โคมลอย

เมื่อหัวค่ำ เด็กข้างบ้านสี่ห้าชีวิตเดินผ่านรั้วหน้าบ้านไปกันเป็นขบวน ใจกับแม่ต่างหันไปมอง สายตาลอดรั้วตาข่ายหน้าบ้านอย่างพร้อมเพรียง เสียงแม่ตะโกนถามกลุ่มเด็กที่รู้จักมักจี่กันเป็นดิบดีว่า
“โคมลอยเหรอ ปล่อยเมื่อไร?”
“คืนนี้ป้า” เด็กสาวคนหนึ่งบ้านมีขอบรั้วติดกันกับใจตอบกลับแม่มา
“เมื่อคืนพี่น้ำค้างไม่ออกมาดูพวกหนูปล่อยโคมกันไปแล้วหนึ่งอัน” เธอไม่เลิกตัดพ้อต่อท้ายคำตอบที่โยนกลับมาให้แม่
“คืนนี้ปล่อยกี่โมงเรียกด้วยนะ” หนนี้บทสนทนาเป็นของใจบ้าง

ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว : ภาคขึ้นเขา

เราใช้เวลานั่งรอพี่ “ซาย” เจ้าของรถสองแถวคันจิ๋วเพื่อให้หมดภาระจากการรับส่งนักท่องเที่ยวที่หนาตากว่าทุกวัน เพื่อที่จะพาเราไปส่งที่ “บ้านห้วยสาลา” หมู่บ้านม้งที่ต้องขึ้นเขาไปอีกหลายสิบกิโลเมตร
นี่เป็นการข้ามฝั่งไปแขวงบ่อแก้วครั้งแรก ที่ใจมีโอกาสไปไกลกว่าการเที่ยวชมตลาดลาว ตลาดจีน แถมยังขึ้นเขาไปเสียไกลกว่าที่เคยเป็น
ช่วงนี้มีซีเกมส์ ว่ากันว่า กลุ่มผู้ไม่หวังดีต่อประเทศป่วนเมืองไม่น้อย หลายเมืองในเขตแขวงบ่อแก้วไม่สงบ ชนเผ่าบางกลุ่มก่อกวน จับคนเป็นตัวประกันเพื่อสร้างความปวดหัวให้กับรัฐบาล เราได้รับคำเตือนนี้จากผู้คนแถวนั้นล่วงหน้าแต่ทว่า ..ไม่เคยต้องรับรู้ว่าปลายทางที่เราไปจะมีใครเอาปืนกระบอกยาวขนาบข้างรถพร้อมกับส่งคำถามให้กับเราว่า….”มาทำไม”

ข้ามโขงไปเยี่ยมม้งลาว: ภาคย้ายที่ยืน

หลังจากเบี้ยวกันมาหลายวัน ในที่สุด “น้อย” เพื่อนสาวเจ้าของบริษัททัวร์หนึ่งเดียวในอำเภอที่ให้ลูกค้าฝรั่งรูดการ์ดได้ ก็ยกหูมาชวนให้ข้ามไปฝั่งลาวด้วยกัน (แต่ก็ยังติดเบี้ยวไปหลวงพระบาง หนองเขียวและสิบสองปันนา ลี่เจียงอยู่ดี)
ไม่รู้ว่าใจกลายเป็นคนง่ายๆ ไปตั้งแต่เมื่อไร พอเพื่อนยกหูมาชวนใจก็ไม่ได้ต้องทบทวนให้เสียเวลา ตอบกลับไปรวดเร็วทันใจว่า “ได้ ไม่มีอะไรทำ” อย่างนั้นอยู่เสมอ
ที่บ้านก็ดูเหมือนจะเริ่มรับได้กับการออกไปนอกบ้านบ่อยๆ เพราะหลายคนเข้าใจดีว่าการรอคอยเวลาทำให้ใจเริ่มเบื่อที่จะอยู่เฉยๆ ใจเลยต้องตะลอนหาอะไรทำแก้กลุ้มแก้เบื่อไปพลางๆ

ถั่วงอกเชียงของ : เรื่องราวของวิถีชีวิตริมตลิ่งโขง

เนินทรายละเอียดเหมือนเม็ดเกลือป่นก็ไม่ปาน ถูกจับจองเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเอาไว้หลายชั่วอายุ แม้น้ำโขงจะขึ้นกลบเนินหายวับไปกับตาในช่วงหน้าน้ำหลาก แต่เมื่อหน้าร้อนมาเยือน เผยให้เห็นเนินทรายเม็ดใหม่ที่ถูกพัดพามาจากหลายประเทศก่อนหน้า เจ้าของก็ยังจดจำเขตแดนทำกินของตนได้ชัดเจน
พื้นที่เนินทรายไม่กว้างริมตลิ่งแม่น้ำโขง หลังสถานีตำรวจอำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย เป็นที่ปลูกต้นหอม ผักสารพัดชนิด และยังเป็นที่ดินทรายผืนเดียวที่ชาวบ้านใกล้ๆ ใช้เพาะถั่วงอกเพื่อใช้ในอำเภอนี้

รูปงานแต่งหน้าหนาว

แม้กลิ่นหนาวจะยังไม่ตลบอบอวลรันจวนใจแบบเต็มๆ แต่เราต่างก็รู้ดีว่า ช่วงนี้เป็นช่วงที่ฝนทิ้งทวนอย่างหนักต้อนรับฤดูหนาวซึ่งปีนี้ก็คงจะมาเร็วกว่าครั้งไหนๆ หนาวนี้ใจตัดสินใจได้แล้วว่า ใจมีคำตอบให้กับใครๆ ที่มักจะหยิบยื่นคำถามประจำชาติให้กับใจอยู่เสมอมา
คำถามที่ว่า “ชอบฤดูกาลไหนมากกว่ากัน”

“ใจชอบหน้าหนาวค่ะ” ใจจะตอบไปแบบไม่ลังเล ชอบหน้าร้อนเพราะมันใส่สั้นได้ หน้าฝนเวลานอนอยู่บนเตียงอีกต่อไปแล้ว ใจจะรักเดียวใจเดียวมีหน้าหนาวเพียงหนึ่งเดียวในหัวใจ เขาจะไม่ว่าใจได้ไม่รู้จักเลือกมันสักที….

กระจกเหงา

เพื่อนสาวคนหนึ่งในก๊วนของใจเพิ่งจะผ่านพ้นพิธีวิวาห์ขนาดเอสเอ็มอีเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา และเป็นเพราะเธอกลับมาตบแต่งกันที่บ้านทำให้ใจมีโอกาสไปร่วมงานของเธอแบบที่ไม่ต้องเดินทางไกลไปถึงกรุงเทพฯ
พิธีแต่งงานที่จัดอย่างเรียบง่าย มัดข้อไม้ข้อมือ พร้อมพิธีบายศรีสู่ขวัญ ก่อนพากันเข้าห้องหอ และก็เป็นเทศกาลรับประทานอาหารกันถ้วนหน้าในเต้นท์ที่ตั้งไว้ข้างบ้าน มีแขกเหรื่อเป็นทั้งเพื่อนเจ้าบ่าว เจ้าสาว เพื่อนพ่อและเพื่อนแม่เข้าร่วมงาน

หลักกิโลยักษ์

เพื่อนน้อยบอกใจว่าให้แวะเวียนไปถ่ายภาพหน้าร้านข้าวซอยน้ำหน้า ข้าวซอยที่มีเฉพาะที่อำเภอของเรา ก๋วยเตี๋ยวใส่เครื่องคล้ายๆ กับน้ำพริกอ่องแต่รสชาติเยี่ยมยอดกว่ามาก เพราะที่หน้าร้านข้าวซอยที่ว่ามีหลักกิโลยักษ์ที่ทางร้านเพิ่งจะสร้างมันเอาไว้ให้ผู้คนสังเกตได้ง่าย
น้อยบอกทางขับรถที่ลัดเลาะเข้าไปในซอย หาใช่ติดถนนใหญ่ในตัวอำเภอไม่… น้อยบอกว่าให้ขับไปเรื่อยๆ เห็นหลักกิโลยักษ์นั่นเมื่อไรก็ให้หยุด เจ้าหล่อนบอกมาแบบนี้ …
“ร้านป้าอ่อน” ไม่เป็นที่รู้จักสำหรับใจและเจ้าเอ๋ ลูกพี่ลูกน้องที่นิยมชมชอบข้าวซอยน้ำหน้าเหมือนกัน แต่เป็นร้านยอดฮิตติดอยู่ในหัวใจของน้อย เพื่อนสาวเจ้าของบริษัททัวร์ที่ลง lonely planet อยู่ในปัจจุบัน

รองเท้าบู๊ท

วันก่อนเข้าไปตลาดในเวียง (เวียงคือชื่อตัวอำเภอแถวบ้าน) ด้วยธุระปะปังที่ต้องไปพิมพ์โลโก้ติดตุ๊กตาที่มีเพื่อนฝูงสั่งไปไว้ใช้ในเทศกาลปีใหม่ที่ใกล้จะมาถึง
ระหว่างทางใจแวะถ่ายรูปสองสามจุดเพื่อระบายอารมณ์หม่นหมองในช่วงนี้ หนึ่งในนั้นคือร้านขายของจำพวกอุปกรณ์จิปาถะ ตั้งแค่เคียวเกี่ยวข้าว โซ่ขนาดเล็กใหญ่ ไปจนถึงเสื้อกันฝนและหมวก
ร้านเก่าแก่ที่ใจเห็นมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยมีโอกาสแวะเวียนไปถามไถ่และซื้อของมาใช้งานเลยสักครั้ง

ใจกล้าหน้าด้าน = ภาพสวย

ข้อความต่อไปนี้ใจจะเขียนเพื่อตอบโจทย์ของใครบางคนที่เคยถามไถ่ใจเอาไว้ใน comment หลังจากที่พยายามจะตอบใน comment แต่ดูเหมือนเนื้อที่มันจะน้อยเกินไปที่จะตอบให้ครบถ้วนจำนวนความที่อยากจะบอกออกไป
คำถามที่ว่า “สงสัยมานานว่าใจถ่ายรูปคนในระยะใกล้ได้อย่างไร?”
ใจเองไม่ใช่ช่างภาพมืออาชีพ ใจเองยังวัดแสงไม่รู้เรื่อง อย่างมากก็แค่โหมดอัตโมมัติยกแล้วถ่ายไม่ได้สนใจอะไรนอกเหนือจากภาพที่อยู่ตรงหน้า ใจถ่ายมันมาเป็นจำนวนมาก และเลือกภาพที่ใจคิดว่าโดนใจที่สุดเอามานั่งดู…

ผมสั้น ผมยาว

หั่นผมสั้นเสียจนเคยชิน วันนี้แม่บอกว่าให้ลองไว้ผมยาวดูอีกสักครั้งสิ จะได้ดูเป็นผู้หญิงกับเขาบ้าง  แม้จะเห็นด้วยกับแม่อยู่ไม่น้อยว่าผมยาวกลายเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นผู้หญิง แต่บางทีใจก็หาข้ออ้างมาให้เหตุผลว่าผมก็ไม่ได้เป็นเครื่องวัดและตัดสินใจสิ่งที่อยู่ข้างในเลยสักนิด อันที่จริงแม้จะรู้ว่ามันก็เป็นความจริง แต่ก็นั่นแหละ มันก็เป็นเพียงเหตุผลที่ใจยกมาประกอบด้วยเพราะใจไม่เคยจะอดรนทนไหวให้ผมยาวเลยได้สักนิด
เอาเข้าจริงๆ พอได้ยินแม่พูด ใจก็อยากจะลองทรมานสังขารไว้ผมยาวกับเขาสักครั้งดูเหมือนกัน ทั้งๆ ที่ใจว่าความคิดที่จะไว้ผมยาวมันแล่นผ่านมาในห้วงความคิดของใจหลายครั้งหลายครา แต่สุดท้าย…ในรอบสองสามปีมานี้ ใจแทบไม่ได้มีผมยาวมาถึงบ่าและไหล่เลยสักครั้ง

เมื่อ “ใจ” ออกเดินทางไป Hepburn Springs

เราต่างหลงนึกไปว่าเรากำลังเดินอยู่ท่ามกลางเมืองผีดิบเหมือนในหนังฝรั่ง ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงแล้ว เราก็ยังหายใจเข้าออกเป็นปรกติ และเมื่อยกนิ้วขึ้นมาหยิกเข้าที่แขนข้างซ้าย เราก็ยังรู้สึกได้ในทันทีว่า “ยังมีชีวิตอยู่”
เหตุผลที่นำพาให้เราตกอยู่ในอารมณ์ร่วม ล้วนแล้วแต่เป็นเพราะ ในห้วงเวลานั้น เราราวกับได้ใช้ชีวิตอยู่ในหนังผีที่ทั้งเมืองไร้ผู้คน ทางเดินว่างร้าง เปล่าเปลี่ยวเพราะปราศจากรถยนต์วิ่งบนถนนเส้นสองเลนส์นั่น

มันนี่

แวะเวียนเอารูปมันนี่ไปแปะไว้ที่ facebook เสียส่วนใหญ่ จนใครหลายคนเริ่มถามหา…สภาพของมันนี่ในวัย 3 ปีเป็นอย่างไรบ้าง ใจก็เลยนั่งเอารูปมันนี่ในช่วงสองสามวันมานี้มาแปะไว้ในนี้บ้าง
ในช่วงเดือนที่ผ่านมา มันนี่แทบจะไม่ห่างไปไหนจากใจเลย วันไหนที่ใจออกจากบ้านไปไกล อย่างเช่นไปเชียงใหม่ มันนี่ถึงกับอ้วก ทำให้หลายคนเริ่มเป็นห่วงว่า หากใจต้องไปจากมันนี่จริงๆ อีกครั้ง จะทำอย่างไรกัน
แต่ดูเหมือนว่าความกังวลดังกล่าวจะไม่ได้หนักหนาอะไร พอผ่านไปหลายวันเข้ามันนี่ก็กลับมาเล่นเหมือนเดิม มันก็เหมือนคนอกหักกระมัง พักแรกจะตายเสียให้ได้ บอกว่าเจ็บแทบตาย แต่ก็สุดท้ายไม่เห็นจะมีใครตายเพราะอกหักสักที ยกเว้นเสียว่าอกหักแล้วทะลึ่งจะฆ่าตัวเองให้ตาย…

หน้าหนาว หน้าปวดใจ

ใกล้หน้าหนาวเข้าไปทุกที นอกเหนือจากลมหนาวที่พัดมาให้ได้กลิ่นกันแล้ว ใจถือว่าหน้าหนาวเป็นฤดูกาลที่บ่าวสาวเกาะกุมมือเข้าสู่ประตูวิวาห์มากกว่าฤดูไหนๆ
ก็จริงอยู่ คนจะแต่งงาน เขาว่าห้ามกันไม่ได้ แต่สองหนุ่มสาวก็มักจะห้ามใจไม่แต่งงานในหน้าอื่นหากไม่จำเป็นจริงๆ และหากให้เลือก หลายคนก็อยากจะเลือกแต่งหน้าหนาว หน้าที่ใครๆ เขาก็ว่า “โรแมนติก” ที่สุด
ใจว่ามาถึงตอนนี้ใครหลายคนเริ่มตั้งคำถามแล้วว่า … ทำไมอยู่ดีๆ ใจถึงพูดเรื่องงานแต่งขึ้นมา
หาใช่ว่าใจจะได้มีโอกาสใช้ชุดเจ้าสาวขาวโพลนเหมือนอย่างใครเขา ใจว่า…ใจคงจะไม่มีโอกาสได้ใส่ชุดเจ้าสาวกับใครเขาเสียแล้วล่ะในชีวิตนี้ หากจะมีโอกาสได้เปลี่ยนนามสกุลไปใช้ร่วมกับใครสักคน มีทะเบียนสมรสเป็นของตัวเอง ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าคงไร้ชุดเจ้าสาวเป็นแน่แท้

ชิงช้า

ในช่วงปีนี้ทั้งปี ใจมีโอกาสได้เล่นชิงช้าหลายหน แทบทั้งหมดก็จะลงเล่นที่สนามเด็กเล่นในเมลเบิร์นเสียส่วนใหญ่ และหากจะนับดูแล้ว นี่ถือเป็นการกิจกรรมหนึ่งเดียวที่ทำให้ใจรู้สึกว่าตัวเองได้ย้อนกลับไปสู่วัยเด็กมากที่สุด….ในบรรดาทุกกิจกรรมนับล้านที่เกิดขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ชีวิตวัยเด็กของใจไม่สวยหรูนัก เพราะนอกจากพ่อจะพาเข้าป่า นอนในเต้นท์ข้างลำธาร ยิงหมูป่า จับตะขาบมาดองเหล้า ไปทุ่ง ไปนาจับปลาตามรถไถนาแล้ว
ใจไม่รู้จักบาร์บี้ ตุ๊กตาหนึ่งเดียวที่มีคือตุ๊กตาผ้าเย็บกับมือ ยัดใยนุ่นเอาไว้ข้างใน ผมของมันคือไหมพรมถักเสื้อของแม่ที่เอามาถักเปียและเย็บติดหัวกลมๆ เอาไว้

ผักชี ผักกาดในกระถางน้อย

แม้พื้นที่รอบข้างบ้านจะคับแคบ แต่แม่ก็ขยันยัดรวมต้นไม้แทบที่ทุกอย่างใส่ลงไปในที่แคบๆ นั้นเท่าที่จะทำได้ หลายวันก่อนเราเกิดไอเดียกระฉูดกันทั้งพ่อแม่ และลูก
ใจกับพี่สาวลงมือหว่านผักกาด ผักชี ผักบุ้ง ดอกทานตะวัน ลงในกระถางเล็กๆ รวมถึงกระถางไม้ไผ่ที่พ่อลงมือผ่าและเจาะรูให้น้ำระบายออกมาได้ หลังจากนั้นเราก็ยกขึ้นด้านบนของรั้วบ้าน

แม้ขอบรั้วจะเป็นทางเดินของแมวในบ้าน แต่พอเอากระถางวาง แมวทั้งหลายก็ย้ายที่เดินไปโดยปริยาย เหมือนจะรู้ว่ามีใครเอาของไปขวางเดินของมัน