็กหนุ่มวัยเสียงทุ้ม ที่มีใจรักศิลปะที่ทำให้เนื้อตัวของเขาเขียวช้ำได้
ปีที่แล้วใจแวะไปที่งานวัดที่โปรโมเตอร์รายเดียวกันนี้จัดบนพื้นที่เดียวกัน ใจได้เห็นภาพของการประกาศหาเด็กหนุ่มให้ขึ้นมาชกแบบไม่ได้จัดเตรียมไว้ก่อนเหมือนเวทีมวยส่วนใหญ่

หนนี้ใจได้ความรู้เพิ่มเติมว่า แทบทุกคืนโปรโมเตอร์รายนี้จะหามวยสดมาขึ้นชกให้ผู้ชมได้โยกหัว และโยกตัวเชียร์สีน้ำเงินและสีแดงที่ตัวเองชื่นชอบ