สองนิ้วของแม่ตั้งแต่สอนแม่ให้ชูสองนิ้ว นับตั้งแต่นั้น ก็ไม่มีครั้งไหนที่เรียกแม่ให้ถ่ายรูปแล้วแม่จะไม่ชูสองนิ้ว… นี่เป็นประโยคที่ใจคิดได้ ขณะที่พี่สาวยกกล้องถ่ายภาพแม่ระหว่างเล่นน้ำอยู่ในถนนที่น้ำจากน้ำตกไหลผ่าน เมื่อครั้งที่เราทั้งบ้านหนีอากาศร้อนในบ้านไปหาอากาศที่ร้อนกว่าในสวนลองกอง แม่ของใจจัดเป็นมนุษย์โลกที่ชอบถ่ายรูป พอๆ กับพ่อที่ชอบเหมือนกันแต่ไม่ชอบมองกล้อง ภาพของพ่อมักจะไม่มีแบบที่มองกล้องชัดเจนมากนัก ขณะที่แม่สู้กล้องมากกว่าใคร หากถ่ายไม่ดี แม่จะบอกว่าถ่ายใหม่ได้มั้ย แล้วก็จัดท่าใหม่อีกรอบ….
วัยเด็กของใจมีรูปได้เพราะพ่อกับแม่ บ้านของเราห่างไกลความเจริญ จะนัดช่างภาพทีต้องเสียเวลาไปเป็นไปเดือน กว่าช่างภาพจะหมุนเวียนมาตั้งกล้องถ่ายรูปให้พวกเราได้ หลังๆ เราเริ่มซื้อกล้องฟิล์มเป็นของตัวเอง จนถึงตอนนี้กล้องตัวนั้นก็ยังอยู่บนหัวเตียงของแม่….แม้การชอบถ่ายรูปจะไม่ได้ถ่ายทอดทางพันธุกรรมจากพ่อแม่มาสู่ลูกได้ แต่ใจก็เชื่อว่า การเติบโตมาท่ามกลางความเป็นแม่และพ่ออย่างที่เห็นทำให้ใจเป็นอย่างที่เป็นเช่นทุกวันนี้… และนี่คือคำยืนยันถึงเรื่อง สองนิ้วของแม่ Random PostsDiscussion5 comments for “สองนิ้วของแม่”Post a comment |
น่าอิจฉาครอบครัวสุขสันต์ อยากมีแบบนี้บ้างจัง
ผมว่าคุณแม่ของพี่ใจแอ๊บแบ๊วนะ 55 ^ ^
มีเวลาไปเล่นน้ำบ้างคงจะมีความสุข
แต่ระวังปริง!!
สองนิ้วของแม่คุณใจ ผมไม่เห็นนะครับ ผมนับได้สี่นิ้ว
แต่สองนิ้วที่ผมเห็น เห็นอยู่บนหัวแม่คุณใจ
555+ ดูนิ้วคุณลูกจิ…
หนุกหนานน๊อ :p
นั่งอ่านแล้ว คิดถึง แม่จัง
อยากบอกแม่ว่า รักและคิดถึงแม่มากคับ
แล้วจะรีบกลับไปดูแล พาแม่เที่ยวนะ…