Things
ยางลบปากกาเคยเขียนถึงเรื่อง “ยางลบ” มาหนึ่งหน แต่ในตอนนั้นจำได้ว่าเขียนถึงหนังยางที่รัดอยู่ปลายดินสอใช้ลบข้อความบนกระดาษ ก่อนลากความยาวสาวความยืดไปถึงประเด็นยางลบจำเป็นของเด็กบ้านนอกอย่างใจ แต่วันนี้…ใจกลับมาอีกครั้ง กลับมาพร้อมกับยางลบที่ไปเจอด้วยความบังเอิญระหว่างการรื้อค้นเก็บของในบ้านครั้งใหญ่โต จนคนข้างบ้านเริ่มสงสัยถึงความเป็นไปของพวกเรา ยางลบปากกาสีฟ้าแอบซ่อนอยู่ในกล่องมหาสมบัติเล็กๆ ซึ่งถูกทิ้งไว้ไม่มีใครสนใจ (อันที่จริงเรามีกล่องมหาสมบัติแบบนี้อยู่ทั่วบ้าน) เมื่อเจอมัน ใจก็หยิบขึ้นมามอง พิจารณาอยู่สักพัก กว่าจะถึงบางอ้อว่ามันอะไรในเวลาต่อมา
มันคือยางลบแบบที่เราใช้มือจับตรงกลาง ลบข้อความที่เขียนด้วยปากกา ที่ปลายข้างหนึ่งมีส่วนที่ปัดเศษอันเกิดจากการลบออกจากกระดาษ เมื่อเจอะเจอมัน ใจก็อดถึงหน้าสมุดที่เต็มไปด้วยรอยลบแบบนี้เสียไม่ได้ ใจเริ่มใช้ปากกาเขียนข้อความเป็นหนแรกเมื่อเรียนชั้นม.ต้น เด็กประถมมักถูกสอนให้ใช้ดินสอ เพราะด้วยความที่เขียนผิดบ่อยครั้ง ตัวหนังสือก็ใหญ่ยักษ์เท่าไข่ต้ม ดังนั้นการใช้ดินสอจึงเหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง มันไม่เพียงแต่ลบง่าย แต่ยังประหยัดด้วยในเวลาเดียว ใจใช้ยางลบแบบนี้อยู่นานนมจนกระทั่งได้รู้จักน้ำยาลบคำผิดสีขาวยี่ห้อติดปาก “ลิควิดเปเปอร์” ที่ปัจจุบันผู้คนก็เรียกน้ำยาประเภทนี้เสียติดปากตามยี่ห้อแรกๆ ที่วางขาย ทั้งๆ ที่มันก็มีหลายแบรนด์ให้เลือกสรร มันเหมือนมาม่าที่อันที่จริงมันเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ยี่ห้อมาม่า แต่เราก็เรียกบะหมี่แทบทุกแบรนด์บนชั้นว่า “มาม่า” ลิควิดเปเปอร์รุ่นแรกเป็นแบบขวดขนาดจิ๋ว ฝาของมันมีพลาสสิกหั่นฝอยเหมือนปลายพู่กันขนาดเล็กอยู่ด้วย เปิดฝาก็เจอพู่กันจุ่มน้ำขาวจั๊วะ ยกมันมาป้ายที่คำผิด ใช้แรงลมจากปากเป่าให้น้ำยาแห้งไวๆ จะได้เขียนกันต่อ ลบไม่ดีตัวหนังสือที่อยู่ตรงที่เดิมจะขึ้นดอยถนนลูกรัง ลบแล้วไม่รอให้แห้งแล้วดันเขียนต่อ จะกลายเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้อ่านไม่ออก
นานวันเข้า ลิควิดเปเปอร์ก็เริ่มมีพัฒนาการ เริ่มจากมีรูปร่างเหมือนปากกา จะใช้ทีก็เขย่าแล้วค่อยปลายปากกาลบที่คำผิด ตอนหลังแม้จะมีแบบไม่ต้องเขย่าก็เผลอเขย่ากันทุกที หลังๆ ใจเห็นมีแบบรูปร่างคลายที่ใส่สก็อตเทปใสขนาดเล็ก เอาปลายข้างหนึ่งไปจ่อที่คำผิดบนกระดาษ แล้วก็ป้าย มันจะมีแถบสีขาวๆ แปะที่ตัวอักษรได้เลย ไม่ต้องรอให้แห้ง เหมือนแถบลบคำผิด ประมาณนั้น ใจสงสัยมาหลายวันว่า เจ้ายางลบแบบนี้มันยังมีขายอยู่ไหม เพราะว่าใคร ๆ ก็หันมาใช้น้ำยาลบคำผิดกันหมดแล้ว ที่สำคัญ เราเริ่มมีตัวหนังสือบนคอมพิวเตอร์ที่ลบได้ก่อนจัดพิมพ์ด้วยเพียงปลายนิ้ว แต่เป็นเพราะว่า ….. นานแล้ว ที่ใจไม่ได้เข้าร้านขายเครื่องเขียน เลยไม่ได้รู้ว่ามันยังมียางลบแบบนี้ขายอยู่ไหม อีกอย่างหนึ่งยางลบที่ว่าก็หายไปจากความทรงจำเสียนานจนกระทั่งได้เจอะเจอมันอีกหน
มันจะเหมือนเครื่องเล่นเทปที่มีเครื่องเล่นซีดีหรือดีวีดีมาแทนที่ หรือจะเหมือนกับ sms ที่เข้ามาลบประวัติศาสตร์ของการส่งโทรเลขจากเมืองไทยไหม ยางลบปากกาจะหายไปหรือยังนะ เพราะว่ามีเจ้าน้ำยาลบคำผิดสีขาวมาวางตลาด… เอาไว้ต้องไปหาคำตอบดูสักหน่อย Random PostsDiscussion3 comments for “ยางลบปากกา”Post a comment |
Tags: 
© 2009 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
ยังมีขายอยู่นะ มีแบบ 2in1 ด้วยที่ครึ่งนึงลบดินสออีกครึ่งลบปากกา
ว๊าวหนูเคยใช้น่ะ แต่มัยมันลบไม่ค่อยออกอ่ะ รึว่าลบไม่เป็น><
จำได้ว่า ตอนหยิบยางลบหมึกขึ้นมาใช้ในชั้นเรียนที่ออสครั้งแรก เพื่อนร่วมห้องฮือฮากันมากค่ะ เพราะยางลบแบบนี้ไม่มีขายในประเทศเค้า เลยมาขอดูกันใหญ่ กลายเป็นเรื่องตืนเต้นไปเลย หุหุ