Things
มหากาพย์ล็อตเตอรี่เราใช้เวลาราวสองชั่วโมงบนท้องถนนของเชียงใหม่ เพื่อวนหา “454″ เลขสามตัวท้ายบนสลากกินแบ่งรัฐบาลหรือล็อตเตอรี่ ดูเหมือนความพยายามจะสัมฤทธิ์ผลอยู่บ้าง เพราะในมือของเรามี 454 อยู่จำนวนหนึ่งพอทำให้หัวใจชุ่มชื่นประหนึ่งได้ซื้อความฝันเอามาไว้ในมือ และนั่งลุ้นว่าฝันนั้นจะจริงหรือไม่….ในช่วงบ่ายของวันเดียวกัน ป้ายพลาสติกห้อยอยู่กับขอบเก้าอี้สีแดง น้ำเงินสดใสบอกคำสั้นๆ ที่เข้าใจง่ายตลอดทางที่รถเราขับผ่านจากดอยสะเก็ด สันกำแพง และมุ่งหน้าเข้าสู่ย่านหนองหอยของเชียงใหม่
“วันนี้รวย” ไม่ก็ “วันนี้หวยออก” “หวยชุด” “102 ล้าน” คำเหล่านี้ชักชวนให้ไอน้อย เพื่อนของใจขับไปชิดขอบถนน ขณะที่รถอีกจำนวนมากวิ่งผ่านเราไป เพื่อเข้าเมืองในเช้าวันทำงาน
ใจกับไอน้อยเพิ่งจะหนีจากตัวเมืองเชียงใหม่ไปนอนที่แม่ขะจาน เขตรอยต่อระหว่างเชียงรายกับเชียงใหม่เมื่อคืนที่ผ่านมา เราขับรถออกจากที่นั่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่มีตะวันโผล่ออกมาทักทาย ขับผ่านดอยสะเก็ดโค้งแล้วโค้งเล่า ก่อนเข้าสู่เขตสันกำแพง และที่นี่คือจุดเริ่มต้นของมหากาพย์ล็อตเตอรี่ … น้อยหวังว่าจะซื้อ 454 มากที่สุดเท่าที่จะได้ ตั้งแต่โต๊ะแรกในย่านสันกำแพง จนถึงโต๊ะสุดท้าย น้อยได้ 454 มาไม่มากนัก ก่อนคนแถวนั้นจะบอกว่าหากอยากได้ 454 ก็ให้ไปที่หนองหอย ก่อนถึงเซ็นทรัลพลาซ่าแอร์พอร์ตของคนเชียงใหม่
ที่นั่นเป็นหนึ่งในย่านที่ขายสลากกินแบ่งที่มากที่สุดในเมืองเชียงใหม่ เราขับรถกันไปเรื่อยๆ จนถึงหนองหอย น้อยจอดรถฝั่งแรกที่มีโต๊ะขายสลากฯ ไม่กี่ใบ ก่อนกลับรถมาอีกทาง โดยจอดที่หัวถนน และใช้เวลาในการเดินเท้าจากโต๊ะแรกจนถึงโต๊ะสุดท้ายนานหลายนาที ขณะที่ใจใช้เวลานั่งรอที่ป้ายรถเมล์ติดกับที่เราจอดรถไว้บนไหล่ทาง ระหว่างนั่งคอยใจก็ชวนป้าคนขายคุยไปเรื่อย คำถามสั้นๆ ไม่กี่คำถาม ช่วยคลายความสงสัยได้หลายประการ “ป้า หนูถามหน่อย คนที่เดินมาถามเลขที่อยากจะได้ กับคนที่เดินดุ่มๆ มาซื้อโดยไม่มีเลขในใจแบบไหนมีมากกว่ากัน?” ใจเปิดประเด็นถามป้าที่ยืนเรียกลูกค้าเข้ามาชมสลากฯ บนแผงของแกที่ในตอนนี้เริ่มบางตาลงกว่าเดิมไปบ้างแล้ว “แบบที่ไม่มีเลข เดินมาหยิบเลยจะมากกว่านะป้าว่า” ป้าตอบมา พลางก็พับสลากฯ ในแนวขวางครึ่งหนึ่ง เสียบเข้ากับร่องแผ่นพลาสติกหนา แทนการเย็บติดกับแผงไม้อย่างที่ใจเคยเห็นจนชินตา “แล้วถ้าสลากฯ ป้าเหลือป้าทำยังไง” ใจยังไม่เลิกถาม “ก็เอาไปให้คนที่รู้จัก เขาจะรับซื้อหมดบ้าง ไม่หมดบ้างแล้วแต่งวด แต่เขาจะเชื่อไว้ก่อน หวยออกแล้วถึงจะจ่าย เราก็ให้เขาเชื่อดีกว่าขาดทุน แต่บางทีเขาไม่ซื้อหมด ป้าก็เอามาตรวจเองบ้าง” “แล้วป้าถูกบ้างมั้ย?”
“ก็ถูกบ้างไม่ถูกบ้าง สองสามตัวท้าย หากถูกรางวัลใหญ่ป้าหายไปแล้วบนถนนนี้” ประโยคหลัง ป้าแกเล่นตอบเสียจนใจอดขำไม่ได้ ป้ากับลุงที่ใจดูออกว่าเป็นสามีภรรยา มีผ้าคาดปากเอาไว้กันฝุ่น หากันโรคไม่ รถราวุ่นวายในช่วงเช้า หลายคันจอดหน้าร้านแก บางคนจอดไว้เสียไกล แต่ก็เดินมาหยุดที่หน้าร้านแกแทบทุกคน ใจสังเกตว่าในช่วงไม่กี่นาที ลูกค้าแทบทุกประเภทมาแวะที่หน้าแผงของแก ไม่ว่าจะเป็นคนงานก่อสร้าง เด็กนักศึกษามหาวิทยาลัย เด็กช่าง พนักงานธนาคาร ยันนายทหารมีดาวบนบ่าก็ยังมาถามหาเลขที่ต้องการจากแก
หนหนึ่งมีคนเคยเล่าให้ใจฟังว่า การซื้อสลากฯ หรือหวยประหนึ่งกับซื้อความฝัน หัวใจเราจะชุ่มชื่นหากมือข้างหนึ่งถือสลากฯ แล้วจินตนาการว่าหากถูกรางวัลที่หนึ่งจะซื้อและทำอะไรบ้าง คำถามสากลที่ว่า “ถ้าถูกรางวัลที่หนึ่งจะทำยังไง” เป็นคำถามยอดฮิตที่คนคิดเอามาถามกัน แต่หลายต่อหลายครั้งคนตอบกลับไม่เคยได้ซื้อสลากฯ เสียเลยด้วยซ้ำ เขาว่าเงิน 110 บาท (ราคาสลากฯ ล่าสุดที่ใจเพิ่งจะรับรู้ในวันนั้น) ช่วยให้คนจินตนาการได้ล้ำเลิศได้ดี แม้ใครจะว่างมงาย แต่ใจว่าอีกหลายคนก็เลือกที่จะซื้อฝัน หากแต่ว่าถ้ามันไม่เกินงาม จนหมดเนื้อหมดตัว การซื้อฝันก็ช่วยเหลือให้คนทำมาหากินได้ส่วนแบ่ง ส่วนต่างจากการขายสลากฯ ได้เช่นกัน
น้อยเพิ่งจะเดินกลับมาตรงจุดที่ใจนั่ง ก่อนเราจะขับรถไปต่อกันบนถนนสายมุ่งหน้าไปลำปาง ที่นั่น มีอีกนับสิบโต๊ะ รอคอยให้น้อยได้เลือก 454 มาไว้ในมือ… ไม่สิ ขากลับผ่านสารภี น้อยยังแวะที่โต๊ะเดี่ยวกลางถนนอีกหนึ่งหน ช่วงบ่ายของวัน เราขับผ่านไปยังถนนหนองหอยอีกครั้ง น้อยเปิดกระจกเรียกแม่ค้าขายเรียงเบอร์มาที่ข้างรถ ก่อนจ่ายเงิน 3 บาทให้กับกระดาษขนาด A4 ที่มีผลรางวัลสลากฯ อยู่เต็มหน้า ปรากฎว่า ไม่มี 454 ในหน้ากระดาษแผ่นนั้นเลย
มหากาพย์ในวันหวยออกจึงจบตรงนี้ ตรงที่น้อยได้ฝัน …. ว่าถ้าถูกรางวัลที่หนึ่งจะทำอย่างไรบ้าง…แต่ว่าฝันดับในงวดนี้ รอคอยให้น้อยได้ฝันต่อในวันที่น้อยอยากจะซื้อสลากฯ อีกครั้ง… ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไร ปล. 1 งวดเดือนที่ผ่านมาน้อยถูก 32 หลายใบอยู่ Random PostsDiscussionOne comment for “มหากาพย์ล็อตเตอรี่”Post a comment |
Tags: 
© 2009 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
การพนันไม่เคยทำให้คนรวย