พระอาทิตย์ขึ้น พระอาทิตย์ตก

ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ใจมักจะเจอกับช่วงของพระอาทิตย์ขึ้นจากท้องฟ้าเสมอ อย่างน้อยก็เจอพระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้ามาทักทายในช่วงที่กำลังนั่งหรือยืนอยู่บนรถไฟ
บ่อยครั้งที่ใจหันหน้าเข้าหาแสงสีทองและปล่อยให้ความคิดของตัวเองเลยเถิดไปเสียไกลจนเกินกว่าจะกู่มันกลับมาได้ง่ายๆ เสียงผู้คนในรถไฟไม่ได้ดังไปกว่าเสียงเพลงที่ใจเปิดกระหึ่มผ่านเครื่องเล่นเพลงสีขาวล้วนที่ใช้มาหลายปี ไม่ได้ส่งผลกับการเดินทางของความคิดแต่อย่างใด

ใจว่าคนเรามักมีช่วงเวลาแบบนี้ เวลาที่ปล่อยให้ความคิดเดินทางอย่างเพลิดเพลิน อิสระกว่าหัวใจและการสั่งการของสมอง จินตนาการสำคัญเสมอ เรามักจะอยู่ไม่ได้หากไร้ซึ่งสิ่งนี้